Γιατι δεν μ αφηνεις ησυχη, ναι ησυχη. Δεν μπορεις να με καταλαβεις, ποτε δεν με καταλαβες, ποτε δεν με ακουσες.
Δεν διαβασες τα ματια μου? ,την ψυχη μου?
Μου ελεγες ναι ναι,ενταξει, κι εγω σε πιστευα κι περιμενα..
Τελικα δεν ακουσες ποτε σου λεξη απο αυτα που ηθελα να σου πω, δεν ακουγες τιποτα 3 χρονα ,και με κουρασες.
Προσπαθησα να σου ανοιξω τα ματια, να δεις καθαρα καποια πραγματα, αλλα
δεν ειδες ποτε τιποτα πιο περα απο την μυτη σου.
Με το στενο σου το κεφαλι προχωρουσες, δεν δεχοσουν κανενος την γνωμη.
Βαρεθηκα να περιμενω πια ,κι αποφασισα να φυγω μακρυα σου.
Μην με παιρνεις τηλ . μην με ενοχλεις αλλο . Δεν θελω καμια εικονα σου να με στοιχειωσει ξανα.
Ειμαι μονη μου και χαιρομαι την ηρεμια, την φυση, την δουλεια μου, εμαι ευτυχισμενη εδω ,κι ας ειμαι μονη μου.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "We are the wounds and the great cold death of the Earth" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
