Πραγματικά, σε κάθε βιβλίο που πραγματεύεται διοικητικά θέματα, με δυσκολία μπορώ να ξεχωρίσω την διαφορά της μιας παραγράφου απο την άλλη. Τα δε bullet points, προέρχονται απο πολλαπλές παραλλαγές του ενός. Είναι σαν να έχεις ένα λύσεις ένα σύστημα, όπου όλα τα διανύσματα είναι γραμμικός συνδυασμός του ενός. Μάλλον κάποιοι τα αστεία του στυλ "3 things for success: innovate, innovate, innovate" τα πήραν στα σοβαρά.
Πχ στην αναφορά αυτή πρέπει να περιγράψω μία συγκεκριμμένη μέθοδο software project planning. Επειδή διαβάζοντας τα θεωρητικά δεν πρόκειται να βγάλω ποτέ άκρη, τα παραλείπω και πάω κατευθείαν στο ψαχνό: τί κάνει αυτή η μέθοδος. Και τί βλέπω μπροστά μου; Άλλον έναν κυκεωνα αερολογιών και ανάλυσης προφανών πραγμάτων:
> η μέθοδος αυτή μειώνει το project risk γιατι το project risk είναι κακό πράγμα .....(ακολουθεί ανάλυση γιατί είναι κακό πράγμα).... Το risk κακό πράγμα; HOLY SHIT!!! κι αν το μετοχικό συμβούλιο απαρτίζεται απο άπλυτους, που θέλουν να καταρρεύσει η επιχείρηση;
> η μέθοδος αυτή είναι ευέλικτη γιατι το να είναι εύελικτος κάποιος είναι καλό πράγμα ....(ανάλυση γιατι είναι καλό πράγμα)...
κτλ...
Όταν φτάνει να πει ΠΩΣ στο διάολο τα εφαρμόζει τα παραπάνω, μου παραθέτει ζωγραφιές, βελάκια, κουτάκια, τα οποία θα μπορούσαν να συνδεθούν με 1000+2 άλλους τρόπους χωρίς απολύτως καμμία διαφορά. Και να σκεφτεί κανεις οτι υπάρχουν άτομα (αεριτζήδες) που βγάζουν λεφτά απο, είναι να σου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι.
Ειλικρινά το μόνο άλλο μάθημα που έχω συναντήσει να λέει τις ίδιες αοριστολογίες είναι τα θρησκευτικά. Όπως στα θρησκευτικά κάθε παράγραφος είναι ακριβώς η ίδια με την προηγούμενη, και τα προβλήματα που πραγματεύεται ΔΕΝ τα λύνει, απλά αερολογεί για το πόσο άσχημα είναι χωρίς ίχνος πρωτοτυπίας, έτσι και στα manager-ομαθήματα.
Ίσως γι αυτό οι παπάδες να είναι τόσο καλοί με τα λεφτά και τις business... αλλά τώρα μπαίνω σε άλλα χωράφια.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "The Night Of The Stormrider" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
