Πρόσφατα είδα το UP. Αν κι έχει βγει εδώ και αρκετούς μήνες (2009), ο λόγος για τον οποίο δεν έτυχε να την δώ είναι μία αρνητική κριτική που είχα διαβάσει προ καιρού – στο “ΒΗΜΑ” αν δεν απατώμαι. Όχι φυσικά οτι παίρνω στα σοβαρά οποιαδήποτε κριτική κινηματογράφου, απλά με έκανε ασυνείδητα να την βάλω πολύ κάτω στη λίστα μου.
Η ταινία καθεαυτή είναι είναι ένα αριστούργημα, όπου μαεστρικά εναλλάσει σκηνές της απόλυτης συγκίνησης με αυτές του καλού χιούμορ και της χαριτωμένης ελαφρότητας. Χρόνια είχα να δώ ένα έργο όπου προσεγγίζει τόσο όμορφα θέματα όπως οι τάσεις για εξερεύνηση που είχαμε στην παιδική μας ηλικία, με την ωρίμη κι αληθινή αγάπη. Για μένα το UP ήταν ένα σοκ, γιατι ποτέ δεν περίμενα μία τόσο κολλοσιαία εταιρία όσο η Pixar/Disney, όπου εταιρίες τέτοιου μεγέθος συνήθως γράφουν σενάρια διαμέσω επιτροπών marketing, θα επένδυε σε μία τόσο αυθεντική ιστορία.
Η κριτική που είχα διαβάσει γι αυτό το έργο ήταν (και θυμάμαι τα λόγια ακριβώς) μία “ρηχή σαχλαμάρα”. Φυσικά κάτι τέτοιο το περιμένεις, όταν οι “κριτικές” γράφονται απο κάτι σαπιοκοιλιάδες ψευτοκουλτουριάρηδες ελληναράδες, όπου όταν δουν ένα καρτούν (ή “μίκυ μάους” ή “μίκυ μάου” όπως αποκαλείται συνήθως) το θεωρούν τον είναι για “αποβλακωμένα αμερικανάκια”.
τσεκάρετε κι αυτό το link
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "The Night Of The Stormrider" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
