"Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι Έλληνας"!!!Με τέτοιες βλακωδίες έχει γεμίσει το twitter, λες και η καπιταλιστική κρίση είναι εθνολογικό ξεκαθάρισμα.
Μια εντελώς φιλική συμβουλή σε όλους όσοι απεργάζονται αυτού του είδους τις θέσεις, τους λέμε τα παρακάτω εξής και πολύ απλά.
1)Το πολυεθνικό και το εγχώριο κεφάλαιο θέλουν ρευστό για να τρέξει ξανά η μπλοκαρισμένη παραγωγική διαδικασία, από την υπερσυσσώρευση των κεφαλαίων.
2)Η δεκ του 1970-80 και 90 μας τελείωσαν, όπως και η δεκ του 2000, τότε η πίτα είχε πολλούς να την διαμοιράζονται και ήταν φυσικό σε εκείνη τη φάση ειδικά στην Ελλάδα, λόγω της αποβιομηχάνισης και του όχι σοβαρού τύπου εγχώριας παραγωγικής αλυσίδας σε επίπεδο υποδομών(σε ότι δεν αποβιομηχανοποιήθηκε λόγω των επιταγών της τότε ΕΟΚ και ΕΕ από το 1992 και έπειτα), λόγω των υπολειμμάτων της αγροτικής παραγωγής από την ΓΚΑΤΤ-ΚΑΠ από το 1992 και μετά από το 22% στο 3%, να τοποθετούν κόσμο σε υπηρεσίες, στον τουρισμό και στον κατασκευαστικό κλάδο. Να αναπτύσσονται σωρεία μικρομεσαίων επαγγελματικών κλάδων που σήμερα αποτελούν εμπόδιο στα μονοπώλια και όλα τα παραπάνω το καλύτερο που έχουν να κάνουν για το μεγάλο κεφάλαιο να εξαφανιστούν γιατί το εμποδίζουν να ανατροφοδοτήσει την παραγωγή και την έρευνα που θα το κάνει ακόμα πιο ισχυρό σε σχέση με τους ανταγωνιστές του.
3)Δεν είναι ούτε στενά εθνικό, ούτε στενά πολιτικό το ζήτημα. Η επιστροφή στην δεκ του 1980 που θέλει η αριστερίστικη και η κεντροαριστερή φρασεολογία είναι αδύνατη. Το πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης που σήμερα έχει άλλες ανάγκες πρώτα και κύρια επιβίωσής έναντι των ανταγωνιστών τής, είναι υποχρεωμένο να φέρει εις πέρας τις επιταγές της τάξης που υπηρετεί γιατί ως πολιτικό προσωπικό δεν έχει καμιά ελπίδα επιβίωσης.
Η μόνη ελπίδα είναι η κατανόηση της καπιταλιστικής παραγωγής σε κάθε φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης και οι μορφές και το περιεχόμενο πάλης που θα την ανατρέψει μαζί με τον καπιταλισμό και την αστική τάξη που κυριαρχεί τώρα έναντι των υπολοίπων τάξεων και ιδιαίτερα της εργατικής.
Ζούμε έναν πόλεμο κυρίαρχα ταξικό που η κάθε τάξη θεωρεί ηθικό μόνο την περιφρούρηση των συμφερόντων της και η εργατική τάξη και οι σύμμαχοι της πρέπει να κάνουν το ίδιο διεκδικώντας όχι την κυβέρνηση αλλά την εξουσία.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Radio Collectiva (1988-2008)" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
