Chania Blogs » Radio Collectiva (1988-2008)

Feeds

53164 άρθρα από 84 πηγές

Aa - Zz (11866)

• Alikampos Apokoronou (57)
• Amaltheia (210)
• Annie and Shawn (27)
• Beis (10)
• Bibliofilos (21)
• BlackCat.Hania (216)
• Chania Bee! (75)
• Chania Nikos-Themis (5572)
• Clandestino (48)
• CounterSteer auto-moto (5)
• Crete Weather (265)
• Dark Whispers (129)
• Ellies'spot (60)
• FoToS Blog (13)
• FriniTango (67)
• Halara! (32)
• Heretic Auto Blog (45)
• Kisamos music and culture - Κίσαμος, μουσική και κουλτούρα (95)
• Kissamos (690)
• lyke-lyke (41)
• MAICh's blog (8)
• Me, MySelf and I (11)
• NeverLand (442)
• Radio Collectiva (1988-2008) (199)
• Rizitis (31)
• spiroslio@gmail.com (1419)
• Stories of Tom Bobandil (69)
• The Night Of The Stormrider (57)
• TSE2100 (62)
• Tsiapatas (1547)
• We are the wounds and the great cold death of the Earth (42)
• Xnews.com (307)

Αα - Ωω (41298)

• Άρωμα Κρήτης (49)
• Άσπρη Τρύπα (130)
• Άνιση μάχη με την Εντροπία (77)
• Ένωση Προστασίας Καταναλωτών (1920)
• Α.Γ.ιου... "ευλογίες" (63)
• Α.Ο. Μινώταυρος Μουρνιών (152)
• Αγώνας της Κρήτης (10115)
• Αγαπώ τη Τζεϊν αλλά... (84)
• Αθιβολές (82)
• Αιρετική Πολιτεία - Heretic Republic (180)
• Ακαδημίες Ποδοσφαίρου Άρη Σούδας (117)
• Αμπελοφιλοσοφίες (342)
• Για τα ΧΑΝΙΑ ρε γ@μώτο! (10)
• Δημιουργίες ζωής (24)
• Διαβάζω, διαβάζεις, διαβάζει... (8)
• Ελλάδα και Επικαιρότητα (13400)
• Εξω απο τα δόντια (1659)
• Η ενορία κοντά σου (75)
• Ημερολόγιο Ακρωτηρίου (148)
• Ιχνηλατώντας... (330)
• Κρητικός Αστέρας Α.Π.Σ. (196)
• Κρητική Μουσική - Cretan Music (7)
• Κτηματομεσιτικά Νέα ΣΥ.ΜΕ.ΝΟ.Χ. (7)
• Λίγο από όλα (68)
• Λιμάνι Σούδας (380)
• Μαντιναδοκουβέντες (1440)
• Μικρές τρελές ιστορίες (22)
• Νικολής Τζέγκας (1)
• Ο Ζερβουδόγατος (326)
• Ο Φωτογράφος της Κισάμου (523)
• Ορειβατικές διαδρομές (71)
• Οι Γερμανοί ξανάρχονται (2)
• Ομάδα Εθελοντών Πολιτικής Προστασίας Χανίων (153)
• Π.Σ. Νέων Χανιά (351)
• Προπονητής Ποδοσφαίρου (49)
• Πυξίδα Καφέ F.C (28)
• Πανέθημος (50)
• Πανέθημος (34)
• Ποδηλατώντας (170)
• Πολίτης των Χανίων (323)
• Πολιτική Αφύπνιση (12)
• Σφήνες & Σφηνάκια (1001)
• Σωματείο Λαϊκής Βιβλιοθήκης Παλαιών Ρουμάτων (60)
• Σωματείο Συμβασιούχων Πυροσβεστών Περιφέρειας Κρήτης (151)
• Σύλλογος Ηπειρωτών (14)
• Σα δε ντρέπεσαι; (6188)
• Σκέψεις μιας νεράιδας (192)
• Τρελαμένος με τον Καιρό (9)
• Τα Όμορφα και τα Αληθινά... (42)
• Το καπηλειό (412)
• Φεντεραλιστικός διάλογος για την Ευρώπη (40)
• Χανιά SOS (17)

Radio Collectiva (1988-2008) (100)

• Χανιά, 29.11.2011
• 12:26

  Αντίο "αγαπημένη" ΕΕ...

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Το τελευταίο post του RadioCollectiva 1988-2008
  Όταν το 1997 είχαμε γράψει σε τοπική εφημερίδα των Χανίων ότι το επερχόμενο διευρωπαϊκό ECU (που τα επόμενα δύο χρόνια το 1999 μετονομάστηκε και αναβαθμίστηκε σε Ευρώ), είναι καραμπινάτη εξαγωγή του Γερμανικού κεφαλαίου με σκοπό την καταβύθιση αρχικά του Ιταλικού κεφαλαίου, αργότερα του Γαλλικού και της εργατικής δύναμης σε βάθος μιας τουλάχιστον δεκαετίας, πολλοί μας είχαν χαρακτηρίσει περιθωριακούς, δογματικούς και εκτός τόπου καιχρόνου με πρώτους τους συνασπισμένους .
  Όταν το 2002 σε ραδιοφωνική εκπομπή το είχαμε επαναλάβει προσθέτοντας πως σε 10-15 χρόνια θα είμαστε πίσω στη δρχ η σε ένα νέο εθνικό νόμισμα, οι ίδιοι και άλλοι επί το πλείστον ΠΑΣΟΚκοι, μας λέγανε πάλι πως είμαστε στον δικό μας κόσμο και πως είναι δυνατόν να κάνουμε εκπομπές σε ραδιοφωνικούς σταθμούς υψηλής ακροαματικότητας;
  Δυστυχώς το απολιτίκ από το 1985 και έπειτα έστρωσε το υπέδαφος και έκανε την δουλειά του χωρίς αντιδράσεις στην χώρα μας και όχι μόνο.
  Είτε το θέλουμε είτε όχι είναι νομοτελειακό ότι όλοι ακόμα και η Γερμανία σε κάποια φάση θα γυρίσουν στο Μάρκο. Πριν γίνει αυτό θα έχει λεηλατήσει και την Ιταλική και την Γαλλική βιομηχανική παραγωγή που δεν διέθεταν το Γερμανικό brand name και αναγκάζονταν να ανεβάσουν ίσως και ξεπεράσουν την Γερμανική ποιότητα κατασκευής έναντι των Γερμανικών προϊόντων, αλλά με το πανάκριβο τίμημα της καταρράκωσης τους στις αγορές λόγω υποδεέστερου brand name, έχοντας ταυτόχρονα χάσει το δικό τους target group και αγοράζοντας πανάκριβα τις πρώτες ύλες.
  Τώρα όλα τούτα αποτελούν παρελθόν και όποιος θεωρεί πως θα κοπεί χρήμα στην μορφή του ευρώ, μάλλον είναι η αφελής η άσχετος, δεν είναι χαζοί οι Γερμανοί βιομήχανοι να πληθωρίσουν τα κέρδη τους, ίσα ίσα, αργά η γρήγορα θα τα πολλαπλασιάσουν με την επιστροφή στο Μάρκο και με τσάμπα εργατική δύναμη με ντόμινο κουρέματα σε όλη την Ευρωζώνη. Φυσικά ο κ.κ. Ανδρουλάκης ως "διανοητής" και υπάλληλος του Αμερικανικού πολυεθνικού κεφαλαίου παλαιότερα κατηγορούσε την ΟΔ Γερμανίας ως "κρατικίστικη" χωρίς να έχει δει ούτε το δέντρο ούτε το δάσος, εξάλλου τα τριπλά γυαλιά στις εκλογές το 1990 για τον ενιαίο ΣΥΝ ήταν δικής του έμπνευσης και σύλληψης, εξάλλου όλες οι ανοησίες είναι δικά του δημιουργήματα Με αυτά και μ' αυτά καταρρέει η μπούρδα μεγατόνων και το ανέκδοτο περί Γαλλογερμανικού άξονα...
  Τα 280-320 μισθοί που προέβλεπε η συνθήκη του Μάαστριχτ πάνε περίπατο και θα μοιάζουν με Όαση γιατί έρχονται τα 50 τον μήνα με τα νέα υποτιμημένα "εθνικά νομίσματα" που θα υπερπολλαπλασιάσουν τα εικονικά κουρεμένα και κατεστραμμένα κεφάλαια και θα υποπληθωριστούν διπλασιάζοντας η και πολλαπλασιάζοντας τα, υποτιμώντας όσο γίνεται περισσότερο την εργατική δύναμη κάνοντας την όχι απλά αδύναμη αλλά ανύπαρκτη...
  Καλώς ήρθατε στις Ηνωμένες Εταιρίες της Ινδό-Κίνας(όχι Ινδοκίνας, αυτή ήταν το πρώην Βιετνάμ).Φυσικά τα μονοπώλια θα είναι και ευρωπαϊκά και αμερικανικά και ρώσικα, αλλά οι όροι θα είναι αυτοί της ανταγωνιστικότητας για να τα βγάλουν πέρα οι εν λόγω και Γερμανοί, οι Β διαλογής Γάλλοι και οι Γ' διαλογής Ιταλοί ιμπεριαλιστές με τους νέους παίχτες που ένας έχει μετοχικά κεφάλαια στις πολυεθνικές του άλλου...
  Δεν είναι απλά νομοτελειακό, είναι βέβαιο ότι οι Γερμανοί όπως και όλοι οι άλλοι θα επιστρέψουν στα εθνικά νομίσματα, μόνο πως οι Γερμανοί θα είναι ο συνδετικός κρίκος του BRIC με τις ΗΠΑ.
  Προτείνουμε στον κ.κ Τσίπρα και το Ευρωπαϊκό Κόμμα της Αριστεράς να φτιάξουν καμία ενότητα με τους φαιοπράσινους σε όλη την πρώην ΕΕ μήπως και σώσουν τους λαούς στους οποίους πολλοί από αυτούς συμπεριλαμβάνουν και τους βιομηχάνους Δυστυχώς οι οπορτουνιστές του ΣΥΝ/Σύριζα αλλά και μεγάλο μέρος του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς είναι η εκτός τόπου και χρόνου, η δεν παίζει κανένα ρόλο, η είναι η ουρά του διεθνοποιημένου ΚΜΚ.
  Καλά πιστεύει κανένας εδώ στην Ελλάδα ότι το ευρώ είναι 340.75 δρχ ακόμη, η είναι τυχαίο ότι κάθε φορά που τα ΠΑΣΟΚ είναι μπροστάρης στις μεταρρυθμίσεις υπάρχει ένας Παπαδήμας και ένας Παπανδρέου, δηλαδή ένας ("εδώ Παπάς εκεί Παπάς που είναι ο παπάς" )Παπατζής"; Φυσικά η ιδεολογικές ναυαρχίδες τους όλα τα προηγούμενα χρόνια στο ΙΣΤΑΜΕ και όχι μόνο, ήταν οι κ.κ. Κοτζιάς(εξ αριστερών) και ο κ.κ. Ανδρουλάκης (εκ δεξιών). Όλα εκείνα τα προηγούμενα χρόνια η αποθέωση του ΚΜΚ έφτασε κορυφή με την ταυτόχρονη αποθέωση όλων των χαρακτηριστικών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας(του ραγιαδισμού, του ωχαδερφισμού κοκ, που επίσης αποθέωσε το παλιό "καλό"ΠΑΣΟΚ, που όχι τυχαία δεν τα άφησε να απονεκρωθούν στο οπωσδήποτε καλύτερο σύστημα σε σχέση με την "βυζαντινού" τύπου φεουδαρχία, ). Όμως και οι δυο ιδεολογικοί ινστρούχτορες της "διανόησης", υπολόγιζαν χωρίς τον ξενοδόχο(το όλον ΠΑΣΟΚ) και πήραν την άγουσα στα αποδυτήρια.
  Τώρα στην γωνία περιμένει η "Ενότητα της Αριστεράς" που το ΠΑΣΟΚ καλλιεργεί από το 1990 για να γίνει η νέα λιμνοδεξαμενή του ΠΑΣΟΚ, η, της Κεντροαριστεράς που θα πραγματοποιεί το νέο τύπου και τον χειρότερο αντικομμουνισμό που γνωρίσαμε έως σήμερα...
  Και η κεντροαριστερά περιμένει με το ΠΑΣΟΚ ουσιαστικά μπροστάρη που δεν έχει μονοψήφια(αυτά είναι στο κόλπο για να καλλιεργηθεί η απογοήτευση) ούτως ώστε να παίξει τον ρόλο του Κρισνέρ στην Ελλάδα των πολλών ταχυτήτων και των πολλών μερίδων της αστικής τάξης που θα έχουν και από ένα διαφορετικό εργοδότη από τους Ιμπεριαλιστές...
  Καμία χώρα δεν είναι υποδεέστερο κατοχή, είναι όμως όλες σε συνθήκες πείνας και μάλιστα κατοχικής με την επικυριαρχία των μονοπωλίων και της αστικής τάξης και είναι εκ του πονηρού οι αναλύσεις των δήθεν πατριωτικών μετώπων, σήμερα δεν είμαστε στο 1940-1941, αλλά στο 2011 και έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι, το ποτάμι έφτασε στο δέλτα και είναι πολύ μακρυά οι παρυφές των βουνών.
  Αυτή τη στιγμή ο πόλεμος ανάμεσα στις ευρωπαϊκές χώρες αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να γίνει, έως ότου αποτινάξουν ο ένας τα αγορασμένα χρέη του άλλου, το Ελληνικό κεφάλαιο μάλλον διαλέγει στρατόπεδο από τον πάλαι ποτέ Γάλλο Γερμανικό άξονα και μεταξύ των μερών του ήδη υπάρχει λυσσαλέα κόντρα που θα βγάλει στο τέλος αίμα.
  H κ. Μέρκελ και ο κ. Σαρκοζί κάνουν μια χαρά την δουλειά τους όπως την έκανε και ο κ.κ. Μπερλουσκόνι για τις πανίσχυρες αστικές τάξεις των χωρών τους.
  Αν ορισμένοι δεν το έχουν καταλάβει, είναι πλέον αργά, όπως ο πόλεμος ανάμεσα στις ΗΠΑ, το BRIC, την Γερμανία(που έχει διαλέξει ως μελλοντικό σύμμαχο το BRIC) και την Γαλλία Ιταλία, Βρετανία που μετά το πυρ ομαδόν στην Λιβύη είδαν τις ΗΠΑ να τους δείχνει ποιος είναι αφεντικό...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 04.11.2011
• 17:15

  Ο λαϊκισμός του ΠΑΣΟΚ δεν έχει τελειωμό

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Τις τελευταίες μέρες "τα παπαγαλάκια" των εξαρτημένων από τα πακέτα τις κρατικής διαφήμισης ΜΜΕ, μιλάνε για φορολόγηση των 100δις Ευρώ που βρίσκονται στην Ελβετία (σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της αστική τάξης της χώρας είναι 600δις), πως θα φορολογηθούν με 30%... Αυτό το ΠΑΣΟΚ δεν έχει αντίπαλο στην διγλωσσία και το ψέμα. Πραγματικά είναι το κόμμα που έκανε το ψέμα ελπιδοφόρο σάλπισμα στο κεφάλι της «μουζικαρίας» που ακόμα ελπίζει, δεν είναι τυχαίο ότι την 28η/10/2011, πολλές από τις παρελάσεις που αναβλήθηκαν είχαν και θύλακες του ΠΑΣΟΚ που ουσιαστικά ξεκίνησαν έναν εμφύλιο με το κίνημα γιατί δεν μπορούν να πάνε ούτε για καφέ.
  Είναι τουλάχιστον αυταπάτη να πιστεύει κανείς ότι το σύστημα κινδυνεύει, αντικειμενικά δεν κινδύνεψε ποτέ από το 1949 και μετά βρίσκοντας σε κάθε περίπτωση ασφαλιστικές δικλείδες, το μόνο που φοβάται είναι το ΠΑΜΕ και τα μέτωπα που συμπεριλαμβάνονται στο ΑΑΔΜΠ που όμως είναι πολύ πίσω ακόμα σε σχέση με τις ανάγκες και τις απαιτήσεις, αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα που πλατειάζει και χάνεται η ουσία.
  Το τραπεζικό σύστημα το γνωρίζουμε τόσο καλά που οι γελοιότητες του Βενιζέλου για τα 100δις από τα 600 που δήθεν θα ονομαστικοποιηθούν αν δεν φορολογηθούν με 30%, είναι παραμύθια για χαχόλους για να μην πούμε για ανόητους. Αυτά που ίσως φορολογηθούν θα είναι, η αυτά των ΠΑΣΟΚκων (που αντικειμενικά τους γνωρίζουν εκ των έσω, αλλά και αυτό ελέγχεται γιατί είναι αντικειμενικά δύσκολο λόγω σπαρακτικού εμφυλίου που μπορεί να προκύψει στο "κίνημα" δηλαδή στο ΠΑΣΟΚ και αυτοί που θα είναι θύτες αρχικά μπορεί να μετατραπούν σε θύματα), η αυτών που δηλώνουν τους τόκους(το πιο πιθανό).
  Για όσους γνωρίζουν στην Ελβετία οι καταθέτες έχουν κωδικό και με κωδικό γίνονται οι συναλλαγές και αν φορολογηθεί κάτι θα είναι τα επιτόκια σε όσους τα δηλώνουν. Οι περισσότερες καταθέσεις είναι επενδυτικοί λογαριασμοί ΑΕ που στις δηλώσεις τους τα επιτόκια δηλώνονται στις δημοσιεύσεις των ισολογισμών τους στα λοιπά έσοδα.
  Η γελοιότητα και ο Λαϊκισμός του ΠΑΣΟΚ όχι μόνο ακουμπάει ταβάνι το ξεπερνάει τρυπώντας το, γιατί ενώ έχει υπογράψει την συνθήκη του Μαάστριχτ που σημαίνει και ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων ακόμα και με χώρες εκτός της ΕΕ μαζί με τις άλλες κεφαλαιοκρατικής διαδικασίας ελευθερίες, κάνει τα πάντα μόνο για τα μάτια του κόσμου.
  Το "κίνημα"(ΠΑΣΟΚ) με τις τακτικές - τεχνάσματα της δεκ του 1980 με τον φρικτό και φασίζων λαϊκισμό του, κάνει τα πάντα να ξεγελάσει τα λαϊκά στρώματα παίρνοντας τα με το μέρος του, η προσπαθώντας τουλάχιστον να τα πάρει, πότε με το μαστίγιο και πότε με το καρώτο.
  Τα κόλπα του ΠΑΣΟΚ εντάσσονται στην λογική "η κοροϊδία πάει σύννεφο" και εδώ χτυπάει κόκκινο για τον λόγο που αναφέραμε παραπάνω. Ο κυρίως στόχος είναι να πάρει με το μέρος του τον φανατισμένο κόσμο του που ακόμα βλέπει με "θετικό μάτι" την αντιλαϊκή επέλαση της κυβέρνησης ως πατριωτικές προσπάθειες. Φυσικά η αυτή η μερίδα του ΠΑΣΟΚ περιμένει να φανούν, αν και όταν φανούν κάποια αποτελέσματα φορολόγησης η δημοσιοποίησης των ονομάτων των δήθεν "μεγαλοκαταθετών" ως πολιτική δικαίου.
  Τώρα αυτοί που θα αποκαλυφθούν ως "μεγαλοκαταθέτες" θα είναι τίποτα ελεύθεροι επαγγελματίες, τίποτα άεργοι αλλά και άνεργοι (δυο διαφορετικά πράγματα) κυρίως ως κληρονόμοι της πατρικής τους περιουσίας που δηλώνουν πάντα τους τόκους των εκ της Ελβετίας καταθέσεων τους γιατί είναι έσοδα και μην έχει κανείς την εντύπωση ότι είναι πάνω από 300 ευρώ το μήνα το πολύ σε καταθέσεις των 100.000 Ευρώ, ειδικά στην Ελβετία...
  Η βρωμιά του ΠΑΣΟΚ είναι τέτοια που πραγματοποιείται λίγο μετά την κατάργηση του ακαδημαϊκού ασύλου το οποίο ανοίγει τις πύλες για την κατάργηση και του οικογενειακού ασύλου, εφόσον αυτό αποτελεί χώρο προστασίας της αποταμίευσης του εφάπαξ κάποιας σύνταξης μιας οποιασδήποτε λαϊκής οικογένειας που πρόλαβε να το πάρει, η κάποιας μικρής περιουσίας που το μεγάλο κεφάλαιο έχει ανάγκη να την απορροφήσει και αυτή με το αιτιολογικό της κατοχής μαύρου χρήματος.
  Η βρωμιά του ΠΑΣΟΚ και της κυβέρνησης είναι στο σκοπό δηλαδή να πάρει μαζί του την μικροαστική κοινή γνώμη, να ζητήσει το κεφάλι επί πινάκι κάποιων καταθετών μικρο ποσών που δηλώνουν κι όλας τα επιτόκια που εισάγουν για την ικανοποίηση των αναγκών τους(μόνο από εκεί μπορούν να βρουν άκρη), για να χτυπήσει τα ίδια τα μικροαστικά στρώματα στο πολύ κοντινό μέλλον, με εισβολές από την οικονομική αστυνομία, όταν η νέα καπιταλιστική κρίση θα είναι προ των πυλών και τα μονοπώλια θα χρειαστούν νέα αιμοδοσία...
  Η σοσιαλδημοκρατία σήμερα είναι ο εθνικοσοσιαλισμός του χτες στον 21ου αιώνα. Είναι πάντα με το μονοπωλιακό κεφάλαιο και παίζει πάντα με την συνείδηση των μικροαστών γιατί είναι η πιο ευμετάβλητη ιδεολογικοπολιτικά διαστρωμάτωση, γιατί είναι αυτό ακριβώς διαστρωμάτωση με πολλά διαφορετικά στρώματα που άγονται και φέρονται από την χλιδή, στην φτωχιά και το αντίστροφο.
  Οι μικροαστοί είτε δεν έχουν την ταξική συνείδηση του συνειδητοποιημένου προλεταριάτου, [που είναι κύρια το βιομηχανικό, (που στην χώρα μας τα υπολείμματα της βιομηχανίας τα εξαΰλωσε όχι τυχαία το ΠΑΣΟΚ), γιατί κατανοεί επακριβώς την παραγωγική διαδικασία κάτω από την παρέμβαση του υποκειμενικού παράγοντα που είναι πάντα και μόνο το κόμμα νέου τύπου], ούτε της αστικής τάξης.
  Τα μικροαστικά στρώματα όποιος τα κοροϊδέψει καλύτερα και όποιος εξοπλίσει καλύτερα την φαρέτρα της μικροαστικής τους ανυπομονησίας πάνε αυτόματα με αυτόν χωρίς καμία περιστροφή. Φυσικά τρώνε ξανατρώνε και θα ξαναφάνε τα μούτρα τους, αλλά λόγω όλων των παραπάνω λόγων και λόγω του ότι ο κοινωνικός αυτοματισμός και το διαίρει και βασίλευε απευθύνεται κύρια σε αυτά είναι ικανά να γίνουν κτηνώδη γιατί απέχουν από όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες που έρχονται άμεσα από την ίδια την συλλογικότητα και αλληλεγγύη της ίδιας της παραγωγικής διαδικασίας.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 31.10.2011
• 22:39

  Επιστροφή στο χτες ΑΔΥΝΑΤΟΝ....

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  "Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι Έλληνας"!!!
  Με τέτοιες βλακωδίες έχει γεμίσει το twitter, λες και η καπιταλιστική κρίση είναι εθνολογικό ξεκαθάρισμα.
  Μια εντελώς φιλική συμβουλή σε όλους όσοι απεργάζονται αυτού του είδους τις θέσεις, τους λέμε τα παρακάτω εξής και πολύ απλά.
  1)Το πολυεθνικό και το εγχώριο κεφάλαιο θέλουν ρευστό για να τρέξει ξανά η μπλοκαρισμένη παραγωγική διαδικασία, από την υπερσυσσώρευση των κεφαλαίων.
  2)Η δεκ του 1970-80 και 90 μας τελείωσαν, όπως και η δεκ του 2000, τότε η πίτα είχε πολλούς να την διαμοιράζονται και ήταν φυσικό σε εκείνη τη φάση ειδικά στην Ελλάδα, λόγω της αποβιομηχάνισης και του όχι σοβαρού τύπου εγχώριας παραγωγικής αλυσίδας, λόγω και των υπολειμμάτων της αγροτικής παραγωγής από την ΓΚΑΤΤ-ΚΑΠ από το 1992 και μετά από το 22% στο 3%, να τοποθετούν κόσμο σε υπηρεσίες, στον τουρισμό και στον κατασκευαστικό κλάδο. Να αναπτύσσονται σωρεία μικρομεσαίων επαγγελματικών κλάδων που σήμερα αποτελούν εμπόδιο στα μονοπώλια και όλα τα παραπάνω το καλύτερο που έχουν να κάνουν για το μεγάλο κεφάλαιο να εξαφανιστούν γιατί το εμποδίζουν να ανατροφοδοτήσει την παραγωγή και την έρευνα που θα το κάνει ακόμα πιο ισχυρό σε σχέση με τους ανταγωνιστές του.
  3)Δεν είναι ούτε στενά εθνικό, ούτε στενά πολιτικό το ζήτημα. Η επιστροφή στην δεκ του 1980 που θέλει η αριστερίστικη και η κεντροαριστερή φρασεολογία είναι αδύνατη. Το πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης που σήμερα έχει άλλες ανάγκες πρώτα και κύρια επιβίωσής έναντι των ανταγωνιστών τής, είναι υποχρεωμένο να φέρει εις πέρας τις επιταγές της τάξης που υπηρετεί γιατί ως πολιτικό προσωπικό δεν έχει καμιά ελπίδα επιβίωσης.
  Η μόνη ελπίδα είναι η κατανόηση της καπιταλιστικής παραγωγής σε κάθε φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης και οι μορφές και το περιεχόμενο πάλης που θα την ανατρέψει μαζί με τον καπιταλισμό και την αστική τάξη που κυριαρχεί τώρα έναντι των υπολοίπων τάξεων και ιδιαίτερα της εργατικής.
  Ζούμε έναν πόλεμο κυρίαρχα ταξικό που η κάθε τάξη θεωρεί ηθικό μόνο την περιφρούρηση των συμφερόντων της και η εργατική τάξη και οι σύμμαχοι της πρέπει να κάνουν το ίδιο διεκδικώντας όχι την κυβέρνηση αλλά την εξουσία.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 27.10.2011
• 11:30

  Ιστολογισμός το ανώτατο στάδιο της επανάπαυσης.

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Καταρχάς δεν θεωρούμε τον "ιστολογισμό"(δικός μας νεολογισμός όπως αυτός του άσπονδου "φίλου" του Άδωνη για το cd που το ονομάζει σύμπακτο δίσκο, όπως εμείς εννοούμε το blogging) κάτι το σοβαρό.
  Κατά την γνώμη μας δεν παίζει κάποιο θετικό η αρνητικό ρόλο, μάλλον αδιάφορο, ως προς την διαμόρφωση του κοινωνικού γίγνεσθαί όταν γίνεται με όρους ελεύθερου χρόνου και καταγραφής των σκέψεων του γράφοντος .
  Βασικά είναι μια μοναχική περιπέτεια [κάποιων αποτραβηγμένων αλλά όχι απαραίτητα αναχωρητών από τις μαζικές κοινωνικές εκδηλώσεις(παρέες κλπ)], να καταγράψουν αυτά που βασανίζουν τον εγκεφαλικό τους φλοιό ως υλικό αντανάκλασης της κοινωνικής συνείδησης.
  Για μας σε καμία περίπτωση όπως ούτε καν η τέχνη δεν διαμορφώνει συνειδήσεις στο βαθμό που κάποιοι πιστεύουν, πόσο μάλλον η λεγόμενη κοινωνική δικτύωση, δηλαδή η κοινωνική αποτίμηση ενός άρθρου που λειτουργεί ως ένα ταπωμένο μπουκάλι στον ωκεανό και ψάχνει να βρει αναγνώστη.
  Όταν όμως η κοινωνική δικτύωση και ο “ιστολογισμός” γίνεται ιδεολόγημα τότε κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Πρέπει να γίνει κατανοητό πως ποτέ και πουθενά δεν ξεκίνησε ιδεολογική και πολιτική ζύμωση με βάση το blogging.
  Οι συνειδήσεις αλλάζουν και θα αλλάξουν μόνο μέσα από την παραγωγική διαδικασία, στα σωματεία, στο δρόμο, στο πεδίο της πολιτικής οικονομίας και στα μέτωπα των πολιτικών οργανώσεων νέου τύπου. Η πολιτική διαπάλη και σύγκρουση που αυτές δημιουργούν όχι μόνο με την όποια κυβέρνηση αλλά με ολόκληρο τον κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό σχηματισμό και κυρίως με την 5η φάλαγγα στον συνδικαλισμό δεν βρίσκεται σε κανένα τερματικό αλλά στην ταξική πάλη.
  Στις περισσότερες περιπτώσεις γίνεται φανερό από τον τρόπο που γράφει ο καθένας του τι γραμματεία διαθέτει. Σχεδόν το σύνολο των ιστολογίων μόνο σοβαρή ανάλυση δεν διαθέτουν και φυσικά δεν παρέχουν σχεδόν ποτέ ούτε καν βιβλιογραφία. Αποτελούν ένα συνονθύλευμα από συμπαθείς εκθέσεις ιδεών γεμάτες από παραπολιτικές σκέψεις, αποτέλεσμα του τύπου κοινωνικής συνείδησης που εκπορεύεται από το σύνολο των αστικών ΜΜΕ που αυτή την κατεύθυνση δίνουν κυρίως από την δεκαετία του 1980 και ειδικά στην Ελλάδα.
  Η διαμαρτυρία από μόνη της δεν φτάνει, όπως και στο τραγούδι είναι μια πρώτα και πριν απ' όλα επιβεβαίωση της αποδοχής του κάθομαι στα αυγά μου και μουρμουρίζω η σφυρίζω αδιάφορα αφήνοντας να κυλούν δάκρυα στο πρόσωπο μου για το κακό που μας βρήκε. Είναι ένα άλλοθι για το σάπιο σύστημα μια κοινωνική αποδοχή.
  Ο “ιστολογισμός” ως ηλεκτρονικός τρόπος κοινωνικής δικτύωσης αποτελεί φαινόμενο αποξένωσης και του χρήστη και του φερόμενου αρθρογράφου που με το πληκτρολόγιο του θεωρεί ότι παίζει τον ρόλο της κοινωνικής πρωτοπορίας.
  Ο “ιστολογισμός” ως κοινωνικό φαινόμενο, είτε ηθελημένα είτε όχι είναι πρώτα και κύρια μια εικονική πραγματικότητα που υποβαθμίζει ηθελημένα η άθελα της την αντικειμενική πραγματικότητα και την υποκαθιστά όπως και τους κανόνες της που δεν είναι άλλοι από αυτή της πολιτικής οικονομίας ενώ βρίσκεται σε διαλεκτική αλληλουχία με τον ελιτισμό.
  Ερχόμαστε στο δια ταύτα και θα μας ρωτήσετε ευλόγως γιατί τότε διατηρούμε ιστολόγια και μάλιστα σουίτα από αυτά;
  Η απάντηση είναι απλή γιατί μια ζωή σε ένα μέρος του ελεύθερου μας χρόνου διαβάζαμε και γράφαμε, αυτό είναι η μια πλευρά μιας και η συνήθεια ως “δεύτερη φύση” δεν μας αφήνει σε ησυχία.
  Υπάρχει όμως και κάτι άλλο μιας και πάνω από 20 χρόνια εργαζόμενοι σε ραδιόφωνα και εφημερίδες η συνήθεια γίνεται ανάγκη.
  Ακόμα και όταν εργαζόμασταν επαγγελματικά στον χώρο αυτό ποτέ δεν πιστέψαμε ότι με τον απρόσωπο λόγο και την γραφή, αυτή και ο λόγος που ήταν πάντα συνεπής δεν επηρέασαν ούτε έναν αναγνώστη, ούτε έναν ακροατή, θα λέγαμε ότι ίσως πετυχαίναμε και τα αντίθετα αποτελέσματα, ωστόσο ποτέ δεν κάναμε ιδεολογία την εικονική πραγματικότητα του “ιστολογισμού” και ουδέποτε πιστέψαμε ότι είναι χώρος για ιδεολογική και πολιτική δραστηριότητα και ζύμωση.
  Για μας ήταν, είναι και θα είναι μια μορφή έκφρασης στο να βάζουμε σε τάξη τις ατάκτως ερριμένες σκέψεις μας κάτι που το έχουμε ανάγκη, και αν κάποιος αντέξει να διαβάσει τα μακροσκελή άρθρα μας καλώς, όμως πέραν τούτου τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο, δεν θεωρούμε και δεν θεωρήσαμε ουδέποτε ότι κάνουμε κάτι σημαντικό, σε ένα κομμάτι του ελεύθερου χρόνου μας.
  Αν θεωρούσαμε ότι είναι μηχανισμός πολιτικής δράσης και προπαγάνδας θα είμαστε οπαδοί του “φαινομεναλισμού” και της “φαινομενολογίας”, θα ήμασταν διαπρύσιοι κήρυκες του υποκειμενικού ιδεαλισμού αποδεχόμενοι θεωρητικά σχήματα που είναι εχθρικά διακείμενοι στον διαλεκτικό υλισμό του οποίου είμαστε οπαδοί.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 21.10.2011
• 14:33

  Αναδημοσιεύση : "Επιστημονικός Κομμουνισμός vs Αντιεπιστημονικός Αντικομμουνισμός (2ο Μέρος "Αυθόρμητο και συνειδητό")"

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Με αφορμή τα χτεσινά γεγονότα που προκάλεσαν όλοι όσοι δηλώνουν υπερεπαναστάστες, μαυροκόκκινοι, κατακόκκινοι, μαύροι, άσπροι και ασπρόμαυροι, αναδημοσιεύουμε το άρθρο μας της 5/2/2011.
  Δεν θα εξετάσουμε και δεν θα ασχοληθούμε αν οι μυστικές υπηρεσίες διασυνδέονται με κάποιους από αυτούς κάτι που είναι περισσότερο από βέβαιο, αλλά αυτούς που τους υποστηρίζουν και τους ακολουθούν χωρίς να έχουν πάρει χαμπάρι τι παίζεται και που επουδενεί δεν μπορεί να είναι σύμμαχοι όχι γιατί ακολουθούν προβοκάτορες, αλλά γιατί και ιδεολογικά δεν είναι συγγενείς μας...
  Ακόμα και να μην ήταν προβοκατόρικοι μηχανισμοί(που στην κεφαλή ήταν) αυτοί που έδρασαν και δρουν μαζί τους δεν πας πουθενά μαζί τους ούτε καν για κατούρημα.
  
  " Άμα έχεις τέτοιους φίλους τι τους θέλεις τους εχθρούς. "
  Το όριο ανάμεσα στην κριτική η ακόμα και στην πολεμική είναι το ψέμα, η κατασυκοφάντηση το αναμάσημα της λαθολογίας και η προβοκάτσια.
  Η παραπάνω διαδικασίες δεν είναι τίποτα άλλο από το τελευταίο στάδιο της λυσσαλέας επίθεσης ενάντια στο ταξικό εργατικό λαϊκό κίνημα που καθοδηγείται και εκφράζεται από ένα συνεπές Κ. Κ, από τους αντικομμουνιστές όλων των αποχρώσεων.
  Είτε γίνεται προετοιμασμένα είτε γίνεται ενστικτωδώς και επί ποδός είναι τμήμα μιας πολυετούς, καλά συντονισμένης και καλά σχεδιασμένης προπαγάνδας στο τελευταίο της στάδιο, ενώ επιστρατεύται όταν όλα τα επιχειρήματα του πολιτικού αντιπάλου έχουν καταρρεύσει.
  Επειδή οι αντικομμουνιστές δεν μπορούν να αντιπαρατεθούν πολιτικά με τα συνεπή Κ. Κ , όχι γιατί δεν έχουν πολιτικές θέσεις (θέσεις έχουν και μάλιστα καλά επεξεργασμένες είτε ως μέρος του πολιτικού προσωπικού του μονοπωλιακού η του εγχώριου κεφαλαίου, είτε ως εκφραστές μικροαστικών στρωμάτων με αντεπαναστατική συνείδηση, που ο μόνιμος τρόμος τους είναι να μην μοιράσει η όποια επερχόμενη δικτατορία του προλεταριάτου τις αδιάφορες για αυτήν περιουσίες των τελευταίων), αλλά προτάσσουν το ψέμα μιας και η εργατική τάξη και τα σύμμαχα σε αυτήν στρώματα αποτελούν εκλογική πελατεία.
  Να πούμε πως οι πιο σφοδροί αντικομμουνιστές είναι οι φασίστες, οι εθνικοσοσιαλιστές, οι κεντρώοι, οι σοσιαλδημοκράτες και οι αριστεριστές όλων των αποχρώσεων και αυτό είναι τυχαίο, δεν νομίζουμε λέμε εμείς. Φυσικά τα κοινά αντικομμουνιστικά χαρακτηριστικά όλων των παραπάνω δεν τους βάζουν στο ίδιο σακούλι εξάλλου έχουν και τεράστιες διαφορές, σαφώς και δεν είναι το ίδιο πράγμα, ασχέτως ότι όλοι έχουν την ίδια αφετηρία και μισούν το ίδιο την εργατική τάξη, την οποία δεν την θεωρούν πρωτοπορία.
  Όλοι οι παραπάνω παρά τις μεγάλες διαφορές τους ακουμπούν σε μικροαστικές θεωρίες που στην πραγματικότητα απευθύνονται είτε στα πιο εξαθλιωμένα τμήματα της εργατικής τάξης(τα χωρίς ταξική συνείδηση και τα λούμπεν στοιχεία της), είτε στα μικρομεσαία στρώματα που αισθάνονται μικροαστική τάξη και κατά βάση υιοθετούν μικροαστικά χωρίς καμία αξία ιδεολογικά σχήματα που μεταξύ τους λίγο ως πολύ μοιάζουν.
  Για παράδειγμα και οι σοσιαλδημοκράτες και οι φασίστες αναπτύσσουν τη θεωρία που λέει πως οι μικροαστοί δεν είναι ενδιάμεσα στρώματα ανάμεσα στην εργατική τάξη και το κεφάλαιο που ρέπουν πότε προς τα πάνω και πότε προς τα κάτω, αλλά μια ξεχωριστή τάξη που έχει ως αντίπαλο και την αστική και την εργατική τάξη αλλά αν είναι να διαλέξει σύμμαχο ανάμεσα στους δυο διαλέγει την αστική.
  Όπως για παράδειγμα οι σοσιαλδημοκράτες, ο ΣΥΝ, οι οικολόγοι και οι αριστεριστές της αυτοδιαχείρισης συμφωνούν πως "οι νόμοι της αγοράς είναι πιο αποτελεσματικοί και πιο σημαντικοί από το ζήτημα το ποιος κυριαρχεί στην ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και στο ζήτημα της διανομής των προϊόντων της εργασίας".
  Παρά τις όποιες διαφορές τους οι αριστεριστές, οι αναρχικοί, οι οπαδοί "του νέου επαναστατικού υποκειμένου", οι σοσιαλδημοκράτες και οι νέο αριστεροί* εκθειάζουν τις ιδέες του Μπούκτσιν που απορρέουν από το βιβλίο του "Αυθορμητισμός και οργάνωση", θεοποιώντας το "αυθόρμητο" ως ανώτερο επαναστατικό κίνητρο και πολεμώντας το συνειδητό, ως καπέλωμα της εργατικής τάξης στη μάζα, λες και η μετατροπή της σε όχλο θα επιφέρει το παραμικρό επαναστατικό αποτέλεσμα. Πέραν του ότι μπορεί να λειτουργήσει ως προβοκάτσια και να επιφέρει τα ακριβώς αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα, γίνεται μαγνήτης σε κάθε λογής ασφαλίτικο μηχανισμό του κράτους που θέλει να χτυπήσει το εργατικό λαϊκό κίνημα παρά τις όποιες καλές προθέσεις των παραπάνω*. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ήρωας του αριστερισμού και νυν οικολόγος - πράσινος Ντανιέλ κον Μπετίτ έλεγε, "Ο αυθορμητισμός είναι ο πλέον βολικός τρόπος να εκτονώνεται η επαναστατικότητα των μαζών".
  Παρά τις όποιες διαφορές τους όλοι οι παραπάνω* αρνούνται την ιστορική αποστολή της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, αρνούνται το ρόλο των Κ. Κ. και πολεμούν λυσσαλέα την επιστημονική κοσμοθεωρία του Μαρξισμού Λενινισμού που συνεπάγεται της πρωτοπόρας του οργάνωσης. Αντ' αυτού προτάσσουν μικροαστικά ρεύματα, με κορυφαίο αυτό του μικροαστικού ατομικισμού που είναι το ιδεολογικό μαραφέτι των σύγχρονων αντιεξουσιαστών και υιοθετείται και από τους "αντιεξουσιαστές" της κυβέρνησης του ΓΑΠ σε περιόδους που αυτή ήταν αντιπολίτευση όπως το Δεκέμβρη του 2008 μαζί με το ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Για όλους τους παραπάνω η εργατική τάξη δηλαδή το προλεταριάτο όχι μόνο δεν είναι η επαναστατική και πρωτοπόρα τάξη, αλλά είναι και αυτή που λόγω του πληθωρικού καταμερισμού της δεν μπορεί να είναι ενιαία και συμπαγής. Υιοθετούν τις απόψεις του βιβλίου του Γάλλου "ακτιβιστή" Αντρέ Γκόρτζ με τον τίτλο "Αντίο προλεταριάτο" και που κυκλοφόρησε το 1980. Με λίγα λόγια αναμασούν ότι "η εργατική τάξη δεν είναι και δεν μπορεί να λειτουργήσει ως σύνολο αλλά ως αυτόνομες και ξεχωριστές οντότητες" και "η εξουσία δεν μπορεί να κατακτηθεί παρά μόνο από μια τάξη που είναι κυρίαρχη". Αναμασούν την αντιεπιστημονική ρητορική της βλακείας και την συνθηματολογία των γκράφιτι, που είναι ναι μεν οξυδερκής αλλά ταυτόχρονα τόσο ρηχή μιας μιας και διατείνει σοφιστικού τύπου συμπεράσματα τα οποία δεν απορρέουν από καμία κοινωνική, ταξική και ιστορική πραγματικότητα και είναι 100% υποκειμενικός ιδεαλισμός. Φυσικά οι θέσεις του Αντρέ Γκόρτζ δεν εμφανίστηκαν από μόνες τους, παρόμοιες θέσεις αναπτύχθηκαν και από τους Α. Νέγκρι και Φ. Γκουατταρί που πρώτο παρουσίασαν το "νέο επαναστατικό υποκείμενο" που κατ΄αυτούς θα είναι η νεολαία, οι γυναίκες και το λούμπεν προλεταριάτο στη μπροσούρα "Οι νέοι χώροι της ελευθερίας". Παράλληλα με αυτούς δούλευε και η σχολή της Φρανκφούρτης γνωστή με το επίθετο "praxis" (Χέμπερτ Μαρκούζε - Μαξ Χορκχάιμερ), όπου το νέο επαναστατικό υποκείμενο ήταν κάπου ανάμεσα σε όλα τα παραπάνω, ενώ προσπαθούσε να διαστρεβλώσει τον Μαρξισμό, συνενώνοντας τον με θεωρίες όπως η φροϋδική και ο νεοθετικισμός, οδηγώντας τον Μαρξισμό κατευθείαν στον βολονταρισμό και στον υποκειμενικό ιδεαλισμό.
  Όλοι μαζί και αυτοί και οι αριστεριστές και οι οι αναρχικοί αρνούνται με επιμονή την δικτατορία του προλεταριάτου και την εργατοαγροτική συμμαχία, όπως αρνούνται την λενινιστική αρχή για τις τάξεις (α."τη θέση που κατέχουν σ' ένα ιστορικά καθορισμένο σύστημα κοινωνικής παραγωγής", β. "τη σχέση τους με τα μέσα παραγωγής", γ. "το ρόλο τους στην κοινωνική οργάνωση της εργασίας", δ. "πως ιδιοποιούνται τη μερίδα του κοινωνικού πλούτου", ε."ποιο είναι το μέγεθος της μερίδας του κοινωνικού πλούτου".) καθορίζοντας τες από το μέγεθος της φορολογικής τους δήλωσης, στο αν έχουν πισίνες, κινητά, ακίνητα και σταθερή εργασία, αν φορούν κοστούμι με γραβάτα, η είναι του alternativo style.
  Όλα αυτά τα μικροαστικά και απολιτίκ στοιχεία προβοκάρουν συνειδητά το μαζικό λαϊκό κίνημα αναπτύσσοντας πότε πρωτόγονο και πότε επιστημονικοφανή αντικομμουνισμό.
  Χτυπούν κατευθείαν στην καρδιά των μικρομεσαίων στρωμάτων που λόγω της μικρής ιδιοκτησίας που έχουν και του φόβου τους να μην την χάσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία, την ησυχία και τις παραδοσιακές η μη συνήθειες τους. Τα διαμορφώνουν έτσι για να αποδέχονται την εύπεπτη συνθηματολογία και τον καιροσκοπισμό όλων των παραπάνω "ιδεολογικών σχημάτων" γιατί η σκέψη τους δεν απαιτεί κάποια δυσκολία, ούτε κηρύττει την οποιαδήποτε σύγκρουση με το μονοπωλιακό καπιταλισμό, αλλά με τις εξουσίες η τα παρασκήνια γενικά και αόριστα.
  Συνήθως ο αντικομμουνιστής που μονίμως στηρίζεται στο ψέμα αναπτύσσει τη λογική του παραλόγου, τη σκέψη της μη σκέψης, κάνει σημαία του την παραϊστορία σε σχέση με την ιστορία, ενώ οι ιστορίες συνωμοσίας είναι το δόγμα του.
  Η δυνατότητα της επεξεργασίας του αντικομμουνιστή σε ένα οποιοδήποτε θέμα είναι τέτοια που φτάνει μόνο στο επίπεδο του διαχωρισμού του ειδικού από το γενικό, οδηγώντας την ενότητα του ειδικού και το γενικού στο αόριστο. Δεν έχει ιδέα πως όταν διαχωρίζεται και η ενότητα και η διάκριση ανάμεσα στα αντίθετα η τα σχετικώς ομοιογενή τότε η κατάληξη είναι η μεταφυσική. Αυτή τάση ομφαλοσκοπισμού και φυγής του γενικού από από ειδικό και το αντίστροφο χαρακτηρίζει τις ποιο ανώριμες πολιτικά ομαδούλες που έχουν πάρει οριστικά και αμετάκλητα η διαζύγιο από τη λογική η γραμμή από τις μυστικές υπηρεσίες να κάνουν αντικομμουνισμό. Αυτή η τάση χαρακτηρίζει και την κύρια πλευρά δραστηριοποίησης που αναπτύσσουν οι προβοκατόρικοι μηχανισμοί όταν αυτή εκδηλώνεται από ώριμα πολιτικά υποκείμενα(πρόσωπα, φορείς κόμματα).
  Το να διαχωρίζει κάποιος το γενικό απ' το ειδικό και το αντίστροφο διατρέχοντας στο μοιραίο και στην παρά - ιστορία είναι εκδήλωση μεταφυσικής και όχι διαλεκτικής αντιπαράθεσης
  Το καπιταλιστικό σύστημα και οι οργανωμένοι θεωρητικοί και πολιτικοί υποστηρικτές του προβάλουν μονάχα την πλευρά της ενότητας των αντιθέτων ως μοναδική τάση ανάπτυξης του κεφαλαίου μέσα στην ιστορία, μετατρέπουν δηλαδή την διαλεκτική σε μεταφυσική με γνώμονα τα συμφέροντα της τάξης που υπηρετούν.
  Τα υπερεπαναστατικά στοιχεία οι οπορτουνιστές και τα γκρουπούσκουλα κάθε αριστερίστικης λογής και κοπής φροντίζουν να αντιπαρατεθούν με τους παραπάνω μονάχα στη λογική της ενότητας των αντιθέτων χωρίς να λαμβάνουν υπόψιν τους ότι είναι μια ιστορικά υπαρκτή συνθήκη μέσα στο σύστημα που ζούμε, ότι ένα τμήμα της κοινωνικής συνείδησης που καλλιεργείται μέσα σε αυτό (το σύστημα) συνειδητά από την γέννηση ενός παιδιού μέχρι και το θάνατο του και μετατρέπεται σε αξίωμα γι αυτό. Στην πραγματικότητα επιλέγουν να μην αντιπαραθέσουν διαλεκτικά "την αντίθεση των αντιθέτων" απέναντι στην "ενότητα των αντιθέτων" με αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου να αποδέχονται αυτό που πολεμούν γιατί παίζουν με όρους μεταφυσικής και όχι διαλεκτικής σε ξένο γήπεδο και με έναν αντίπαλο που δεν έχει όρεξη να χάσει, ενώ έχει περισσότερη εμπειρία και πολύ ανώτερα και περισσότερα όπλα.
  Διαλέγουν συνειδητά το "αυθόρμητο" δεν το μετατρέπουν σε συνειδητή πάλη με τακτική και στρατηγική, επιλέγουν να σπάσουν τα μούτρα τους (μπαίνουν σαν ταύροι σε υαλοπωλείο) καλλιεργώντας την ηττοπάθεια και την μοιρολατρία γιατί δεν είναι δυνατόν να νικήσεις έναν αντίπαλο που εκτός του ότι είναι πολύ πιο ισχυρός από αυτούς, αλλά τον δικαιώνουν και στα μάτια των φτωχών λαϊκών στρωμάτων που τα ονομάζουν νοικοκυραίους γιατί μονίμως στρέφονται σε αυτού του είδους τα "ανώριμα" πολιτικά σχήματα.
  Δεν τολμούν να μελετήσουν τις θεωρητικές, ιστορικές και ποιοτικές πλευρές του αντιπάλου με αποτέλεσμα να του παραδίνουν ακόμα μεγαλύτερες ποσότητες λαϊκής ανοχής, να τον κάνουν ανθεκτικότερο απέναντι στις αδυναμίες που απ' την φύση του έχει.
  Δεν έχουν ιδέα γι' αυτό που έγραφε και έλεγε ο Ένγκελς και ο Λένιν και αφορούσε την αντίθεση της υλιστικής διαλεκτικής με τον μηχανιστικό υλισμό, πεποίθηση μας είναι ότι κάποιοι από αυτούς δεν μπορούν να κατανοήσουν πως ο τελευταίος είναι ιδεαλισμός δηλαδή μεταφυσική. Αρνούνται την πραγματικότητα, αρνούνται να καταλάβουν πως αυτή δεν γίνεται κατανοητή από τις αισθήσεις, αλλά από την ανώτερη επιστημονική κοσμοθεωρία όλων των εποχών, τον ιστορικό και διαλεκτικό υλισμό.
  Όταν το "νέο υποκείμενο" όπως ονομάζουν κάθε λογής και είδους "αυθορμητισμό", βρίσκει απέναντι του όχι μόνο το σύστημα αλλά και τις συνεπείς ταξικές δυνάμεις, η αδυναμίες τους βγαίνουν αυτόματα στη φόρα και αναπτύσσουν έναν αντικομμουνισμό χειρότερο και από τον εθνικοσοσιαλιστικό.
  Η δεν έχουν ιδέα, η δεν μπορούν να καταλάβουν ότι για να γίνει η αντίσταση καθήκον και για να έχει αποτελεσματικά χαρακτηριστικά δεν πρέπει να αγνοεί τις υπάρχουσες συνθήκες.
  Όλες οι αριστερίστικες ομάδες προβάλουν το τώρα και το άμεσα ως μια απαράβατη συνθήκη χωρίς πρόγραμμα, χωρίς προοπτικές, χωρίς ίχνος σοβαρότητας και επαναστατικής πρωτοπορίας, όποιος τους αποδείξει πόσο ανώφελο είναι αυτό που κάνουν και πόσο τελικά περιφρουρεί το ίδιο το σύστημα αρχίζει ο πρωτόγονος αντικομμουνισμός.
  Απ' ότι διαβάζεται δεν μιλάμε για τις κεφαλές των ομάδων αυτών που συνειδητά προτάσσουν το αυθόρμητο υπηρετώντας το ΠΑΣΟΚ που υπηρετεί ως σοσιαλδημοκρατία το σύστημα, αλλά για όλους όσοι τους ακολουθούν γιατί το σύστημα έχει καλλιεργήσει τη λογική "άντρα θέλω τώρα τον θέλω", η το άλλο προβοκατόρικο στις "18 Σοσιαλισμό", που από το 1974 μέχρι σήμερα υπηρετεί το σύστημα και μόνο αυτό.
  Ποτέ πουθενά και με κανένα τρόπο η ιστορία του επαναστατικού κινήματος δεν γράφτηκε με την μικροαστική αυθαιρεσία των αυτοοργανωμένων γκρουπούσκουλων που πότε μιλούν για τον "αετό της επανάστασης"(χρησιμοποιώντας τους αρχικούς χαρακτηρισμούς του Λένιν για τη Ρόζα ερμηνεύοντας το θάρρος της, ξεχνώντας ότι μετά την πέρασε γενεές 14 για τις επαναστατικές τις αυθαιρεσίες σε επίπεδο τακτικής και στρατηγικής) και πότε για τον μεγαλύτερο απατεωνίσκο όλων των εποχών του τον αγαπημένο των απανταχού ΠΑΣΟΚων, Λέων Μπρόνσταϊν (Τρότσκι), (ούτε απατεώνας μπορούσε να είναι ο τύπος), κάνουν λάβαρο το αυθόρμητο λες και με αυτό γράφονται οι σελίδες της επαναστατικής ιστορίας.
  Ακόμα και η αστική Γαλλική επανάσταση που ουσιαστικά άλλαζε εκμεταλλευτές ήταν κάτω από την επίδραση καλά οργανωμένων επαναστατικών φρουρών και δρούσαν με τακτική και στρατηγική, έκαναν το αυθόρμητο συνειδητό και γι αυτό πέτυχαν ότι πέτυχαν.
  Υπέρ - επαναστάτες και οπορτουνιστές αντικομμουνιστές μετατρέπονται σε εμπειριστές και αρέσκονται στα σκληρά παζαρέματα, δείχνοντας (εσκεμμένα) άγνοια στη διασύνδεση θεωρίας και πράξης, περιορίζονται και οχυρώνονται στο πρόβλημα και στο διαμοιρασμό θέσεων στους "περισσότερο άξιους", στην ετερόκλητη σύγκλιση προγραμμάτων για να "λυθεί" τάχατες το πρόβλημα, βγάζοντας λάδι τον καπιταλισμό, ενώ δεν βρίσκουν τίποτα το θετικό στον σοσιαλισμό που γνωρίσαμε τον οποίο λυσσαλέα χτυπούν λες και πρόκειται για τον χειρότερο εχθρό τους.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 10.10.2011
• 16:39

  Όχι άλλες αυταπάτες

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Αλήθεια υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι το ΠΑΣΟΚ είναι σε μονοψήφια ποσοστά;
  Μπορεί να το ανακοινώνουμε ως είδηση που την ακούσαμε η διαβάσαμε από κάπου και να ισχύει, ωστόσο όμως το ΠΑΣΟΚ έχει τον δικό του κύκλο ο οποίος είναι σαν φυσαρμόνικα και ένας λόγος που καθυστερούν οι εκλογές είναι και αυτός.
  Αξιοποιούν με κάθε τρόπο και σε κάθε περίπτωση όλα τους τα εργαλεία εδώ και χρόνια και όταν έλθει η ώρα όλοι όσοι κόβουν τα χέρια τους και μάλιστα απ' την ρίζα, η βρίζουν νυχθημερόν το κυβερνών κόμμα να το ξαναψηφίσουν(ίσως όχι όλοι τους, αλλά ένα μεγάλο ποσοστό πιθανότατα να το επαναλάβει), εμείς δεν έχουμε καμία αυταπάτη για τα μελλούμενα, πάντως δεν θα μας κάνει εντύπωση να τρέξει με ένα ποσοστό κοντά στο 32%.
  Εξάλλου η πλειοψηφία ακόμα και των πρώην οπαδών του μπορεί να μουρμουρίζει εδώ και δεκαετίες, αλλά επαναλαμβάνει τον εαυτότου. Μπορεί να φωνάζει, να είναι σε έξαλλη κατάσταση με την κυβέρνηση, αλλά αυτό δεν έχει εκφραστεί σύμφωνα με τις απαιτήσεις των καιρών, τόσο σε μαζικότητα, όσο και σε αλληλεγγύη, διέπεται από μικροαστικά χαρακτηριστικά, τα ‘χει μπερδεμένα στο κεφάλι της, τρέχει με όρους δεκαετίας του 1980 περιμένοντας να ξαναγυρίσει εκεί και ασκεί κριτική μόνο στο εποικοδόμημα μην ακουμπώντας η κριτική της την βάση, δηλαδή την παραγωγική διαδικασία και την αστική τάξη που ιδιοποιείται τον πλούτο από την ίδια την παραγωγική διαδικασία.
  Υπάρχει πλούσια εμπειρία και αυτή δεν είναι σε ατομικό επίπεδο, εξάλλου όλοι πλην του ΚΚΕ είναι λίγο ως πολύ όλοι, (μα όλοι και κυριολεκτούμε σε αυτό) ΠΑΣΟΚ, με μικροαστικά χαρακτηριστικά. Αν προσθέσουμε και την ζημιά που έγινε στην κοινωνική συνείδηση αρχικά στην Δεκ του 1980(με την καθιέρωση του ραγιαδισμού, της ηττοπάθειας, του κοινωνικού αυτοματισμού, αποθεώνοντας όλα τα ξεπεσμένα και ξεπερασμένα για την εποχή κατάλοιπα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας), στην Δεκ του 1990(καθιέρωση κοινής Ευρωενωσιακής συνείδησης με κοινωνική συναίνεση) και στην δεκαετία του 2000 (η κοινωνική συναίνεση για την κοινή προσπάθεια).
  Όλα αυτά δεν διαγράφονται έτσι εύκολα, ακόμα και οι εσωτερικές δημοσκοπήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που είναι περισσότερο πραγματικές, αλλά όλως τυχαίως διαρρέουν(για μας όχι τυχαία) για να λειτουργήσουν τα ΠΑΣΟΚκικά αντανακλαστικά με τα δήθεν μονοψήφια νούμερα που αυτή την στιγμή παίρνει το κίνημα, η ότι θα το διαλύσει ο ΓΑΠ, γιατί δήθεν δεν υπάρχει διάδοχος την στιγμή που άγεται και φέρεται ο πρωτότοκος του στα φίλα προσκείμενα ΜΜΕ ως το νέο αστέρι.
  Ο εν λόγω είναι και κατά το ήμισυ Κύπριος και τα προβοκατόρικα γεγονότα του Καλοκαιριού στην Κυπριακή Δημοκρατία αποτελούν δείγμα του τι προετοιμάζεται στην περιοχή, ο νοών νοητό και σταματάμε εδώ πέρα για να προχωρήσουμε τον ειρμό της σκέψης μας.
  Γιατί οι ίδιοι οι καπιταλιστές στην βάση δεν μπορούν να σχεδιάσουν τίποτα ούτε για την επόμενη μέρα γιατί ενδιαφέρονται μόνο για την διασφάλιση των κερδών τους ωστόσο το εποικοδόμημα τους δηλαδή το υπαλληλικό νομικοπολιτκό και ιδεολογικό προσωπικό και εδώ και ευρωενωσιακώς και παγκοσμίως κάνει τους δικούς του σχεδιασμούς για να διασφαλίσει την παραγωγική διαδικασία, με ποιο τρόπο; Αυτό δεν αφορά τους καπιταλιστές, αρκεί να γίνει, το πώς θα γίνει δεν τους αφορά αυτούς, αυτούς τους αφορά να πραγματοποιήσουν τα κέρδη τους για να υπάρχουν την επ’ αύριο, τίποτα λιγότερο τίποτα περισσότερο.
  Όλες οι ανυπόστατες αηδίες στα περί κατοχής είναι εκ του πονηρού. Τις θεωρούμε ασόβαρες και αντιεπιστημονικές. Όλα τα περί κατοχής από τους Γερμανούς και τους Αμερικανούς είναι εκ του πονηρού και δεν αφορούν κανέναν άλλο, παρά αυτούς που θέλουν σε αυτή τη φάση της κρίσης να μην φανούν και δεν είναι άλλοι από ένα μεγάλο τμήμα, μια πολύ μεγάλη μερίδα του εγχώριου κεφαλαίου που θεωρεί ότι βγαίνει χαμένο από το σημερινό και αυριανό συσχετισμό δυνάμεων πάνω στα πλαίσια του ενδοκαπιταλσιτικού ανταγωνισμού.
  Το εργατικό, το μαζικό λαϊκό κίνημα απ’ ότι φαίνεται σήμερα, είναι κατώτερο των περιστάσεων και δεν εκφράζει τις σύγχρονες ανάγκες.
  Αν εξαιρέσει κανείς την σοβαρή δράση των ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ, ΕΕΔΥΕ και ΟΓΕ που πραγματικά βάζουν τον πήχη πολύ ψηλά, ολόκληρη η επίσημη έκφραση του συνδικαλισμού - εργατοπατερισμού δηλαδή η ηγεσία των ΓΣΕΕ, ΠΝΟ, ΑΔΕΔΥ, ΠΑΣΕΓΕΣ, ΓΕΣΑΣΕ, ΣΥΔΑΣΕ, ΓΣΕΒΕ, ΕΣΕΕ, ΕΦΕΕ κλπ είναι ο συνδικαλιστικός υπάλληλος της ΕΕ, κυβέρνησης, πλουτοκρατίας.
  Το σημερινό διαμορφωμένο κλίμα είναι προσαρμοσμένο στις ανάγκες τις σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού από την δεκαετία του 1980 κυρίως από το 1986 όπου το πραξικόπημα στην ΓΣΕΕ πραγματοποιήθηκε από την προσκείμενη στο ΠΑΣΟΚ ΠΑΣΚΕ, και σε μεγάλο βαθμό σήμερα εκφράζεται και από τις δυνάμεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.
  Οι δημοσκοπήσεις είναι ένα ικανό και αναγκαίο εργαλείο για την σωτηρία του καπιταλισμού στην χώρα μας και γι αυτό δουλεύουν είτε έχουν ανεβασμένο, είτε κατεβασμένο το ΠΑΣΟΚ και το κάθε ΠΑΣΟΚ. Το σύστημα παίρνει τα μέτρα του και ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό του. Αν χρειαστεί να καταστρέψει μέρος του πολιτικού προσωπικού θα το κάνει, όπως καταστρέφει τα κεφάλαια του για να βγει πιο ισχυρό. Άλλο όμως το πολιτικό του προσωπικό και άλλο οι κομματικοί μηχανισμοί που τους υπηρετούν, τους θέλει ακέραιους και τους θέλει ακέραιους γιατί είναι οργανωμένες δυνάμεις που θα ξαναπάρουν μπροστά όποτε και όταν τις χρειαστούν.
  Το λαϊκό κίνημα για να φέρει αποτελέσματα έχει μόνο έναν δρόμο να συμπορευτεί με το ΑΑΔΜΠ και το ΚΚΕ, όλα τα άλλα είναι εκ του πονηρού και όσοι μιλάνε για ενότητες της «Αριστεράς», εννοούν την σωτηρία του ΠΑΣΟΚ, η του κάθε ΠΑΣΟΚ.
  Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε οι συνθήκες δεν ήταν τόσο ευνοϊκές για να πάρει και να πάρουν η εργατική τάξη και οι σύμμαχοι της την εξουσία και όταν λέμε την εξουσία, δε εννοούμε την κυβέρνηση, όμως σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε οι συνειδήσεις δεν είχαν τόσο έντονα μικροαστικά χαρακτηριστικά.
  Αντικειμενικά αν δεν υπήρχαν το ΠΑΜΕ, η ΠΑΣΕΒΕ, η ΠΑΣΥ, το ΜΑΣ, η ΟΓΕ και η ΕΕΔΥΕ, τα σωματεία τα συνδικάτα και τα ΕΚ που οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο, από το 1996 που ξεκίνησε η αντεργατική λαίλαπα δεν θα κινούνταν τίποτα, όπως και τα τελευταία 2 χρόνια επίσης.
  Γι αυτό το σύστημα εξέθρεψε και τους αγανακτισμένους, γι αυτό κάνει προσπάθειες να ενισχύσει τον οπορτουνισμό από παντού, σε επίπεδο δεξιών και αριστερών παρεκκλίσεων και πάντα σε συμμαχία με τον κυβερνητικό συνδικαλισμό που όλως τυχαίος «πυροβολεί» με άσφαιρα την κυβερνητική πολιτική , αφήνοντας στο απυρόβλητο το μεγάλο κεφάλαιο, κάνοντας λόγω για παρασιτικό και παραγωγικό λες και το καπιταλιστικό σύστημα σε όλες του τις εκφάνσεις δεν είναι παρασιτικό.
  Ο λαός μας αν θέλει πραγματικά έναν μόνο δρόμο έχει αλλιώς θα φυτοζωεί παίρνοντας επιδόματα πτωχοκομείου που έχει αποφασίσει η συνθήκη του Μαάστριχτ και όχι η δανειακές συμβάσεις των μνημονίων, μεσοπρόθεσμων, «μακροπρόθεσμων» κοκ.
  Το κόμμα, γιατί ένα είναι το κόμμα, το ΚΚΕ, όλα τα άλλα είναι υπαλληλικό προσωπικό – παρατάξεις του μεγάλου κεφαλαίου είπε εγκαίρως ότι «έχουμε πόλεμο», όχι μόνο με την τρόικα, όχι μόνο με την ΕΕ, αλλά με το καπιταλιστικό σύστημα. Ο αυταπάτες πρέπει να διαλυθούν γιατί επιστροφή στην Δεκ του 1980, 1990 και 2000 δεν πρόκειται να υπάρξει από τούδε και στο εξής.
  Ό λαός δεν πρέπει να πληρώσει κανένα χαράτσι, όχι μόνο γιατί δεν έχει, αλλά γιατί δεν πρέπει να πληρώσει, αλλά δεν πρέπει να σταματήσει μόνο εκεί πρέπει να πάει τον αγώνα του ακόμα παραπέρα και ποιο παραπέρα από την λαϊκή εξουσία και λαϊκή οικονομία, με αποδέσμευση από την ΕΕ και όλους τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς.
  Λένε ορισμένοι, τι κάνουμε, εμείς λέμε μπορεί και τίποτα, αλλά αυτοί που μας ρωτούν ψάχνουν για άλλοθι να μουρμουρίζουν και να μας καταλογίζουν κάθε βλακεία που βασιλεύει στον κόσμο τους που είναι ο κόσμος των απόλυτων ψευδαισθήσεων.
  Δυστυχώς η ευτυχώς, κύριοι της «αριστεράς των σαλονιών και της κριτικής του καφενείου» χωρίς να παρθούν τα μέσα παραγωγής δηλαδή η εξουσία και να χωρίς να έχει προετοιμαστεί κατάλληλα για σύγκρουση με τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό, η κυβέρνηση αυτή θα είναι γράμμα κενό νόμου.
  Έχει μεγαλύτερη αξία και σημασία να ζωντανέψουν, να μαζικοποιηθούν και να ενισχυθούν τα σωματεία και τα συνδικάτα, το εργατικό - λαϊκό κίνημα από τα κάτω, παρά να πάρεις μια κυβέρνηση που μόνη της χωρίς λαϊκή πίεση θα παλεύει μόνη της τι και με ποιο τρόπο και με ποιο σύμμαχο;
  Το κόμμα επίσης πολύ έγκαιρα μέσω του Ριζοσπάστη έδωσε γραμμή.
  Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για κάθε ενδεχόμενο. Δεν θα εξηγήσουμε το μήνυμα, όποιος θέλει καταλαβαίνει, όποιος δεν θέλει επίσης, τώρα τα ελικόπτερα και οι λοιπές ΝΑΡιτο προβλέψεις, είναι μόνο για αφελείς και εμείς τόσο όσο αυτοί δεν ήμασταν ποτέ…
  Συνοψίζοντας, με ένα "ΟΥΣΤ" που καλό είναι και εντάξει να φύγουν δεν διαφωνούμε, αλλά αυτοί που το λένε τι άλλο προτείνουν; Την οικουμενική που θέλει ο Μπάμπης Παπαδημητρίου και ο κ.κ. Καρατζαφέρης, την ενότητα της Αριστεράς που θέλει ο κ.κ Τσίπρας(μέσα στην ΕΕ και με όρους ΚΜΚ, με νόμιμα και παράνομα χρέη), η την κεντροαριστερά που θέλει ο κ.κ.Κουβέλης;
  Κάτω από αυτές τις συνθήκες που τέτοιες η παρόμοιες δεν έχει βιώσει η μέχρι σήμερα δυτικό Ευρωπαϊκή ιστορία(τουλάχιστον μετά το 1950), με ένα άλλο πιο ισχυρό μαζικό εργατικό κίνημα μέσα σε κάθε χώρα ξεχωριστά, που θα έθετε ως καίριο το ζήτημα του σοσιαλισμού, που δεν θα έβαζε τις θολούρες του αριστερισμού και του Γκράμσι, θα είχε τρομοκρατήσει τα μονοπώλια. Ετούτες οι συνθήκες θα λέγαμε, ότι είναι ευνοϊκότερες και από αυτές τις Οκτωβριανής Επανάστασης, ωστόσο όμως δεν είναι. Και δεν είναι γιατί χωρίς πανίσχυρο κόμμα “νέου τύπου” τόσο σε εθνικό επίπεδο, όσο και σε πανευρωπαϊκό δεν μπορεί να μπει αντικειμενικός στόχος κατάκτησης της εξουσίας. Όσοι λοιπόν φωνάζουν “ΟΥΣΤ” με συναισθηματικά και μόνο κριτήρια, χωρίς να συστρατευθούν με το ΑΑΔΜΠ και κυρίως με το ΚΚΕ, τότε μην περιμένουν κάτι το σοβαρό και το πρωτοποριακό, εξάλλου οι αυταπάτες ξεπερνιόνται σιγά – σιγά και τις ξεβράζει η θάλασσα. Είναι τουλάχιστον χυδαίο να ζητούν απ' τους άλλους και ειδικά το τιμημένο ΚΚΕ να γίνει θαυματοποιός. Οι ευθύνες είναι και δικές τους, ο ταξικός αντίπαλος είναι ενωμένος και δείχνει το αντιλαϊκό μίσος του και το πρόβλημα δεν είναι το φύγε εσύ, έλα εσύ, αλλά να γκρεμιστεί η εξουσία των μονοπωλίων. Αν όσοι έχουν τα κότσια να τα βάλουν με τον ιμπεριαλισμό και τους εδώ συνοδοιπόρους του τότε “πεδίο δόξης λαμπρόν”, ξέρουν που θα βρουν και το ΠΑΜΕ και τα υπόλοιπα μέτωπα πάλης είναι ανέντιμο να τα περιμένουν όλα από αυτό.
  Κάθε τίμιο στοιχείο και κάθε πατριώτης και ταυτόχρονα διεθνιστής, είναι ευπρόσδεκτος μαζί μας ακόμα και με τις διαφωνίες του γιατί μόνο του το ΑΑΔΜΠ δεν φτάνει. Όσο όμως παρά τα συνεχή καλέσματα,δεν έρχεται μαζί μας και με τους δικούς μας όρους, το παιχνίδι θα έχει πάει πίσω και δυστυχώς τραβάει στο βυθό και όλους τους άλλους που δεν φταίνε σε τίποτα...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 24.09.2011
• 16:09

  Δραχμοφονιάς Νοέμβρης νο 2....

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Ο πλούτος στον καπιταλισμό δεν αποτελεί και δεν σημαίνει κερδοφορία. Είναι ένα χρήσιμο φετίχ μόνο στους ξiπασμένους μπουρζουάδες που έχουν ξεπεραστεί και αποκλειστεί από το παιχνίδι της παραγωγικής διαδικασίας ως αποτέλεσμα της πάλαι ποτέ σχέσης τους με αυτήν.
  Για την κυρίαρχη αστική τάξη και τα μονοπώλια που οι αντιθέσεις τους είναι λυσσαλέες, κυρίως για το ποιο μονοπώλιο και ποια τμήματα της αστικής τάξης θα κυριαρχήσουν έναντι των υπολοίπων για να συνεχίζουν να κερδοφορούν, δηλαδή να ιδιοποιούνται το υπερπροϊόν και να πρωταγωνιστούν στην παραγωγική διαδικασία ο πλουτισμός είναι "παρασιτικός" και δευτερεύουσας σημασίας, αρκεί να έχει ριχτεί ικανό κεφάλαιο άμεσα στην παραγωγή.
  Ό ρόλος της κερδοφορίας είναι να ριχτεί ξανά και ξανά στην παραγωγική διαδικασία για να ξαναπαραχθεί κέρδος το οποίο είναι η ατομική ιδιοποίηση της εργατικής δύναμης και είναι αυτή η ιδιοποίηση που από μόνη της αποδείχνει ότι χωρίς εργατική τάξη δεν μπορεί να υπάρχει ούτε αστική, ούτε η ίδια η εκμεταλλευτική φύση του ίδιου του καπιταλισμού.
  Ο πλούτος είναι το περίσσεμα της κερδοφορίας που μεταφράζεται σε μερίσματα και δεν ρίχνεται άμεσα στην παραγωγή, αλλά έμμεσα και εκεί όχι πάντα μιας και αποτελεί το κερδοφόρο αντάλλαγμα στους μετόχους με βάση το ποσοστό τις ατομικής τους επένδυσης και είναι επίσης αποτέλεσμα της ατομικής ιδιοποίησης του υποπροϊόντος. Συνήθως οι περισσότεροι μέτοχοι έχουν τοποθετημένα κεφάλαια στην άκρη ως αποθεματικά. Δηλαδή κατέχουν πλούτο που μεταφέρεται έμμεσα σε νέα επενδυτικά προγράμματα τα οποία προορίζονται για τις περιόδους κρίσεων ούτως ώστε να ξαναριχθούν στην παραγωγή όταν αυτή θα δυσκολεύεται να πραγματοποιηθεί. Αυτά τα επενδυτικά προγράμματα είναι η συγκομιδή του λιμνάζοντος κεφαλαίου που ρίχνεται σε αυτό που αντιεπιστημονικά οι δυτικοί οικονομολόγοι όλων των σχολών ονομάζουν "μη πραγματική οικονομία".
  Για μας ειδικά μέσα στον καπιταλισμό κάτι τέτοιο δεν υπάρχει, το χρήμα είναι και αυτό μια μορφή εμπορεύματος που πάνω του αντανακλάται όλη η διαδικασία της παραγωγής αλλά και το ποσοστό εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης σε κάθε χώρα ξεχωριστά και γι αυτό θα αναγκαστούν μετά την ισοπέδωση των μισθών προς τα κάτω σε όλη την ΕΕ να επιστρέψουν παντού στα εθνικά νομίσματα, αφενός για να μην κοπούν άλλα Ευρώ που θα πληθωρίσουν τον εαυτό του και θα μειώσουν την αξία του, ενώ θα είναι ακριβές οι εξαγωγές στους νέους ιμπεριαλιστικούς πυλώνες πράγμα που σημαίνει ότι θα πρέπει να καταστραφούν παραπάνω κεφάλαια και φυσικά παραγωγικές δυνάμεις όχι και τόσο ανώδυνα.
  Τα ομόλογα, τα αμοιβαία κεφάλαια, οι νέες μετοχές ακόμα και οι προθεσμιακές καταθέσεις είναι μορφές δανεισμού του λιμνάζοντος κεφαλαίου σε κράτη, εταιρείες, ιδιώτες με αντάλλαγμα ένα ποσοστό κερδοφορίας από τα κέρδη του δανειζομένου πάνω στο κεφάλαιο που δανείστηκε, με μορφή τόκου. Φυσικά ο βαθμός κινδύνου είναι διαφορετικός σε κάθε μορφή δανεισμού και σχεδόν μηδενικός στις προθεσμιακές καταθέσεις που απευθύνονται κυρίως στην εσωτερική αγορά και σε σταθερές πηγές κερδοφορίας, όλα τα άλλα έχουν κίνδυνους με τον μικρότερο στην αμέσως επόμενη διαβάθμιση τις μετοχές μιας και αντανακλούν την παραγωγή στην πραγματική τους αξία.
  Τα ομόλογα και τα αμοιβαία κεφάλαια είναι συγγενείς, αλλά με διαφορετική διαβάθμιση κινδύνου και άλλου χρονικού βάθους κλεισίματος.Τα λιμνάζοντα κεφάλαια δηλαδή τα περισσευόμενα τμήματα της κερδοφορίας που δεν χρειάζεται να τρέξουν άμεσα στην παραγωγική διαδικασία (αν και στον καπιταλισμό αποτελούν νεκρό κεφάλαιο), ρίχνονται από την πίσω πόρτα και ξαναζωντανεύουν με άλλα χαρακτηριστικά και άλλες ιδιότητες. Αυτά τα νεκρά κεφάλαια ζωντανεύουν ως δανεισμός που θα βοηθήσει στην παραγωγική διαδικασία αν χρειαστεί να ξανατρέξει σε περιόδους υφέσεων.
  Το λιμνάζων κεφάλαιο είναι κεφάλαιο που σε πολλές περιπτώσεις δεν ολοκληρώνεται στα προϋπολογισθέντα όταν έρθει η ώρα της αποπληρωμής του από τον δανειστή και αυτό εντελώς λανθασμένα και αντιεπιστημονικά ονομάζουν κρίση χρέους.
  Είναι καθαρό κρίση χρέους δεν υπάρχει ούτε καν ως αφορμή, όχι σαν αιτία, γιατί οι κρίσεις είναι αποτέλεσμα υπερπαραγωγής που στοκάρεται και υπερκερδοφορίας που πλειστηριάζεται και δεν μπορεί να ριχθεί στην παραγωγή ξανά και ονομάζεται κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων.
  Αυτό το πράγμα οι αναρχικοί, ο οπορτουνισμός, η σοσιαλδημοκρατία και οι διάφοροι δημοσιολόγοι (φασίστες, φασιστοειδή, εθνικοσοσιαλιστές και ημιφεουδερχικά κατάλοιπα που επιχειρούν στον καπιταλισμό, όπως το παπαδαριό, η οι σεΐχηδες) αδυνατούν να το κατανοήσουν, γιατί ερμηνεύουν τον καπιταλισμό βιταλιστικά...
  Αν ομει γέννητο γυρίσουμε στην δραχμή που αργά η γρήγορα και νομοτελειακά θα γυρίσουμε τότε το γλοιώδες ελληνικό κεφάλαιο, το σε ενδιάμεση εξαρτημένη θέση αλλά και μικρο ιμπεριαλιστής στα Βαλκάνια, θα γυρίσει να εξαγοράσει τα πάντα που δεν ορέγεται το μονοπωλιακό στην χώρα μας και θα γίνει το σώσε, γιατί οι Έλληνες καπιταλιστές είναι για τα λούσα, τις βίλες, τα σκυλάδικα και τα αμοιβαία κεφάλαια...
  Τελικά ο μεγάλος μας αντίπαλος η σχολή του Σικάγο είναι η μόνη υγειής σκέψη στον καπιταλισμό και αυτή που θα γεννήσει τον νεκροθάφτη της τον σοσιαλισμό.
  Σήμερα η ταξική πάλη έχει πάει τόσο πίσω που αντί να παλεύουμε αποκλειστικά και μόνο για την κατάργηση της ιδιοποίησης του υπερπροϊόντος, παλεύουμε και για όλα τα άλλα που είναι καθήκοντα κυρίως των αστικών κομμάτων(σε άλλη φάση προηγούμενη του συστήματος) και μάλιστα εντελώς μόνοι μας ....
  Και όταν λέμε την κατάργηση της ιδιοποίησης του υποπροϊόντος εννοούμε για την κατάργηση της βασικής καπιταλιστικής αρχής, δηλαδή του ίδιου καπιταλιστικού συστήματος.
  Είναι τόσο μεγάλη η ζημιά που έγινε τις προηγούμενες δεκαετίες από μικροαστικά και οπορτουνιστικά ρεύματα στις συνειδήσεις των λαϊκών στρωμάτων που πρέπει να κάνεις πενταροδεκάρες ακόμα και τα αυτονόητα, τα οποία είναι δυστυχώς ακατανόητα και εδώ μιλάμε για καθυστέρηση του στρατηγικού στόχου που είναι ο σοσιαλισμός που ευτυχώς το μεγάλο και τιμημένο ΚΚΕ στο 16ο στρατηγικό του συνέδριο τον έθεσε ως εφαρμόσιμο σε ένα στάδιο και ευτυχώς γιατί θα καθυστερούσαμε κι άλλο και αδικαιολόγητα.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 07.09.2011
• 12:44

  Περί ασύλου και ύπατης Αρμοστείας.

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Το θέμα όπως το πρόβαλαν ορισμένοι "αριστεριστές" (και αφορά το άσυλο) ως συμβολισμό από την εποχή του Πολυτεχνείου, η ως τόπο που διεξάγεται απρόσκοπτα η διακίνηση ιδεών είναι και ξεπερασμένο και λανθασμένη για την εποχή εκτίμηση.
  Αυτός είναι ένας αστικοδημοκρατικού τύπου τρόπος αντίληψης, που ουσιαστικά εξοπλίζει τους υπέρμαχους της κατάργησης του σε βάθος χρόνου στην περίοδο ολοκλήρωσης του ΚΜΚ, από το μαύρο μέτωπο του κεφαλαίου μέσω του πολιτικού του προσωπικού εις βάρος του λαϊκού κινήματος.
  Η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, ουσιαστικά θα αποτελέσει, για να μην πούμε ότι ήδη αποτελεί τον πολιορκητικό κριό και το άλλοθι μαζί για την ολοκλήρωση της χωρίς εντάλματος κατάργησης ακόμη και του οικογενειακού ασύλου.
  Είναι η ολοκλήρωση του ΚΜΚ και στο εποικοδόμημα, όπου η δικτατορία των μονοπωλίων, στο όνομα της διαλεύκανσης "οικονομικών εγκλημάτων", η της καταστολής της λεγόμενης τρομοκρατίας "και θα γαμεί και θα δέρνει" που λέει και ο λαός χωρίς περιστροφές και αναγκαίες αλλά και χρονοβόρες εισαγγελικές συνδρομές.
  Το ζήτημα του ασύλου δεν ήταν μόνο μια "ακαδημαϊκή κατάκτηση", ήταν ο μπροστάρης κριός για την περιφρούρηση και των τελευταίων αστικοδημοκρατικών υπολειμμάτων, τώρα που το εποικοδόμημα αλλάζει χαρακτηριστικά και γίνεται πιο σκληρό, ομοειδές εργαλείο του ΚΜΚ με τη βάση.
  Και όσοι έχουν καλή μνήμη, ας θυμηθούν πότε ξεκίνησε η επίθεση στην αντίθεση(δηλαδή στην όποια αμφισβήτηση της κυρίαρχης ιδεολογίας), μετά την συνθήκη του Μαάστριχτ στις αρχές της δεκ του 1990 από τους μεγαλοδημοσιογράφους (υπαλλήλoυς και φερέφωνα) των μεγαλοκαναλαρχών και ταυτόχρονα μεγαλοεργολάβων, νεόκοπων αλλά και παλαιότερων τζακιών της αστικής τάξης.
  Δυστυχώς "μικροαστοί δεν θα σας φάνε τα παιδιά σας", τα χρήματα που κρύβετε σε κανένα συρτάρι, που με αίμα τα βγάλατε και δεν τα στείλατε στο εξωτερικό λόγω ψευτοπατριωτισμού και ένα ντου της οικονομικής ευρωαστυνομίας, θα σας οδηγήσει χωρίς στοιχεία ως λαθροχείρες μαύρου χρήματος και στο ίντερνετ και στην φυλακή.
  Σας τα λέγαν τόσα χρόνια οι κομμουνιστές, αλλά εσείς μια ζωή με το ΚΚΕ τα βάζετε
  Και έπονται τα καλύτερα γιατί σε λίγο η θα εκλέγετε "δημοκρατικές κυβερνήσεις", με καταστατικό ΑΕ, η θα σας φέρουν την GRFOR και καμία "ύπατη αρμοστεία", για να σας βάλει σε μια τάξη καταργώντας ακόμα και το αστικό κοινοβούλιο σας.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:42

  Δραχμοφονιάς Νοέμβρης...

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Να τα φρέσκα νέα...Μετά από καλά διασταυρωμένες πληροφορίες, το 1 Ευρώ στην Ελλάδα έχει ξεκλειδώσει στην τιμή των 3Ευρώ, δηλαδή το 1 Ευρώ δεν είναι 340,75 δρχ. αλλά 1022,25 δρχ. και πρακτικά ισχύει εδώ και καιρό.
  Όμως ο Νοέμβρης είναι κοντά και οι δρχ. σε περίπτωση επιστροφής τους (πράγμα καθόλου απίθανο), θα έπρεπε αυτομάτως να υποτιμηθούν από 2-14 φορές (πράγμα που θα σήμαινε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία). Με το ξεκλείδωμα του Ευρώ από τις 340,75(που θα είναι ήδη 1022,25 δρχ.), θα σημάνει το ίδιο πράγμα πολλές φορές, όσες χρειαστεί, θα γίνει "ελεγχόμενα", (δηλαδή ανεξέλεγκτα) που θα σημάνει κατακρήμνιση της εργατικής δύναμης στο Βόρβορο και και αυτόματη σωτηρία του κεφαλαίου...
  Γι αυτούς που επιχαίρονται, μάλλον η βλακεία, ο οπορτουνισμός, η τα συμφέροντα τους βασιλεύουν, γιατί η ανισόμετρη ανάπτυξη ανάμεσα στα ανταγωνιστικά συμφέροντα του κεφαλαίου υποβοηθούν την παραπέρα ενδυνάμωση τους με την παραπέρα εξαθλίωση της αξίας της εργατικής δύναμης.
  Ότι συμφέρει το κεφάλαιο είναι αξίωμα πως δεν συμφέρει τους εργάτες και όσο ποιο μεγάλη η υποτίμηση, τόσο πιο μεγάλα τα κέρδη.
  Ποίος είπε ότι θα είναι κακά ένα χρηματιστήριο ακόμα και στις 100 μονάδες, ίσως να είναι καλύτερα και από τις 10,000 που το πήγαινε το ΠΑΣΟΚ και τελικά μάλλον θα το πάει, όταν οι 100, θα έχουν μεγαλύτερη αξία από τις 10000.
  Αν τα 0.17 μιας μετοχής σήμερα γίνουν ακόμα και 0.07 η ονομαστική της αξία θα είναι πολύ μεγαλύτερη από τότε που εισήχθηκε στο χρηματιστήριο ακόμα και αν ήταν 1000 για να μην πούμε 4000 δρχ.
  Φυσικά το μεγάλο κεφάλαιο κυρίως εγχώριο και πολυεθνικό θα απαιτήσει συγχωνεύεις για να διευρύνει τα χαρτοφυλάκια του στις νέες κολοσσιαίες εταιρείες, τα είχε πει ο Λένιν αλλά οι "αριστεροί" της ΕΕ των λαών τον είχαν απορρίψει...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 02.09.2011
• 21:18

  3η Σεπτεμβρίου, τρίτος δρόμος, 3 πουλάκια κάθονταν...

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Αύριο 3 του Σεπτέμβρη και τι θα ακούσουν πάλι τα αυτιά μας και θα δουν τα μάτια μας....
  "Σήμερα γιορτάζει όλη γη", θα παίζει η φιλαρμονική ορχήστρα του δήμου Αθηναίων και θα παιανίζει ο ήλιος ο πράσινος ο τροπαιοφόρος.
  Χιλιάδες "αγανακτισμένοι" θα κατακλύσουν την πλατεία Συντάγματος και όλες τις πλατείες και θα μοιράζουν αφειδώς φάσκελα απ΄εδώ και απ΄ εκεί βρίζοντας και τους 300.
  Τι δικαίωση για το σύστημα που το ΠΑΣΟΚ ως γνήσιος νονός τόσα χρόνια καλλιεργεί μαζί με την σοσιαλδημοκρατία σε ολόκληρη την υφήλιο το πως θα φτιάξουν τα πράγματα πάνω και μέσα σε ατομικιστικές λύσεις τύπου λαϊκού καπιταλισμού.
  Φυσικά οι Κλίντον, οι Παπανδρέου, οι διάφοροι Γκονζάλες, οι Μιτεράν και Ντα λέμα , Μπλερ κλπ, στρογγυλοκάθισαν για να μας επιβάλουν τον καπιταλιστικό σοσιαλισμό, με όρους Σαιν Σιμόν, Φουριέ, Όουεν αλλά όχι ουτοπικά.
  Αυτό που ήθελαν το έκαναν πραγματικότητα, δημιούργησαν μαζί με τους ευρωκομμουνιστές των Μπερλίνγκουερ, Μαρσέ και Καρίγιο τον τρίτο δρόμο για το σοσιαλισμό, εντός καπιταλισμού και αστικού κοινοβουλίου εκφυλίζοντας τη μαρξιστική θεωρία προτείνοντας τον ιστορικό συμβιβασμό και τον τρίτο δρόμο που υιοθέτησε και ο πρόσφατα θανόντας Λ. Κύρκος.
  Οι Ευρωκομμουνιστές συμπεριλαμβανομένου και του δικού μας, ήταν σφόδρα αντικομμουνιστές, πολέμιοι του Λένιν και του κόμματος νέου τύπου και αποτελούσαν τον συνεκτικό δεσμό με την σοσιαλδημοκρατία.
  Τα χρόνια πέρασαν, τα λαϊκά κινήματα σε όλο τον κόσμο εκφυλίστικαν μέχρι που εξαφανίστηκαν σε πολλές χώρες γιατί όλοι οι παραπάνω επέβαλαν τα άμεσα αποτελέσματα ως πολιτική πρόταση καλλιεργώντας την ηττοπάθεια και τον συμβιβασμό με το καπιταλιστικό σύστημα.
  Είναι αυτοί που ξεθεμελίωσαν και ξερίζωσαν τις λαϊκές ανάγκες στο επίπεδο της εργοδοσίας, μετέβαλαν τα συνδικάτα σε συνομιλητές με αυτήν, τα έκαναν συνοδοιπόρους και συνυπογράφοντες των πιο αντιδραστικών, εμετικών και αντεργατικών συνθηκών και έκαναν τον αντικομμουνισμό επίσημη ιδεολογία των χωρών τους.
  Οι γενιές που γαλουχήθηκαν με το σοσιαλδημοκρατικό μότο "κλέψε αυτό που σε κλέβει", σήμερα είναι αφοπλισμένες και εντοιχισμένες στην αδράνεια, έχοντας στο λεκτικό τους στόχαστρο τους κομμουνιστές μπας και καλύψουν τις ενοχές τους.
  Οι γενιές αυτές θα πάρουν μπροστά μονάχα όταν αλλάξει η εξουσία, αν το προλάβουν και αυτό, αλλά πάλι ως εκφυλισμένα από την μικροαστική συνείδηση και ιδεολογία τμήματα της κοινωνίας, θα την βλέπουν αταξικά γιατί έτσι διαπαιδαγωγήθηκαν.
  Φυσικά μέχρι να φτάσουμε εκεί, θα τους έχουμε κάθε μέρα μπροστά μας με επιχειρήματα του τύπου "όλοι μαζί, όπως στην Πορτογαλία", του 2009 χωρίς να λάβουν υπόψιν την Πορτογαλία του 2011,όπου η λεγόμενη ενωμένη Αριστερά, από το 9%, έπεσε σχεδόν στο 3%.
  Οι όροι που μιλούν είναι του "εδώ και τώρα" που πολύ εύστοχα ο κ. Βασ. Τριανταφυλλίδης το μετέτρεψε σε "εκεί και τότε"μας είναι ξένοι, ως κομμουνιστές πάντα διαλέγαμε τον δρόμο της αρετής όχι της κακίας από τον γνωστό μύθο, γιατί είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να φέρει αντικειμενικά αυτό που λέμε κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 18.08.2011
• 16:20

  Το διαίρει και βασίλευε σήμερα...

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Ότι θα αλλάξει η κοινωνία κάποια στιγμή θα αλλάξει, το πότε δεν είμαστε αστρολόγοι να σας το πούμε, εξάλλου δεν πιστεύουμε σε αυτού του είδους τις προβλέψεις που το ΠΑΣΟΚ στην δεκ του 1980 τις επέβαλε σε κάθε λαϊκό νοικοκυριό για να μην ξυπνήσει ποτέ.
  Όλα θα αλλάξουν και το σύστημα θα αλλάξει και όλα θα γίνουν πιο καλά, ωστόσο αυτό απαιτεί αλλαγή στο τρόπο ανάπτυξης, αν θα είναι σοσιαλιστικού τύπου, η καπιταλιστικού.
  Ανάπτυξη έχουμε και σήμερα ακόμα και σε περίοδο σκληρής καπιταλιστικής κρίσης, όπου κεφάλαια και παραγωγικές δυνάμεις είτε μπαίνουν στην διαδικασία της καταστροφής(το ποια κεφάλαια και ποιου ιμπεριαλιστή είναι το αναπάντητο προς το παρών ερώτημα) η εκτοπίζονται και καταστρέφονται παραγωγικές δυνάμεις μαζικά.
  Το ερώτημα είναι ποιο δρόμο ανάπτυξης θέλουμε, των μονοπωλιακών ομίλων, η της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων της πόλης και του χωριού;
  Για να γίνει το τελευταίο, πρέπει πρώτα απ' όλα να αλλάξουν οι συνειδήσεις, να αναπτυχθεί το κριτήριο της ταξικής πάλης, της ταξικής αλληλεγγύης με σκοπό την τελική σύγκρουση και αυτό κάνει το ΑΑΔΜΠ, από την πρώτη στιγμή που αποφασίστηκε η δημιουργία του. Νομοτελειακά θα οικοδομηθεί και η λαϊκή εξουσία και οικονομία, ωστόσο το λαϊκό κίνημα πρέπει να αποτινάξει από πάνω του, την λογική α)της ηττοπάθειας, β) του ωχαδερφισμού και της μοιρολατρίας, γ) της βλακείας και του ξερολισμού από τα ΜΜΕ και τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, δ)να αναπτύξει συνειδητά την έμπρακτη αλληλεγγύη (που είναι αγάπη για τον συνάνθρωπο στην τελική και το λέμε με όρους της κ. Κατίνας μπας και καταλάβει κανείς μουζίκος τίποτα), στους ταξικά κοινούς συμμάχους.
  Αν δεν γίνουν αυτά στην συνείδηση του λαού, αυτός θα άγεται και θα φέρεται σαν σκουπίδι δεξιά και αριστερά ψάχνοντας ρουσφέτια, θα βγαίνει και αυτός και τα παιδιά του στη βίζιτα και θα εκφυλίζετε για 1 ευρώ για να μην πούμε για 1 δραχμή, γιατί είναι τέτοιο το σύστημα που μόνο κατουρημένες ποδιές όταν φιλάει κάποιος και όταν ο διπλανός του, είναι άρρωστος, φτωχός κακομοίρης χαίρεται και ας κάνει πως λυπάται.
  Το μίσος αν δεν γίνει ταξικό και όχι με την έννοια του μίσους, αλλά λειτουργεί στη λογική του διαίρει και βασίλευε με τον κοινωνικό αυτοματισμό, πότε στους ταξιτζήδες, τους ναυτεργάτες, τους αγρότες κλπ, όπως αιώνες τώρα (εξαιρουμένης της εποχής του ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, και του ΔΣΕ), όχι μόνο δεν θα δει άσπρη μέρα, αλλά θα πεθαίνει μίζερος, κακομοίρης και θα χαίρεται που ο διπλανός του είναι σε χειρότερη μοίρα απ΄αυτόν ψελλίζοντας ότι όλα τα έκανα για τα παιδιά μου, την στιγμή που τα έχει φορτώσει δάνεια και πίκρες.
  Μην περιμένετε εμείς να γίνουμε ρουσφετολόγοι αυτά θα τα βρείτε από αυτούς που σας κατακερματίζουν και σας λίωνουν.
  Οι κομμουνιστές που όλοι μέρα τους βρίζετε και θέλετε να είναι δίπλα σας όταν σας σκίζουν το Γκρόβερ οι "έχοντες και κατέχοντες", έχουν έρθει πριν καν τους ζητήσετε, εξάλλου εκεί ήταν πάντα όμως αν δεν μάθετε από μόνοι σας να πάρετε την ζωή στα χέρια σας, και όταν λέμε μόνοι σας, δεν εννοούμε ατομικά, αλλά συλλογικά και ταξικά, τότε τίποτα καλό δεν θα ξημερώσει για σας και τα παιδιά σας.
  Εμείς οι κομμουνιστές θέλουμε όλοι να πηγαίνουν μπροστά και αυτό καίει τους αυλικούς τις αστικής τάξης και των μονοπωλίων, γιατί το σύστημα που υπηρετούν, τους εμφύτευσε τον κοινωνικό αυτοματισμό.
  Το ζήτημα είναι ότι αστοί και κολαούζοι κάνουν τη δουλειά τους, τα φτωχομεσαία στρώματα που φαντάζονται πισίνες και ελικόπτερα είναι το πρόβλημα. Αν δε θα διαφέρουν από τον γείτονα, τον συγγενή, τον φίλο και τον συνάδελφο είναι άρρωστοι, ψάχνουν για άλλοθι, γιατί έτσι είναι μαθημένοι. Έχει μεγάλη σημασία ότι μουρμουρίζουν ακατάπαυστα γιατί αποτελεί άλλοθι πρώτου βαθμού να κάτσουν με σταυρωμένα τα χέρια και να περιμένουν το μάνα εξ ουρανού. Είναι εύκολοι οι αφορισμοί τα ¨δυστυχώς δεν πάμε καλά" γιατί δεν απαιτούν κανένα αγώνα και κόπο.
  Όσοι μουρμουρίζουν ότι τους φταίνε όλοι οι άλλοι και κυρίως οι μετανάστες, (που τους θέλουν άσχετα πως τους βρίζουν) το κάνουν γιατί αυτοί(οι άλλοι δηλαδή) είναι σε πιο δυσχερή θέση από αυτούς, ψάχνουν για άλλοθι που επιβεβαιώνουν την καθολική τους μιζέρια,ως τον απόλυτο ναρκισσισμό.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 15.08.2011
• 13:38

  Εθνικά νομίσματα - Ευρώ σημειώσατε 1

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Μένουν 15 ημέρες μέχρι τον Σωτήριο μήνα Σεπτέμβρη όπου στις 21 λήγει και ημερολογιακά το καλοκαίρι, ωστόσο σε αυτό το χρονικό διάστημα πολλά θα δουν τα μάτια μας και πολλά θα προστεθούν στα ήδη υπόλοιπα των οφειλών μας.
  Χτες ο μεγαλοχρηματιστής Γεώργιος Σόρος, απείλησε ανοικτά την ΕΕ, ότι αν δεν αποτινάξει από το Ευρώ την Ελλάδα και την Πορτογαλία θα επεκταθεί η κρίση σε ανεγξέλεκτο βαθμό και θα αδυνατεί να βρει λύσεις.
  Για μας γνωστά θα πείτε, ναι όντως και ήμασταν οι μόνοι που τόσα χρόνια προειδοποιούσαμε, οι ευθύνες αλλού όχι σε εμάς, ωστόσο καλό είναι να το θυμίζουμε για ορισμένους αφελείς - οπορτουνιστές όπως οι Συνασπισμένοι, οι Συριζάοι και οι Ανταρσύο - ΝΑΡαίοι. Οι μεν πρώτοι υμνούν την καλή ΕΕ που έχει πάρει "νεοφιλελεύθερη λάθος ρότα" αλλά μπορεί να γίνει καλύτερη, οι δε δεύτεροι αναπτύσσουν αντιμαρξιστικές θεωρίες περί "υπέρ - ιμπεριαλισμού", "όπου θα παραμείνει στο τέλος ένα μονοπώλιο και ένας μονοπωλιακός οργανισμός". Τέτοιου είδους αντιεπιστημονικές αθλιότητες υπερασπίζεται και η Χρυσή Αυγή αλλά με άλλη ορολογία και κάτω από άλλη βάση και φυλετική διάκριση(λες και η οικονομία καθορίζεται από το αίμα), ο Λιακό της 6ης και ο Βελόπουλος που ακόμη πιστεύει (ο αφελής ) ότι τα πάντα είναι στημένα και καθοδηγούμενα από τους Ρότσιλ και τους Ροκφέλερ. Καλά δεν έχουν διαβάσει έστω ένα καταστατικό ΑΕ, για να καταλάβουν ότι διασπείρουν αηδίες, εκτός αν το κάνουν επίτηδες και επιτηδευμένα για να διαστρεβλώνουν άπαντα..
  Τα μονοπώλια συνενώνονται και διασπώνται ανάλογα με τα συμφέροντα τους, δημιουργούν και καταστρέφουν κεφάλαια πάλι ανάλογα με τα συμφέροντα τους.
  Οι Καζάκηδες και οι λοιποί υπερασπιστές της επιστροφής της δραχμής δεν το κάνουν από πατριωτισμό, δεν τους έχουμε για τόσο αφελείς, το κεφάλαιο και τα ευρωπαϊκά μονοπώλια σε αυτή τη φάση ανάπτυξης του ΚΜΚ, σε όλη την ΕΕ, ενδιαφέρονται για την επιστροφή των πρώην εθνικών νομισμάτων ούτως ώστε να καταστραφούν ανώδυνα κάποια κεφάλαια, να εκπέσει η τιμή της εργατικής δύναμης σε επίπεδο δεκαετίας 50 και να μπει σε επανεκκίνηση το σύστημα.
  Φυσικά και αυτά είναι μερεμέτια, αλλά θα έχουν βάθος χρόνου, τα μεταφορικά από την Κίνα κοστίζουν περισσότερο από την παραγωγή με όρους Κίνας στην ΕΕ, άρα όλη η ΕΕ, θα γίνει αργά η γρήγορα Κίνα, όπως και οι ΗΠΑ, που όποιος πιστεύει ότι έχουν χάσει την πρωτοκαθεδρία στον παγκόσμιο καταμερισμό είναι η ανυπόμονος, η μαρξιστικά ημιμαθής...
  Αν κάποτε βόλευε το Ευρώ τα μονοπώλια ως εξαγωγή κεφαλαίου, τώρα όχι μόνο δεν βολεύει, αλλά δημιουργεί προβλήματα στο Γαλλικό και στο Ιταλικό κεφάλαιο, ακόμα και σε τμήματα του Γερμανικού κεφαλαίου, που κερδοφορούν εκποιημένα, τώρα βολεύει περισσότερο από ποτέ η επιστροφή, στην υποτιμημένη δραχμή, στην υποτιμημένη λιρέτα, εσκούδο κοκ, γιατί και σε αυτή τη φάση η συγκέντρωση και συγκεντροποίηση της παραγωγής και του κεφαλαίου, με όρους ευρώ υπάρχει στασιμότητα , η είναι μικρότερη σε σχέση με την επιστροφή των εθνικών νομισμάτων που θα αυξήσουν κατά γεωμετρική πρόοδο την κερδοφορία και την παραπέρα συγκέντρωση της παραγωγής και του κεφαλαίου, θα είναι μια πρωτόγνωρη καταστροφή κεφαλαίων και καταλήστευση της εργατικής δύναμης σε όλη την ΕΕ και γι αυτό πολύ σωστά το ΚΚΕ δεν έβαζε ζήτημα επιστροφής στην δραχμή...
  Όσοι λοιπόν υπερασπίζονται με πάθος την επιστροφή στην δραχμή, κάτι που το είχαμε προβλέψει σε εκπομπή μας το 2002 και όλοι χασκογελούσαν τρανταχτά, λέμε ότι ουσιαστικά υπερασπίζονται το μεγάλο εγχώριο και μη κεφάλαιο.
  1)Θα έρθει με τις έξωθεν καταθέσεις και θα εξαγοράσει το σύμπαν έναντι πινακίου φακής μιας και το νόμισμα θα είναι υποτιμημένο κατά πολύ.
  2)Οι μισθοί θα πέσουν αυτόματα σε επίπεδο δεκ του 1970 και θα είναι κατώτεροι και από αυτούς που προβλέπει η συνθήκη του Μαάστριχτ, δηλαδή μισθοί κάτω των 320 ευρώ, σε απόλυτες αντιστοιχίες.
  Το είχαμε πει και το είχαμε γράψει το 2008, το ΚΚΕ το λέει από το 1991 και το 1996 το έβαλε και στο πρόγραμμα του, "Ανέδειξε πως η εποχή μας, είναι "η εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό", πως ο ελληνικός καπιταλισμός βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο ανάπτυξής του, στην κρατικομονοπωλιακή του βαθμίδα και ότι στη χώρα μας υπάρχουν οι υλικές προϋποθέσεις για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό. Αυτό προκύπτει από το επίπεδο ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού και των αντιθέσεων του".
  Το επαναλαμβάνουμε για μια ακόμη φορά, δεν έχουμε καμία κρίση χρέους(αυτό είναι το αποτέλεσμα), αλλά μια κρίση υπέρ συσσώρευσης κεφαλαίων(δηλαδή υπέρ κερδών, είτε λιμναζόντων, είτε πληστηριασμένων σε προϊόντα που δεν ρευστοποιήθηκαν με αποτέλεσμα να μην μπορούν να αναπαράγουν υπεραξίες και κεφάλαια που θα ανανεώσουν την παραγωγή) και υπερπαραγωγής που στοκάρει συνεχώς, λόγω της αντίθεσης της παραγωγής και του κεφαλαίου.
  Η κρίση αυτή πέρασε και ήρθε, ίσως περάσει, αλλά θα ξανάρθει ακόμα μεγαλύτερη και τα προεόρτια των πολέμων σε Γιουγκοσλαβία 99, Αφγανιστάν 01, Ιράκ 03, Λιβύη 11, είναι προεόρτια ενός πολύ μεγαλύτερου που μάλλον είναι αναπόφευκτος και θα είναι συνέχεια του κοινωνικού και οικονομικού πολέμου που ξεκίνησε από το 1992, τότε όμως και για 2 δεκαετίες υπήρχαν οι παρθένες πρώην σοσιαλιστικές παραγωγικές δυνάμεις προς εκμετάλλευση και καταλήστευση, έκαναν τοπικούς εθνικιστικούς πολέμους για να εισβάλουν μεθοδικά και ανώδυνα τώρα τι;
  Συμπληρώνοντας να πούμε ότι ένας λόγος που απεύχονται τον πόλεμο είναι ότι στον 1ο και στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, είχαμε την α)δημιουργία της ΕΣΣΔ και β) την ανάπτυξη του σοσιαλισμού στην ανατολική Ευρώπη, στην Αφρική και στην Ασία σε πολλές χώρες και αν δεν τον κάνουν όπως πριν, θα περιορίσουν τις συγκρούσεις τους για καταστροφές κεφαλαίων σε μικρότερες χώρες, η θα κάνουν πόλεμο με τους εσωτερικούς τους εχθρούς τους λαούς σε κάθε χώρα ξεχωριστά, η FRONTEX, ο Ευρωστρατός. και το ΝΑΤΟ, εξασκούνται και εξοπλίζονται γι' αυτούς τους λόγους.
  Το συμπέρασμα είναι ένα είτε με Ευρώ, είτε με εθνικά νομίσματα οι λαοί χαμένοι θα βγουν, αν δεν ανατρέψουν τον καπιταλιστικό σύστημα και οικοδομήσουν σοσιαλισμό πρώτα απ' όλα στην χώρα τους.
  Η ΕΕ δεν μας ενδιαφέρει να αυτοδιαλυθεί και να ξαναφτιαχτεί με καπιταλιστικούς όρους, πρέπει να την διαλύσουν οι λαοί και να βάλουν στόχο τον σοσιαλισμό μέσα στην ίδια την πατρίδα τους πρώτα απ' όλα αλλιώς φως δεν πρόκειται να δούμε.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 28.07.2011
• 12:30

  Ελεγχόμενη συγκεντροποίηση... (Μέρος 2ον)

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Στις 19/2/2011 και στο άρθρο μας "Ελεγχόμενη συγκεντροποίηση..." είχαμε ανοίξει και αναδείξει μια σειρά ζητήματα
  που αφορούσαν την συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου. Τα χαρακτηριστικά της κρίσης που πραγματοποιείται σήμερα σε ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο, στο πως οι ίδιες οι ΑΕ προσπαθούν να κρατηθούν δια των συγχωνεύσεων - απορροφήσεων αλλά και των μεταξύ τους συνεργασιών.
  Το πως οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές χώρες στον παγκόσμιο καταμερισμό αφήνουν για χρόνια τους αδύναμους κρίκους να οικοδομούν απρόσκοπτα, με παρασιτικά και μερικώς ελεγχόμενα χαρακτηριστικά την ανάπτυξη τους και με κρατικές ενισχύσεις. Να εισάγουν τον ΚΜΚ σε μια άλλη φάση της ίδιας της καπιταλιστικής ανάπτυξης όπως στην Ελλάδα στις δεν του 1990 και 2000 και με βάση τις συγκυρίες, και στις περιόδους μεγάλων καπιταλιστικών κρίσεων να αποτελέσουν το μαξιλαράκι της απορρόφησης της καπιταλιστικής κρίσης ούτως ώστε να ρευστοποιηθούν τα υπερκέρδη που δεν έχουν τον χαρακτήρα τραπεζογραμματίου, η υπερπαραγωγής που στοκάρεται.
  Αναδείξαμε επίσης πως καζίνο καπιταλισμοί και άλλες τέτοιες Συνασπίτικες μπαρούφες δεν υφίστανται, όπως δεν υπάρχουν φούσκες που σκάνε, αλλά είναι το ίδιο το παρασιτικό μέρος της κίνησης των κεφαλαίων. Ότι είναι τμήμα της ίδιας της καπιταλιστικής ανάπτυξης και παρ' ότι κάποιοι τα ονομάζουν μη- πραγματική(εικονική) οικονομία, είναι πραγματικότατη γιατί αυτός είναι σκοπός και ο ρόλος του κεφαλαίου το κέρδος από την παραγωγική διαδικασία και από την δανειοδότηση της αλλά και την υποτιθέμενη εικονική της φύση.
  Στον καπιταλισμό ειδικά στον μονοπωλιακό του στάδιο, τα πάντα και η παραγωγική και η παρασιτική φύση της οικονομίας είναι ένα και το αυτό είναι νύχι- κρέας και ανάπτυξη σημαίνει απρόσκοπτη χωρίς αγκυλώσεις παραγωγή για να παραχθεί κέρδος, που θα επαννεκινήσει την παραγωγική διαδικασία για να ξαναπαρχθεί κέρδος. 'Όταν η ίδια η παραγωγική διαδικασία "μπουκώσει" η δεν έχει ακόμα χωνέψει την προηγούμενη παραγωγή και δεν μπορεί να μπει με την ίδια ευκολία στην διαδικασία βουλιμίας νεότερης, πρέπει να βρεθούν τρόποι (και έχουν βρεθεί τέτοιοι) να πραγματοποιηθεί αυτό.
  Η καταστρέφονται παραγωγικές δυνάμεις, προϊόντα και κεφάλαια, η καταστρέφονται και καταληστεύονται χώρες ολόκληρες(οι λεγόμενοι αδύναμοι καπιταλιστικοί κρίκοι) μαζί με τις παραγωγικές τις δυνάμεις.
  Η ληστεία και οι εκβιασμοί δεν έχουν προηγούμενο, ξεκινούν με την καθίζηση των μισθών, την απόλυση χιλιάδων, αν όχι εκατομμυρίων εργατών, (μισθωτών & υπαλλήλων όπως τους ονομάζουν οι δυτικοί οικονομολόγοι), αλλά και με την καταστρατήγηση των εργασιακών σχέσεων.
  Φυσικά και πριν αυτή την κρίση για την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, πάλι κρίση είχαμε και μάλιστα βαρβάτη, μόνο πως αυτή είχε άλλα χαρακτηριστικά και τότε το κεφάλαιο το μονοπωλιακό και η εγχώρια αστική τάξη άρχιζαν να θωρακίζονται για κρίσεις που θα το έπλητταν, με νόμους και συνθήκες σε εθνικό και περιφερειακό(διεθνικό) επίπεδο πάντα στο εποικοδόμημα
  Ακόμα και όταν το κεφάλαιο κέρδιζε απρόσκοπτα, υπήρχε στο σχεδιασμό του μια ενδεχόμενη μελλοντική κρίση(ξέρουν τις αντιφάσεις της καπιταλιστικής παραγωγής, οι ίδιοι οι κεφαλαιοκράτες) και έπαιρναν μέτρα από τότε, όπως και τώρα παίρνουν για την επόμενη καπιταλιστική κρίση που θα είναι πιο σκληρή από ετούτη. Ακόμα και να μην υπήρχαν ορατά σημάδια κρίσης στο τότε απώτατο μέλλον, τα κέρδη που είναι ο σκοπός του κεφαλαίου, (πάντα και μόνο αυτός θα είναι), θα έπρεπε να διασφαλίζονται, να διαφυλάσσονται και να γίνονται ολοένα και περισσότερα στην ανταπόδωση τους.
  Τώρα χάνουν απ' τα ίδια τους τα ανεκπλήρωτα τα υπέρ κέρδη και θα μας κουρεύουν και το δέρμα του κεφαλιού μας και το κεφάλι το ίδιο, αρκεί να ρευστοποιηθούν αυτά. Στην πραγματικότητα μας χρεοκοπούν από το 1985, από την εποχή της σταθερής και μόνιμης λιτότητας και της πράξης νομοθετικού περιεχομένου του Βαγγέλα, με τις εργασιακές σχέσεις λάστιχο του ΠΑΣΟΚ, στην δεκ' του 1990 και το 1997, όπου εφαρμόστηκε και μπήκε σε πραγματικό χρόνο η Συνθήκη του Μαάστριχτ.
  Η λεγόμενη "ελεγχόμενη χρεοκοπία" αποτελεί την ανώτατη μορφή ανεγκξέλεγκτης χρεοκοπίας του λαού. Αυτοί που δανείζουν επιμηκύνοντας την ολοκλήρωση της αποπληρωμής, επιμηκύνουν και την απόδοση το τόκου τους. Όσο και αν χαμηλώνει αυτός, δεν χάνουν, ούτε πρόκειται να χάσουν, αλλά θα κερδίσουν πολλαπλά και σε πολλά πεδία, οι δανειστές είναι τα ίδια τα μονοπώλια και οι μονοπωλιακοί όμιλοι με η χωρίς διακρατικό χαρακτήρα.
  Τόσο η καταστροφή και άλλων παραγωγικών δυνάμεων, αλλά και η παραπέρα κατολίσθηση των εργασιακών σχέσεων, όσο και τα εμπράγματα ανταλλάγματα σε πλουτοπαραγωγικές πηγές και σε μέσα παραγωγής, σε ΔΕΚΟ κλπ, θα πέσουν σαν πέλεκυς στο κεφάλι του λαού.
  Θα παραθέσουμε τις δηλώσεις της γγ, της ΚΕ του ΚΚΕ της Αλέκας Παπαρήγα στις 22/7/2011 οι οποίες είναι χαρακτηριστικές.
  «Πρόκειται για ελεγχόμενη χρεοκοπία με κούρεμα, τουλάχιστον 20-21%, με επιμήκυνση, παράταση και με αλλεπάλληλες δανειοδοτήσεις είτε με τη μορφή του ψευδεπίγραφου σχεδίου Μάρσαλ, είτε με άλλες μορφές, όπου αλυσοδένουν τον ελληνικό λαό να πληρώνει χρέη, χρέη, χρέη για πάρα πολλά χρόνια. Και η ίδια ελεγχόμενη χρεοκοπία θα είναι προσωρινή και η ίδια αυτή η συμφωνία. Θα είναι προσωρινή γιατί η κρίση, που υπάρχει στην Ιταλία, στην Ισπανία και μπορεί να επεκταθεί και παραπέρα, θα ακυρώσει και αυτό το συμβιβασμό που έγινε ανάμεσα στην ΕΚΤ, το ΔΝΤ, την ΕΕ και τους τραπεζικούς ομίλους».
  Το είχαμε γράψει και το είχαμε πει πολλές φορές και γι' αυτό εκδιωχθήκαμε από τις εφημερίδες και τα μικρόφωνα του νομού και της πόλης μας, ότι το κεφάλαιο ακόμα και σε περιόδους κρίσεων βγαίνει κερδισμένο, ωστόσο τα κέρδη είναι η αντανάκλαση πάνω σε άχρηστα εμπράγματα κεφάλαια που πρέπει να καταστραφούν για να πολλαπλασιαστούν αργότερα σε καθαρά κεφάλαια δηλαδή καθαρό και εικονικά μειωμένο ρευστό...
  Η έκπτωση των τιμών των προϊόντων από πολυεθνικά καταστήματα σημαίνει πόλεμο στον αδύναμο κρίκο που λέγονται μικρά και μεσαία στρώματα και αποτελεί την συντονισμένη προσπάθεια αδειάσματος τους, για την πιο γρήγορη, πιο φτηνή, με μεγαλύτερο ποσοστό κέρδους σε ολόκληρο τον κύκλο παραγωγής, κυκλοφορίας και πώλησης του προϊόντος καθώς και άμεσης πώλησης του, που κυρίως σημαίνει κατρακύλισμα της τιμής της εργατικής δύναμης. Το να θεωρούμε ότι" αγοράζουμε φτηνά γιατί κάνουμε έλεγχο και δειγματοληψία της αγοράς" στον καπιταλισμό και μάλιστα με έπαρση, πιστεύοντας ότι έτσι είναι, είναι αυταπάτη πρώτης γραμμής και αποτελεί την εκποίηση της ίδιας της εργατικής μας δύναμης στον ανώτατο βαθμό. Πλήτει κατά κύριο λόγο, τον εργάτη και τον μικρομεσαίο που δεν πρέπει να τους αφορά αν πληθωρίζει το χρήμα πάντα με όρους καπιταλιστικού συστήματος γιατί πλούτος υπάρχει και περισσεύει για όλους. Το πληθωριστικό χρήμα και όπως υπολογίζεται στον καπιταλισμό, βάλει μόνο τα κέρδη του καπιταλιστή και όχι των φτωχών λαϊκών στρωμάτων γιατί υπολογίζεται με βάση τον συντελεστή κέρδος ανά εισόδημα, δηλαδή τα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου δια το εισόδημα ενός μέσου νοικοκυριού. Αυτά δεν διαπραγματεύονταν οι Freedman & Hayek της λεγόμενης σχολής του Chigago, τον χαμηλό πληθωρισμό σε συνθήκες ¨ελεύθερης αγοράς", δηλαδή της υψηλής κερδοφορίας, η κάνουμε λάθος;
  Για παράδειγμα ένα Χ προϊόν σε ένα Ψ πολυκατάστημα κοστίζει 100 ευρώ και σε ένα μικρό μαγαζάτορα το ίδιο κοστίζει 140. Ο Δεύτερος το αγοράζει όσο το πουλάει το πολυκατάστημα, με πολύ μικρό ποσοστό κέρδους. Σε σχέση με το πολυκατάστημα το αγοράζει ακριβότερα, το παραλαμβάνει αργότερα και το ποσοστό κέρδους του δεν ξεπερνά πολλές φορές το 5-15%, την στιγμή που το ΦΠΑ είναι 23%. Το πολυκατάστημα αγοράζει ολόκληρα κοντέινερ, χτυπώντας καλύτερες τιμές, συνήθως είναι και μέτοχος στην εταιρία που το παράγει με αποτέλεσμα να το αγοράζει ακόμα πιο γρήγορα και ακόμα πιο φτηνά, από όποια αγορά θέλει δηλαδή και κάτω του κόστους. Ενισχύει τις αγορές από φορολογικούς παραδείσους και πλατφόρμες όπου το μοντάρισμα και η ολοκλήρωση της παραγωγής είναι και αφορολόγητα και χωρίς ίχνος εργατικού δικαίου από παιδιά και ανειδίκευτο προσωπικό, δεν πουλάει με εγγύηση και όταν κάνει δόσεις αυτές είναι με δάνειο πιστωτικής κάρτας.
  Με όλα τα παραπάνω ενώ το πολυκατάστημα το Χ προϊόν το αγοράζει 5-6 φορές πιο φτηνά από τον μικρέμπορο, στην πραγματικότητα και σε ποσοστό κέρδους και αντικειμενικά το πουλάει πιο ακριβά μιας και από τον κύκλο της παραγωγής, κυκλοφορίας, πώλησης προϊόντος να έχουν μείνει μόνο οι μονοπωλιακοί όμιλοι και ταυτόχρονα να μειώνουν ολοένα και περισσότερο τους μισθούς σε όλο τον κύκλο της παραγωγής.
  Ο Καπιταλισμός είτε βρίσκεται σε ύφεση, είτε σε γενικευμένη ανάπτυξη κερδοφορίας θα καταστρέφει παραγωγικές δυνάμεις, είναι στην φύση του και κανένα νομικοπολιτικό ρετουσάρισμα μέσα στην καρδιά αυτού του συστήματος δεν θα επιφέρει κανένα αποτέλεσμα.
  Κρίση, κούρεμα και επιλεκτική χρεοκοπία για το λαό μας υπάρχει από το 1985, τότε σαλαμοποιημένα σήμερα με αριθμητική πρόοδο και είναι ανεξέλεγκτη, αύριο με γεωμετρική, που θα σημαίνει τα χειρότερα απ' τα χειρότερα μαντάτα.
  Πάντα τον καπιταλισμό τον οδηγούσε η κερδοφορία και μόνο αυτή, όταν προσβληθεί αυτή, η αλλάξει χαρακτηριστικά και δεν ρευστοποιεί τον εαυτό της, ακόμα και ο πόλεμος είναι μια ανάγκη για επανεκκίνηση της και ότι ο λαός τώρα είναι σε πόλεμο με την πλουτοκρατία μονοπωλιακή και εγχώρια είναι αξίωμα και δεν χωράει καμία αμφισβήτηση ετούτο.
  Μετά την "επιτυχία" της ελεγχόμενης χρεοκοπίας, έρχονται οι καλύτερες μέρες που η συνθήκη του Μάαστριχτ τις υποδείκνυε πάντα σε αναλογία του τότε με το σήμερα.
  Σταδιακά οι μισθοί θα φτάσουν στα 230-320 ευρώ και ίσως πιο κάτω, οι συντάξεις από 180-230 ευρώ και ίσως πιο κάτω, το ΦΠΑ θα φτάσει στο 25-30% θα γίνει ενιαίο και παντού.
  Οι κάτοχοι εμπράγματης περιούσιας(σπιτιών χωραφιών κλπ), θα πρέπει αν συστήσουν επιχείρηση και να πληρώνουν ΦΠΑ κάθε 3μηνο, αν δεν αναγκαστούν από τον οικονομικό πόλεμο με το μεγάλο κεφάλαιο και τα μονοπώλια να ξεπουλήσουν και να προλεταριοποιηθούν στα πρώην τους αγροτεμάχια.
  Θα πάμε σε πλήρη απαλλαγή της φορολογίας στις ΑΕ,(ο φορολογικός παράδεισος του δειθνούς jet set θα μετατρέψει τη χώρα σε προορισμό σεξοτουρισμού, και οι μπίζνες στους ακριβούς τουρίστες θα αναβαθμιστούν). Φυσικά αυτού του τύπου ο τουρισμός δεν θα έχει σχέση με τους εργαζόμενους που εκδράμουν για μια εβδομάδα με τα φτηνά και άσχετα με τον κοινωνικό τουρισμό. Αυτά θα παραμείνου σε ελεγχόμενου μαζικού τουρισμού πακέτα των πολυεθνικών tour operators.
  Θα αναπτυχθούν ζώνες αφορολόγητης εργασίας με μεροκάματα κάτω από 1 ευρώ τη μέρα σε πλατφόρμες η σε βραχονησίδες του ήδη παραδομένου από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ Αιγαίου από την 25η μεσημβρινή την περίοδο Φλεβάρης - Μάης του 2010, τις ΑΟΖ κλπ.
  Το μέλλον για την σωτηρία της χώρας είναι υπέρλαμπρο και ήδη χαράσεται από τους κυβερνώντες και μεγάλο τμήμα της εγχώριας πλουτοκρατίας.
  Όμως όλα ξεκινούν από την συνθήκη του Μαάστριχτ που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ. Η Λευκή και πράσινη Βίβλος, η ΓΚΑΤΤ-ΚΑΠ, το Σύμφωνο Σταθερότητας και τα μνημόνια από την εν λόγω συνθήκη ξεκινούν.
  Βασική της αρχή:"Δεν θέλουμε ένα κοινωνικό ασφαλιστικό σύστημα ούτε καν ΗΠΑ, αλλά τύπου Ταϊλάνδης" Σελίδα 9 της Λευκής βίβλου που ενσωματώνεται στην συνθήκη του Μαάστριχτ.
  Αλλά δυστυχώς η ευτυχώς μόνο και μόνο του το ΚΚΕ προειδοποιούσε και φώναζε, μόνο και έρημο, ποιος άκουγε; ΚΑΝΕΝΑΣ,για τη ζωή του εργατοϋπαλλήλου έλεγε στον ίδιο, και αυτός περί άλλων τυρβάζει νομίζοντας πως το ΚΚΕ θα του πάρει μέχρι και τις κατσίκες, τώρα του τα παίρνουν οι τράπεζες, αύριο οι εταιρείες όταν δεν θα μπορεί να μεταβιβάσει.
  Θεωρούσαν περισσότερο εφικτό και ρεαλιστικό το ψέμα και δείτε πως δένει αυτό με τα συνθήματα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ(για τους δήθεν εφικτούς κόσμους όπου τα κέρδη δήθεν θα είναι πάνω απ΄το κεφάλαιο) και με τις επιταγές του υπέρ μεγάλου πολυεθνικού κεφαλαίου και πως πάνε πακέτο με την καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων;
  Αλλά είπαμε αυτοί που συμφωνούσαν με αυτά, που να καταλάβουν ότι η έκπτωση των τιμών θα σήμαινε και έκπτωση της εργατικής τους δύναμης; Αντί να ζητάνε 1500 βασικό μισθό, ζητούσαν ημιαπασχόληση σε Carfour & Lidl με τον βουλευτή της γειτονιάς που τώρα τον βρίζουν, φυσικά όποιος με τα επιδόματα έβγαζε πάνω από 1100 ήταν προνομιούχος, η ίδια η ΕΕ, έλεγε ότι τα 1400 ήταν μισθός πείνας.
  Πόσο πίσω πήγαμε με την κρίση και με τον δανεισμό, στον 19ο αιώνα όπως πολύ εύστοχα είπε η γγ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα. Οι δούρειοι ίπποι... 1)ΜΚΟ 2)Οπορτουνισμός 3)Ινστιτούτα και σύλλογοι Καταναλωτών...
  Όσοι θέλανε τσάμπα προϊόντα τώρα το δικό τους προϊόν η δουλειά τους είναι μηδενική. Τα 550 ήταν το 2004 στις καλές εποχές...Όσο για τα παλιά επιδόματα αυτά συμπλήρωναν το 20% των μισθωτών σε όλη την Ελλάδα πάλι τότε... Σε αυτό το 20% έγινε το περσινό κούρεμα...
  Η ΠΑΣΟΚική προπαγάνδα(προβοκάτσια και γκεμπαιλισμός στην ανώτατη βαθμίδα) στέκεται στο φαινόμενο τουρισμός και στο λεγόμενο πλήγμα του. Το πλήγμα στον τουρισμό δεν είναι η κάθε απεργία, αλλά του ότι η λαϊκή οικογένεια για μια εκδρομή θέλει πάνω από 100 ευρώ για βενζίνη,μπάνιο,junk-food, φυσικές ανάγκες και όλα αυτά σε μια μέρα, όταν ο μισθός μετά βίας όλο τον μήνα είναι δεν είναι 450 ευρώ καθαρά....
  Η πραγματικότητα λέει ότι τα λεγόμενα cds (Credit default swaps) η ασφάλιστρα κινδύνου, μετά τις εσωτερικές εγκυκλίους για διήμερη αναβολή πληρωμών συντάξεων του ΙΚΑ και των δημοσίων υπαλλήλων μέσα στον Αύγουστο του 2011(δεν ξέρουμε και δεν υιοθετούμε του αν θα γίνει) και μετά τις υποβαθμίσεις διαφόρων οίκων ακόμα και μετά το λεγόμενο μεσοπρόθεσμο και τον εφαρμοστικό νόμο θα πάρουν την ανιούσα και τα πράγματα θα αποκτήσουν χαρακτηριστικά ελεγχόμενης χρεοκοπίας, μιας και οι δανειστές θα απαιτήσουν άλλα εμπορεύσιμα περιουσιακά στοιχεία και κυρίως τα παράγωγα από τις εργασιακές σχέσεις.
  Στον ευρωενωσιακό καπιταλισμό, αλλά και στον καπιταλισμό γενικά ο δανειστής έχει το πάνω χέρι και ο καπιταλισμός σήμερα παρότι μονοπωλιακός και την δεκ του 1980, δεν έχει το αντίπαλο δέος που λέγονταν ΕΣΣΔ με αποτέλεσμα όσοι ονειρεύονται την επιστροφή σε αυτού του είδους τα αστικά δίκαια, η κοιμούνται όρθιοι, η έχουν πολιτικά και κοινωνικοοικονομικά συμφέροντα να πιστεύουν τέτοιου είδους αυταπάτες.
  Σήμερα οι ενδοϊμπεριαλιστικές και οι ενδοαστικές αντιθέσεις σε διεθνικό και εθνικό επίπεδο είναι τόσο μεγάλες και ο ΚΜΚ πάει για πλήρη ολοκλήρωση του χωρίς να υπολογίζει τίποτα.
  Οι μεγάλες πολυεθνικές είναι διασυνδεδεμένες με την έρευνα και τις πατέντες πριν ολοκληρώσουν την παραγωγή για να γίνει πιο ισχυρός από τον ανταγωνιστικό μονοπώλιο στο παρόμοιο προϊόν τους, γιατί μόνο εκεί στα μονοπώλια και τις πολυεθνικές υπάρχει ανταγωνισμός και μπορεί μεταξύ τους να είναι σε μόνιμη και σταθερή σύγκρουση και να επιθυμεί ο ένας τον θάνατο του άλλου, ωστόσο συμμαχούν απέναντι στον κοινό εχθρό τους λαούς. Ρίχνουν τεράστια κεφάλαια με αποτέλεσμα να μειώνεται προοδευτικά το ποσοστό κερδοφορίας. Για να καλυφθούν "τα χαμένα", πρώτος και μόνιμος στόχος για το κέρδος είναι η καταλήστευση της εργασίας. Δηλαδή η παραπέρα εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης μέχρι που να πάει σε σημείο εξαθλίωσης, που να μην αναπαράγεται επαρκώς, να μην είναι ούτε καν μάσκα οξυγόνου, εξάλλου η ανεργία και η ανέχεια περιμένουν για να ρίξουν στρατιές εξαθλιωμένων ξανά την παραγωγή απρόσκοπτα και χωρίς τύψεις συνειδήσεων, τα συσσίτια να είναι καλά, λες και με τόσο πλούτο χρειαζόμαστε συσσίτια το 2011!!!
  Όταν οι δανειστές μας δώσουν ζεστό χρήμα θα προσπαθήσουν να το πάρουν πίσω ειδικά τώρα μέσα στην καπιταλιστική ΕΕ με η χωρίς ευρωομόλογο και γι' αυτό όλοι πλην ΚΚΕ σας κοροϊδεύουν κανονικά. Τι θα πει δεν πληρώνω εμμέσω καπιταλισμού; Τίποτα είναι μια καραμπινάτη κοροϊδία και αυτήν την κοροϊδία την λένε συνειδητά πια όσοι την λένε, άσχετα αν υπήρχαν στην δεκαετία του 1970-80 οι καλές προθέσεις για την Ευρώπη των λαών, ονομάζοντας έτσι την τότε ΕΟΚ και την σημερινή ΕΕ των μονοπωλίων.
  Όσοι μας δανείζουν και είναι οι ίδιοι οι "σύμμαχοι μας" το κάνουν για να πάρουν ρευστό και να το ρίξουν στην παραγωγή, για να παράξουν και πάλι υπεραξίες και από την εργασία και από τους άυλους τίτλους(γραμμάτια). Αν κόψουν χρήμα αυτομάτως αυτό θα πληθωρήσει και τα ευρωμονοπώλια δεν θέλουν πληθωριστικό κέρδος, αλλά καθαρό για να μπορέσουν να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε σχέση με τα μονοπώλια των ΗΠΑ και των άλλων νέων ιμπεριαλιστικών κέντρων, δεν είναι τυχαίο ότι η Λευκή Βίβλος δεν θεωρεί τον Αμερικάνικο Καπιταλισμό ως πρότυπο, αλλά τον Ασιατικό που θέλει να τον ξεπεράσει σε μορφή εκμετάλλευσης. Για να μην κοπεί πληθωριστικό χρήμα εμμέσω Ευρωζώνης, θα κοπούν δικαιώματα, θα αλλάξουν συντάγματα και το δίκαιο του δανειστή θα υπερβεί το δίκαιο του δανειζομένου.
  Στο δίκαιο το δανειστή ειδικά τώρα που ζορίζουν τα πράγματα εντάσσεται και αν δεν εντάσσεται θα ενταχθεί και η πολιτική του ευρωομολόγου και ο δοκιμαστικός σωλήνας της απορρόφησης καπιταλιστικών κρίσεων που γίνεται η χώρα μας θα οδηγήσει τις εργασιακές σχέσεις σε όλη την Καπιταλιστική ΕΕ και Ευρώπη γενικά στον 19ο αιώνα, ίσως και σε προμονοπωλιακές εργασιακές σχέσεις.
  Ο καπιταλισμός προ πολλού έχει φθάσει στα όρια του και σήμερα (στο και πέντε), όποιος δεν μπορεί να κατανοήσει ότι ανάπτυξη για τις λαϊκές ανάγκες και μονοπώλια δεν συμβιβάζονται και οι ευθύνες τους από ταξική σκοπιά πια είναι μεγάλες όσο και αν η παραπληροφόρηση και ο αποπροσανατολισμός είναι στο κατακόρυφο.
  Οι συμμαχίες ξεκινούν από τα κοινά συμφέροντα της εργατικής τάξης με τα μικρά και μεσαία στρώματα της πόλης και του χωρίου, που βασίζεται στα κοινά ταξικά συμφέροντα ανεξαρτήτως καταβολών.
  Η συμμαχία πρέπει να έχει στόχο να πάρει τα μέσα παραγωγής και να ζητήσει ένα άλλο τρόπο ανάπτυξης με λαϊκή εξουσία και λαϊκή οικονομία. Η έξοδος από την ΕΕ αν δεν συνδυαστεί με αυτή την λογική και η όποια επιστροφή στις δραχμές, δεν θα λύσει τίποτα, θα καταστραφούν παραγωγικές δυνάμεις και τα μονοπώλια αλλά και η ντόπια αστική τάξη θα εισάγει μέρος των πολλαπλασιασμένων καταθέσεων στην Ελβετία και θα εξαγοράσει το σύμπαν στο εσωτερικό.
  Λέγαμε έρχεται θύελλα και αποδείχτηκε, όποιος δεν το κατάλαβε τότε και συνεχίζει να κάνει ότι δεν ακούει, θα έχει μερίδιο ευθύνης και γι' αυτόν και για τα παιδιά του, τα σπίτια δεν του τα πήραν οι κομμουνιστές αλλά οι καπιταλιστές και ακόμα δεν έχει δει τίποτα από αυτό που έρχεται...
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 17.07.2011
• 14:58

  Σύντροφοι της Κύπρου κρατάτε γερά (Μέρος 2ον)

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Η επίθεση στο ΑΚΕΛ και στην κυβέρνηση Χριστόφια στην Κύπρο που γίνεται με αφορμή τα γνωστά γεγονότα στην ναυτική Βάση "Ευάγγελος Φλωράκης", αποτελεί μέρος της κλιμακούμενης επίθεσης που ξεκίνησε από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε τα καθήκοντα της.
  Οι δεσμοί μας με το ΑΚΕΛ παρά τις όποιες ιδεολογικές διαφορές είναι πολύ μεγάλοι, που σε κάθε περίπτωση σχετίζονται κυρίως στο ότι αποτελεί κόμμα με μεγάλους αγώνες για την επανένωση της Κύπρου ως ενιαίο και ανεξάρτητο κράτος.
  Δεν θα κρίνουμε την εσωτερική του λειτουργία και την πολιτική του μιας και αυτό έχει τα όργανα του και αυτό μαζί με τα μέλη του, τους οπαδούς και τους φίλους του, το καταστατικό του, το πρόγραμμα του, τις αρχές λειτουργίας του που σαν σύνολο αποτελούν το πιο ζωντανό και προοδευτικό κύτταρο στην μεγαλόνησο.
  Με αφορμή την πρόταση νομοσχέδιο που αυτό κατέθεσε για την φορολόγηση του πλούτου και δεν πέρασε με την συμβολή όλων των άλλων στην Κυπριακή Βουλή και κυρίως την σταθερή πάλη ενάντια στον ΝΑΤΟΪκο συνεταιρισμό, εξόργισε όλους όσοι βλέπουν την Κύπρο όπως την Ελλάδα, την Τουρκία, την Β. Αφρική και τις χώρες της Μεσογειακής Ευρώπης ως τμήμα της νέας Μέσης Ανατολής που από το 2008 η κυβέρνηση Ομπάμα έχει εξαγγείλει και αφορά , τις περιοχές εκμετάλλευσης του πετρελαίου και την εκμετάλλευση στις θαλάσσιες μεταφορές.
  Φυσικά είναι και οι πιέσεις που δέχεται η κυβέρνηση και το ΑΚΕΛ στην αλλαγή του ασφαλιστικού και στις μειώσεις μισθών και συντάξεων από την ΕΕ.
  Ειδικά τώρα που ο Νταβούτογλου και ο ΓΑΠ μύρισαν πετρελαϊκά κοιτάσματα νοτίως της Λεμεσού, σε συνδυασμό με τις δήθεν εξεγέρσεις της Β. Αφρικής που μπορεί να ξεκίνησαν με αφορμή την εξαθλίωση και τη φτώχεια κυρίως σε Τυνησία και Αίγυπτο αλλά έχουν την σφραγίδα του ΝΑΤΟ.
  Η Ελληνική κυβέρνηση αγωνιωδώς από το 2004 που τότε ήταν αξιωματική αντιπολίτευση προσπαθεί να διασφαλίσει και να επιβάλει τα συμφέροντα μερίδας του εγχώριου κεφαλαίου στην Κύπρο και μπορεί οι αγωνιώδεις προσπάθειες για να περάσει το σχέδιο Ανάν και να μην βγει το 2008 πρόεδρος ο Χριστόφιας να έπεσαν στο κενό, τώρα δικαιώνονται.
  Δεν είναι τυχαίο ότι το πιο σοβαρό πολιτικό κομμάτι στο ΔΗΚΟ δηλαδή ο Μ. Καρογιάν δεν στηρίχθηκε ούτε από τον ίδιο το ΔΗΚΟ για πρόεδρος της Κυπριακής Βουλής αλλά ο Γ. Ομήρου της ΕΔΕΚ(του ΠΑΣΟΚ της Κύπρου) που κάνει αγωνιώδεις προσπάθειες να βάλει όπου μπορεί τρικλοποδιές στην κυβέρνηση ανεβάζοντας το κύρος της ουσιαστικά ανύπαρκτης σοσιαλδημοκρατίας στην μεγαλόνησο σε συνεργασία με το δεξιό ΔΗΣΥ.
  Τα συμφέροντα της Ελληνικής Αστικής τάξης με τις δεκάδες υπεράκτιες εταιρείες στην Κύπρο και οι μεγαλοκαναλάρχες της Ελλάδας, έχουν ανοίξει ένα χυδαίο πόλεμο στην κυβέρνηση Χριστόφια και με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα, που αξιοποιούνται λίγο πριν την άφιξη της Χίλαρι στην περιοχή με το γνωστό νομικό σκεπτικό που καθιέρωσε η συμφωνία του Σένγκεν, "ο καθένας είναι ένοχος μέχρι την απόδειξη της αθωότητας του".
  Όλα τα παραπάνω συν τοις άλλοις μας ενεργοποιούν τους συνειρμούς . Για δείτε τον ρόλο του ΓΑΠ και των μη - κυβερνητικών οργανώσεων και την συνεργασία που πρόσφεραν στην λεγόμενη "ακροδεξιά", τους "φιλοευρωπαϊστές", την ντόπια εκκλησία και την σοσιαλδημοκρατία στην περιοχή. Το πείραμα σχεδιάστηκε τον Σεπτέμβρη του 1999 στο Βουκουρέστι, λίγο μετά τον πόλεμο στην Γιουγκοσλαβία και συμμετείχαν τέτοιου είδους στοιχεία, τότε ακριβώς ο σημερινός πρωθυπουργός με τον Άλεξ Ρόντος σχεδίαζαν-κανόνιζαν τις πορτοκαλί επαναστάσεις σε Ν. Γιουγκοσλαβία, Ουκρανία, Γεωργία και Λευκορωσία, θέλοντας να επιβάλουν την στρατιωτική κυριαρχία του ΝΑΤΟ και ειδικά των Αμερικανών στην περιοχή. Στην τελευταία την Λευκορωσία, δεν είχαν και απ''ότι φαίνεται μάλλον δεν θα έχουν κανένα αποτέλεσμα, ωστόσο τα συμπεράσματα επίσης απ' ότι φαίνεται με άλλο τρόπο επιστρατεύονται με νεότερα χαρακτηριστικά.
  Κάθε φορά που το ΠΑΣΟΚ έβγαινε στην κυβέρνηση η θα καίγονταν η Ελλάδα, η κάτι που αποτελούσε σημείο αναφοράς όπως το Μινιόν το 1981, σαφώς και δεν λέμε ότι το έκανε αυτό, ωστόσο οι μυστικές υπηρεσίες και οι δικοί τους άνθρωποι είναι και ανεγξέλεκτοι και χωρίς ταυτότητα, ανεβάζουν η προσπαθούν να ανεβάσουν στην κυβέρνηση ανθρώπους που λίγο ως πολύ θα κάνουν την δουλειά τους πάντα με το αντίστοιχο αντίτιμο, χωρίς να σημαίνει οι η χώρες που υπόκεινται αυτής της διαδικασίας είναι σε κατοχή, εξάλλου κανένας ιμπεριαλιστής σήμερα δεν ενδιαφέρεται για όλη χώρα σε κάθε χώρα που έχει ζωτικά συμφέροντα, τον ενδιαφέρουν μόνο αυτά.
  Σύμφωνα και με τις πρώτες ενδείξεις που συζητήθηκαν το πρωί της αποφράδας μέρας και της τραγωδίας από αυτόπτες μάρτυρες στις 4 τα ξημερώματα, τους οποίους φυσικά τα Κυπριακά και τα Ελληνικά κανάλια εξαφάνισαν και δεν εμφάνισαν ποτέ ξανά, ειπώθηκε ότι μια λάμψη τύπου φωτοβολίδας έπεσε από τον ουρανό στην περιοχή με αποτέλεσμα να ξεσπάσει πυρκαγιά, δεν μας γελούν ούτε τα μάτια μας ούτε τα αυτιά μας, το είδαμε στο δορυφορικό ΡΙΚ.
  Χωρίς να υιοθετούμε τα λεγόμενα, η πυρκαγιά προ υπήρξε, ήταν μεγάλη και ανεγξέλεκτη ωστόσο η συζήτηση για τα "διογκωμένα κουτιά πυρομαχικών" αποκαλύφθηκε από φώτο ρεπορτάζ και μάλιστα από φυλασσόμενη στρατιωτική περιοχή(;;;) λίγες ώρες αργότερα, λίγο πριν το διάγγελμα Χριστόφια, τυχαίο δεν νομίζουμε!!!
  Τα ερωτηματικά είναι δυσαπάντητα και για όσους γνωρίζουν το ιστορικό, τα πυρομαχικά από μόνα τους έσκασαν, η κάποια πυρκαγιά πήρε από μόνη της, όπως "τάχατες" το 2007 - 2009 πριν τον ΓΑΠ στην Ελλάδα;
  Στην Ελλάδα μπορεί αφορμή να ήταν οι δασοκτόνοι νόμοι, στην Κύπρο οι καταθέσεις χιλιάδων Ελλαδιτών που τις πήγαν εκεί λόγω της ασφάλειας που παρέχει η σημερινή κυβέρνηση Χριστόφια ως σοβαρή και υπεύθυνη. Να πούμε ότι οι περισσότερες εκ των καταθέσεων δεν ξεπερνούν τις 500.000 ποσά που δεν είναι τρελά και δεν ανήκουν σε αστούς αλλά σε μικρομεσαία στρώματα που τα έχουν για μια ώρα ανάγκης και δεν θέλουν να κάνουν φτερά σε μια ενδεχόμενη πτώχευση. Η Ελληνική κυβέρνηση με πάρα πολλούς τρόπους πολεμάει και βάζει τρικλοποδιές στην κυβέρνηση Χριστόφια και το χειρότερο, είναι εκείνο το υπερεπαναστατικό ΠΡΙΝ δηλαδή το όργανο του ΝΑΡ που βρίσκει ευθύνες στην κυβέρνηση, σαν άλλο Νατοϊκό φερέφωνο, όπως έκανε το 1999 που αποκαλούσε τον uck, επαναστατικό στρατών Αλβανόφωνων προλετάριων πού τάχα μου δήθεν θα ανατρέψουν την κυβέρνηση των Σέρβων αστών του Μιλόσεβιτς, τέτοια μπουρδολογία ούτε στα σενάρια συνομοσιολογίας.
  Συμπέρασμα όσο υπάρχει αυτό το ΠΑΣΟΚ, τόσο η κοινωνικοποίηση του μονοπωλιακού καπιταλισμού στην ΝΑ Ευρώπη θα δοκιμάζει τις αντοχές της και θα εκσυγχρονίζεται διαρκώς για την κυριαρχία του μεγάλου κεφαλαίου στην περιοχή.
  Τέλος σύντροφοι του ΑΚΕΛ επαγρύπνηση και μαζική περιφρούρηση στο Προεδρικό, δεν θέλουμε άλλους Πινοσέτ στην περιοχή με την καθοδήγηση του ΓΑΠ για την κυριαρχία του ιμπεριαλισμού δια της νέας μέσης ανατολής "του Ομπάμα" στην περιοχή.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 05.07.2011
• 11:00

  ΕΔΑ μπλιό είναι αργά, μας τελείωσε...

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Οι σκέψεις που θα κατατεθούν παρακάτω είναι σκέψεις των υπογραφόντων φυσικών προσώπων αλλά και διαχειριστών ετούτου του ιστολογίου και της σουίτας του, εκφράζουν αυτούς και μόνο αυτούς, δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση επίσημη θέση κανενός αλλουνού, ειδικότερα του κόμματος που υποστηρίζουν, μιας και τα κοράκια του αστικού και του οπορτουνιστικού τύπου καραδοκούν για να το χτυπήσουν με κάθε τρόπο, από παντού και χωρίς αιτία κάποιες φορές.
  
  Αντί προλόγου
  Αυτές τις μέρες σε επίπεδο πολιτικής και οικονομικής ανάλυσης γίνεται λόγος για δυο πράγματα από την πλευρά του λεγόμενου "προοδευτικού τύπου", (τώρα προοδευτικός και με ιδιοκτησία αστικού τύπου, πως γίνεται να είναι κάτι τέτοιο είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο), α) για την ενότητα της αριστεράς και β) για την επιλεκτική χρεοκοπία που είναι η ελεγχόμενη χρεοκοπία που έλεγε ως εκτίμηση το ΚΚΕ εδώ και ένα χρόνο , για το δεύτερο έχουν γραφτεί τόσο πολλά και από την πλευρά μας που δεν υπάρχει κάτι άλλο, θα σταθούμε στο πρώτο που έχει πολλές πτυχές και με την προωθούμενη αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού έχει ακόμα πολύ περισσότερο ψωμί ενόψει και της ενδεχόμενης επιλεκτικής χρεοκοπίας.
  Η λεγόμενη "ενότητα της Αριστεράς" από την δεκαετία του 198ο και μετά είχε, έχει και θα έχει νομοτελειακά αφετηρία το ΠΑΣΟΚ. Αυτό αφορά κυρίως όλους όσοι νομίζουν και στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στο ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ, (η συνεχίζουν να έχουν την αίσθηση) ότι θα παίξουν κάποιο πρωταγωνιστικό ρόλο, όμως "πλανώνται πλάνην οικτρά".
  Είτε κάποιοι έχουν τις καλύτερες δυνατές προθέσεις, είτε όχι, το παρακράτος του σήμερα έχει ένα όνομα "μη-κυβερνητικές οργανώσεις" ελέγχονται από το "όλον" ΠΑΣΟΚ και την μεγαλύτερη μερίδα της αστική τάξης, αλλά και από διεθνείς μονοπωλιακούς οργανισμούς που διαθέτουν συμφέροντα και ορέγονται φιλέτα.
  Όλοι μαζί έχουν πάντα όχι στο πίσω, αλλά στο μπροστά μέρος της κεφαλής τους στο πως θα τιθασεύσουν τον ριζοσπαστισμό και την παραπέρα ανάπτυξη της ταξικής πάλης, στο πως θα καταστρέψουν ακόμα και τις φύτρες της και θα οριστικοποιήσουν την κυριαρχία των μονοπωλίων στη χώρα μαζί με τους εγχώριους εκφραστές τους, την αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό. Εκεί ακριβώς ακουμπάει και η λεγόμενη αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, η οποία έχει στηθεί από το 2007, όταν οι εκπρόσωποι του ΔΝΤ είχαν έλθει για βολιδοσκόπηση του επόμενου θύματος του.
  
  Συμμαχίες και Συνασπισμοί μπούσουλας για το αύριο;
  
  Η ΕΔΑ είδε, ήλθε και απήλθε οριστικά και αμετάκλητα στα τέλη της δεκ του 60 και εκεί ακριβώς, τόσο ουσιαστικά όσο και φαινομενικά έκλεισε το κεφάλαιο της, με όλα τα θετικά και όλα τα αρνητικά της ως συμμαχία των "προοδευτικών" δυνάμεων της εποχής να την συνοδεύουν ως τα σήμερα.
  Ο τότε ενιαίος Συνασπισμός της Αριστεράς παρ' ότι ήταν μια παρόμοια συμμαχία με άλλα (νεότερα για την εποχή χαρακτηριστικά), δεν είχε στο βαθμό που η ΕΔΑ είχε παλαιότερα κεντρογενή και σοσιαλδημοκρατικού τύπου χαρακτηριστικά, ήταν μια άλλου τύπου κατάσταση μιας και στο εσωτερικό του ΚΚΕ δεν αναπτύσσονταν οι διαμάχες που άρχισαν με την υποχώρηση του ΔΣΕ και τελείωσαν τόσο τυπικά όσο και ουσιαστικά με την διάσπαση που προέκυψε στην 12η ολομέλεια το 1968.
  Ο τότε ενιαίος Συνασπισμός, αυτός που δημιουργήθηκε 20 χρόνια μετά την 12 ολομέλεια εμπεριείχε το σπέρμα του Ευρωκομμουνισμού από την πλευρά της τότε ΕΑΡ, που λίγο ως πολύ καθόρισε και την πορεία του από τα μέσα του 1990, στο τότε σχήμα σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό, παίζοντας ηθελημένα η άθελα της το ρόλο της σφήνας στο εσωτερικό του τότε ΚΚΕ.
  Παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς της εποχής, η περίοδος εκείνη αποτέλεσε την αφετηρία για θετικές διεργασίες στο πιο σημαντικό κομμάτι της ιστορίας της χώρας που λέγεται ΚΚΕ και με την λήξη του 13ου συνεδρίου του να πάρει τις πιο σωστές και τις πλέον καθοριστικές αποφάσεις στο πιο δύσκολο τμήμα της νεοελληνικής ιστορίας, αυτό της μετά Μάαστριχ εποχής, μια εποχή που θα καθορίζει σχεδόν τα πάντα, όσο υπάρχει ευρωενωσιακός καπιταλισμός.
  Ότι δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει το 13ο Συνέδριο του ΚΚΕ που συνήλθε στην Αθήνα, στην κλειστή αίθουσα του Ολυμπιακού Σταδίου, από τις 19 έως τις 24 Φλεβάρη του 1991, το ολοκλήρωσε το 14ο που συνήλθε στο διάστημα από 18 έως 21 Δεκέμβρη του 1991 στην αίθουσα Συνεδρίων του Κόμματος στον Περισσό, μέχρι όμως την διεξαγωγή του πάρθηκαν καίριες και ορθές αποφάσεις που αφορούσαν το ΟΧΙ στην συνθήκη του Μαάστριχτ.
  Για την ιστορία να θυμίσουμε ότι τον Ιούλιο του 1992 ψηφίστηκε στην Βουλή των Ελλήνων η Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση με 286 υπέρ (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ), 8 κατά (ΚΚΕ και Οικολόγοι-Εναλλακτικοί που δεν έχουν καμία σχέση με τους σημερινούς "Οικολόγους Πράσινους"και με τους ευρωπαίους Οικολόγους Πράσινους να τους κατακεραυνώνουν για το ΟΧΙ ) 1 ένα λευκό (ο συντοπίτης μας ο Σ. Βαλυράκης του ΠΑΣΟΚ).
  Όλη αυτή η περίοδος ήταν τότε ακριβώς που τα πειράματα τελείωσαν οριστικά και αμετάκλητα, οι αυταπάτες σκόρπισαν στον ορίζοντα και το ΚΚΕ, έγραψε και συνεχίζει να γράφει μια απ' τις πιο λαμπρές (μετά την εποχή του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και την εποχή του ΔΣΕ) απ' τις λαμπρότατες σελίδες του. Από τότε μέχρι σήμερα και φυσικά κάθε μέρα που περνά το ΚΚΕ γίνεται ολοένα και καλύτερο, πιο έμπειρο, ποιο ουσιαστικό και πιο αποτελεσματικό.
  Δεν διάλεξε με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει αυτό το είχε κάνει από την εποχή της ίδρυσης του, απλά το κατοχύρωσε όταν τα περισσότερα κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα διάλεγαν το δρόμο της σοσιαλδημοκρατίας μετά τις ανατροπές των πρώην σοσιαλιστικών κρατών. Και αν στο 13ο και στο αμέσως ερχόμενο στο 14ο ξεκαθάρισε χωρίς περιστροφές, "η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες" και όλα τα άλλα είναι αυταπάτες τελεία και παύλα, στο ίσως σημαντικότερο από ιδεολογικοπολιτική άποψη στο 15ο έβαλε φαρδιά πλατιά την σφραγίδα του και έδειξε στους πάντες την υπεροχή του.
  Το 15ο συνέδριο ήταν συνέδριο στρατηγικής σημασίας, καθόρισε τους στόχους, έβαλε πρόγραμμα και πήρε την απόφαση για το ΑΑΔΜΠ.
  Ανέδειξε πως η εποχή μας, είναι "η εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό", πως ο ελληνικός καπιταλισμός βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο ανάπτυξής του, στην κρατικομονοπωλιακή του βαθμίδα και ότι στη χώρα μας υπάρχουν οι υλικές προϋποθέσεις για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό. Αυτό προκύπτει από το επίπεδο ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού και των αντιθέσεων του.
  Η λογική των δυο σταδίων παραμερίζεται ως ιστορικά ξεπερασμένη μιας και οι εσωτερικές εξελίξεις που μεσολάβησαν στη χώρα και οι αλλαγές στη θέση της στο σύστημα του ιμπεριαλισμού, στη δεκαετία του ΄80 και την πρώτη πενταετία του ΄90, συνέβαλαν στο να ωριμάσουν περισσότερο οι υλικές προϋποθέσεις για το σοσιαλισμό στη χώρα μας. Στην εποχή μας, εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, η πάλη των τάξεων κατευθύνεται στη λύση της βασικής αντίθεσης κεφαλαίου - εργασίας. Η επαναστατική αλλαγή στην Ελλάδα θα είναι σοσιαλιστική.
  Όλα αυτά το 1996 τα αποτύπωσε στο πρόγραμμα του πολύ έγκαιρα, όλοι οι χώροι της λεγόμενης "αριστεράς" το λοιδορούσαν πολιτικά, από άποψη εκτιμήσεων, για την τακτική και την στρατηγική του, αλλά και για την πολιτική συμμαχιών, όμως για μια ακόμη φορά οι εξελίξεις το δικαίωσαν.
  Το ΚΚΕ είναι η ζωντανή ιστορία όχι μόνο των αγώνων του λαού και της εργατικής τάξης, αλλά της πατρίδας μας συνολικά, είναι εκείνο το κόμμα που τα στελέχη, τα μέλη, οι φίλοι και οι οπαδοί του κάνουν συντονισμένη πολιτική δουλειά πρώτα και κύρια στην ίδια την παραγωγική διαδικασία, δεν λύνουν ευκαιριακά ζητήματα, είναι τόσο δυνατές προσωπικότητες που σε πολλές περιπτώσεις οι εργαζόμενοι τρέχουν σε αυτούς και όχι το ανάποδο.
  Ναι το ζήτημα του σοσιαλισμού σε ένα στάδιο είναι σωστό και όταν έλθει η ώρα του σε χρόνο μηδέν θα περάσουν το χαντάκι εκατομμύρια που σήμερα λόγω της από το ΠΑΣΟΚ καλλιεργημένη ηττοπάθεια δεν μπορούν να το κάνουν σήμερα και μπορεί το ζήτημα της εξουσίας να είναι δύσκολο χωρίς κοινοβουλευτική υπεροχή, ωστόσο και αποτελεσματικό μπορεί να γίνει αλλά η αλλαγή των συνειδήσεων δεν γίνεται σε μία μέρα...
  Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} Παρ' ότι το ΚΚΕ αντιμετωπίζει τα άλλα κόμματα όχι μόνο με βάση τις διακηρύξεις, το πρόγραμμα και τους στόχους τους, αλλά και από το πώς υπερασπίζονται τα ζωτικά συμφέροντα των εργαζομένων και στηρίζουν τους αγώνες τους, τις τελευταίες ημέρες οι πρόθυμοι μέντορες και χορηγοί του "υπερεπαναστατικού αντί προτσές", μέσα από γνωστή και επίσημη εφημερίδα αστικών συμφερόντων και οπαδού, "όχι τυχαία" ,της μικροαστικής ανυπομονησίας και κάθε λογής οπορτουνισμού, μπροστά στην επερχόμενη κατά τα φαινόμενα "χρεοκοπία" της σοσιαλδημοκρατίας της και τα κατά τα φαινόμενα "ναυάγια της ταξικής πάλης" να συρρικνώνονται σε σημείο εξαφάνισης, πετά σωσίβια ούτως ώστε να σωθεί και αυτή και τα απολοιφάδια του οπορτουνισμού. Το σωσίβιο έχει πολλές φορές κατά το παρελθόν ξαναπεταχτεί και φορεθεί, αλλά αυτές τις μέρες έχει πάρει το χαρακτήρα επιτακτικής ανάγκης. Το σωσίβιο αυτό στην ούγια του γράφει ΝΕΟ-ΕΔΑ και το οποίο προωθείται δια των επικοινωνιακών τρικ, μέσω του δήθεν πόλεμου ανάμεσα στο ΣΥΡΙΖΑ και στο ΠΑΣΟΚ και όχι τυχαία.
  Ο ΣΥΝ/Σύριζα σύμφωνα και με τις λεγόμενες δημοσιογραφικές πληροφορίες θα ξαναπροβάρει το δημοσκοπικό μανδύα που του έχουν ετοιμάσει και του είχαν προβάρει το 2008-2009, όχι με τα 23% και 17%, αλλά σίγουρα με ποσοστά αναντίστοιχα της πραγματικής του επιρροής, με το σκεπτικό ότι είναι ο προστάτης των αγανακτισμένων τους οποίους έχει αναλάβει εργολαβικά με προοπτική να αποτελέσει ανάχωμα προς το ΚΚΕ.
  Φυσικά υπάρχουν και άλλα σενάρια, όλα είναι στο τραπέζι και η έλευση της Χίλαρι θα έχει και ένα τέτοιο χαρακτήρα, στο πως δηλαδή η αναδιάταξη του πολιτικού θα γίνει απ' τα πάνω και ανώδυνα για το σύστημα.
  Φυσικά εφόσον θέλουν ας επαναλάβουν κάθε λογής σενάριο που στόχο έχει το χτύπημα του λαϊκού κινήματος. Ας το κάνουν χωρίς όμως το ΚΚΕ και αυτό είναι που τους καίει. Είναι τόσο στυγνό το σύστημα που μέχρι και τον υπερήλικα Μίκη ανασύρουν και τον βγάζουν μπροστά για να υλοποιήσουν τους σχεδιασμούς τους κάποιοι διανοούμενοι και πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ, (όλοι αυτοί που μέχρι πριν κάποιο εύλογο χρονικό διάστημα τον κατηγορούσαν ως σταλινικό και εθνικόφρονα), θα τον ξαναπετάξουν σαν στημένη λεμονόκουπα όταν πραγματοποιήσει το έργο τους.
  
  Ο Ρόλος των κομμάτων στις λεγόμενες συμμαχίες:
  
  Κάθε κόμμα είναι η ανώτατη μορφή πολιτικής έκφρασης μιας κοινωνικής τάξης και οι συμμαχίες σε πολιτικό επίπεδο πρέπει πρώτα και πριν απ' όλα να έχουν ιδεολογική, πολιτική και κοινωνικοοικονομική βάση, αν δεν υπάρχουν όλα τα παραπάνω θα είναι εκ των πραγμάτων ανεδαφική και οπισθοδρομική για να μην πούμε καταστροφική.
  Κάθε συμμαχία στο εσωτερικό της εμπεριέχει και την ενότητα των αντιθέτων, και την αντίθεση των ομοίων για την κυριαρχία του ενός σε σχέση με τον άλλο, πάντα με όχημα την υποτιθέμενη ισοτιμία που είναι καθαρά ένα τεχνικό τρικ για την αναγκαία σύγκλιση.
  Οι πολιτικές συμμαχίες σε ένα άλλο επίπεδο ανάπτυξης της κοινωνίας δεν θα διέπονται της λογικής ποιος κυριαρχεί του άλλου μέσα στην ίδια την συμμαχία, αλλά διαφορετικά και δεν μιλάμε για τον σοσιαλισμό, αλλά την αταξική κοινωνία όπου οι άξονες της ιδεολογίας, της πολιτικής και τις κοινωνίας θα έχουν άλλα χαρακτηριστικά τα οποία τώρα δεν μπορούμε εκ των πραγμάτων να τα κατανοήσουμε για τα προσδιορίσουμε επακριβώς.
  Όμως εφόσον ζούμε στον παλιμπαιδισμό της ανθρωπότητας όπως αυτός εκφράζεται και σε πολιτικό και σε οικονομικό επίπεδο, άρα ως εκ τούτου κάθε πολιτική συμμαχία έχει κοινωνική και πολιτική βάση και στο εσωτερικό της επενργείται ταξική, πολιτική και ιδεολογική πάλη, δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να έχει πολιτικό πρόγραμα που να έχει εφαρμογή στην πολιτική.
  Η κυριαρχία του μεγαλύτερου συμμάχου είναι και δεδομένη και καθορισμένη σε σχέση με τον μικρότερο. Ο μεγαλύτερος δεν υποτάσσεται, δεν σέρνεται και στο δια ταύτα είτε το καθορίζει είτε όχι εξ αρχής, εκμεταλλεύεται την συμμαχία και δια της διαπραγμάτευσης επιβάλει τους βασικούς του όρους και στόχους στην συμμαχία και οι μικρότεροι δεν έχουν πάρει χαμπάρι τίποτα απ΄την χαρά τους για την συμμετοχή τους ακόμα και με χωρίς όρους στην συμμαχία.
  Η αυτοτέλεια ως όρος σε μια συμμαχία είναι το ζητούμενο, όμως σε συνθήκες σκληρής ταξικής πάλης και σε αυτό το επίπεδο ανάπτυξης της ανθρωπότητας μέσα στον ιμπεριαλισμό, αν δεν είναι πολυτέλεια είναι εκ του πονηρού και αν πραγματοποιηθεί θα γίνει σε μεταφυσική βάση.
  Για να έχει μια πολιτική συμμαχία διαλεκτική πρέπει τα μέρη της να συγκλίνουν σε βασικές πολιτικές επιλογές, όπως το πεδίο της οικονομίας, το πεδίο της ταξικής πάλης, το ζήτημα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Ακόμα και το ζήτημα του σοσιαλισμού, (όχι στο πως θα γίνει, αλλά στο αν θα γίνει αυτό), το τι μέχρι χτες υποστήριζαν και ψήφιζαν, το πως βλέπουν τον σύμμαχο μέσα στην συμμαχία και τι θέση πχ έχουν για το σοσιαλισμό που έως σήμερα γνωρίσαμε και εμπάς ει περιπτώσει να αναγνωρίζει σε τι στάδιο βρισκόμαστε τώρα.
  Ας δούμε μερικά βασικά ζητήματα:
  Αν αναγνωρίζει και αποδέχεται ο πολιτικός σύμμαχος ότι ένα κόμμα νέου τύπου καταστατικά είναι α)κόμμα της εργατικής τάξης και των συμμάχων του σε πόλεις και χωρία, β)Αναγνωρίζει ότι παλεύει για το σοσιαλισμό με η βασικό θεωρητικό όπλο το Μαρξισμό - Λενινισμό και γ)Βασική αρχή λειτουργίας του είναι ο Δημοκρατικός συγκεντρωτισμός;
  Αναγνωρίζει ότι στους άξονες της δράσης του είναι αξίωμα ότι α)ότι η πολιτική πάλη συμπυκνώνει το πρόγραμμα και τις αποφάσεις της αρχή της πλειοψηφίας, β)ότι η ιδεολογική πάλη του είναι στοχοπροσηλωμένη στον επιστημονικό κομμουνισμό και υπερασπίζεται το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε; γ) Αποδέχεται την ταξική πάλη με ποιο τρόπο και πως, στενά συνδικαλιστικά η σε συνδιασμό με την ανώτατη μορφή της ταξικής πάλης δηλαδή με πολιτικούς στόχους, κατευθύνσεις, τακτική και στρατηγική;
  Όταν είδικά η συνδικαλιστική δράση περιορίζεται σε ένα υπερεπαναστατικό ρόλο και στον ανεδαφικό τρεϊτγιουνιονισμό χωρίς στόχους πάλης και ευκαιριακά, είναι πραγματοποιήσιμος κυρίως μόνο στα στα λόγια, η αν έχει έστω και την παραμικρή αποδοχή στην ταξική συνεργασία και στον εργατοπατερισμό τότε τι πεδίο συνεργασίας μπορεί να υπάρξει; Η αποδοχή της ταξικής πάλης χωρίς την πολιτική και την ιδεολογία που είναι βασικές αρχές για να πάμε παρακάτω, είναι ενότητα με βάση το πρόβλημα και είναι αδιέξοδη.
  Αν ο όποιος σύμμαχος θεωρεί πανάκεια, η δεν θεωρεί ένα ακόμα όπλο το αστικό κοινοβούλιο, τι στην ευχή σύμμαχος μπορεί να είναι αυτός;
  Και οι δυο ο ένας από αριστερά και ο άλλος από δεξιά δεν αποδέχονται ότι αυτό είναι ένα ακόμη εργαλείο για την νομιμοποίηση της ταξικής πάλης, της ταξική αλληλεγγύης και σύγκρουσης.
  Σήμερα κατά την γνώμη μας δεν υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις για συμμαχία στη βάση του μετώπου, στην πορεία μπορεί και ίσως γεννηθούν όπως πολύ έγκαιρα και σωστά στο 16ο συνέδριο του το τιμημένο ΚΚΕ είχε αποφασίσει. Αλλά εμείς ρωτάμε και αν δεν γεννηθούν, το μέτωπο δεν θα προχωρήσει και αν δεν περπατήσει και αυτό οι κομμουνιστές δεν έχουν αποδείξει το τσαγανό τους, ο ΔΣΕ τελικά το ΚΚΕ δεν τον περπάτησε;
  
  Οπορτουνισμός (ανάχωμα, η απαραίτητο εργαλείου του ιμπεριαλισμού);
  
  Για μας όσο ανάχωμα και να είναι ο δεξιός και ο αριστερός οπορτουνισμός, άλλο τόσο ειδικά σήμερα δεν είναι κι όλας, κύρια γιατί δεν έχει την δυνητική αποδοχή της λαϊκής μάζας, είναι αφ' υψηλού και επιλεκτικά ελιτιστής, δηλαδή εχθρικός με οτιδήποτε το λαϊκό.
  Το κάθε άτομο αποτελεί μια ανθρώπινη οντότητα δηλαδή είναι κοινωνικό ον, ανήκει σε κάποια κοινωνική τάξη η κάποιο στρώμα, διακατέχεται από την αντίστοιχη κοινωνική συνείδηση και κατά προέκταση ταξική συνείδηση, είτε το έχει κατανοήσει, είτε όχι, είτε βρίσκεται σε εμβρυακό στάδιο είτε σε πολύ ώριμο και ανεπτυγμένο.
  Στην αστική δημοκρατία και στο πλέον ανεπτυγμένο στάδιο της τον ΚΜΚ (που είναι η πιο αντιδραστική μορφή έκφρασης της, πάντα σε σχέση με το πρώιμο στάδιο), τα μικρά και μεσαία στρώματα της πόλης και του χωριού, έχουν τόσο πολύ κατακερματισθεί, που όσες κοινωνικές εκφάνσεις και εκφράσεις έχουν, άλλες τόσες πολιτικές εκφράσεις και εκφάνσεις αναπτύσσουν και με αριστερόστροφα και με δεξιόστροφα χαρακτηριστικά.
  Σήμερα ο οπορτουνισμός δεξιός και αριστερός είναι μια ομοούσια οντότητα, που ναι μεν λειτουργεί σαν μηχανισμός ανάσχεσης όχι όμως τόσο στα φτωχά λαϊκά στρώματα με τα οποία από την γέννηση του έχει πάρει διαζύγιο. Κυρίως αναπτύσσετε και συμβάλει στο αποπροσανατολισμό των μεσαίων στρωμάτων που έχουν μια ελαστική και μέχρι πρότινος προς τα πάνω μεσαίου τύπου μικροιδιοκτησία, η οποία συνήθως συνδυάζεται με εργολαβικές δουλείες σε τοπικό επίπεδο με την πρώην τοπική αυτοδιοίκηση. Σε γενικές γραμμές σε όλες του τις πλευρές οπορτουνισμός είναι τόσο ετεροβαρής και ρηχός που εκφράζει μονάχα τα μικροαστικά στρώματα, που διακατέχονται μικροαστικών συνειδήσεων και μόνο ωσάν ξεχωριστές συντεχνίες. "Ενώ από την μία εχθρεύεται την ταξική πάλη και δεν αμφισβητεί το σύστημα, από την άλλη γοητεύεται από μικροαστικές αντιδράσεις και εκτονώσεις, επιδιώκοντας να εμποδίσουν τη ριζοσπαστικοποίηση των συνειδήσεων παγιδεύοντας την σε ψευτοδιλήμματα και καταστάσεις που είναι χρήσιμα για το σύστημα".
  Σήμερα σε φιλοσοφικό επίπεπεδο ο οπορτουνισμός δεξιός και αριστερός είναι εμπόδιο και μάλιστα μεγάλο στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης γιατί την ορίζει μεταφυσικά, ως ξεπερασμένη και με όρους υποκειμενικού ιδεαλισμού, την ορίζει ως αναγκαία συναισθηματική οργή που στην πορεία μετατρέπεται σε μικροαστική απογοήτευση και τέλος σε απόσυρση δια της οριστικής και αμετάκλητης κατάθεσης των όπλων.
  Στην πραγματικότητα ο οπορτουνισμός δεν είναι κάποιο ανυπέρβλητο φράγμα όταν υπάρχει απέναντι τους ένα ισχυρό, αποφασιστικό και πολιτικά ξεκάθαρο κόμμα νέου τύπου. Στην χώρα μας και ειδικά τώρα που είναι κανονικές πολιτικές οντότητες, όχι μόνο δεν είναι ούτε φίλα προσκείμενοι με το κόμμα νέου τύπου και ούτε πρόκειται και στο μέλλον, αλλά δεν μπορούν να έχουν και την παραμικρή επιρροή όπως θα γίνονταν σε άλλες εποχές.
  Ένα σοβαρό κόμμα νέου τύπου δεν έχει καθόλου ανάγκη από συμμαχίες με τον οπορτουνισμό και τους οπορτουνιστές γιατί όχι μόνο δεν του κάνουν, αλλά αποτελούν ζημιά και όφελος για το σύστημα. Στην πραγματικότητα όσοι αυτοπεριοριζόμαστε κομμουνιστές, ειδικά τους ορκισμένους οπορτουνιστές ούτε τους χρειαζόμαστε ούτε και τους θέλουμε, παρότι ως νάρκισσοι νομίζουν πιστεύουν μόνιμα και σταθερά για το αντίθετο με οδηγό την ελπίδα που πεθαίνει τελευταία. Νομίζουν πως θα ασχολούμαστε μαζί τους, πως θα τους καπελώσουμε, ενώ ουδέποτε έχουν γίνει προσπάθειες για κάτι τέτοιο.
  Για μας είναι τόσο ξεκάθαρο (και ταξικά και ιδεολογικά και πολιτικά) ότι είναι κανονικότατος αντίπαλος και δεν μας ενώνει τίποτα μαζί τους, αλλά ούτε αυτούς με εμάς, που οι τουφεκιές τους στον αέρα είναι αέρας κοπανιστός που όμως θολώνει τα νερά σε κόσμο χωρίς ιδιαίτερη πολιτική εμπειρία και προσανατολισμό και σε ένα άλλο που βλέπει την πολιτική με όρους super leuage.
  Αντικειμενικά ενώ έτσι έχουν τα πράγματα αυτοί απ' την μιας ειρωνεύονται και μας κατασυκοφαντούν ενώ απ' την άλλη θέλουν να είμαστε και σύμμαχοι με αυτούς...
  Ο Ιδεολογικά για παράδειγμα κυριότερος εκπρόσωπος αυτής νοοτροπίας είναι το ΝΑΡ που είναι, ο ποιό πιστός εκφραστής του θετικισμού ανάγοντας τα συναισθήματα την κύρια και ποιο σοβαρή εστία κατανόησης του πραγματικού κόσμου. Άσχετα αν το γνωρίζουν, που το γνωρίζουν(αυτή την αίσθηση έχουμε) τουλάχιστον οι καθοδηγητές του, ότι ο ΛΕΝΙΝ αντιπαρατέθηκε στον υποκειμενικό ιδεαλισμό και τον Μαχισμό , στο εξαιρετικό φιλοσοφικό του έργο "Υλισμός και εμπειριοκριτικισμός".
  Επειδή ο υποκειμενικός ιδεαλισμός σε όλες του σχεδόν τις πλευρές από τον βολονταρισμό έως και τον εμπειριοκριτικισμό έχει ως κέντρο την υποκειμενική βούληση, μέχρι πότε όλοι τούτοι θα μας χαρακτηρίζουν έστω και απ' την απέναντι όχθη συντρόφους;
  
  Η επαναστατική σκέψη δεν είναι μόνο ζήτημα ιδιοσυγκρασίας, καταβολών &προβλήματος, αλλά ιδεολογίας και πολιτικού προσανατολισμού στην κοινωνία...
  
  Για μας, γιατί την γνώμη μας καταγράφουμε σήμερα είναι περισσότερο λάθος από ποτέ άλλοτε να κρίνεται ο καθένας από το τρόπο σκέψης του αν είναι δεξιόστροφος, η αριστερόστροφος, την ιδιοσυγκρασία του, η ακόμα και τις παραδοσιακές καταβολές του, την αισθητική αλλά και την ηθική του, εξάλλου αυτά σήμερα δεν παίζουν κανένα ρόλο.
  Σήμερα ούτε καν σε γενικές γραμμές δεν προσδιορίζονται οι ιδεολογικοπολιτικές πλευρές του κάθε κοινωνικού ανθρώπου με βάση του αν είναι καλός η κακός, συντηρητικός η προοδευτικός, δεξιός η αριστερός, δεν υπάρχει τίποτα απ' όλα αυτά και όσοι τα ανακινούν μάλλον είναι αφελείς για να μην πούμε ότι παρά τις καλές τους προθέσεις προβοκάρουν ασύστολα.
  Η επαναστατική σκέψη δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα είναι ούτε δυϊστική, ούτε δυαδική. Αυτά, και τα δυο τα υιοθέτησαν κυρίως οι σοσιαλδημοκράτες(από την Β' διεθνή και έπειτα) και οι εθνικοσοσιαλιστές ως ανώτατες μορφές λαϊκισμού, εξαπάτησης και κοινωνικής εξαχρείωσης και ουδέποτε οι κομμουνιστές. Ακόμα και στον μεγάλο πατριωτικό πόλεμο οι κομμουνιστές ως η ανώτατη και πρωτοπόρα μηχανή(όχι μόνο της εργατικής τάξης αλλά της ανθρωπότητας ολόκληρης), έφτιαξαν τα αντιφασιστικά μέτωπα στα οποία συμμετείχαν από αστικά έως και συντηρητικά στοιχεία.
  Οι κομμουνιστές δεν προχώρησαν μόνο το εργατικό κίνημα από τότε που έφυγαν από την Β' Διεθνή, όταν ουσιαστικά ξεχώρισαν από τους σοσιαλδημοκράτες τα τσανάκια τους άπαξ και διαπαντός, αλλά συνολικά την ανθρωπότητα. Να σημειώσουμε ότι οι σοσιαλδημοκράτες από την εποχή του Μπερνσταϊν και μετά έβαλαν ταφόπλακα στην μέχρι τότε τουλάχιστον προοδευτική σκέψη και δράση τους στο εργατικό κίνημα. Από τότε και μετά οι κομμουνιστές και τα κόμματα τους αποτέλεσαν "το τέκνο της ανάγκης κι το ώριμο τέκνο της οργής" που λέει και ο μεγάλος μας ποιητής, ως αποτέλεσμα της διάσπασης τους, η μάλλον του ξεχωρίσματος τους από την σοσιαλδημοκρατία.
  Για μας τουλάχιστον ως φυσικά πρόσωπα που έχουμε φάει την Μαρξιστική Λενινιστική βιβλιογραφία όχι με το κουτάλι, αλλά και το κουτάλι μαζί με την βιβλιογραφία, θεωρούμε ότι "εν έτη" 2011 το να μιλάει κανείς για ενότητες και συμμαχίες με βάση τις καταβολές, την ιδιοσυγκρασία, τις φιλίες η την συγγένεια ακόμα και το ίδιο το πρόβλημα είναι εξόχως αποπροσανατολιστικό, η αφελές αν πρόκειται για παλαιό οπαδό της λεγόμενης αριστεράς που ξύπνησε από τον λήθαργο της εποχής του ΠΑΣΟΚ.
  Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε αυτό που προσδιορίζει την πολιτική σκέψη και του τελικά ποιος είναι με ποιόν, στην ουσία είναι σε ποια κοινωνική τάξη ανήκει, και αν έχει η δεν έχει υιοθετήσει τον Μαρξισμό - Λενινισμό στην ανώτατη έκφραση του που εστιάζεται πάντα και μόνο σε ένα ΚΚ και πουθενά αλλού, με οδηγό πάντα και μόνο με βάση το πρόγαμα του τελευταίου. Ακόμα και αν σε κάποια ιστορική φάση ενός κόμματος νέου τύπου έχουν υπάρξει λανθασμένες εκτιμήσεις στο επίπεδο της τακτικής, η ακόμα και απαράδεκτες υποχωρήσεις ως αποτέλεσμα των συγκρούσεων ανάμεσα στη μαρξιστική λενινιστική γραμμή και στον οπορτουνισμό, αυτό δεν μειώνει σε καμία περίπτωση την δυναμική και την διαλεκτική πρωτοπορία ενός κόμματος νέου τύπου. Στην Ελλάδα για παράδειγμα στο παρελθόν είχαμε τις αλλήλο - συγκρούσεις της 6ης, 7ης και 12ης ολομέλειας η και του 13ου συνεδρίου του ΚΚΕ που ευτυχώς πήρε τον δρόμο που όλοι γνωρίζουμε. Ακόμα και αν αυτό έβγαινε ηττημένο (που ευτυχώς δεν βγήκε) από τους οπορτουνιστές, είναι οι μοναδικές πολιτικές δυνάμεις που μπορούν να αποτελέσουν την κοινωνική και ταξική πρωτοπορία της εργατικής τάξης και των εν δυνάμει συμμάχων της.
  Στην πρωτοπόρα συμμαχία με το κόμμα νέου τύπου, χωρούν ακόμα και άνθρωποι που δεν ενστερνίζονται αντικειμενικά τις ιστορικές νομοτέλειες, η δεν θέλουν να τις υιοθετήσουν και είτε από εντιμότητα, είτε γιατί κατανοούν ότι οι ιστορικές νομοτέλειες είναι πάνω και ανεξάρτητα από την βούληση τους συμπλέουν σε αυτή την συμμαχία από θέση διαλεκτικής αρχής.
  Σε τέτοια θέση έχουν βρεθεί και ελαχιστότατες μερίδες της αστικής τάξης σε ολόκληρη την οικουμένη, είναι αυτοί που κατανοούν πολύ γρήγορα λόγω της άμεσης σχέσης τους με το κεφαλαιουχικό τρόπο παραγωγής τα ίδια του τα αδιέξοδα και τις εν γένει αντιφάσεις του και ότι και αυτές ίσως να αποτελέσουν θύματα του μονοπωλιακού ανταγωνισμού. Κατανοούν την νομοτελειακή εξέλιξη του και θεωρούν τελικά ότι το κοινωνικό προϊόν που για χρόνια ιδιοποιούνταν μέσω της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, να γυρίσει καλύτερα στους παραγωγούς του, παρά στους μονοπωλιακούς ομίλους που θα ρίξουν και αυτές τελικά στο περιθώριο.
  Με βάση το παραπάνω γίνεται πιο ξεκάθαρο από ποτέ άλλοτε τουλάχιστον σε ιστολόγιο, ότι τα πάντα είναι αποτέλεσμα συμφερόντων και τα συμφέροντα δεν είναι μόνο κακά, η μόνο καλά, αλλά όπως και η βία είναι μαμή της ιστορίας, πως ακόμα και ο ανθρωπισμός και οι ιστορικές του πρωτοπορίες ήταν αποτέλεσμα του ποιός είναι με ποιόν, του ξεκαθαρίσματος με ποιούς θα πάς και ποιούς θα αφήσεις με βάση του τι τελικά θα σε πάει παραπέρα.
  Τέτοια ζητήματα θα λυθούν στο αταξικό στάδιο της ανθρωπότητας, αλλά μέχρι τότε και ειδικά σήμερα που διαβιώνουμε την οπισθοδρόμηση από το εφηβικό της στάδιο στο παιδικό και τέτοιου είδους θεωρητικά ζητήματα με βάση το ρόλο της βίας και του συμφέροντος στην ιστορία θα αναπτύσσονται συχνά, ωστόσο πρέπει να γίνει ένας διαχωρισμός αυτού από την λογική του ωφελιμισμού ο οποίος είναι φαινόμενο των οπορτουνιστών.
  
  Ανώτατες αντικομμουνιστικές συμμαχίες...
  
  Σήμερα ο οπορτουνισμός δεξιός και αριστερός ταξικά είναι οι ανώτατες πολιτικές εκφράσεις του μηχανιστικού τυχοδιωκτισμού. Τόσο ιδεολογικά όσο και πολιτικά εξυπηρετούν μεσοαστικά και μεγαλομεσσαία στρώματα που μόνο στον οπορτουνισμό μπορούν να σταθούν, να στρατευθούν και να εκφραστούν με την μικροαστική εκτόνωση. Στην πραγματικότητα, ευτυχώς που υπάρχει ο οργανωμένος οπορτουνισμός για να μην έχουμε δίπλα μας ως υποψήφιους συμμάχους όλα εκείνα τα ξιπασμένα πολιτικά στοιχεία ως πολιτικά άστεγα. Για να μην γελιώμαστε όλα τα αντικομμουνιστικά στοιχεία είναι ξεπεσμένα μεγαλομεσαία στρώματα που διέπονται μικροαστικών χαρακτηριστικών, διακατέχονται μικροαστικής αυταρέσκιας, ανυπομονησίας και μεγαλομανίας, τους είναι ξένη η κομματικότα και η πειθαρχεία ακόμα και μέσα στους συμμάχους τους, αδιαφορούν για τις αποφάσεις που έχουν πάρει και είναι πεισματικά αντικομμουνιστές.
  Δεν είναι τυχαίο ότι ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΥΣΑ, Αντιεξουσιαστές, φασίστες της Χρ. Αυγής και φασιστοειδή του ΛΑΟΣ, έχουν κοινή αντικομουνιστική γραμμή κοινό τους χαρακτηριστικό ο Βολονταρισμός και ο πολιτικός Αμοραλισμός.
  Αντιστρατεύονται όχι μόνο το ΚΚΕ αλλά κάθε κόμμα νέου τύπου με βάση το θυμικό, την μεταφυσική και τα κοινά μικροαστικά συμφέροντα - δικαιώματα της εμπράγματης ιδιοκτησίας έστω και εικονικής.
  Παρότι μεταξύ τους όλοι τούτοι σε πολιτικό επίπεδο μπορεί να είναι οι χειρότεροι εχθροί συνενώνονται κάτω από την ομπρέλα του χυδαίου αντικομμουνισμού κυρίως λόγω των απολιτίκ και εύπεπτων θέσεων κοινής αποδοχής που απορρέουν αφενός μεν από την ιδιοσυγκρασία(και όχι από την ιδεολογία, το πρόγραμμα και τους στόχους τους), αφετέρου δε θεωρούν ότι η βούληση και όχι η ανάγκη τις μάζας στο κατώτατο επίπεδο πρέπει να τους καθοδηγήσει εκεί που αυτή πιστεύει και όχι εκεί που έχουν αποφασίσει αυτοί. Τους είναι εχθρικό το να υπερασπίζονται ακόμα και τα ζωτικά συμφέροντα των στρωμάτων που υπηρετούν με συνέπεια και συνέχεια ενώ δηλώνουν αιώνια πίστη στο κάθε λογής αυθόρμητο.
  Τους αφήνουμε λοιπόν "να αφουγκραστούν την κοινωνία", όπως το ΠΑΣΟΚ στην δεκ του 1980 και περιμένουμε να δούμε πότε και πως θα λύσουν ζητήματα οικοδόμησης έστω και ενός υποτιθέμενου σοσιαλισμού με τις μπουρδολογίες του κάθε κ. οικονομολόγου....
  
  Οι Αγανακτισμένοι, η Ενότητα της "αριστεράς" και τα κόμματα νέου τύπου...
  
  Καλές οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, αλλά όταν έχουν χορηγούς το ΣΚΑΪ το STAR και το MEGA, όταν αποκτούν χαρακτηριστικά "μη κυβερνητικών οργανώσεων " και κοινωνικών φόρουμ κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Όταν οι "διοργανωτές" δηλώνουν αδέσμευτοι, ανεξάρτητοι και ακηδεμόνευτοι το αποτέλεσμα θα είναι η επιστροφή στον καναπέ και μάλιστα με καρφιά και κόλα πάνω του.
  Η όλη ιστορία το μόνο που μπορεί να κάνει είναι κανένα αλλαξοβασιλίκι στην κυβέρνηση, με την ταυτόχρονη και απότομη εκκόλαψη των αυγών του φιδιού και το αποπροσανατολισμού . Η αγανάκτηση ήταν είναι και θα είναι βαλβίδα ανώδυνης εκτόνωσης το έχει καταγράψει ήδη η ιστορία αναρίθμητες φορές και η ιστορία όχι σαν απλή καταγραφή γεγονότων, αλλά με τις απαραίτητες κοινωνικό - οικονομικές παραμέτρους υπό τη μορφή συνθηκών, αποτελεί ένα καλό εργαλείο.
  Για να μην γίνει η επαναλαμβανόμενη φάρσα τραγωδία και οι συνελεύσεις λέσχες ατελείωτων και κουραστικών συζητήσεων χωρίς περιεχόμενο αλλά και αποτέλεσμα, για να μην γίνει ένα event με ξυλοπόδαρους και μονότροχα ποδήλατα, για να μην έχουμε φαινόμενα εθνικιστικών εξάρσεων που η λογική τους είναι η λογική της λεκάνης του απόπατου που λέμε και στο χωριό μας, το ζήτημα είναι πως θα μετατρέψεις την αγανάκτηση σε πολιτική συνείδηση με όρους πολιτικής οικονομίας για να ανατρέψεις όχι μόνο μια κυβέρνηση, αλλά ένα ολόκληρο σύστημα που γεννά την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. To ζήτημα λοιπόν είναι να μετατρέψεις την αγανάκτηση σε ανατροπή, όχι με αταξικούς και κοσμοπολίτικους όρους, η με εθνικιστικές κορώνες περί προδοτών, ούτε με γενικεύσεις του τύπου "όλοι τους ίδιοι είναι", αλλά με σκληρή ταξική πάλη και γνώση του τι έπραξε ο "καθείς εφ' ω ετάχθη", ποιος είναι με ποιους βρε αδελφέ!!! Ας το πάρουμε χαμπάρι οι αγανακτισμένοι καθοδηγούνται κανονικά και με το νόμο από ΜΚΟ σε όλη την Ευρώπη και αυτό που ζητούν είναι η εφαρμογή των αντιδραστικότατων πολιτικών αναδιαρθρώσεων του εποικοδομήματος. Το σύστημα αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε δύσκολη θέση και από αυτή την άποψη το απολιτίκ και η τάχαμου δήθεν πανσπερμία των "acapela" αγανακτισμένων αποδείχνει ένα πράγμα. Ότι με αφορμή την δικαιολογημένη αγανάκτηση μεγάλου τμήματος του λαού μερίδες του μεγάλου κεφαλαίου αλλά και η ίδια η Ε.Ε προσπαθούν να περάσουν σε όλη την Ε.Ε αν είναι δυνατόν τις νέες αντιδρατικότερες ρυθμίσεις γα την λειτουργία των κομμάτων το σύντομότερο δυνατόν. Το σύστημα θέλει οπωσδήποτε να ανανεώνεται και να ρετουσάρετε για να μπορεί να έχει και τον έλεγχο των μέσω παραγωγής και μάλιστα όσο το δυνατόν γίνεται με λαϊκή συναίνεση και αποδοχή. Όσο περισσότερο φωνάζουν "σφάξε με αγά μου να αγιάσω", τόσο το καλύτερο. Δείτε τώρα, σε όλη την ΕΕ οι αγανακτισμένοι αποτέλεσαν τον δούρειο ίππο με λαϊκή αποδοχή εκατομμυρίων ανθρώπων για την αντιδραστικότατη αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού. Σήμερα ο φασισμός είναι άχρηστος αφού ένας νεότερος και πολύ χειρότερος με κοσμοπολίτικα και εθνικιστικά χαρακτηριστικά διαμορφώνεται πάνω στους ανέργους, τους ημιαπασχολούμενους και στους, στην κυριολεξία εξαθλιωμένους. Το χειρότερο απ' όλα δεν τους καλεί κανείς φανερά, με αφορμή του διαδίκτυο αλλά και την ανάγκη τους να βγάλουν από μέσα τους την δικαιολογημένη αγανάκτηση τους, ακολουθούν ως πρόβατα επί σφαγής την τάχατες ακηδεμόνευτη διαδικασία διαμαρτυρία της πλατείας.
  Για όσους λένε την γνωστή ανοησία μεγατόνων(δημιούργημα του Λαλιωτισμού στην δεκ του 1980) "όπου δεν μπορεί το ΚΚΕ (και το κάθε ΚΚ συμπληρώνουμε εμείς αρκεί να είναι ΚΚ και όχι να δηλώνει μόνο) να καπελώσει δεν πηγαίνει και όπου δεν μπορεί να τα καθοδηγήσει διασπά, λοιδορεί κοκ", μάλλον αφενός μεν είναι εκτός τόπου και χρόνου, αφετέρου δε, δεν έχουν μπει καν στον κόπο να μελετήσουν Λένιν, αλλά το ΝΑΡ, η ΑΝΤΡΣΥΑ, τα ΕΑΑΚ και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, μάλλον θεωρούν περισσότερο σύντροφο τον Λαλιωτισμό(η ανώτατη εκδοχή του Γκαιμπελισμού), παρά τον Λενινισμό. Καλό θα ήταν να μελετήσουν λίγο ΛΕΝΙΝ και ίσως βγάλουν συμπεράσματα για τον ρόλο του κάθε Γκεόργκι Γκαμπόν...
  "Το κόμμα του προλεταριάτου δεν μπορεί ποτέ να θεωρεί τον παρτιζάνικο πόλεμο (σσ άτακτες ένοπλες λαϊκές ομάδες το 1906) σαν μοναδικό ή ακόμη σαν κύριο μέσο πάλης, ότι το μέσο αυτό πρέπει να υποτάσσεται σε άλλα, πρέπει να εναρμονίζεται με τα κύρια μέσα πάλης, να εξευγενίζεται με τη διαφωτιστική και οργανωτική επίδραση του σοσιαλισμού. Ενώ χωρίς αυτόν τον τελευταίο όρο όλα, κυριολεκτικά όλα τα μέσα πάλης στην αστική κοινωνία φέρνουν το προλεταριάτο κοντά στα διάφορα μη προλεταριακά στρώματα που στέκουν πάνω ή κάτω απ' αυτό και, αν αφεθούν στη διάθεση της αυθόρμητης πορείας των πραγμάτων, κουρελιάζονται, εκφυλίζονται, εκπορνεύονται. Οι απεργίες που αφήνονται στη διάθεση της αυθόρμητης πορείας των πραγμάτων, εκφυλίζονται σε συμφωνίες των εργατών με τ' αφεντικά σε βάρος των καταναλωτών. Το κοινοβούλιο εκφυλίζεται σε οίκο ανοχής, όπου η συμμορία των αστών πολιτικάντηδων εμπορεύεται χονδρικά και λιανικά τη «λαϊκή ελευθερία», το «φιλελευθερισμό», τη «δημοκρατία», το ρεπουμπλικανισμό, τον αντικληρικαλισμό, το σοσιαλισμό και όλα τα άλλα εμπορεύματα που έχουν πέραση. Η εφημερίδα εκφυλίζεται σε κοινό προαγωγό, σε όργανο διαφθοράς των μαζών, χοντροκομμένης κολακείας των ταπεινών ενστίκτων του όχλου κτλ, κτλ. Για τη σοσιαλδημοκρατία δεν υπάρχουν καθολικά μέσα πάλης, τέτοια, που θα χώριζαν το προλεταριάτο με σινικά τείχη από τα στρώματα που στέκουν λίγο παραπάνω ή λίγο παρακάτω απ' αυτό. Η σοσιαλδημοκρατία σε διαφορετικές εποχές χρησιμοποιεί διαφορετικά μέσα, εξαρτώντας πάντα τη χρησιμοποίησή τους από αυστηρά καθορισμένους ιδεολογικούς και οργανωτικούς όρους ."
  Στην πραγματικότητα ένα συνεπές ΚΚ και τα μέλη του παλεύουν μέσα στους χώρους δουλειάς γιατί στην παραγωγική διαδικασία διαμορφώνονται οι συνειδήσεις. Ο κομμουνιστής κάνοντας δουλειά μυρμηγκιού, κάτω από τον κίνδυνο απόλυσης αλλά και σκληρής εργοδοτικής τρομοκρατίας, φτιάζει σωματείο, το πολιτικοποιεί, σπάει το φόβο, αλλά και ως πρωτοπόρος στην παραγωγή εργαζόμενος (παντού πρέπει να είναι πρότυπο), όχι φυσικά για να αυξήσει τα κέρδη του εργοδότη του, αλλά κυρίως για να εμπνεύσει τους συναδέλφους του. Μαθαίνει στους συναδέλφους του την αλληλεγγύη, να βάζει τον πολιτικό αγώνα πάνω από τον συντεχνιακό και στενά συνδικαλιστικό και να προωθεί την λαϊκή εξουσία και οικονομία.
  Το καπιταλιστικό σύστημα στην ανώτατη βαθμίδα του εκεί ακριβώς στην παραγωγική διαδικασία αλλοιώνει, εκφυλίζει και κάνει εργαλείο καθυπόταξης τη κοινωνική συνείδηση. Δεν είναι τυχαίο ότι η σοσιαλδημοκρατία και οι συνεπικουρούμενες αυτής ιδεολογίες (δεξιός και αριστερός οπορτουνισμός, αναρχισμός κοκ)με αφορμή την κλοπή της υπερεργασίας, κηρύττουν είτε κλοπή απ' το ταμείο, είτε αντίποινα με κουκούλα και μολότοφ στις βιτρίνες και τους υαλοπίνακες καταστημάτων(σπουδαίος ταξικός αντίπαλος θα λέγαμε ειρωνικά). Τα συνεπή ΚΚ δεν αφήνουν κανένα να πάει χαμένος, αλλά δεν πάνε να χάσουν και τον χρόνο τους σε πλατείες που εκ των πραγμάτων είναι θερμοκοιτίδες αγρανάπαυσης, η βαλβίδα ασφαλείας για το ίδιο το σύστημα. Τα συνεπή ΚΚ δεν καθοδηγούνται ούτε από πλατείες, ούτε από συνδικαλιστές, ούτε από τον κάθε λογής πονεμένο που ζητάει λύση στο πρόβλημα του.
  Τα συνεπή ΚΚ με την πολιτική πείρα τους, τον Μαρξισμό Λενινισμό και το πρόγραμμα τους καθοδηγούν τις λαϊκές μάζες και παλεύουν για την ανατροπή του καπιταλισμού μόνο για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό, και όπου οι δυνάμεις τους το επιτρέπουν λύνουν και προσωρινά ζητήματα. Τα συνεπή ΚΚ δεν πάνε για χάσουν χρόνο ούτε τα αφορά να καπελώσουν οτιδήποτε, πάνε με όπλο την αποτελεσματικότητα και την προοπτική για αυτό που έχουν στο πρόγραμμα τους , δεν είναι αριστερά ούτε δεξιά ούτε κόμματα που θα βελτιώσουν το καπιταλιστικό σύστημα. Για τα συνεπή ΚΚ, όπως το πιο συνεπές από τα συνεπή το ΚΚΕ δηλαδή κάθε είδος πολιτικής πάλης είναι όπλο, πεδίο δράσης που νομιμοποιεί, κοινωνικοποιεί, την ταξική πάλη, την ταξική αλληλεγγύη και οδηγεί την σύγκρουση μόνο για το σοσιαλισμό, δεν πάνε ούτε να περάσουν την ώρα τους, ούτε να κάνουν επαναστατική γυμναστική, ούτε να δημιουργήσουν λέσχες συ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 28.06.2011
• 15:48

  Η ιστορία γράφεται με ανυπακοή και απειθαρχία

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Όταν αρχίσαμε να πρώτο κατανοούμε τον κόσμο και την πολιτική είχε ουσιαστικά ξεπεραστεί η εποχή του "Καραμανλής η τανκς" και στην κυβέρνηση ήταν η ΝΔ του Γεωργίου Ράλλη γιου του κατοχικού πρωθυπουργού Ιωάννη Ράλλη.
  Η εποχή εκείνη μας στιγμάτισε θετικά. Παρότι δεν είχαμε κλείσει την πρώτη δεκαετία της ζωής μας, ζούσαμε ένα όνειρο. Το όνειρο μπορεί να ξεκίνησε με τα χρώματα των πολιτικών συγκεντρώσεων και των φεστιβάλ της ΚΝΕ και του Οδηγητή, τις πολιτικές κουβέντες που γίνονταν στα καφενεία που βρισκόμασταν με τους δικούς μας, αλλά και με τα αθλητικά του Ριζοσπάστη, των δεκάδων Μαρξιστικών Λενινιστικών, λογοτεχνικών και επιστημονικών βιβλίων που βρίσκονταν στο σπίτι καθόρισαν και την μέχρι τώρα ζωή μας, ήταν οι μέρες που το λαϊκό κίνημα ήταν στο αποκορύφωμα του και προφανώς το ΠΑΣΟΚ απ΄το 1981 και μετά το έβαλε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Ήταν και αυτό το ταξίδι στην ΕΣΣΔ το καλοκαίρι του 1984 που ουσιαστικά καθόρισε την ωρίμανση μας και ήταν λίγο μετά τις ευρωεκλογές του Ιούνη της ίδιας χρονιάς.
  Ήταν τόσο δυνατές οι επιρροές που είχαμε που δυστυχώς ξεχωρίζαμε στο δημοτικό ενώ κάναμε τα πάντα για να ήμαστε σαν τα υπόλοιπα παιδιά, ήταν αδύνατον φυσικά(όταν τα άλλα άκουγαν τα παπάκια και εμείς Χατζιδάκι και Θεοδωράκη στο σπίτι) αλλά η αγάπη μας για τον αθλητισμό αλλά και την συμμετοχή μας στις πλάκες εξισορροπούσε όλα τα άλλα.
  Τι και αν διαβάζαμε εξωσχολικά βιβλία, αντί των σχολικών, τι και αν μας έδερναν και μας τραβούσαν τα μαλλιά η μας ξερίζωναν τα αυτιά οι δάσκαλοι, τι και αν έλεγαν στους δικούς μας "δυστυχώς είναι ένα υπερκινητικό παιδί που αντιδρά παντού και αν διάβαζε λίγο παραπάνω και δεν μιλούσε με τους διπλανούς του θα ήταν φαινόμενο", εμείς το χαβά μας μπάλα με τα κουτάκια των αναψυκτικών και κουβέντα στην ώρα του μαθήματος με τα παιδιά των φτωχών οικογενειών, αλλά πάντα με το ένα μάτι καρφωμένο στην παράδοση.
  
  Τα γόνατα μας μονίμως με κάκαδα και οι πατούσες μας με φουσκάλες. Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ούτε ένας δάσκαλος και ούτε μια δασκάλα της εποχής εκείνης που να μην είχε προσέξει την αγάπη μας στο Ρίτσο, στο Βάρναλη και σε όλους τους μεγάλους, στην γεωγραφία, στην πολιτική αγωγή και την μουσική, το ταλέντο μας στα μαθήματα της τότε φυσικής πειραματικής και χημείας, αλλά και τον τρόπο που αποκωδικοποιούσαμε την ιστορία και το κυριότερο την βαθύτατη απέχθεια μας στο μάθημα των θρησκευτικών παρότι μας πήγαιναν υποχρεωτικώς σε κατηχητικά μέσω του διευθυντή. Έλεγαν και ξανά έλεγαν στους δικούς μας πως είναι δυνατόν ένα παιδί αυτής της ηλικίας να μας αμφισβητεί, εμάς τα θρησκευτικά και την ιστορία που διδάσκεται στο σχολείο και να μας λέει αυτό είναι λάθος και αυτό σωστό επικαλούμενο τον Κορδάτο που ξέρει το παιδί ένα παράνομο που είναι βλάσφημος κ.ο.κ.
  Μετά ήρθε το Γυμνάσιο και μετά το Λύκειο, αλλά όσο περνούσαν τα χρόνια η αγάπη μας για το λαϊκό κίνημα, τον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό γίνονταν από φλόγα πυρκαγιά, μερικές αποβολές γιατί ζωγραφίζαμε σφυροδρέπανα στο θρανίο, αλλά ήταν γυμνάσιο και δεν είχαμε οργανωθεί ούτε καν στους τότε "νέους πρωτοπόρους".
  Ζήσαμε ωραία παιδικά και εφηβικά χρόνια δεν μας έλειψαν πολλά πράγματα γιατί είχαμε μάθει να διεκδικούμε και γιατί πάντα πιστεύαμε στο δικαίωμα του να ζω και όχι να επιβιώνω.
  Εδώ και μερικούς μήνες ξεψαχνίζοντας το προσωπικό μας αρχείο ξεθάψαμε πράγματα που μας ενεργοποίησαν την διάθεση να ψάξουμε και αλλού και να βρούμε διάφορα διαμάντια, που για άλλους δεν είναι τίποτα άλλο από "άχρηστη χαρτούρα", αλλά για μας είναι η ίδια η παιδική και εφηβική ηλικία που μας καθόρισε και θα συνεχίζει να μας καθορίζει.
  Δεν είναι τυχαίο ότι για φώτο σε αυτή την ανάρτηση βάλαμε το εξώφυλλο αυτής της εφημερίδας, ήταν απ' τις πρώτες που έπεσαν στα χέρια μας για να διαβάσουμε τι άλλο τα αθλητικά στην προτελευταία σελίδα, αλλά τότε μας έκανε εντύπωση η πρώτη...
  Ο όγκος του κόσμου σε μια πλατεία τεράστια μας συνεπήρε, όπως μας συνέπαιρνε όταν πηγαίναμε με τους δικούς μας στα φεστιβάλ της ΚΝΕ, και τις πολιτικές συγκεντρώσεις του ΚΚΕ στα Χανιά και στο Ηράκλειο, το κόκκινο ήταν πάντα το χρώμα της πλατείας και διέφερε από το γαλανόλευκο και το πρασινόλευκο και τα αυτοκόλλητα που τα κολλούσαν στο μέτωπο και στο πρόσωπο οι ΠΑΣΟΚΟΙ και οι ΝΔμοκράτες.
  Με το που ξεκίνησε το "κίνημα της πλατείας" μας μπήκε ινάτι να βρούμε τους παλιούς Ριζοσπάστες για να θυμηθούμε πρώτα απ' όλα εμείς την διαφορά και την ομοιότητα ανάμεσα στην ανάγκη και την οργή, ξεθάψαμε από μια τσάντα που ήταν βαθιά σε ένα φωριαμό, κάτω από κάτι παλιά ρούχα και η νοσταλγία μας έφτασε στο κατακόρυφο, ποιος μας έπιανε, ούτε το Τζόκερ που δεν παίζουμε να κερδίζαμε.
  Αισθανθήκαμε τόσο τυχεροί που περάσαμε απ' το μεγάλο σχολείο της ΚΝΕ και ακόμα πιο περήφανοι που μετά την διάσπαση παραμείναμε πιστοί όχι με την έννοια της πίστης, αλλά της διαλεκτικής της ταξικής πάλης. Που δεν πετάξαμε τίποτα μα κυρίως πως η ιστορία γράφεται με ανυπακοή και απειθαρχία, έχει κόκκινο χρώμα και κατακόκκινα γράμματα, στους δρόμους, στις πλατείες, στα καφενεία, στους τόπους δουλειάς, στην ίδια την ζωή τελικά....
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 25.06.2011
• 16:32

  ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΤΩΧΕΥΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ.

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Στο πρώτο μνημόνιο είχαμε τους φοροφυγάδες από το Κολωνάκι τις Τσόντες και τη Μαρφίν, στο 2ο έχουμε Αβραάμ με Μπέο και Κουρή εναντίον Γιαννάκη Αλαφούζου, όταν έρθει το 3ο;;;;
  Κάθε φορά ου έχουμε μια όξυνση της ταξικής πάλης απ' τα πάνω την ίδια στιγμή οι "παρακρατικοί μηχανισμοί" της αστικής τάξης και του πολιτικού της προσωπικού εφευρίσκουν πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις που για το αστικό δίκαιο μέχρι πρότινος ήταν κάτι σαν νομοτέλεια.
  Βρήκαν και πάλι την ώρα για να ξεσκεπάσουν τις βρομιές που όλοι ήξεραν και που όλοι τους σιωπηρά νουθετούσαν. Η επιχείρηση "καθαρά χέρια" βρωμάει από μακρυά, μπήκαν οι μεγάλοι όμιλοι στο στοίχημα και πρέπει να την κάνουν απ΄την παράγκα με ελαφριά οι ψιλικατζήδες, τώρα επέρχεται "η δικαιοσύνη"....
  Φυσικά όταν μαλώνουν τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια και μετά τις ερωτικές περιπτύξεις "σειρήνες" της Τζούλιας και της Μαριάννας πάντα με την βοήθεια του αστικού μηχανισμού αποπροσανατολισμού της κοινωνικής συνείδησης, τους φοροφυγάδες από το Κολωνάκι και τη Μαρφίν ανήμερα των μεγάλων απεργιών στο μνημόνιο Α, τώρα έρχονται τα "Koriopolis", οι κόντρες Κουρή εναντίον Αλαφούζου και άλλα νοσηρά απότοκα του συστήματος, για να μας κάνουν να ξεχάσουμε το βασικό.
  Για να μην μας στήσουν στα τέσσερα και με μαστίγια αλλά και καρότα μας οδηγήσουν τάχιστα στους από το 1992 αποφασισμένους μισθούς των 230-320 ευρώ το μήνα και σε συντάξεις τύπου επιδόματα πτωχοκομείου, τους θυμίζουμε ότι έχουμε πόλεμο και πως με τίποτα και για κανένα λόγο δεν ξεχνάμε την 48ωρη απεργία του ΠΑΜΕ της ΠΑΣΥ, της ΠΑΣΕΒΕ και του ΜΑΣ στις 28-29 του Ιούνη σε όλη την Ελλάδα.
  Η μόνη αλήθεια είναι ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΤΩΧΕΥΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ η μόνη παράλυση που αξίζει είναι αυτή που προξενεί του ΠΑΜΕ η απεργία.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 22.06.2011
• 00:06

  70 Χρόνια πριν...

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Σαν σήμερα πριν 70 χρόνια στις 22/6/1941, οι ορδές των φασιστικών μαύρων κορακιών του Χίτλερ εισέβαλαν στην μεγάλη σοβιετική Πατρίδα που αντιστάθηκε σθεναρά και στιβαρά στην ναζιστική λαίλαπα με αποτέλεσμα την 9η Μάη του 1945 και την νίκη των λαών....
  Πριν όμως συμβούν όλα αυτά, υπήρχαν κάποιες ιστορικές πτυχές που είναι αναγκαίο και ικανό να αναδειχθούν για μια ακόμη φορά. Είναι δεδομένο πως αυτό έχει συμβεί ξανά στο παρελθόν, αλλά ετούτη εδώ την στιγμή όπου ο αντικομμουνισμός έχει γίνει η επίσημη ιδεολογία στην ΕΕ και η καπιταλιστική κρίση δεν έχει κλείσει τον κύκλο της περιμένοντας μια νεότερη και ίσως πιο δυνατή καπιταλιστική κρίση καλό θα ήταν να δούμε και να εξετάσουμε την ιστορική αλήθεια δια της διαλεκτικής 70 χρόνια μετά την εισβολή της Ναζιστικής Γερμανίας στην ΕΣΣΔ στις 22/6/1945.
  Τα χαράματα της 22ας Ιουνίου 1941, παραβιάζοντας το σύμφωνο μη επίθεσης, ο Χίτλερ αιφνιδιαστικά και χωρίς να κηρύξει πόλεμο διέταξε τον στρατάρχη Καϊτέλ να εξαπολύσει τις δυνάμεις του ώστε να εφορμήσουν αστραπιαία εναντίον της ΕΣΣΔ. Η ναζιστική Γερμανία με την βοήθεια και των πρόθυμων συμμάχων Ρουμάνων του δικτάτορα Αντονέσκου, κινητοποίησε την μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη που είχε ως τότε γνωρίσει η ανθρωπότητα σε μία μόνη επιθετική επιχείρηση, πάνω από 5.500.000 στρατεύματα 50.000 άρματα μάχης, 70.000 πυροβόλα (δηλαδή πάνω από 190 μεραρχίες) και πάνω από 6.000 αεροπορικές δυνάμεις συγκεντρώθηκαν με σκοπό να εισβάλουν στην ΕΣΣΔ και να ξεκινήσουν την πιο ληστρική επιθετική επιχείρηση την "επιχείρηση Μπαρμπαρόσα".
  Η συνολική δύναμη των σοβιετικών δυνάμεων στις δυτικές παραμεθόριες περιοχές και τους στόλους έφτανε με δυσκολία τα 2.900.000 στρατεύματα, τα οποία δεν ρίχτηκαν εξ ολοκλήρου στην μάχη στις παραμεθόριες περιοχές και τα οποία δεν ξεπερνούσαν τους 900.000 στρατιώτες, ανώτερους και κατώτερους αξιωματικούς. Η ναζιστική Γερμανία και οι σύμμαχοι της ήταν φανερό ότι υπερτερούσαν κατά πολύ έναντι της ΕΣΣΔ, εκτός αυτού τα σοβιετικά στρατεύματα δεν είχαν δεν είχαν κινητοποιηθεί έγκαιρα σε σχηματισμό μάχης, με αποτέλεσμα ο αιφνιδιασμός κάτω από το βάρος και του συσχετισμού των δυνάμεων σε πρώτη φάση να δώσει πρόσκαιρες σημαντικές επιτυχίες στο Γ' Ράιχ. Ωστόσο και τότε τα χιλιάδες παραδείγματα ηρωισμού του κόκκινου στρατού όχι μόνο καθήλωναν τα υπέρτερα σε αριθμό ναζιστικά στρατεύματα, αλλά σε πολλές περιπτώσεις άφηναν χιλιάδες νεκρούς και ακόμη περισσότερους τραυματίες στρατιώτες της Βέρμαχτ και των Waffen SS στο έδαφος της μεγάλης σοβιετικής πατρίδας.
  Οι ναζί υπολόγιζαν χωρίς τον ξενοδόχο την ΕΣΣΔ, ακόμα και μετά την πρώτη μεγάλη ήττα στη μάχη της Μόσχας, την αποτυχία της κατάληψης του Λένινγκραντ, το χαστούκι που έφαγαν στο φυλάκιο του Μπεστ στις πρώτες κι όλας μέρες του πολέμου, δεν κατάλαβαν τι τους περιμένει. Παρά την κατάληψη της Σεβαστούπολης αλλά όχι του Καυκάσου και του Στάλινγκραντ συνέχιζαν να πιστεύουν πως θα νικούσαν, όμως η συρρίκνωση που είχε υποστεί η ΕΣΣΔ κάπου εκεί τελείωνε. Η σπείρα στο Κούρσκ εκτοξεύθηκε με τέτοια ορμή στην αντίθετη κατεύθυνση που αργότερα σχεδόν δυο χρόνια μετά έφερε τον στρατό της ΕΣΣΔ μέσα στο Βερολίνο. Η ΕΣΣΔ δεν ήταν παίξε γέλασε, ήταν η ταφόπλακα του ναζισμού στις 9/5/1945.
  Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, δεν εμφανίστηκε ξαφνικά, αλλά ωρίμασε μέσα σε συνθήκες ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων, στις δύο δεκαετίες του μεσοπολέμου. Όλα τα χρόνια εκείνα βρισκόταν σε εξέλιξη η τάση βαθέματος όλων των αντιθέσεων του καπιταλισμού, ανέβαινε ο ρόλος του κρατικομονοπωλιακού κεφαλαίου στην οικονομία και την πολιτική των αστικών κρατών. Δυνάμωνε ραγδαία ο μιλιταρισμός, προχωρούσε ο ανταγωνισμός των εξοπλισμών. Για τους στόχους της μιας σειράς χωρών όπως της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Ιαπωνίας άρεσαν να χρησιμοποιούν τις φασιστικές μεθόδους προκειμένου να στερεώσουν την εξουσία τους .
  Οι παλιοί ανταγωνισμοί που υπήρχαν ανάμεσα στις καπιταλιστικές χώρες για το ζήτημα των σφαιρών επιρροής οξύνθηκαν ακόμη περισσότερο κάτω από την επίδραση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που ξέσπασε το 1929. Έπαιξαν ρόλο τους και τα ελαττώματα της συνθήκης των Βερσαλλιών που συνόψιζε τα αποτελέσματα του πρώτου Παγκοσμίου πολέμου. Οι ηττημένες χώρες μάζευαν δυνάμεις και διψούσαν για ρεβάνς. Διαμορφώνονταν έτσι οι δύο αντίπαλοι ιμπεριαλιστικοί συνασπισμοί μεταξύ Γαλλίας Αγγλίας και ΗΠΑ από τη μια και Γερμανίας, Ιταλίας, Ιαπωνίας απ' την άλλη.
  Όπως κι ο πρώτος το ίδιο κι ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ξέσπασε στους κόλπους του καπιταλιστικού κόσμου. Χωρίς όμως να σημαίνει αυτό ότι και οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι ήταν ο όμοιοι. Η διάσπαση του κόσμου -μετά από τη σοσιαλιστική επανάσταση του 1917 στα δύο αντίπαλα αντίπαλα συστήματα- του καπιταλισμού και του σοσιαλισμού, η άνοδος του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος άφησαν το ανεξίτηλο αποτύπωμα στο χαρακτήρα, στην πορεία και τα αποτελέσματα του δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου.
  Οι εχθρικές ιμπεριαλιστικές παρατάξεις, ενώ κατατρώγονταν μεταξύ τους, ταυτόχρονα δεν είχαν καμία αντίρρηση να λύσουν τις αντιθέσεις τους σε βάρος της Σοβιετικής Ένωσης. Ο αντισοβιετισμός εντάχθηκε στα οπλοστάσια των φασιστικών των κρατών που ο παγκόσμιος ιμπεριαλισμός τα έβαζε μπροστά για να χτυπήσουν οριστικά τη Σοβιετική Ένωσή. Οι ιθύνοντες κύκλοι της Αγγλίας, της Γαλλίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, έδιναν κάθε είδους βοήθεια πολιτική, χρηματοδοτική, οικονομική στη Γερμανία, Ιταλία και η Ιαπωνία και πρόβαλλαν λυσσασμένη αντίσταση στις προτάσεις της Σοβιετικής Ένωσης να δημιουργηθεί ένα ενιαίο μέτωπο ικανό να εξασφαλίσει την ειρήνη και να αναχαιτίσει τους επιδρομείς. Μέσα σε αυτή τη κατάσταση, η χιτλερική Γερμανία και οι συνεργοί της, πρωταγωνίστησαν στη διαδικασία της ληστείας και της πειρατείας σε ολόκληρους λαούς.
  Η αλήθεια είναι ότι υπήρχε πραγματική δυνατότητα να διατηρηθεί η ειρήνη και να αποτραπεί ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος. Η προοδευτική κοινή γνώμη όλων των χωρών καταλάβαινε ότι ο πόλεμος θα φέρει ανυπολόγιστες φθορές στην ανθρωπότητα και θα είναι των φασιστικών των κρατών, στο έπακρο αντιδραστικός, κατακτητικός, εξοντωτικός. Ο φασισμός δεν έκρυβε ότι είχε σαν σκοπό του απλώς να ξαναμοιράσει τις αγορές του κόσμου, όπως στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, αλλά επιδίωκε κυρίως την υποδούλωση και εξόντωση ολόκληρων λαών, με την επιβολή της φυλετικής ηγεμονίας σε ολόκληρο το κόσμο, ήταν η ανοιχτή τρομοκρατική επίθεση του ιμπεριαλισμού εναντίον των λαών.
  Συνέχεια εισαγωγής εδώ [radiocollectiva.blogspot.com]
  Πηγαίνοντας στο δια ταύτα αυτό που έχει σημασία μερικά πράγματα ως συμπεράσματα γιατί μέσα από τους συνδέσμους που θα σας δώσουμε θα βρείτε ιστορικά στοιχεία κυρίως για να μην τα επαναλαμβάνουμε με αντιγραφές και επικολλήσεις.
  Οι 900 μέρες πολιορκίας του ακατάλυτου Λένινγκραντ δείχνουν πως ο νέος τύπος ανθρώπου ο σοσιαλιστικός άνθρωπος και κυρίως ο Σοβιετικός, έχει αστείρευτες δυνάμεις που απορρέουν από την ίδια την φυσιογνωμία και το περιεχόμενο του σοσιαλιστικού συστήματος.
  Ο σοσιαλισμός - κομμουνισμός είναι η κοινωνική και πολιτική ενηλικίωση της ανθρωπότητας το σύστημα που διδάσκει ότι ακόμα και οι πιο δύσκολες στιγμές αντιμετωπίζονται συντεταγμένα και σχεδιασμένα και τελικά το αποτέλεσμα είναι η μεγάλη νίκη που ακόμα και σήμερα αποτελούν οδηγό μας, όπως το Στάλινγκραντ, η Σεβαστούπολη κοκ.
  Σύντροφοι μην μασάτε τίποτα και ο σοσιαλισμός θα ξαναεπιστρέψει πιο ώριμος από ποτέ και η ΕΣΣΔ θα ξαναφτιαχτεί και οι λαοί θα πάρουν πίσω και πάλι, ότι τους έκλεψαν οι πλιατσικολόγοι...Ό σοσιαλισμός-κομμουνισμός είναι νομοτέλεια και θα φροντίσουμε και εμείς γι αυτό....
  
  [radiocollectiva.blogspot.com]
  
  [radiocollectiva.blogspot.com]
  
  [radiocollectiva.blogspot.com]
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 07.06.2011
• 10:53

  Μόνο η αγανάκτηση δεν φτάνει..

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Η αγανάκτηση ήταν είναι και θα είναι βαλβίδα ανώδυνης εκτόνωσης το έχει καταγράψει ήδη η ιστορία αναρίθμητες φορές και η ιστορία όχι σαν απλή καταγραφή γεγονότων, αλλά με τις απαραίτητες κοινωνικό - οικονομικές παραμέτρους υπό τη μορφή συνθηκών, αποτελεί ένα καλό εργαλείο.
  Για να μην γίνει η επαναλαμβανόμενη φάρσα τραγωδία και οι συνελεύσεις λέσχες ατελείωτων και κουραστικών συζητήσεων χωρίς περιεχόμενο αλλά και αποτέλεσμα, για να μην γίνει ένα event με ξυλοπόδαρους και μονότροχα ποδήλατα, για να μην έχουμε φαινόμενα εθνικιστικών εξάρσεων που η λογική τους είναι η λογική της λεκάνης του απόπατου που λέμε και στο χωριό μας, το ζήτημα είναι πως θα μετατρέψεις την αγανάκτηση σε πολιτική συνείδηση με όρους πολιτικής οικονομίας για να ανατρέψεις όχι μόνο μια κυβέρνηση, αλλά ένα ολόκληρο σύστημα που γεννά την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
  To ζήτημα λοιπόν είναι να μετατρέψεις την αγανάκτηση σε ανατροπή, όχι με αταξικούς και κοσμοπολίτικους όρους, η με εθνικιστικές κορώνες περί προδοτών, ούτε με γενικεύσεις του τύπου "όλοι τους ίδιοι είναι", αλλά με σκληρή ταξική πάλη και γνώση του τι έπραξε ο "καθείς εφ' ω ετάχθη", ποιος είναι με ποιους βρε αδελφέ!!!
  Η κοινωνία δεν είναι ενιαία χωρίζεται σε τάξεις, όπως και οι πατρίδες που δεν ήταν ποτέ στην εκμεταλλευτική ιστορία ενιαίες. Οι δυνάμεις καταστολής, ήταν ανέκαθεν το έμμισθο τμήμα της κυρίαρχης τάξης για το χτύπημα του "εσωτερικού εχθρού", που ήταν ανέκαθεν ο κατά τους δημαγωγούς "ο κυρίαρχος λαός", "τα περήφανα νιάτα" και τα τιμημένα γηρατειά" της πατρίδας...
  Η ταξική πάλη είναι "Ρουβίκωνας", δεν είναι παίξε γέλασε, θα έχει και εξάρσεις θα έχει και υφέσεις, θα έχει και ήττες και νίκες, μέχρι την τελική νίκη θα έχει και πισωγυρίσματα, θα έχει και αποχωρήσαντες. Η ταξική πάλη πρώτα και κύρια ξεκινάει από τους τόπους δουλειάς, όπου ο εργάτης αρχίζει να κατανοεί βασικές αρχές τις ταξική πάλης και αλληλεγγύης στους συναδέλφους του και να τις εφαρμόζει καταλήγοντας στην συνολική ανατροπή του συστήματος, όμως για να γυρίσει ο ήλιος θέλει κάματο και μάλιστα όχι ανέξοδο.
  Καλή η αγανάκτηση όπως καλό είναι να είναι ο κόσμος στους δρόμους, αλλά αυτά δεν φτάνουν από μόνα τους να αλλάξουν τίποτα, το πολύ πολύ να επιταχυνθούν οι διαθέσεις του συστήματος για παραπέρα ελαστικοποίηση του εργασιακού μεσαίωνα με νέου τύπου κυβερνήσεις(*) προσωπικοτήτων και διακεκριμένων καθηγητάδων που θα είναι ακόμα καλύτεροι εκφραστές του ενλόγω μεσαίωνα και που πολύ φοβόμαστε ότι θα τις ραίνουν(*) με ροδοπέταλα και ζητωκραυγές οι ίδιοι που σήμερα βρίζουν και τους 300...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 22.05.2011
• 11:51

  Οι "αγανακτισμένοι και οι χορηγοί τους.

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Καλές οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, αλλά όταν έχουν χορηγούς το ΣΚΑΪ το star και το mega, όταν αποκτούν χαρακτηριστικά "μη κυβερνητικών οργανώσεων " και κοινωνικών φόρουμ κάποιο λάκκο έχει η φάβα.
  Όταν οι "διοργανωτές" δηλώνουν αδέσμευτοι, ανεξάρτητοι και ακηδεμόνευτοι το αποτέλεσμα θα είναι η επιστροφή στον καναπέ και μάλιστα με καρφιά και κόλα πάνω του.
  Η όλη ιστορία το μόνο που μπορεί να κάνει είναι κανένα αλλαξοβασιλίκι στην κυβέρνηση, με την ταυτόχρονη και απότομη εκκόλαψη των αυγών του φιδιού και το αποπροσανατολισμού .
  Κάθε διαμαρτυρία που απομακρύνεται από το ζήτημα της εξουσίας και ποιος θα κατέχει τα μέσα παραγωγής είναι λύσεις μόνο για το σύστημα, άσε που το ίδιο το σύστημα ενισχύει λογικές ακηδεμόνευτων και απολιτίκ καθιστικών η εκρηκτικών διαμαρτυριών που παραμένουν διαμαρτυρίες και δεν προβάλουν ακόμα και ζητήματα κάλυψης των σύγχρονων αναγκών.
  Σήμερα δεν φτάνει να βγαίνει ο κόσμος στους δρόμους ούτε αν βγαίνει κάθε μέρα, αλλά με τι προοπτική τι συνθήματα και τι στρατηγική.
  Ο οπορτουνισμός που είναι κατά πολύ χειρότερος από τα κυρίαρχα κόμματα του δικομματισμού ενισχύει αυτού του είδους τις καταστάσεις κύρια γιατί στόχο έχουν τον καλλωπισμό του συστήματος και ως μόνο εχθρό προτάσσουν τους κακούς πολιτικούς αθωώνοντας την αστική τάξη και το μονοπωλιακό κεφάλαιο...
  Όσο γι' αυτούς που λένε ότι και αυτοί που βάζουν το ζήτημα της εξουσίας κάνουν παρελάσεις μέμφοντας το ΠΑΜΕ, λέμε πως τα αναρίθμητα παραδείγματα αποδείχνουν το αντίθετο, εκεί που αυτοί δεν κάνουν παρελάσεις και επιδίδονται είτε σε υπερεπαναστατικές πράξεις είτε σε καθιστικές διαμαρτυρίες θα η έχουμε καταστάσεις τύπου Marfin, η κάτι κινήματα τύπου "Δεκέμβρη 2008", η κάτι πικ νικ τύπου puerta del sol που οδηγούν τα μικροαστικά αντανακλαστικά στο ζενίθ.
  Το ζήτημα δεν είναι να βγάλεις ακόμα και 100.000 στους δρόμους αυτό έχει ξαναγίνει, δεν φτάνει μόνο αυτό, όλα ξεκινάνε από τους χώρους εργασίας όπου του ΠΑΜΕ καθημερινά δίνει μάχες για να σπάσει η εργοδοτική τρομοκρατία και να δώσει προοπτική όχι στο "κίνημα", αλλά στο "λαϊκό κίνημα".
  Αν οι μη "κυβερνητικές οργανώσεις", τα εκάστοτε ΠΑΣΟΚ(της κάθε χώρας), οι ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ (της κάθε χώρας), οι οπορτουνιστές και τα γκρουπούσκουλα της κάθε χώρας βγάζουν για ξεκάρφωμα τον κόσμο στους δρόμους χωρίς να δίνουν προοπτική(ποιος θα κατέχει την εξουσία, μονοπώλια η λαός), τα αποτελέσματα δείχνουν Βαϊμάρη, καλό θα ήταν να το πάρουν χαμπάρι όσοι καλοπροαίρετα βάζουν πλάτη για τέτοιου είδους καταστάσεις.
  Το λέμε ανοικτά θεωρούμε ορθότατη την ανακοίνωση του ΚΚΛΙ για τις κατασκηνώσεις Ισπανία που έχει κάτι από Αίγυπτο και είχε ως αποτέλεσμα να αλληλοσφάζονται οι Χριστιανοί με τους Μουσουλμάνους κοκ, πάντα με την καθοδήγηση του Αιγυπτιακού στρατού. Είναι φανερό πως και εδώ και στην Ισπανία υπάρχουν ομάδες που θέλουν να κάνουν τις πλατείες τους ΤΑΧΡΙΡ και αυτές οι ομάδες είναι οι χορηγοί τους τα μεγάλα μονοπωλιακά συμφέροντα που θέλουν τα πράγματα να έχουν ανώδυνο γι' αυτά τέλος.
  Καλές λοιπόν οι κινητοποιήσεις αλλά να έχουνε και ένα σοβαρό περιεχόμενο, σε τέτοιου είδους χυ(ει)μαδιά όχι μόνο δεν κατεβαίνουμε αλλά θα τους ασκούμε και βαθιά θεωρητική πολεμική. Διαδηλώσεις χωρίς στόχους, χωρίς οργάνωση, χωρίς όραμα και προοπτική, αντίδραση, απλά ένα η και περισσότερα ξεχαρμανιάσματα και διαμαρτυρίες όπου το περιεχόμενο μιας έκθεσης ιδεών της πρώτης τάξης του δημοτικού είναι πολύ πιο εύστοχη, εκτός της λογικής μας, εξάλλου όλα τούτα είναι πολύ πιο πίσω από τους στόχους του σήμερα.
  Διαβάζουμε και ακούμε απ' εδώ και από εκεί μεγάλο φάουλ το ΚΚΕ κλπ και ρωτάμε αυτό που ρώτησε ο σφος rocean εδώ και είναι το εξής, "όταν μπορείς να διαφωνείς με τον Ριζοσπάστη (και το ΚΚΕ συμπληρώνουμε εμείς), αλλά άσε τον Ριζοσπάστη και το (το ΚΚΕ συμπληρώνουμε εμείς)να διαφωνεί κι αυτός μαζί σου. Το μάρκετινγκ δουλεύει καλά οχι μόνο σε προϊόντα αλλά και σε κινήματα τύπου κατσαρόλας, κουτάλας, puerta del sol, αγανακτισμένων και απογαλακτισμένων, φτιάχνονται για να συνεχίζει ο μονοπωλιακός καπιταλισμός να κάνει η δουλειά του με χορηγίες και με πολύ life style!!!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 09.05.2011
• 10:44

  66 χρόνια αντιφασιτικής νίκης

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  63 χρόνια αντιφασιστικής νίκης Α) Μέρος
  
  63 χρόνια αντιφασιστικής νίκης Β) Μέρος
  
  9 Μάη 2009 Ένα λουλούδι για τους ήρωες του Κόκκινου στρατού.
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 05.05.2011
• 15:51

  Σύντροφοι της Κύπρου κρατάτε γερά

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Σύντροφοι της Κυπριακής Δημοκρατίας κρατήστε γερά και στις 22 του Μάη η καρδιά και η συνείδηση μας θα είναι και πάλι μαζί σας.
  Η πάλη με τις δυνάμεις που θέλουν να επιβάλλουν τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα στην περιοχή είναι ασταμάτητη ειδικά μέσα σε ένα σύστημα που εκτρέφει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, που θέλουν να διχοτομήσουν την Κύπρο και να κάνουν το Αιγαίο Μεσόγειο.
  Εμπρός για Κύπρο ενιαία ανεξάρτητη ομοσπονδιακή, ενάντια σε αυτούς που θέλουν να την βάλουν στο ΝΑΤΟ.
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 22.04.2011
• 23:30

  22/4/1870 - 22/4/2011 141 χρόνια Λένιν.

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Σαν σήμερα συμπληρώνονται σήμερα 141 χρόνια από τη γέννηση (22 Απρίλη 1870) του Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνοφ, στην πόλη Σιμπίρσκ στο Βόλγα.
  Το πραγματικό του όνομα Βλαντίμιρ Ιλίτς Ουλιάνοφ (Владимир Ильич Ульянов) και το ψευδώνυμο Λένιν (Ленин) το υιοθέτησε από τον ποταμό Λένα που ρέει στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση του Βόλγα. Αυτό ήταν μια ακόμη ένδειξη του πόσο και δικαίως φανατικός αντίπαλος του ήταν ο θετικιστής Πλεχάνοφ ο οποίος είχε υιοθετήσει το ψευδώνυμο Βόλγκιν από τον ποταμό που αναφέραμε παραπάνω τον Βόλγα.
  Παρότι το όνομα του το όνομα του είναι ταυτισμένο με το μεγαλύτερο κοσμοϊστορικό γεγονός του 20ου αιώνα, τη Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση, πολλοί από αυτούς που τον πολέμησαν λυσσαλέα στην πορεία αποτέλεσαν και θιασώτες του, όπως ο αντικομμουνιστής Τρότσκι και ο Σοσιαλδημοκράτης Μπουχάριν. Φυσικά υπήρξαν και άλλοι όπως ο Καμένεφ η ο Ζινόβιεφ, όμως όλοι τούτοι ήταν δημιούργημα των Μαρτώφ, Μπογκντάφ, Πλεχάνοφ, αναμασώντας όλα τα ξεπερασμένα θεωρητικά σχήματα που το ένα διαπερνούσε το άλλο και αποτελούσαν τον δεξιό και αριστερό οπορτουνισμό που ο Λένιν μαζί με το Στάλιν πολέμησε λυσσαλέα.
  Για να μην μακρυγορούμε παραθέτουμε αυτά σημειώνει και ο σημερινός Ριζοσπάστης γράφει (να θυμίσουμε ότι αυτήν την Κυριακή του Πάσχα στο ένθετο του «7 Μέρες μαζί» θα έχει ειδικό αφιέρωμα στον μεγάλο επαναστάτη):
  "Μελετώντας και αναπτύσσοντας παραπέρα το μαρξισμό στις συνθήκες του ανώτατου σταδίου του καπιταλισμού, παίρνοντας ο ίδιος άμεσα μέρος στην πρακτική δράση για την επαναστατική ανύψωση της εργατικής τάξης, επέμενε στην ίδρυση του δικού της κόμματος πάνω στις αρχές που ο ίδιος επεξεργάστηκε και, μάλιστα, σε διάκριση από τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Δεύτερης Διεθνούς. Έτσι, το μπολσεβίκικο κόμμα είναι το πρώτο με τις αρχές του «Κόμματος Νέου Τύπου».
  Ο λενινισμός είναι ο μαρξισμός της εποχής του ιμπεριαλισμού και των προλεταριακών επαναστάσεων, της εποχής της κατάρρευσης της αποικιοκρατίας και της νίκης των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων, της εποχής του περάσματος της ανθρωπότητας από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό και της οικοδόμησης της κομμουνιστικής κοινωνίας. Σήμερα που η κρίση αποκαλύπτει τα ιστορικά όρια του καπιταλισμού, ο μαρξισμός - λενινισμός επιβεβαιώνεται σαν ολοζώντανη θεωρία. Παραμένει επίκαιρη όσο ποτέ και το καλύτερο εργαλείο για επαναστατική δράση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, ως το οριστικό πέρασμα του καπιταλισμού στο παρελθόν της Ιστορίας".
  Ο λενινισμός είναι ο μαρξισμός στην εποχή του ιμπεριαλισμού έγραφε ο μεγάλος συνεχιστής του Λένιν, ο Ι.Β.Τζουκασβίλι ο μεγάλος Στάλιν δηλαδή. Ο Στάλιν ήταν και ο μοναδικός Λενινιστής στο πρώτο μετά επαναστατατικό "πολιτ μπιρό"(πολιτικό γραφείο) και δεν είναι τυχαίο πως με τις ίδιες κατηγορίες που χτυπούσαν τον Λένιν οι οπορτουνιστές ακριβώς με τις ίδιες αντιμετώπιζαν και το μεγάλο Σοβιετικό και Γεωργιανό στην καταγωγή ηγέτη.
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 08.04.2011
• 16:00

  Στη θύελλα που φέρνουν δυνατό ΚΚΕ...

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Επειδή "τα πολλά λόγια είναι φτώχεια"(που λέει και ο λαός) και μάλιστα χωρίς επιστροφή γιατί η φτώχεια μετακυλύετε στην ίδια μας τη ζωή και επειδή ο νέος χάρτης για τη μέση Ανατολή περνάει από τις "εξεγέρσεις" των πολυεθνικών του ιnternet με αφορμή το πετρέλαιο αλλά και το συσχετισμό δυνάμεων στην περιοχή, να πούμε 2-3 πραγματάκια που είτε το θέλουμε είτε όχι διασυνδέονται με την κρίση.
  1) Η κρίση που βιώνουμε δεν είναι κρίση χρέους, είναι καπιταλιστική κρίση α) υπέρ παραγωγής, β)υποκατανάλωσης και γ)υπέρ κερδοφορίας.
  2)Η ανισσόμετρη ανάπτυξη και οι αντιθέσεις στην ΕΕ οδηγούν τους ποιο αδύναμους κρίκους της με την απόλυτη συνενοχή των κυβερνήσεων τους στο εκτελεστικό απόσπασμα, ώστε να γίνουν οι απορροφητήρες της καπιταλιστικής κρίσης, οι ανατροφοδότες της αγοράς ενώ θα γίνουν το πεδίο της πιο σκληρής καπιταλιστικής εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
  3) "Η κρίση Βρίσκεται στον αντιφατικό εμπορευματικό χαρακτήρα της καπιταλιστικής παραγωγής, στην αναρχία και ανισομετρία της, στην τάση να εξασφαλίζεται αρχικά το πρόσθετο καπιταλιστικό κέρδος με την εισαγωγή νέων μηχανημάτων πιο παραγωγικών, αλλά και με την εξαγωγή βιομηχανικού κεφαλαίου σε χώρες με φθηνότερη εργατική δύναμη, παράγοντες που οξύνουν την αντίθεση κεφαλαίου - εργατικής δύναμης, την αντίθεση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και την ατομική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της, λόγω της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. Το ίδιο το κυνήγι του πρόσθετου κέρδους διαμορφώνει την τάση μείωσης του μέσου ποσοστού κέρδους".
  4)Η χώρα δεν βρίσκεται υπό κατοχή, μπορεί η αστική τάξη της να είναι σε ενδιάμεση εξαρτημένη θέση (και στο εσωτερικό της να έχει και σκληρές αντιθέσεις, εφόσον αντιθέσεις έχουν και τα μονοπώλια με τα οποία συνεργάζεται και παίρνει δουλειές), ωστόσο και αυτή παίζει με τα όπλα του μονοπωλιακού καπιταλισμού και διεκδικεί μερίδιο στην πίτα έστω και αν οι μονοπωλιακές ενώσεις την έχουν υφαρπάξει από την χώρα που εδρεύει η εν λόγω. Από αυτή την άποψη είναι λαϊκισμός και οπορτουνιστικός αποπροσανατολισμός του αισχίστου είδους να επαναλαμβάνεται ότι είμαστε υπό κατοχή. Όπως και τα μονοπώλια έτσι και την αστική τάξη την ενδιαφέρουν μόνο τα κέρδη είτε πηγάζουν από την παραγωγική διαδικασία, είτε από τον παρασιτισμό των χρηματοοικονομικών επενδύσεων.
  Οι λύσεις λοιπόν δεν βρίσκονται ούτε στις στάσεις πληρωμών, ούτε στην επιστροφή στη δραχμή, ούτε στις επιμηκύνσεις και στα κουρέματα, πολύ περισσότερο στη λογική της συναίνεσης, της υπακοής, αλλά ούτε και στη λογική του αυθόρμητου υποκειμένου. Δεν βρίσκονται με κανένα τρόπο και σε καμία περίπτωση στους "ατυχείς" και άστοχους συμψηφισμούς με το Εκουαδόρ και την επιλογή της εκεί αστικής τάξης, όπου η χώρα έχει περιθώρια άμεσης εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης ως χώρα του τρίτου κόσμου.
  Ακόμα και οι φωνές για έξοδο από την ΕΕ, όταν δεν συνοδεύονται από την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος δημιουργούν φρούδες ελπίδες, ενώ θα αφήνουν περιθώρια στο εγχώριο και το μονοπωλιακό κεφάλαιο για ακόμη μεγαλύτερη κερδοφορία και ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση του αστικού κράτους που θα προκύψει με τους ακόμα πιο σκληρούς κατασταλτικούς μηχανισμούς."
  «Η γενικευμένη λαϊκή αγανάκτηση που είναι σε μεγάλο βαθμό αυθόρμητη, φουντώνει και εκφράζεται με πολλούς και με ανώριμους τρόπους. Κυρίως προέρχεται από ανθρώπους που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ και νιώθουν εξαπατημένοι γιατί έδιναν μεγάλη σημασία στα προεκλογικά σλόγκαν και όχι στα προγράμματά τους. Μάλιστα κάποιοι θεωρούν ότι το ξεφωνητό κατά του υπουργού ή το γιαούρτωμα είναι σπουδαία πράξη αντίστασης. Εμείς δεν συμφωνούμε με μικροαστικές εκτονωτικές αντιδράσεις. Δεν οδηγούν πουθενά, διευκολύνουν την κυβέρνηση και τους μηχανισμούς της να εμποδίσουν την ριζοσπαστικοποίηση».
  

  «Για να αναπτύξει η χώρα όλες τις παραγωγικές της δυνατότητες και να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες λαϊκές ανάγκες χρειάζεται σχεδιασμένη ανάπτυξη. Αυτό προϋποθέτει να γίνουν κοινωνική-λαϊκή περιουσία οι μεγάλες και κρίσιμες επιχειρήσεις και παραγωγικοί συνεταιρισμοί στον αγροτικό τομέα και όπου υπάρχουν μικροί βιοτέχνες και αυτοαπασχολούμενοι. Να διευθύνεται από όργανα λαϊκής εξουσίας, να υπάρχει ουσιαστικός εργατικός λαϊκός έλεγχος. Αυτός ο δρόμος ανάπτυξης μπορεί να ανοίξει με ταυτόχρονη ρήξη με την ΕΕ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Έχοντας ο λαός στα χέρια του την εξουσία και την οικονομία, από θέση ισχύος μπορεί να αρνηθεί να πληρώσει το χρέος. Το έχει πληρώσει.

  Έξοδος από την ΕΕ, δίχως τις παραπάνω αλλαγές, μπορεί να συμφέρει αύριο και τμήμα του κεφαλαίου. Το ζήτημα λοιπόν είναι έξοδος με όρους που θα καθορίσει ο λαός».
  

  
  
  

  
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 07.04.2011
• 16:57

  Το ringtone της ελεγχόμενης....

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Την ώρα που πηγαίνεις στο φούρνο για να πάρεις ψωμί και έχεις ίσα - ίσα τα 0,85(σε κάτι δίλεπτα και πεντάλεπτα) θα πάρεις από το περισσευούμενο χτεσινό επιλεκτικά, μιας και το "φρέσκο" κοστίζει 1,20 (και τα υπόλοιπα 0,40 δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα), την ίδια ώρα να σε καλούν στο κινητό, με το ringtone της ελεγχόμενης χρεοκοπίας.
  Μεγάλη υπόθεση να σε καλούν την ώρα που δεν έχεις μια...και ο ήχος κλήσης να είναι ο λόγος του ανυπέρβλητου prime minister(πρωθυπουργού στην Ελληνική)του ΓΑΠ και τότε αρχηγού της "αξιωματικής αντιπολίτευσης" από την τότε συγκέντρωση του κινήματος όπου με καταγγελτικό ύφος φώναζε "λεφτά υπάρχουν".
  Μεγάλε ζούμε μεγάλες στιγμές μαζί σου, αλλά το κακό είναι πως ενώ υπάρχουν λεφτά και εσύ έδωσες τον οβολό σου στις τράπεζες και στο μεγάλο κεφάλαιο. Από τα 112 δις που τους έχετε δώσει μόνο εσύ, (άσε το κ. Καραμανλή)τους έχεις δώσει 84 δις, ενώ εμείς το μόνο που "τσεπώνουμε" είναι τα "αχαμνά" μας και τα 0.85 του ευρώ για να πάρουμε μια φραντζόλα ψωμί και μάλιστα μπαγιάτικη εφόσον βολεύει την αρτοβιομηχανία που θα κλείσει τους φούρνους στο μέλλον όπως και την ανταγωνιστικότητα του ευρώ.
  Από τα 0.84 του ευρώ στα 84.000.000.000 ευρώ υπολείπονται μόλις 10.000.000.000(πολλαπάσιο και διαιρετέο αντίστοιχα στα 0.84 λεπτά του ευρώ, (του χαρίζουμε το ένα για την πατρίδα ως φιλεύσπλαχνοι και ευπατρίδεις από τα 0,85) και μας μένουν στο παντελόνι και δίπλα στην τσέπη(αλλά όχι σε αυτή), μόνο τα "αχαμνά" μας που μαζί με το μεσαίο είναι τα (τρία πουλάκια που κάθονταν), για να μας θυμίζουν τις λαμπρές οικονομικές μέρες της λαϊκής οικογένειας που ζει την χρεοκοπία εδώ και καιρό....
  Πάντως μπορεί να δούλευε τους ΠΑΣΟΚους και αυτούς που τον ψήφιζαν ως γνήσιος ΠΑΠΑΤΖΗΣ, ωστόσο για ringtone στο κινητό είναι το κάτι άλλο....
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 19.02.2011
• 22:14

  Ελεγχόμενη συγκεντροποίηση...

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Τα συνεχόμενα reverse split* στις αυξήσεις των μετοχικών κεφαλαίων σε δεκάδες ΑΕ εδώ και ένα μίση χρόνο, είναι ο προπομπός της καταστροφής των κεφαλαίων** που αποφάσισε η ευρωζώνη. Να υπενθυμίσουμε πως στην λεγόμενη "κεφαλαιαγορά"(όρος που ελέγχεται από εμάς) η εικόνα των εισηγμένων στο ΧΑ παρότι κερδοφόρα δεν είναι και η καλύτερη στην αναλογία πάγιου(αριθμός μετοχών εταιρίας) και κερδοφορίας(ταμείο εταιρίας) που για τους φιλελεύθερους οικονομολόγους αποτελούν την ονομαστική αξία της μετοχής. Εδώ και (η Μαρξιστική θέση για την μετοχή).
  Φυσικά η εικόνα αυτή που αναφέραμε λίγο παραπάνω, αποτελεί μια πλευρά της "τραγικής" κατά τους αστούς οικονομολόγους εικόνας των εισηγμένων στο ΧΑ και είναι τραγική από άποψη κερδοφορίας γιατί αδυνατεί είτε να δώσει ικανοποιητικό μέρισμα στους μετόχους, είτε να ριχτεί ικανός αριθμός ρευστοποιημένης κερδοφορίας για την παραγωγή νέας.
  Αυτή η πλευρά απεικονίζει τη μια πλευρά της εικόνας η οποία πιο ολοκληρωμένα αποτυπώνεται στην πραγματική αξία της μετοχής(το πηλίκο της καθαρής περιουσίας προς τον αριθμό των μετοχών) και στην λογιστική αξία της μετοχής(το πηλίκο της καθαρής παρουσίας της εταιρείας προς τον αριθμό των μετοχών της).
  Για τους αστούς οικονομολόγους και στην ανωτέρω περίπτωση για τις εισηγμένες στο ΧΑ καταγράφετε μια ζοφερή εικόνα που είναι αποτέλεσμα της α) υπέρ παραγωγής, β)της υποκατανάλωσης και γ) της υπέρ κερδοφορίας.
  Δεν είναι μόνο τρόικα και η ΕΕ που ζητάει τυχαία την εκποίηση α)της δημόσιας περιουσίας, β)των πρώην ΔΕΚΟ και γ)την ακόμα παραπέρα καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων, αλλά κυρίως η ίδια η ανάγκη του μονοπωλιακού κεφαλαίου να προχωρήσει στην ακόμη μεγαλύτερη ισχυροποίηση του ΚΜΚ(κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού) και αποτελούν ένα ιδιότυπο reverse split του κρατικού χαρτοφυλακίου στις πρώην ΔΕΚΟ μέχρι την ολική εγκατάλειψη του. Δεν φτάνει μέσα σε συνθήκες πρωτόγνωρης κρίσης και οξύτατων ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων να έχουν ιδιωτικοποιηθεί στο μεγαλύτερο κομμάτι τους οι πρώην ΔΕΚΟ άσχετα ότι και τότε είναι ατομική ιδιοκτησία. Είναι τέτοια η σκληρότητα του καπιταλιστικού ανταγωνισμού που πρέπει να αποδοθούν τα πάντα και εξ ολοκλήρου στα μονοπώλια, για να προχωρήσουν αδιατάρακτα και ανεμπόδιστα τον σχεδιασμό και την πολιτική τους. Όλα τούτα σημαίνουν συγχωνεύσεις, που θα επιφέρουν ακόμη μαζικότερες απολύσεις και πολύ περισσότερα κέρδη, ενώ τέλος θα καθιερώσουν τις νέες πιο επαχθείς εργασιακές σχέσεις, με την μεγιστοποίηση των υπερκερδών τους.
  Αυτή η τάση(τα συνεχόμενα reverse split στις αυξήσεις των μετοχικών κεφαλαίων σε δεκάδες ΑΕ και στην πλήρη υποχώρηση των αδύναμων καπιταλιστικών κρατών από τις πρώην ΔΕΚΟ)* εκτός του ότι είναι νομοτελειακή, είναι ο μονόδρομος που θα τον ακολουθήσουν αργά η γρήγορα οι περισσότερες σχετικά πιο αδύναμες (από την άποψη μεγέθους παραγωγής και κερδών) ΑΕ, είναι και ο μονόδρομος για την ίδια τους την επιβίωση.
  Η τάση αυτή είναι το τελευταίο στάδιο της ύστατης προσπάθειας τους για την επιβίωση. Η εν λόγω τάση*, είναι μια αδήριτη ανάγκη, είναι ο υπέρ πάντων αγώνας για τη σωτηρία τους, ανεξάρτητα αν το μετοχικό κεφάλαιο της εταιρίας που θα τους απορροφήσει, δεν θα τους ενώσει πραγματικά με την παραπάνω αλλά θα τους προσαρτήσει σε αυτήν. Είναι τέτοια η ανάγκη επιβίωσης, που ακόμα και οι πιο επαχθείς όροι με τα μικρότερα δυνατά ανταλλάγματα, (αρκεί αυτά να είναι τόσο χειροπιαστά), που και οι ποιο σκεπτικοί μεγαλομέτοχοι της "προβληματικής" να άρουν τις όποιες αντιστάσεις - αντιρρήσεις απέναντι στο φάσμα της χρεοκοπίας. Μπροστά στο φάσμα της εκμηδένισης τους, ακόμη και ένα ελάχιστο άνευ αξίας και ουσίας ποσοστό στο Δ.Σ της νέας εταιρίας, είναι μια σανίδα σωτηρίας που ονομάζεται συγκεντροποίηση κεφαλαίων τα οποία είναι αποτελεσματικότερα όταν είναι διακλαδικά τοποθετημένα στα μεταξύ τους χαρτοφυλάκια.
  Μπροστά στην κανονική χρεοκοπία η ελεγχόμενη αποτελεί μέρος της σωτηρίας του αδύναμου κεφαλαίου σε σχέση με το κραταιό (που συνήθως είναι μονοπωλιακό), εξασφαλίζοντας στο πρώτο όλα τα εχέγγυα της απρόσκοπτης λειτουργίας μέσα σε ένα νέο όμιλο πιο ισχυρό.
  Ακόμα και οι πιο φτηνές εξαγορές και συγχωνεύσεις δια της απορρόφησης τους από ακόμα πιο δυνατές και μεγάλες ΑΕ αποτελούν τμήμα της ελεγχόμενης εταιρικής χρεοκοπίας που γίνεται υποχρεωτικά για την σωτηρία της και στην πορεία προκύπτει ως αναβάθμιση μέσα σε ένα νεότερο και ισχυρότερο όμιλο.
  Τη διαδικασία αυτή ο μέγιστος Λένιν την αποκαλούσε "συγκεντροποίηση του κεφαλαίου" όπου μια εταιρία συνενώνει τα κεφάλαια της με μια άλλη, είτε απορροφώντας τα, είτε εξαγοράζοντας μερικά από αυτά, είτε μετέχοντας στο μετοχικό της κεφάλαιο ως κύριος μέτοχος και επιτυγχάνεται μέσω της συγκέντρωσης της παραγωγής και του κεφαλαίου δηλαδή αποκτώντας μονοπωλιακά χαρακτηριστικά.
  Εδώ πέρα πρέπει να θυμίσουμε ότι η "συγκέντρωση του κεφαλαίου" σύμφωνα με το Λένιν είναι το προτσές της αύξησης του κεφαλαίου με βάση τη συσσώρευση και σημαίνει την μετατροπή ενός μέρους της υπεραξίας σε κεφάλαιο. Ενώ η "συγκέντρωση της παραγωγής" πάντα σύμφωνα με τον Λένιν είναι η αύξηση του αριθμού των επιχειρήσεων και η συγκέντρωση σε αυτές όλο και μεγαλύτερου μέρους των παραγωγικών δυνάμεων της κοινωνίας.
  Όλα τα παραπάνω συνιστούν πως εμμέσου της ίσως χειρότερης καπιταλιστικής κρίσης που γνωρίσαμε έως σήμερα(μέχρι την επόμενη που θα έρθει μάλλον οσονούπω), κρίση που προέκυψε λόγω α)της υπερπαραγωγής , β)της σχετικής υποκατανάλωσης (βάση της υπερπαραγωγής, της τεράστιας ανεργίας σε ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο και της μείωσης της αξίας της εργατικής δύναμης) &γ)της υπέρ συσσώρευσης κεφαλαίων(δηλαδή της τεράστιας κερδοφορίας), πως όλα καθορίζονται από την νομοτελειακή φύση του κεφαλαίου που είναι τα κέρδη και μόνο αυτά.
  Θα επαναλάβουμε για πολλοστή φορά ότι η σημερινή καπιταλιστική κρίση δεν είναι κρίση χρέους των αδύναμων κρίκων(κρατών) στον παγκόσμιο καπιταλιστικό καταμερισμό έναντι των ισχυρών. Έχει μετακυλιστεί σε τέτοια χωρίς στην πραγματικότητα να είναι, από τις διεθνείς μονοπωλιακές ενώσεις (που είναι συνέχεια των μονοπωλίων και των ισχυρών καπιταλιστικών κρατών), για να προσπαθήσουν να εισπράξουν την αντίστοιχη χαμένη ρευστότητα από τα τεράστια αλλά μη πραγματοποιημένα από τις αγορές υπερκέρδη τους για να τα ξαναρίξουν στην παραγωγή. Είναι μια τεχνητή διαδικασία των μονοπωλίων που δανείζουν από το περίσσεμα των κεφαλαίων τους σε χώρες αδύναμους κρίκους, πάντα και μόνο με τους δικούς τους όρους, όχι για να τις αναπτύξουν αλλά για να κάνουν την δουλειά τους και όταν κάποια δική τους δυνατή κρίση τους χτυπήσει την πόρτα, θα προσπαθήσουν να εισπράξουν από τις σίγουρες κάνουλες με βίαιο τρόπο. Μπορεί τα δάνεια σε κράτη σε περιόδους απρόσκοπτης κερδοφορίας να τρέχουν αλλά οι ίδιοι οι δανειστές δεν τα ζητούν εσκεμμένα Με τον τρόπο αυτό τα μονοπώλια και εκβιάζουν και επιβάλουν το είδος και τον τρόπο ανάπτυξης αλλά και το πολιτικό τους προσωπικό.
  Τα κέρδη είναι αυτά που καθορίζουν την φύση του αν θα είναι σταθερή η σε ύφεση(σε κρίση δηλαδή) η σε πορεία της ανάπτυξης του. Κεφάλαιο χωρίς κέρδη δεν μπορεί να υπάρξει. Μέσα παραγωγής χωρίς κεφάλαιο μπορεί να υπάρξουν και αυτό έχει αποδειχθεί ιστορικά, παραγωγικές δυνάμεις χωρίς την εργασία επίσης δεν μπορούν να υπάρξουν, όπως δεν μπορεί να υπάρξει κέρδος χωρίς το κεφάλαιο. Μπροστά στην αδηφάγα ανάγκη της κερδοφορίας του κεφαλαίου τίποτα δεν μπορεί να του σταθεί εμπόδιο γι' αυτή, ούτε οι ίδιες οι ανθρώπινες ζωές οι οποίες λογίζονται από το ίδιο το κεφαλαιοκρατικό σύστημα παραγωγής σε βάση και εποικοδόμημα ως αναλώσιμες τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο.
  Ακόμα και όταν κάποια κεφάλαια, η και οι παραγωγικές δυνάμεις σταθούν εμπόδιο στα υπερκέρδη, τότε το μεγάλο κεφάλαιο προχωρά στην καταστροφή και των κεφαλαίων που εμποδίζουν την απρόσκοπτη πορεία του προς τα ίδια τα κέρδη και στην καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων.
  Τώρα πως γίνεται τα υπερκέρδη να αποτελούν την αχίλλειο πτέρνα του ίδιου του συστήματος και οι περισσότερες κρίσεις του να προέρχονται από αυτή την διαδικασία, θα το δούμε τώρα.
  Η αντίθεση ανάμεσα στο σκοπό των παραγωγικών δυνάμεων και στο σκοπό του κεφαλαίου είναι αγεφύρωτη. Οι πρώτες θέλουν να αναπτυχθούν κάτω από το βάρος των αναγκών αλλά για το κεφάλαιο αυτό σημαίνει μείωση της κερδοφορίας και το κέρδος είναι τα πάντα για το τελευταίο.
  Ακόμα και η ελάχιστη μείωση της κερδοφορίας μέσα σε ένα "Χ" μήνα του "Χ" έτους σε σχέση με τον αντίστοιχο της προηγούμενης "Ψ" χρονιάς σημαίνει κρίση. Είναι τέτοια η φύση του κεφαλαίου που ακόμα και αν αυτή η κερδοφορία είναι ικανή να καλύψει σχεδόν όλες τις πλευρές τις λεγόμενης ανταγωνιστικότητας, που στο βωμό της θα γίνουν θυσίες και όταν λέμε θυσίες κυριολεκτούμε. Αυτού του είδους η ελαχιστοποίηση της υπερκερδοφορίας αναγκάζει το κεφάλαιο να καταστρέψει μέρος των παραγωγικών δυνάμεων οδηγώντας τες στην ανεργία, με αποτέλεσμα η αγοραστική τους δύναμη να μην τους επιτρέπει να καταναλώσουν αυτά που οι ίδιοι είτε παρήγαγαν, μετέφεραν, οδήγησαν στα ράφια τα προϊόντα και εκεί θα μείνουν. Για να μην μείνουν απούλητα τα προϊόντα από τις κατεστραμμένες, άνεργες και ήμι - απασχολούμενες, καταναλωτικά αδύναμες παραγωγικές δυνάμεις, έρχεται η καταναλωτική πίστη, δηλαδή το τραπεζοπιστωτικό σύστημα ρίχνοντας δάνεια στις αγορές για να πραγματοποιηθούν(καταναλωθούν).
  Πριν αρχίσει το τραπεζοπιστωτικό σύστημα να ρίχνει δάνεια στις αγορές η να κόβει πληθωριστικό χρήμα πάλι υπό τη μορφή δανείων και τα προϊόντα να συνεχίζουν να παραμένουν στα ράφια η κρίση αυτή ονομάζεται κρίση υπερπαραγωγής και υποκατανάλωσης και αντιμετωπίζεται βραχυπρόθεσμα με το άνοιγμα της κάνουλας από το τραπεζοπιστωτικό σύστημα.
  Όταν σταματήσει αυτή η ροή στην αγορά θα έχουν δημιουργηθεί οι συνθήκες κρίσης υπερκερδοφορίας, αυτή η διαδικασία είναι συνέχεια της προηγούμενης κρίσης αυτής της υπερπαραγωγής που συνήθως και σε πολλές περιπτώσεις πάνε πακέτο με την πρώτη βαθμίδα της καπιταλιστικής κρίσης. Αυτή η νέα κρίση είναι κρίση υπέρ κερδών, αλλά γιατί είναι τέτοια αφού τα κέρδη είναι η ουσία; Εδώ σε θέλω κάβουρα που περπατάς στα κάρβουνα.
  Ξέρουμε ότι το τραπεζικό κεφάλαιο είναι σύμφυτο με το βιομηχανικό κεφάλαιο στις συνθήκες του μονοπωλιακού καπιταλισμού και τα δάνεια που ρίχνονται για την κατανάλωση πρέπει να φέρουν νέα κέρδη που θα επενδυθούν ξανά στην παραγωγή και στην έρευνα για την βελτίωση της παραγωγής, την συντήρηση της και να ξανά ριχτούν στην κατανάλωση και πάει λέγοντας, ενώ πρέπει να δοθούν και τα ανάλογα μερίσματα στους μετόχους.
  Όταν η κερδοφορία των δανείων επιστρέφεται όχι σε μετρητό, αλλά σε εκποιημένο προϊόν που πουλήθηκε από τα ίδια τα δάνεια επιστρέφεται μειούμενη σε σχέση με το προσδοκώμενο ποσοστό της το οποίο καθορίζεται από τον υπολογισμό της κερδοφορίας πριν τον δανεισμό.
  Να πούμε επίσης εδώ πέρα ότι σε πολλές περιπτώσεις ό δανεισμός ούτε κατά το ήμισυ δεν ολοκληρώνεται με βάση τον στόχο της κερδοφορίας από την παρασιτική αναδιανομή κεφαλαίων που πραγματοποιείται μέσα από την ίδια την τραπεζοπιστωτική διαδικασία.
  Όταν λοιπόν η τιμή τους είναι εκποιημένη πολύ μακριά από τους προϋπολογισμούς της κερδοφορίας, είναι κερδοφορία κατώτερη των προσδοκιών που αδυνατεί να δώσει μερίσματα και να ριχτεί ξανά στην παραγωγική διαδικασία με την ίδια δυναμική.
  Αυτή η νέα κρίση που έρχεται ως συνέχεια της κρίσης υπερπαραγωγής, (δηλαδή η κρίση υπερκερδών) για να μην οδηγήσει το ίδιο το σύστημα σε ένα κραχ, επιβάλει την καταστροφή κεφαλαίων και παραγωγικών δυνάμεων και δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι αστοί οικονομολόγοι διαβάζουν Μαρξ, Ένγκελς και Λένιν για να κατανοήσουν την ουσία και το περιεχόμενο της λειτουργίας του ίδιου του συστήματος που οι ίδιοι οι αστοί οικονομολόγοι υπηρετούν. Όμως πουθενά και σε κανένα σημείο ο Μαρξ, ο Ένγκελς και ο Λένιν δεν δίνουν λύση εντός του συστήματος, αν μπορούσαν θα την έδιναν, γιατί το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα δε διορθώνεται, μόνο ανατρέπεται, ήδη έχει σαπίσει αρκετά και μας βρομίζει τη γωνιά. Όταν ξεχωρίσεις από Μαρξισμό Λενινισμό την επαναστατική θεωρία δεν μπορείς να δώσεις καμία λύση για την ανθρωπότητα όσο καλές προθέσεις και να έχεις, θα την ανακυκλώνεις σε θεωρητικά σχήματα που θα ανακυκλώνουν τις κρίσεις και τα κραχ με μικρές περιόδους πολέμων και κερδών.
  Μπορεί ο Μαρξισμός Λενινισμός να έχει ερμηνεύσει τον καπιταλισμό (όσο κανείς αστός δεν το έχει καταφέρει έως σήμερα), αλλά το κάνει για να τον ανατρέψει και να δημιουργήσει τις υλικές προϋποθέσεις για την αταξική κοινωνία μέσω του κατώτερου της σταδίου του σοσιαλισμού που είναι ανώτερος του καπιταλισμού και σε άλλη βάση νεότερη, ωριμότερη που καταργεί την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο δηλαδή την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής.
  Οι αστοί οικονομολόγοι περιορίζονται στη λογική του χαμηλού πληθωρισμού, ανατρέχουν στις αποπληρωμές δανεισμών για την ανταγωνιστικότητα, για να ξανατρέξουν τα κεφάλαια που έχουν δανείσει οπουδήποτε(ακόμα και σε κράτη) και πάλι στην παραγωγή, στην αποτέφρωση των εργασιακών δικαιωμάτων και στο κούρεμα κεφαλαίων. Εθελοτυφλούν και κρύβονται πίσω από το δάχτυλο τους γιατί δεν μπορούν να δουν τις αιτίες που προξενούν τις κρίσεις και αυτές δεν είναι άλλες από τις βασικές αντιθέσεις της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής.
  Βαφτίζουν το κρέας ψάρι και προσπαθούν με αλχημείες να περισώσουν ότι μπορούν να περισώσουν, γιατί πολύ απλά γνωρίζουν και οι ίδιοι ότι το σύστημα έχει και όρια. Όταν όμως πληρώνονται αδρά από το μεγάλο κεφάλαιο ως επιστήμονες - οικονομικοί ερευνητές πρέπει να βρουν μπαλώματα για το πάπλωμα και να ράψουν αν γίνεται ακόμα πάνω και μέσα σε ξαναραμμένες επί πολλών φορών κλωστές. Ξέρουν και οι ίδιοι ότι αυτές οι λύσεις είναι για πολύ μικρό χρονικό διάστημα, ξέρουν επίσης ποιες είναι οι αιτίες αλλά τις παρακάμπτουν διότι η δουλειά τους είναι αυτή να περισώσουν τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, αυτόν δηλαδή που δημιουργεί όλες τις κρίσεις που είναι επώδυνες και για το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα που αυτό τις έχει δημιουργήσει όπως προείπαμε. Αν σε αυτές τις φάσεις του συστήματος δεν τα βάλεις με αυτό και να προτείνεις τον άλλο δρόμο ανάπτυξης τελικά η κοροϊδεύεις ακόμα και τα ίδια σου τα μούτρα, η πράττεις κατά συνείδηση για τη σωτηρία του συστήματος.
  Η καπιταλιστική κρίση που ξέσπασε το Νοέμβρη του 2007 στις ΗΠΑ, είχε τις ίδιες αιτίες με αυτή του 1929-1933 ενώ ξέσπασε μέσα στην καλύτερη οικονομική χρονιά του καπιταλιστικού συστήματος από το 1999 και έπειτα. Οι ισχυροί καπιταλιστικοί κρίκοι για να περιορίσουν τις απώλειες προέβησαν σε ένα όχι γεναίο κούρεμα των τοξικών ομολόγων, ούτως ώστε να μην έχει τα ίδια αποτελέσματα με τη μεγαλύτερη κρίση του 20ου αιώνα, ωστόσο τα μέτρα που πήραν ήταν ημίμετρα και νέα κρίση ανέτειλε το Σεπτέμβρη 2010 και πάλι την μητρόπολη του καπιταλισμού, αλλά μόλις και όταν φτάσει εδώ θα είναι ισοπεδωτική. Ολόκληρη η οικονομική διανόηση και όλες οι οικονομικές σχολές της αστικής τάξης έχει και έχουν βρεθεί σε αδιέξοδα, μπροστά σε ένα γίγα τσουνάμι που θα έχει πολλά θύματα, ήδη οι εξελίξεις στην βόρεια Αφρική έχουν και τέτοια χαρακτηριστικά, δεν πρόκειται μόνο για εξεγέρσεις. Οι αστοί οικονομολόγοι κάνουν πολύ μεγάλες προσπάθειες για να περισώσουν το σύστημα και προσπαθούν να βρουν πόρους για τους χρηματοδότες τους από το πουθενά για να ξαναριχτούν στην παραγωγική διαδικασία.
  Παρότι αυτή η κρίση δεν είναι κρίση εξωτερικού χρέους η κουβέντα πήγε εκεί και όχι τυχαία, είναι η ύστατη προσπάθεια οι διεθνείς μονοπωλιακές ενώσεις στο όνομα των εγγενών αδυναμιών τους να ισοπεδώσουν όλους τους αδύναμους καπιταλιστικούς κρίκους που όλως τυχαία πλην της Γαλλίας και της Ιταλίας βρίσκονται στη λεκάνη της Μεσογείου. Ακόμα και η Γαλλία και η Ιταλία, η δεύτερη και η τρίτη μεγαλύτερη οικονομική δύναμη της ΕΕ είναι σε δυσχερή σχέση. Οι πανίσχυρες αστικές τους τάξεις με την έλευση του Ευρώ το οποίο ήταν εξαγωγή κυρίως του Γερμανικού κεφαλαίου ωφέλησε μόνο το εν λόγω και αυτό προσωρινά στον μεταξύ τους ανταγωνισμό, τώρα ούτε κομμάτι της Γερμανικής αστικής τάξης δεν το ευνοεί και εδώ επαφίεται η κόντρα ανάμεσα στην σοσιαλδημοκρατία και την κ. Μέρκελ στην ΟΔΓ. Παρά τις πολύ σημαντικές υπηρεσίες που έχουν προσφέρει οι αστοί οικονομολόγοι στα αφεντικά τους λύση δεν θα δώσουν, οι λεγόμενες "ελεγχόμενες χρεοκοπίες" που αποφάσισε και θα ξανααποφασίσει η ευρωζώνη(μέσω συμφώνου ανταγωνιστικότητας) σε όλους τους αδύναμους κρίκους, είναι η ελεγχόμενες εξαγορές των μικρών από τους μεγαλύτερους και οι ελεγχόμενες καταστροφές κεφαλαίων.
  Όσες προσπάθειες και να έχουν κάνει και όσες και να κάνουν οι αστοί οικονομολόγοι για να κρατήσουν ζωντανό ένα νεκρό σώμα(το καπιταλιστικό) θα πέσουν στο κενό και αν αυτή κρίση ξεπεραστεί έως το 2020 όπως έχει αποφασίσει η ΕΕ για την ΕΕ του 2020, με βάση την ανταγωνιστικότητα και τα χρέη των αδύναμων κρίκων. Είναι σαν να θέλει να ταξιδέψει από την Αθήνα στην Θεσσαλονίκη μέσω Σικάγο... Όπου ακούει κανείς λύσεις περί επιμήκυνσης, κουρέματος, στάσεων πληρωμών κοκ, καλύτερα να βαστάει και μικρό καλάθι, γιατί δεν είναι λύσεις εφόσον είναι μέσα στα πλαίσια του συστήματος.
  Επειδή το ΠΑΣΟΚ είναι παντού ως κύριος εκφραστής της καπιταλιστικής ανάπτυξης στη χώρα και οι υπόλοιποι ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ-ΠΡΑΣΙΝΟΙ, ΔΗΣΥ είναι οι συνοδοιπόροι του καικανένας δεν πρέπει να τους έχει εμπιστοσύνη. Οι συγχωνεύσεις και το ΔΝΤ, η ΕΕ και η Τρόικα είναι και εδώ και μαζί με την κυβέρνηση πτωχεύουν το λαό. Αυτός και μόνο αυτός πειθαρχημένα και περιφρουρημένα μπορεί και πρέπει να διεκδικήσει τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, μακριά από την ΕΕ, τις τρόικες κοκ, να διεκδικήσει λαϊκή εξουσία και οικονομία, κοινωνικοποίηση των βασικών και συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής και να μην φάει το παραμύθι για το χρέος. Δεν χρωστάμε σε κανένα και δεν θα δώσουμε τίποτα σε κανένα που με βάση την εργατική μας δύναμη πλουτίζει και μας δανείζει από τα κλεμμένα.
  Κυβέρνηση, ΝΔ και αντιλαϊκό μέτωπο είναι με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ και ετοιμάζονται σαν καλά και υπάκουα σκυλάκια για κάποιο ξεροκόμματο από τις πετρελαιοπηγές της Λιβύης.
  Στους ντόπιους αστούς, στο κυπριακό κεφάλαιο(που πότε με τα σχέδια Ανάν, και πότε με με τις τρικλοποδιές στο πολύπαθο Κυπριακό λαό, για να ρίξουν στη λύκο συμμαχία του ΝΑΤΟ το νησί), καμιά συναίνεση και καμία υποταγή δεν χωράει.
  Όσο για την ελεγχόμενη χρεοκοπία που ετοιμάζουν για τη χώρα μας και το λαό της θα τη βρουν μπροστά τους γιατί κανένα μόνιμο αποτέλεσμα δεν επιφέρει.
  Όσο και αν την προπαγανδίζουν για να τρομοκρατήσουν τα φτωχά λαϊκά στρώματα και να τα βάλουν στην γωνία με τα διλήμματα αυτού του τύπου, αυτά δεν πρόκειται να καθίσουν στα αυγά τους, γιατί τίποτα πια δεν τους έχει απομείνει παρά οι αλυσίδες τους που έτσι κι αλλιώς θα σπάσουν.
  Η ελεγχόμενη χρεοκοπία που θέλουν να επιβάλουν οι ισχυροί κρίκοι(κράτη), [του μονοπωλιακού και πολυεθνικού κεφαλαίου στην ΕΕ και έχουν την έδρα και τη βάση τους σε αυτούς τους κρίκους], σε βάρος των αδύναμων, δεν είναι κάτι άλλο, από την ελεγχόμενη καταστροφή αδρανών κεφαλαίων και παλαιότερων ομολόγων που επιφέρουν στους δανειστές μηδενικές η και αρνητικές αποδόσεις. Είναι η γενικευμένη προσπάθεια που κάνει το μονοπωλιακό κεφάλαιο για να εξισσοροπήσει τα σπασμένα από την ανολοκλήρωτη σε ρευστότητα υπερκερδοφορία και από την ανεπαρκή υπερπαραγωγή, μετακύλησης της κρίσης του σε κρίση χρέους. Είναι η τελική προσπάθεια είσπραξης της αντίστοιχης χαμένης ρευστότητας από τα τεράστια αλλά μη πραγματοποιημένα από τις αγορές υπερκέρδη τους για να τα ξαναρίξουν στην παραγωγή.
  Με την καταστροφή κεφαλαίων θα επιβάλουν νεότερα ομολογιακά δάνεια με πιο επαχθείς και δυσβάσταχτους όρους, ούτως ώστε να κεφαλαιοποιήσουν από την παραγωγή(ακόμα μεγαλύτερη καθετοποίηση της εκμετάλευσης σε αυτήν), από την καταλήστευση των φυσικών πόρων και της όποιας τεχνογνωσίας του κάθε αδύναμου κρίκου, καθώς επίσης και της απορρόφησης των όποιων μέσων παραγωγής διαθέτει ο καθένας απ' τους αδύναμους κρίκους, ούτε κάν έναντι πινακίου φακής. Αν χρειαστεί θα υπάρξει είτε μερική, είτε ολική αλλαγή νομισματικής μονάδας στους πιο αδύνατους, ούτως ώστε η νομισματική ισοτιμία σε σχέση με τους δυνατούς να είναι κερδοφόρα από πολλές απόψεις. Να μην πληθωρήσουν τα κέρδη των πολυεθνικών μονοπωλιακών ομίλων που εδρεύουν στις ισχυρές καπιταλιστικές χώρες και να κερδοφορήσουν πολλαπλάσια από την προηγούμενη χασούρα τους που προήλθε από την χρεοκοπία των ασθενέστερων.
  
  
  Η ελεγχόμενη χρεοκοπία (Ενδιαφέρον απόσπασμα από το Άρθρο του "Ρ"6/3/11 με τον τίτλο "Ωριμη ανάγκη η λαϊκή εξουσία και οικονομία")

  "Στην ΕΕ θέλουν να το κάνουν ελεγχόμενα, μέσω της επιμήκυνσης ή της αναδιάρθρωσης των χρεών. Αυτό σημαίνει ελεγχόμενη απαξίωση, αφού θα έχει ως συνέπεια καταστροφή μέρους του κεφαλαίου που αντιστοιχεί σε κρατικά ομόλογα, τοξικά ή πιγκς (γουρουνάκια) τα λένε, που αγόρασαν τράπεζες από κράτη δίνοντάς τους χρήμα με τεράστια επιτόκια, άρα για να κερδίσουν, άρα θα καταστραφεί μέρος του κεφαλαίου τους. Συνεπώς, η καταστροφή φαίνεται ότι θα αρχίσει από το τραπεζικό σύστημα που διαχειρίζεται τα λεγόμενα τοξικά ομόλογα. Και επειδή οι τράπεζες ανήκουν σε μονοπωλιακούς ομίλους με άλλες δραστηριότητες, βιομηχανικές, εμπορικές κλπ., θα έχει αρνητικές επιπτώσεις (απαξίωση), συνολικά στο κεφάλαιο αυτών των ομίλων, ενώ ταυτόχρονα οι Τράπεζες που θα απαξιωθεί μέρος των ομολόγων τους χάνουν κεφάλαιο και κέρδη, δηλαδή χάνουν χρήμα με το οποίο δανειοδοτούν τους μεγαλοεπιχειρηματίες στην παραγωγική τους δραστηριότητα, επομένως οι δυσκολίες να ξαναρχίσει η διευρυμένη αναπαραγωγή, δηλαδή να γίνουν επενδύσεις και να αρχίσει η έξοδος από την κρίση.

  Με την ελεγχόμενη απαξίωση ελπίζουν έτσι, οι συνέπειες για τους καπιταλιστές να είναι όσο γίνεται λιγότερες. Αν δεν το κάνουν ελεγχόμενα, η καταστροφή κεφαλαίου, ιδιαίτερα των κρατών με υποδεέστερη θέση στην ΕΕ σε σχέση με τα ισχυρά (π.χ. Ελλάδα /Γερμανία) ίσως έχει απρόβλεπτες συνέπειες σε βάρος του κεφαλαίου συνολικά, της εξουσίας του."
  
  Πρόσθεση ΥΓ* ΤΗΝ 19/6/2011 από το Άρθρο του Ν.Μπογιόπουλου στο Ριζοσπάστη της 16/6/2011 και την επιφυλλίδα Ημεροδρόμος.
  Συναγερμός!

  Στις σελίδες 69-72 του Κρατικού Προϋπολογισμού για το 2011 καταγράφονται τα εξής στοιχεία:

  *

  α) Το ποσό που πηγαίνει σε μισθούς και συντάξεις δεν ξεπερνά τα 19,8 δισ. ευρώ.

  *

  β) Τα τακτικά έσοδα του κράτους υπολογίζονται στα 56 δισ. ευρώ.

  *

  γ) Τα χρεολύσια που επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό ανέρχονται στα 62 δισ. ευρώ.

  ***

  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 05.02.2011
• 21:18

  Επιστημονικός Κομμουνισμός vs Αντιεπιστημονικός Αντικομμουνισμός (2ο Μέρος "Αυθόμητο και συνειδητό")

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  " Άμα έχεις τέτοιους φίλους τι τους θέλεις τους εχθρούς. "
  Το όριο ανάμεσα στην κριτική η ακόμα και στην πολεμική είναι το ψέμα, η κατασυκοφάντηση το αναμάσημα της λαθολογίας και η προβοκάτσια.
  Η παραπάνω διαδικασίες δεν είναι τίποτα άλλο από το τελευταίο στάδιο της λυσσαλέας επίθεσης ενάντια στο ταξικό εργατικό λαϊκό κίνημα που καθοδηγείται και εκφράζεται από ένα συνεπές Κ. Κ, από τους αντικομμουνιστές όλων των αποχρώσεων.
  Είτε γίνεται προετοιμασμένα είτε γίνεται ενστικτωδώς και επί ποδός είναι τμήμα μιας πολυετούς, καλά συντονισμένης και καλά σχεδιασμένης προπαγάνδας στο τελευταίο της στάδιο, ενώ επιστρατεύται όταν όλα τα επιχειρήματα του πολιτικού αντιπάλου έχουν καταρρεύσει.
  Επειδή οι αντικομμουνιστές δεν μπορούν να αντιπαρατεθούν πολιτικά με τα συνεπή Κ. Κ , όχι γιατί δεν έχουν πολιτικές θέσεις (θέσεις έχουν και μάλιστα καλά επεξεργασμένες είτε ως μέρος του πολιτικού προσωπικού του μονοπωλιακού η του εγχώριου κεφαλαίου, είτε ως εκφραστές μικροαστικών στρωμάτων με αντεπαναστατική συνείδηση, που ο μόνιμος τρόμος τους είναι να μην μοιράσει η όποια επερχόμενη δικτατορία του προλεταριάτου τις αδιάφορες για αυτήν περιουσίες των τελευταίων), αλλά προτάσσουν το ψέμα μιας και η εργατική τάξη και τα σύμμαχα σε αυτήν στρώματα αποτελούν εκλογική πελατεία.
  Να πούμε πως οι πιο σφοδροί αντικομμουνιστές είναι οι φασίστες, οι εθνικοσοσιαλιστές, οι κεντρώοι, οι σοσιαλδημοκράτες και οι αριστεριστές όλων των αποχρώσεων και αυτό είναι τυχαίο, δεν νομίζουμε λέμε εμείς. Φυσικά τα κοινά αντικομμουνιστικά χαρακτηριστικά όλων των παραπάνω δεν τους βάζουν στο ίδιο σακούλι εξάλλου έχουν και τεράστιες διαφορές, σαφώς και δεν είναι το ίδιο πράγμα, ασχέτως ότι όλοι έχουν την ίδια αφετηρία και μισούν το ίδιο την εργατική τάξη, την οποία δεν την θεωρούν πρωτοπορία.
  Όλοι οι παραπάνω παρά τις μεγάλες διαφορές τους ακουμπούν σε μικροαστικές θεωρίες που στην πραγματικότητα απευθύνονται είτε στα πιο εξαθλιωμένα τμήματα της εργατικής τάξης(τα χωρίς ταξική συνείδηση και τα λούμπεν στοιχεία της), είτε στα μικρομεσαία στρώματα που αισθάνονται μικροαστική τάξη και κατά βάση υιοθετούν μικροαστικά χωρίς καμία αξία ιδεολογικά σχήματα που μεταξύ τους λίγο ως πολύ μοιάζουν.
  Για παράδειγμα και οι σοσιαλδημοκράτες και οι φασίστες αναπτύσσουν τη θεωρία που λέει πως οι μικροαστοί δεν είναι ενδιάμεσα στρώματα ανάμεσα στην εργατική τάξη και το κεφάλαιο που ρέπουν πότε προς τα πάνω και πότε προς τα κάτω, αλλά μια ξεχωριστή τάξη που έχει ως αντίπαλο και την αστική και την εργατική τάξη αλλά αν είναι να διαλέξει σύμμαχο ανάμεσα στους δυο διαλέγει την αστική.
  Όπως για παράδειγμα οι σοσιαλδημοκράτες, ο ΣΥΝ, οι οικολόγοι και οι αριστεριστές της αυτοδιαχείρισης συμφωνούν πως "οι νόμοι της αγοράς είναι πιο αποτελεσματικοί και πιο σημαντικοί από το ζήτημα το ποιος κυριαρχεί στην ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και στο ζήτημα της διανομής των προϊόντων της εργασίας".
  Παρά τις όποιες διαφορές τους οι αριστεριστές, οι αναρχικοί, οι οπαδοί "του νέου επαναστατικού υποκειμένου", οι σοσιαλδημοκράτες και οι νέο αριστεροί* εκθειάζουν τις ιδέες του Μπούκτσιν που απορρέουν από το βιβλίο του "Αυθορμητισμός και οργάνωση", θεοποιώντας το "αυθόρμητο" ως ανώτερο επαναστατικό κίνητρο και πολεμώντας το συνειδητό, ως καπέλωμα της εργατικής τάξης στη μάζα, λες και η μετατροπή της σε όχλο θα επιφέρει το παραμικρό επαναστατικό αποτέλεσμα. Πέραν του ότι μπορεί να λειτουργήσει ως προβοκάτσια και να επιφέρει τα ακριβώς αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα, γίνεται μαγνήτης σε κάθε λογής ασφαλίτικο μηχανισμό του κράτους που θέλει να χτυπήσει το εργατικό λαϊκό κίνημα παρά τις όποιες καλές προθέσεις των παραπάνω*. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ήρωας του αριστερισμού και νυν οικολόγος - πράσινος Ντανιέλ κον Μπετίτ έλεγε, "Ο αυθορμητισμός είναι ο πλέον βολικός τρόπος να εκτονώνεται η επαναστατικότητα των μαζών".
  Παρά τις όποιες διαφορές τους όλοι οι παραπάνω* αρνούνται την ιστορική αποστολή της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, αρνούνται το ρόλο των Κ. Κ. και πολεμούν λυσσαλέα την επιστημονική κοσμοθεωρία του Μαρξισμού Λενινισμού που συνεπάγεται της πρωτοπόρας του οργάνωσης. Αντ' αυτού προτάσσουν μικροαστικά ρεύματα, με κορυφαίο αυτό του μικροαστικού ατομικισμού που είναι το ιδεολογικό μαραφέτι των σύγχρονων αντιεξουσιαστών και υιοθετείται και από τους "αντιεξουσιαστές" της κυβέρνησης του ΓΑΠ σε περιόδους που αυτή ήταν αντιπολίτευση όπως το Δεκέμβρη του 2008 μαζί με το ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Για όλους τους παραπάνω η εργατική τάξη δηλαδή το προλεταριάτο όχι μόνο δεν είναι η επαναστατική και πρωτοπόρα τάξη, αλλά είναι και αυτή που λόγω του πληθωρικού καταμερισμού της δεν μπορεί να είναι ενιαία και συμπαγής. Υιοθετούν τις απόψεις του βιβλίου του Γάλλου "ακτιβιστή" Αντρέ Γκόρτζ με τον τίτλο "Αντίο προλεταριάτο" και που κυκλοφόρησε το 1980. Με λίγα λόγια αναμασούν ότι "η εργατική τάξη δεν είναι και δεν μπορεί να λειτουργήσει ως σύνολο αλλά ως αυτόνομες και ξεχωριστές οντότητες" και "η εξουσία δεν μπορεί να κατακτηθεί παρά μόνο από μια τάξη που είναι κυρίαρχη". Αναμασούν την αντιεπιστημονική ρητορική της βλακείας και την συνθηματολογία των γκράφιτι, που είναι ναι μεν οξυδερκής αλλά ταυτόχρονα τόσο ρηχή μιας μιας και διατείνει σοφιστικού τύπου συμπεράσματα τα οποία δεν απορρέουν από καμία κοινωνική, ταξική και ιστορική πραγματικότητα και είναι 100% υποκειμενικός ιδεαλισμός. Φυσικά οι θέσεις του Αντρέ Γκόρτζ δεν εμφανίστηκαν από μόνες τους, παρόμοιες θέσεις αναπτύχθηκαν και από τους Α. Νέγκρι και Φ. Γκουατταρί που πρώτο παρουσίασαν το "νέο επαναστατικό υποκείμενο" που κατ΄αυτούς θα είναι η νεολαία, οι γυναίκες και το λούμπεν προλεταριάτο στη μπροσούρα "Οι νέοι χώροι της ελευθερίας". Παράλληλα με αυτούς δούλευε και η σχολή της Φρανκφούρτης γνωστή με το επίθετο "praxis" (Χέμπερτ Μαρκούζε - Μαξ Χορκχάιμερ), όπου το νέο επαναστατικό υποκείμενο ήταν κάπου ανάμεσα σε όλα τα παραπάνω, ενώ προσπαθούσε να διαστρεβλώσει τον Μαρξισμό, συνενώνοντας τον με θεωρίες όπως η φροϋδική και ο νεοθετικισμός, οδηγώντας τον Μαρξισμό κατευθείαν στον βολονταρισμό και στον υποκειμενικό ιδεαλισμό.
  Όλοι μαζί και αυτοί και οι αριστεριστές και οι οι αναρχικοί αρνούνται με επιμονή την δικτατορία του προλεταριάτου και την εργατοαγροτική συμμαχία, όπως αρνούνται την λενινιστική αρχή για τις τάξεις (α."τη θέση που κατέχουν σ' ένα ιστορικά καθορισμένο σύστημα κοινωνικής παραγωγής", β. "τη σχέση τους με τα μέσα παραγωγής", γ. "το ρόλο τους στην κοινωνική οργάνωση της εργασίας", δ. "πως ιδιοποιούνται τη μερίδα του κοινωνικού πλούτου", ε."ποιο είναι το μέγεθος της μερίδας του κοινωνικού πλούτου".) καθορίζοντας τες από το μέγεθος της φορολογικής τους δήλωσης, στο αν έχουν πισίνες, κινητά, ακίνητα και σταθερή εργασία, αν φορούν κοστούμι με γραβάτα, η είναι του alternativo style.
  Όλα αυτά τα μικροαστικά και απολιτίκ στοιχεία προβοκάρουν συνειδητά το μαζικό λαϊκό κίνημα αναπτύσσοντας πότε πρωτόγονο και πότε επιστημονικοφανή αντικομμουνισμό.
  Χτυπούν κατευθείαν στην καρδιά των μικρομεσαίων στρωμάτων που λόγω της μικρής ιδιοκτησίας που έχουν και του φόβου τους να μην την χάσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία, την ησυχία και τις παραδοσιακές η μη συνήθειες τους. Τα διαμορφώνουν έτσι για να αποδέχονται την εύπεπτη συνθηματολογία και τον καιροσκοπισμό όλων των παραπάνω "ιδεολογικών σχημάτων" γιατί η σκέψη τους δεν απαιτεί κάποια δυσκολία, ούτε κηρύττει την οποιαδήποτε σύγκρουση με το μονοπωλιακό καπιταλισμό, αλλά με τις εξουσίες η τα παρασκήνια γενικά και αόριστα.
  Συνήθως ο αντικομμουνιστής που μονίμως στηρίζεται στο ψέμα αναπτύσσει τη λογική του παραλόγου, τη σκέψη της μη σκέψης, κάνει σημαία του την παραϊστορία σε σχέση με την ιστορία, ενώ οι ιστορίες συνωμοσίας είναι το δόγμα του.
  Η δυνατότητα της επεξεργασίας του αντικομμουνιστή σε ένα οποιοδήποτε θέμα είναι τέτοια που φτάνει μόνο στο επίπεδο του διαχωρισμού του ειδικού από το γενικό, οδηγώντας την ενότητα του ειδικού και το γενικού στο αόριστο. Δεν έχει ιδέα πως όταν διαχωρίζεται και η ενότητα και η διάκριση ανάμεσα στα αντίθετα η τα σχετικώς ομοιογενή τότε η κατάληξη είναι η μεταφυσική. Αυτή τάση ομφαλοσκοπισμού και φυγής του γενικού από από ειδικό και το αντίστροφο χαρακτηρίζει τις ποιο ανώριμες πολιτικά ομαδούλες που έχουν πάρει οριστικά και αμετάκλητα η διαζύγιο από τη λογική η γραμμή από τις μυστικές υπηρεσίες να κάνουν αντικομμουνισμό. Αυτή η τάση χαρακτηρίζει και την κύρια πλευρά δραστηριοποίησης που αναπτύσσουν οι προβοκατόρικοι μηχανισμοί όταν αυτή εκδηλώνεται από ώριμα πολιτικά υποκείμενα(πρόσωπα, φορείς κόμματα).
  Το να διαχωρίζει κάποιος το γενικό απ' το ειδικό και το αντίστροφο διατρέχοντας στο μοιραίο και στην παρά - ιστορία είναι εκδήλωση μεταφυσικής και όχι διαλεκτικής αντιπαράθεσης
  Το καπιταλιστικό σύστημα και οι οργανωμένοι θεωρητικοί και πολιτικοί υποστηρικτές του προβάλουν μονάχα την πλευρά της ενότητας των αντιθέτων ως μοναδική τάση ανάπτυξης του κεφαλαίου μέσα στην ιστορία, μετατρέπουν δηλαδή την διαλεκτική σε μεταφυσική με γνώμονα τα συμφέροντα της τάξης που υπηρετούν.
  Τα υπερεπαναστατικά στοιχεία οι οπορτουνιστές και τα γκρουπούσκουλα κάθε αριστερίστικης λογής και κοπής φροντίζουν να αντιπαρατεθούν με τους παραπάνω μονάχα στη λογική της ενότητας των αντιθέτων χωρίς να λαμβάνουν υπόψιν τους ότι είναι μια ιστορικά υπαρκτή συνθήκη μέσα στο σύστημα που ζούμε, ότι ένα τμήμα της κοινωνικής συνείδησης που καλλιεργείται μέσα σε αυτό (το σύστημα) συνειδητά από την γέννηση ενός παιδιού μέχρι και το θάνατο του και μετατρέπεται σε αξίωμα γι αυτό. Στην πραγματικότητα επιλέγουν να μην αντιπαραθέσουν διαλεκτικά "την αντίθεση των αντιθέτων" απέναντι στην "ενότητα των αντιθέτων" με αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου να αποδέχονται αυτό που πολεμούν γιατί παίζουν με όρους μεταφυσικής και όχι διαλεκτικής σε ξένο γήπεδο και με έναν αντίπαλο που δεν έχει όρεξη να χάσει, ενώ έχει περισσότερη εμπειρία και πολύ ανώτερα και περισσότερα όπλα.
  Διαλέγουν συνειδητά το "αυθόρμητο" δεν το μετατρέπουν σε συνειδητή πάλη με τακτική και στρατηγική, επιλέγουν να σπάσουν τα μούτρα τους (μπαίνουν σαν ταύροι σε υαλοπωλείο) καλλιεργώντας την ηττοπάθεια και την μοιρολατρία γιατί δεν είναι δυνατόν να νικήσεις έναν αντίπαλο που εκτός του ότι είναι πολύ πιο ισχυρός από αυτούς, αλλά τον δικαιώνουν και στα μάτια των φτωχών λαϊκών στρωμάτων που τα ονομάζουν νοικοκυραίους γιατί μονίμως στρέφονται σε αυτού του είδους τα "ανώριμα" πολιτικά σχήματα.
  Δεν τολμούν να μελετήσουν τις θεωρητικές, ιστορικές και ποιοτικές πλευρές του αντιπάλου με αποτέλεσμα να του παραδίνουν ακόμα μεγαλύτερες ποσότητες λαϊκής ανοχής, να τον κάνουν ανθεκτικότερο απέναντι στις αδυναμίες που απ' την φύση του έχει.
  Δεν έχουν ιδέα γι' αυτό που έγραφε και έλεγε ο Ένγκελς και ο Λένιν και αφορούσε την αντίθεση της υλιστικής διαλεκτικής με τον μηχανιστικό υλισμό, πεποίθηση μας είναι ότι κάποιοι από αυτούς δεν μπορούν να κατανοήσουν πως ο τελευταίος είναι ιδεαλισμός δηλαδή μεταφυσική. Αρνούνται την πραγματικότητα, αρνούνται να καταλάβουν πως αυτή δεν γίνεται κατανοητή από τις αισθήσεις, αλλά από την ανώτερη επιστημονική κοσμοθεωρία όλων των εποχών, τον ιστορικό και διαλεκτικό υλισμό.
  Όταν το "νέο υποκείμενο" όπως ονομάζουν κάθε λογής και είδους "αυθορμητισμό", βρίσκει απέναντι του όχι μόνο το σύστημα αλλά και τις συνεπείς ταξικές δυνάμεις, η αδυναμίες τους βγαίνουν αυτόματα στη φόρα και αναπτύσσουν έναν αντικομμουνισμό χειρότερο και από τον εθνικοσοσιαλιστικό.
  Η δεν έχουν ιδέα, η δεν μπορούν να καταλάβουν ότι για να γίνει η αντίσταση καθήκον και για να έχει αποτελεσματικά χαρακτηριστικά δεν πρέπει να αγνοεί τις υπάρχουσες συνθήκες.
  Όλες οι αριστερίστικες ομάδες προβάλουν το τώρα και το άμεσα ως μια απαράβατη συνθήκη χωρίς πρόγραμμα, χωρίς προοπτικές, χωρίς ίχνος σοβαρότητας και επαναστατικής πρωτοπορίας, όποιος τους αποδείξει πόσο ανώφελο είναι αυτό που κάνουν και πόσο τελικά περιφρουρεί το ίδιο το σύστημα αρχίζει ο πρωτόγονος αντικομμουνισμός.
  Απ' ότι διαβάζεται δεν μιλάμε για τις κεφαλές των ομάδων αυτών που συνειδητά προτάσσουν το αυθόρμητο υπηρετώντας το ΠΑΣΟΚ που υπηρετεί ως σοσιαλδημοκρατία το σύστημα, αλλά για όλους όσοι τους ακολουθούν γιατί το σύστημα έχει καλλιεργήσει τη λογική "άντρα θέλω τώρα τον θέλω", η το άλλο προβοκατόρικο στις "18 Σοσιαλισμό", που από το 1974 μέχρι σήμερα υπηρετεί το σύστημα και μόνο αυτό.
  Ποτέ πουθενά και με κανένα τρόπο η ιστορία του επαναστατικού κινήματος δεν γράφτηκε με την μικροαστική αυθαιρεσία των αυτοοργανωμένων γκρουπούσκουλων που πότε μιλούν για τον "αετό της επανάστασης"(χρησιμοποιώντας τους αρχικούς χαρακτηρισμούς του Λένιν για τη Ρόζα ερμηνεύοντας το θάρρος της, ξεχνώντας ότι μετά την πέρασε γενεές 14 για τις επαναστατικές τις αυθαιρεσίες σε επίπεδο τακτικής και στρατηγικής) και πότε για τον μεγαλύτερο απατεωνίσκο όλων των εποχών του τον αγαπημένο των απανταχού ΠΑΣΟΚων, Λέων Μπρόνσταϊν (Τρότσκι), (ούτε απατεώνας μπορούσε να είναι ο τύπος), κάνουν λάβαρο το αυθόρμητο λες και με αυτό γράφονται οι σελίδες της επαναστατικής ιστορίας.
  Ακόμα και η αστική Γαλλική επανάσταση που ουσιαστικά άλλαζε εκμεταλλευτές ήταν κάτω από την επίδραση καλά οργανωμένων επαναστατικών φρουρών και δρούσαν με τακτική και στρατηγική, έκαναν το αυθόρμητο συνειδητό και γι αυτό πέτυχαν ότι πέτυχαν.
  Υπέρ - επαναστάτες και οπορτουνιστές αντικομμουνιστές μετατρέπονται σε εμπειριστές και αρέσκονται στα σκληρά παζαρέματα, δείχνοντας (εσκεμμένα) άγνοια στη διασύνδεση θεωρίας και πράξης, περιορίζονται και οχυρώνονται στο πρόβλημα και στο διαμοιρασμό θέσεων στους "περισσότερο άξιους", στην ετερόκλητη σύγκλιση προγραμμάτων για να "λυθεί" τάχατες το πρόβλημα, βγάζοντας λάδι τον καπιταλισμό, ενώ δεν βρίσκουν τίποτα το θετικό στον σοσιαλισμό που γνωρίσαμε τον οποίο λυσσαλέα χτυπούν λες και πρόκειται για τον χειρότερο εχθρό τους.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 02.02.2011
• 13:02

  Η ιστορία γράφεται με ανυπυακοή...

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Αν και είχαμε σκοπό γι' αυτό το μήνα να γράψουμε το β' μέρος του άρθρου "Επιστημονικός Κομμουνισμός vs Αντιεπιστημονικός Αντικομμουνισμός , οι εξελίξεις τρέχουν και είναι συγκλονιστικές, τόσο συγκλονιστικές που το β' μέρος θα το μεταθέσουμε - μετατοπίσουμε σε ένα από τα μελλοντικά μας άρθρα.
  Οι εικόνες που βλέπουμε απ' τα μέσα του Γενάρη στην Τυνησία εις βάρος του σοσιαλδημοκράτη Μπεν Αλί και στην Αίγυπτο εις βάρος του επίσης σοσιαλδημοκράτη Μουμπάρακ, θα τις βλέπουμε από τούδε και στο εξής συνεχώς. Δεν ξέρουμε αν θα γίνει παντού, σε γείτονες γεωγραφικά χώρες με κοινά συμφέροντα και συγγενείς εθνότητες, λαότητες κλπ, η σε εντελώς διάφορες και διαφορετικές χώρες ξεχωριστά, όμως ένα είναι σίγουρο και άκρως συγκλονιστικό ότι η ιστορία γράφονταν, γράφεται και θα γράφεται με ανυπακοή και απειθαρχία.
  Ότι μέτρα και αν πάρουν όσα και αν είναι αυτά όσους στρατούς και αν επιστρατεύσουν, όσα τεθωρακισμένα και να κατεβάσουν όσους όποιους "Άγιους Παντελεήμονες"(με Χρυσαυγίτες και Κ.Φόρουμ και να στήσουν για να αποπροσανατολίσουν τον κοινωνικό ιστό), όσα "ακηδεμόνευτα κινήματα" του νέου υποκειμένου και αν στήσουν, όσους κοινωνικούς αυτοματισμούς και να ενεργοποιήσουν, όσο ψέμα και να διασπείρουν στους λαούς, όσο αντικομμουνισμό και να εξαπολύσουν, ξέρουν πως οι λαοί με την διαπάλη τους θα χτίσουν τους δικούς τους κόσμους και το δικό τους μέλλον, ακόμα και αν οι εξελίξεις στη Β. Αφρική δεν φέρουν αρχικά και σε πρώτη φάση τα επιθυμητά αποτελέσματα
  Ακόμα και αν δεν επιτευχθεί ο σοσιαλισμός(κατ' εμάς δεν υπάρχουν τέτοιες προϋποθέσεις ακόμα, αν και κανείς ποτέ δεν ξέρει), σε αυτή η και σε κάποια επόμενη φάση της ιστορίας, η ίδια δεν έχει τελειώσει και ούτε θα τελειώσει έτσι εύκολα αφού οι λαοί δεν έχουν πει ακόμα όχι την τελευταία τους λέξη, αλλά ούτε και την πρώτη.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 13.01.2011
• 12:21

  Επιστημονικός Κομμουνισμός vs Αντιεπιστημονικός Αντικομμουνισμός (1ο Μέρος "Το ιδεολογικό χτύπημα εκ των έσω")

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  " Όταν ξεχνάς την ιστορία σου είσαι υποχρεωμένος να την βρεις μπροστά σου και να την ξαναζήσεις." παλιά κινέζικη παροιμία.
  Όταν το πολιτικό και όχι μόνο προσωπικό της άρχουσας τάξης κατάλαβε πόσο σημαντικές ήταν (για μας τους κομμουνιστές όλης της υφηλίου) η απόφαση του 18ου Συνεδρίου του ΚΚΕ για το σοσιαλισμό, ξεκίνησαν μια ενορχηστρωμένη, συστηματική αντικομμουνιστή προπαγάνδα, ένα όργιο κατασυκοφάντησης που ομολογούσε τους πόνους και τους φόβους τους που δεν είναι άλλοι από την αρχή του τέλους για το σύστημα τους.
  Η απόφαση αυτή αυτή αποτέλεσε και αποτελεί ένα ολοκληρωμένο μπούσουλα και μια επεξεργασμένη πολιτική και ιδεολογική απόφαση - πρόταση που θα μπορέσει να λειτουργήσει ως μίτος της Αριάδνης στα περισσότερα Κ. Κ , ως οδηγός για τη νέα έφοδο των πλατιών λαϊκών στρωμάτων στα χειμερινά ανάκτορα του 21ου αιώνα του αιώνα του σοσιαλισμού.
  Μετά από τις ανατροπές του 1989-1991, αλλά και πολύ πριν από αυτές, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, όπου το έδαφος για τις ανατροπές προετοιμάζονταν, ο αντικομμουνισμός δειλά - δειλά επέστρεφε στο επίπεδο του 1910-1930, αν και ποτέ στην πραγματικότητα ουδέποτε είχε σταματήσει. Όμως ετούτη τη φορά, δηλαδή εκείνη την περίοδο(1986-1991) το χτύπημα και ο αντικομμουνισμός είχε άλλα νεότερα και ποιοτικότερα χαρακτηριστικά, όπως το σημείο αφετηρίας εκκίνησης και αναφοράς ένα ισχυρό τμήμα από το υψηλά ισταμένο στελεχικό δυναμικό του ΚΚΣΕ, αλλά και των κομμουνιστικών κομμάτων που είχαν αποκτήσει σοσιαλδημοκρατικά και ευρωκομμουνιστικά χαρακτηριστικά, που έκαναν πάρτι με το που αποκαθήλωσαν πραξικοπηματικά τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό από το κόμμα και το κράτος.
  Τα νεότερα και ποιοτικότερα χαρακτηριστικά του οπορτουνισμού ουσιαστικά ενσωμάτωναν ολόκληρο το παρελθόν του μικροαστικού και του ουτοπικού σοσιαλισμού όμως αυτά από μόνα τους και πάλι δεν έφταναν γιατί είχαν περισσότερα χαρακτηριστικά αυθόρμητης παρά συνειδητής σκέψης και δράσης .
  Ο οπορτουνισμός από την εποχή των Μπογκτάνωφ - Μαρτώφ μέχρι το 1986 αποκτούσε όλο και πιο χρήσιμες εμπειρίες, ειδικότερα από το θάνατο του Στάλιν και μετά. Δεν έκανε πίσω πουθενά και σε τίποτα. Εντελώς ξεδιάντροπα και εικονικά(για να ξεγελάσει τα απλά μέλη του Κ. Κ. ) υιοθέτησε όλα τα χαρακτηριστικά της ταξικής πάλης(αλλά χωρίς αυτήν) τα οποία επεξεργάζεται και ενσωματώνει ένα Κομμουνιστικό Κόμμα αλλά σε άλλη κατεύθυνση, ενώ όταν του δόθηκε η ευκαιρία ξεκίνησε πόλεμο στην φυσιογνωμία του Κ. Κ. , δηλαδή στο ίδιο το Κ. Κ. Μεθοδικά και απ' τα πάνω εγκαταλείπονται τα κομμουνιστικά χαρακτηριστικά και υιοθετούνται προσωρινά και ονομαστικά, η "αυτοδιαχείριση", ο "τροτσκιστικός τυχοδιωκτισμός" και ο "δημοκρατικός σοσιαλισμός", δηλαδή όλα τα μη - κομμουνιστικά θεωρητικά όπλα. Γίνεται σημαία η πορεία προς την ολοκλήρωση του παλλαϊκού κράτους(που είναι άλλο πράγμα από την παλλαϊκή άμυνα 1936 - 1941 και του μεγάλου πατριωτικού πολέμου) και σχεδιασμένα δεν κάνει μαζικά εργάτες μέλη του κόμματος, αλλά διανοούμενους που το 1988 θα προχωρήσουν ανοιχτά σε αντεπαναστατικά πραξικοπήματα απ' τα πάνω με ηγέτη τον τότε Γ.Γ. του ΚΚΣΕ Μιχαήλ(Αρχαγγέλλου της μεγαλύτερης προδοσίας όλων των εποχών, Γκορμπατσόφ).
  Τόσο σε επίπεδο τακτικής όσο και σε επίπεδο στρατηγικής αλλά με αντεστραμμένη την κατεύθυνση και αλλοιωμένη την φυσιογνωμία στο όνομα του σοσιαλισμού από ένα σημείο και μετά ο οπορτουνισμός δεν χτυπούσε τον καπιταλισμό, αλλά ενσωμάτωνε στοιχεία του όπως αυτό του νόμου της αξίας και χτυπούσε ανοιχτά την εργατική τάξη και μάλιστα μέσα από το σοσιαλισμό απ' τα πάνω και κρυφά. Ενώ έπινε νερό στο όνομα της επανάστασης και ξεγελούσε τα πλατιά λαϊκά στρώματα είχε βάλει από την πίσω πόρτα την αντεπανάσταση Φυσικά όσο υπήρχε η μεγάλη Σοβιετική Σοσιαλιστική Ένωση, (η σίγουρα και αποδεδειγμένα μεγαλύτερη και πιο άμεση Δημοκρατία που γνώρισε ποτέ έως τώρα η ανθρωπότητα). Όλα τα αντεπαναστατικά στοιχεία δεν μπορούσαν να εκμεταλλευτούν τον ατελείωτο, πλούτο, τα τεράστια και υπερσύγχρονα μέσα παραγωγής και τις πλέον ανεπτυγμένες παραγωγικές δυνάμεις που γνώρισε ποτέ η ανθρώπινη ιστορία. Επουδενί δεν μπορούσαν να χωνέψουν ότι τα μέσα παραγωγής άνηκαν και θα άνηκαν στους μουζίκους που τα δημιούργησαν και όχι σε αυτά τα στοιχεία. Ωστόσο το δούλευαν μεθοδικά, όσο και αν ήθελαν, όσο και αν προσπαθούσαν μεθοδικά έπρεπε να κάνουν υπομονή και όσο οι εργάτες δεν γίνονταν μέλη του κόμματος, όσο ο καπιταλιστικός "νόμος της αξίας" δούλευε, όσο το ψεύτο "παλλαϊκό" κράτος μετέτρεπε την ταξική πάλη της εργατικής δημοκρατίας σε ταξικό πασιφισμό(ειρήνη), τόσο άνοιγε ο δρόμος της ανατροπής του σοσιαλισμού απ΄ τα πάνω προς τα κάτω όπου εκείνο το τμήμα της διανόησης(προετοίμαζε, πρωτοστατούσε και αργότερα θα πρωταγωνιστούσε, προωθώντας την αντεπανάσταση το 1989 - 1991) ταυτόχρονα εξόπλιζε τη φαρέτρα των πιο αντιδραστικών και αντικομμουνιστικών κύκλων εντός και εκτός της μεγάλης ΕΣΣΔ, που σήμερα εξομοιώνει αντιεπιστημονικά τον φασισμό με το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.
  Φυσικά ό όρος για να ανατραπεί η ΕΣΣΔ ήταν το χτύπημα στην βασική αρχή της οργάνωσης του κόμματος, της κοινωνίας και της χώρας, στο δημοκρατικό συγκεντρωτισμό
  Κατά τους οπορτουνιστές όλων των αποχρώσεων ο παρακάτω κανόνας είναι αξίωμα και όλοι οι οπορτουνιστές το έχουν κάνει σημαία, πάρτε μαι γεύση από αυτόν λοιπόν:
  "Ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός δεν μπορεί και δεν γίνεται να υπάρξει ως σοσιαλιστική αρχή λειτουργίας, διότι η δημοκρατία είναι ασύμβατη και διάφορη με τον συγκεντρωτισμό και τον κοινωνικό λαϊκό έλεγχο, όπως και ο κοινωνικός λαϊκός έλεγχος και ο συγκεντρωτισμός ασύμβατος και διάφορος με τη δημοκρατία. Ο ΔΣ αποτελεί την πιο στυγνή μορφή καταστολής της ελεύθερης βούλησης μέσα στο κόμμα και στο κράτος, είναι ένα σταλινικό κατάλοιπο που εκφράζει την τυφλή υπακοή των μελών του κόμματος σε αποφάσεις και κοπτάτσιες. Ο Πόλεμος στον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό είναι πόλεμος στην αρχή της πλειοψηφίας και οποιαδήποτε αρχή, της οποιασδήποτε πλειοψηφίας που υποτάσσει την μειοψηφία στις αποφάσεις της πλειοψηφίας είναι μη δημοκρατία".
  Άθελα τους όλοι οι οπορτουνιστές κάνουν σημαία τους την αρχή της μειοψηφίας που ταξικά εκφράζει και καταδείχνει πως δεν ανήκουν ούτε στην εργατική τάξη ούτε και ενδιαφέρονται να υπερασπίσουν τον πολιτικό της ρόλο, ούτε το σοσιαλισμό που είναι η δικτατορία του προλεταριάτου και όχι κάτι γενικό και αόριστο, αλλά τις μικροαστικές τους ανησυχίες.
  Αυτό δείχνει ότι κατά τους αναθεωρητές δεν αρκούσε μια εξονυχιστική και εξαντλητική αναθεώρηση των Λενινιστικών των αρχών και των θέσεων ενός Κ. Κ. αλλά ούτε και μια ξεδιάντροπη εγκατάλειψη της επαναστατικής του φυσιογνωμίας. Για να πραγματοποιηθούν όλα τα παραπάνω έπρεπε να πάρουν την πλειοψηφία στα καθοδηγητικά όργανα να αλώσουν και να αλλοιώσουν το μαρξιστικό λενινιστικό οπλοστάσιο με ένα δήθεν πιο σύγχρονο και πιο εύπεπτο για τους εργάτες της δύσης, να βάλουν κανόνες της αγοράς στη λειτουργία του κόμματος και του κράτους. Δεν χρειάζεται και μεγάλη εξήγηση πως η αρχική σιωπηλή αντικατάσταση του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού με τα αστικό - δημοκρατικά χαρακτηριστικά στο κόμμα και η μετέπειτα κατάργηση του έμπασε στο κράτος τα ιδιωτικό - οικονομικά κριτήρια όχι από την πίσω πόρτα αλλά από την κεντρική.
  Οι οπορτουνιστές δεν ενδιαφέρονταν για την ολοκλήρωση της κατάργησης του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, αλλά για την επαναφορά του. Γενικά αποσκοπούσαν στην αντικατάσταση του σοσιαλισμού προπαγανδίζοντας την βελτίωση του μέσα από μια προσπάθεια "μεταρρυθμίσεων" μέσα στους κόλπους του ίδιου του σοσιαλισμού.
  Στο δυτικό κόσμο, οι οπορτουνιστές που είχαν ανέλθει τα υψηλά κλιμάκια των Κ. Κ., εκφύλιζαν τα χαρακτηριστικά των κομμάτων τους υπονομεύοντας την επαναστατική τους θεωρία και δράση και από κόμματα σύγκρουσης τα μετέτρεπαν σε σοσιαλδημοκρατικά της σχολής της ισορροπίας με μοναδικό σκοπό την βελτίωση του καπιταλισμού.
  Αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο μέσα από την φιλελευθεροποίηση της κομματικής δράσης(δηλαδή με την κατάργηση του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού), όπου ο καθένας μπορεί να κάνει ότι θέλει και όπως θέλει χωρίς να δίνει λογαριασμό στην αρχή της πλειοψηφίας και στις αποφάσεις της. Αυτή η αρχή, είναι ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός δηλαδή η βασική αρχή λειτουργίας των Κ. Κ που σημαίνει τον έλεγχο πραγματοποίησης των αποφάσεων απ΄κάτω προς τα πάνω και το αντίστροφο.
  Αυτές οι φιλελεύθερες ρεφορμιστικές θέσεις προωθούν την λογική που λέει "πως η πραγματικότητα είχε διαψεύσει κάποιες θεωρίες ή προβλέψεις του Καρλ Μαρξ, υποστηρίζοντας ότι είναι δυνατή η άμβλυνση της πάλης των τάξεων και η οργάνωση του εργατικού αγώνα μονάχα μέσα από νόμιμες διαδικασίες μέσα στα πλαίσια του στενού αστικού κράτους".
  Όσοι ομολογούν κάτι τέτοια ομολογούν ανοικτά, ότι δεν χρειάζονται τα 3 βασικά χαρακτηριστικά του Κ. Κ. , όλα μαζί η το καθένα ξεχωριστά και τότε ακριβώς περνούν εμμέσως πλην σαφώς, αλλά σίγουρα ευθέως ενάντια στην ιδέα της σοσιαλιστικής επαναστάσεως και ουσιαστικά πολεμούν τον επιστημονικό κομμουνισμό στη βάση του.
  Σύμφωνα με το Λένιν κόμμα νέου τύπου είναι:
  1)Το κόμμα της εργατικής τάξης που σε σχέση με τα άλλα εργατικά κόμματα παλεύει για το σοσιαλισμό(το κατώτερο στάδιο του Κομμουνισμού) και για τον Κομμουνισμό όπου εκεί καταργείται η ταξική πάλη, (στο σοσιαλισμό συνεχίζεται). Εκεί έγκειται και μέρος της ανατροπής του σοσιαλισμού δηλάδή στην αντιεπιστημονική κατάργηση της ταξικής πάλης στο σοσιαλισμό. Αυτό το υποστήριζε ένα τμήμα της διανόησης(που σκέφτονταν μόνο την ανατροπή του σοσιαλισμού) πραγματοποιούνταν ήδη από την εποχή του Μπουχάριν. Με τα όπλα του τελευταίου έγινε κατορθωτή η ανατροπή του 1991. Φυσικά η ταξική πάλη που δούλευε κανονικά και με το νόμο στο εσωτερικό του σοσιαλισμού ανάμεσα στην εργατική τάξη και του συμμάχου στρώματος αυτού της “διανόησης”(μέσα στο σοσιαλισμό) βρήκε νικητή τη διανόηση γιατί από το 1956 και μετά, το πάνω χέρι στο κόμμα και στο κράτος το πήρε αυτή στρώνοντας το έδαφος για τη διάλυση του σοσιαλισμού. Ο λόγος φυσικά ήταν ένας, να γίνει αυτή η αστική τάξη αργότερα(όταν διαλυθεί η ΕΣΣΔ), γιατί όσο υπήρχε αυτή κάτι ταξιτζήδες του Γκορμπατσόφ όπως ο νυν πρόεδρος της Τσέλσι δηλαδή ο Αμπράμοβιτς δεν θα γίνονταν αστική τάξη όπως αυτός εν μια νυκτί.
  2)Το κόμμα που ως βασική επιστημονική κοσμοθεωρία(όπλο)έχει το Μαρξισμό Λενινισμό, τον ιστορικό και διαλεκτικό υλισμό και τον επιστημονικό σοσιαλισμό – κομμουνισμό.
  3)Βασική αρχή λειτουργίας έχει τον ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΤΙΣΜΟ, δηλαδή την πιο ουσιώδη άμεσο δημοκρατική διαδικασία, η οποία είναι ο έλεγχος από τα κάτω προς τα πάνω και από τα πάνω προς τα κάτω και ελέγχει συνεχώς τις αποφάσεις του κόμματος και του κράτους στο σοσιαλισμό.
  Το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε για να καταφέρουν να τον διαλύσουν και να πάρουν τα Μέσα Παραγωγής(αντικείμενα και μέσα εργασίας, δηλαδή τον πλούτο που δημιούργησε ο μεγάλος σοβιετικός λαός), στα χέρια τους εκείνο το τμήμα της διανόησης που θα γίνει το 1991 η μελλοντική αστική τάξη, είναι αυτοί και οι συν αυτών (μετέπειτα Σιλλοβικοί και Οικονομιστές), που θα έπρεπε να εκτοπίσουν τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό απ’ το κόμμα και το κράτος, να πάρουν την πλειοψηφία μέσα σε μακρύ χρονικό διάστημα και με εξωγενή βοήθεια και στο τέλος να διαλύσουν την ΕΣΣΔ, ο Στάλιν και Ζτάνωφ τους έδειχναν με το δάχτυλο και τους ονόμαζαν εχθρούς του λαού, δυστυχώς η ιστορία μέχρι σήμερα τους δικαιώνει η ιστορία, για αύριο φυσικά και όχι…
  Τώρα οι ειρηνικές και οι βελούδινες πορτοκαλί “επαναστάσεις” και οι καταρρεύσεις,είναι για εγκεφαλικά ανίκανους και ανιστόρητους που μόνο η σοσιαλδημοκρατία και τα αδέλφια του ο εθνικοσοσιαλισμός και ο αριστερισμός μπορούν να βγάλουν…
  Ο θανάσιμος αντίπαλος όλων αυτών που ανέτρεψαν την ΕΣΣΔ ήταν και παραμένει ο Λένιν και το «κόμμα νέου τύπου», όποτε αναφέρονται στον Στάλιν δείχνουν τον Λένιν, έτσι ξεκίνησαν με τον πόλεμο στην λεγόμενη "προσωπολατρία" και στην λεγόμενη "αποσταλινοποιήση" που στην ουσία είναι "απολενινοποήση", είναι πέταμα στον κάλαθο των αχρήστων όλων των όπλων της ταξικής πάλης. Να μην ξεχνάμε τι έλεγε ο Λένιν για το ρόλο του ηγέτη στην ιστορία και τις έσερνε σε πολυτελή κοσμητικά επίθετα στον Λένιν ο μεγαλύτερος τυχοδιώκτης και ταυτόχρονα σαχλαμάρας όλων των εποχών ο μικροαστός Μπρόνσταϊν γνωστός και ως Τρότσκι.
  Ο τελικός σκοπός τους τελικά είναι να αποπροσανατολίζουν διαρκώς τις λαϊκές μάζες με αντιεπιστημονικά συνθήματα - κορώνες εναντίον της «γραφειοκρατίας» , του «ολοκληρωτισμού» και άλλα όπως αυτά της "διαφάνειας", η της "μεταρρύθμισης" είναι η εγκατάλειψη βασικών επαναστατικών αρχών όπως ο κεντρικός σχεδιασμός, ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, η κομμουνιστική πειθαρχεία και η αντικατάσταση τους με μικροαστικές αντιεπιστημονικές θεωρίες είναι κυρίως «σοσιαλδημοκρατικών» αντιλήψεων. Όλες αυτές οι "θεωρίας" κινούνται ανάμεσα στην υπεράσπιση του «κοινωνικού κράτους» και της «κοινωνικής Ειρήνης» στο τρεϊντγουνιονισμό, τη «κατακεραύνωση του κοινωνικού αποκλεισμού», την «αυτοδιαχείριση», η «τον κοινωνικό Δαρβινισμό», της «παγκοσμιοποίησης», της«κοινωνίας των 2 η των περισσότερων ταχυτήτων », την αποθέωση του Μπέρνσταϊν και του Κεϋνς. Με τον τρόπο αυτό χρυσώνουν το χάπι του Ιμπεριαλισμού και του δίνουν σανίδα σωτηρίας απ’ τα αριστερά. Στο τέλος ο μονοπωλιακός καπιταλισμός, με τη βοήθεια της σανίδας σωτηρίας για το μεγάλο κεφάλαιο, αυτό γίνεται επιθετικότερο και πιο επικίνδυνο από ποτέ.
  Θα σας παραπέμψουμε σε παλαιότερες αναρτήσεις που αφορούν τον οπορτουνισμό του χτες και του σήμερα. Τα σημερινά εκτός τόπου και χρόνου αντιεπιστημονικά του κηρύγματα περί "ενότητας της αριστεράς" είναι κηρύγματα που ενσωματώνουν στην βάση τους όλες αυτές τις μικροαστικές θεωρίες που βοήθησαν στην ανατροπή του σοσιαλισμού, που ηθελημένα έκλειναν τα μάτια στην βασική αντίθεση και αντίφαση της κοινωνικής παραγωγής και του κεφαλαίου στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, για να τον φέρουν από την πίσω πόρτα.
  Όταν μιλάμε για τον σοσιαλισμό που νομοτελειακά θα ξανά πραγματοποιηθεί, πρέπει να μάθουμε να ξεχωρίζουμε το σύμμαχο από το "σύμμαχο", Πρέπει να αντλούμε από την ιστορία του εργατικού κινήματος και από τον σοσιαλισμό που γνωρίσαμε πως ο αντικομμουνισμός δεν βρίσκεται μόνο στην καρδιά του πολιτικού προσωπικού του μονοπωλιακού και όχι μόνο κεφαλαίου, αλλά και στο κατώφλι κάθε εικονικά "σύμμαχης" σοσιαλίζοντος μικροαστικής θεωρίας που είτε προσπαθεί να ενσωματώσει τον σοσιαλισμό στον καπιταλισμό, είτε προσπαθεί να καταργήσει νομικίστικα την ταξική πάλη μέσα στον σοσιαλισμό, είτε να κάνει κάθε είδους διανοουμενίστικη θεωρία επαναστατική, δηλαδή να κάνει ότι θεωρεί το μεγάλο κεφάλαιο ακίνδυνο για τον εαυτό του.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 04.01.2011
• 11:50

  Πωλείται και το σπίτι μας..... Μέρος 2ο

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Η ένταξη μας στο μηχανισμό στήριξης εκτός των επώδυνων και αντιλαϊκών μέτρων που συνεχώς θα παίρνονται και μετά το 2012 για την στήριξη της ΕΕ του 2020, θα κάνει τη χώρα τόσο ελάχιστη από άποψη πλουτοπαραγωγικών πηγών που ακόμα και να απεμπλακούμε σε κάποια φάση από τον όποιο μελλοντικό μηχανισμό δεν θα μπορεί να οικοδομηθεί ένα ανεξάρτητο μέλλον για μας και τα παιδιά μας.
  Ταυτόχρονα με τη λεηλασία που θα επιβληθεί στα αντικείμενα εργασίας(πλουτοπαραγωγικές πηγές), τα εργασιακά δικαιώματα θα επιστρέψουν στο επίπεδο του 1911(για να μην πούμε ακόμα πιο πίσω), και παράλληλα θα σημάνει πλήρη καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων και των φτωχομεσαίων στρωμάτων της πόλης και του χωριού. Όλες οι ευρωσυνθήκες ενσωματώνονται στο μνημόνιο το οποίο τα κόμματα του ευρωμονοδρόμου τις έχουν αποδεχτεί και υπερασπίζονται ακόμα και σήμερα με τις όποιες παρεκκλίσεις. Αυτή η μαζική επίθεση καταλήστευσης στα αντικείμενα και στα μέσα εργασίας(μέσα παραγωγής) και στις παραγωγικές δυνάμεις δεν έχει ως αιτία τα ελλείμματα, είναι αποτέλεσμα και συνέχεια της παραπέρα συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του πολυεθνικού κεφαλαίου. Με αφορμή τα ελλείμματα αλλά χωρίς αντικειμενική βάση αυτά, (αλλά την καπιταλιστική κρίση και τις αιτίες της), τα μονοπώλια και το εγχώριο πολιτικό τους προσωπικό έχουν βάλει στο μάτι τον φυσικό και υλικό πλούτο της χώρας, δεν ήταν τυχαία η τοποθέτηση του κ. Καρατζαφέρη να δοθούν τα μάρμαρα της Πεντέλης και της Καρύστου προς εκμετάλλευση.
  Φυσικά σε πολιτικό επίπεδο ρόλο έπαιξαν: α)Ολόκληρο το αστικό πολιτικό προσωπικό, β)Τα κόμματα - παρατάξεις μικροαστικής αφετηρίας όπως ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, η το ΛΑ.Ο.Σ.
  Η πραγματικότητα από μόνη της φωνάζει και μάλιστα με στεντόρεια φωνή. Έστω και μια δόση επί των δανείων να καθυστερήσει, θα σημάνει αυτόματη κατάσχεση πλουτοπαραγωγικών μονάδων τις χώρας από τους "προστάτες" μας και μάλιστα χωρίς καμία δυνατότητα επαναδιαπραγμάτευσης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας επί των αντικειμένων εργασίας που δεν είναι τίποτα άλλο από τις πλουτοπαραγωγικές πηγές.
  Πρέπει να σημειώσουμε πως η κυβέρνηση και οι προηγούμενες ειδικά του ΠΑΣΟΚ, αλλά και τα κόμματα της πλουτοκρατίας, όσοι ψήφισαν τις ευρωσυνθήκες είτε με "υπέρ" είτε με παρών, είτε με "λευκό" και όλοι όσοι ψήφισαν το μνημόνιο το 2010 είναι οι κυρίως υπεύθυνοι.
  Μπορεί από τα πιο δεξιά έως τα πιο αριστερίστικα γκρουπούσκουλα του συστήματος να παρουσιάζουν την χώρα "υπό κατοχή", αλλά όλοι έχουν ευθύνες, όλοι πλην ΚΚΕ το οποίο μόνο και έρημο φώναζε από το 1992 και μετά χωρίς να αποδεχτεί τίποτα από τα όλα όσα ζούμε τώρα.
  Αυτή η γελοία προπαγάνδα που βγάζει λάδι την χειρότερη κυβέρνηση όλων των εποχών, με το αιτιολογικό πως δεν κυβερνά, πηγάζει από όλες ανεξαιρέτως τις πολιτικές δυνάμεις εκτός του ΚΚΕ. Με μπροστάρη το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και την «αντικαπιταλιστική αριστερά», αλλά και τη ΝΔ με το ΛΑΟΣ, ο καθένας με τα δικά του χαρακτηριστικά, κάνουν σημαία τους το παραμύθι ότι η χώρα είναι υπό «κατοχή», αυτοί δηλαδή που την έθεσαν στα δύο μέτρα...
  Φυσικά και η χώρα είναι σε κατοχή αλλά με όρους πείνας, φτώχειας, εξαθλίωσης, όπως ακριβώς την έλεγαν και συνεχίζουν να την ονομάζουν [όσοι την έζησαν (και όσοι ακόμα συνεχίζουν να ζουν) την περίοδο της τριπλής κατοχής 1941-1944] και όχι από την τρόικα. Είναι ψέμα μεγατόνων πως η κυβέρνηση δεν ασκεί δική της πολιτική(σε πολλές περιπτώσεις είναι βασιλικότερη του βασιλέως), πραγματοποιώντας αποφάσεις άλλων. Πρόκειται για ένα παραμύθι μια προπαγάνδα του χειρίστου είδους που ζημιώνει το λαό υπονομεύοντας το αντιιμπεριαλιστικό, αντιμονοπωλιακό μέτωπο που αντικειμενικά αποτελεί την μοναδική πραγματική λύση μιας και απορρέει από τις αποφάσεις του πιο ολοκληρωμένου και αντικειμενικά φιλολαϊκού κόμματος ήδη από το 16ο συνέδριο του το 1996, το τιμημένο ΚΚΕ.
  Τα μέτρα που ετοιμάζουν κυβέρνηση - πλουτοκρατία που τα είχαν εδώ και χρόνια στο δισάκι και στο πίσω μέρος της συνείδησης τους, τα εφαρμόζουν τάχιστα ελέω καπιταλιστικής κρίσης.
  Αυτή η κρίση στους αδύναμους καπιταλιστικούς κρίκους (στον παγκόσμιο καπιταλιστικό καταμερισμό) όπως στην χώρα μας, είναι χωρίς περιστροφές. Πραγματοποιούνται με τον πιο επώδυνο τρόπο, ενώ τα αντιλαϊκά μέτρα παίρνουν χαρακτήρα χιονοστιβάδας.
  Η χειρότερη και πιο αντιλαϊκή κυβέρνηση όλων των εποχών στην Ελλάδα αυτή του ΠΑΣΟΚ από τις πρώτες κιόλας μέρες του 2011(είναι ακόμη χειρότερη και από την προηγούμενη του ΠΑΣΟΚ 1993-2004, αν και βαδίζει στις σταθερές τροχιές της) δεν αφήνει κανένα περιθώριο εφησυχασμού στο λαό. Με αμείωτους ρυθμούς πιέζει για την επέλαση κατά του εισοδήματος ανοίγοντας ταυτόχρονα και διάπλατα τις πύλες στους νέους τόπους εξορίας που δεν είναι άλλοι από την απόλυτη εξαθλίωση, την απόλυτη ανέχεια, την εργοδοτική τρομοκρατία που στο όνομα της παρατεταμένης ανεργίας, παίρνει διαστάσεις επιδημίας (για να μην πούμε πανδημίας, πάντα με τη βούλα του ΠΑΣΟΚ και της ξεπουλημένης ηγεσίας της ΓΣΕΕ όπου καταργούν τις ΓΣΣΕ, τις αποζημιώσεις κλπ) ενώ στο δρόμο προστίθεται και ο τρόμος της όποιας ασθένειας. Έχει βγάλει από την φαρέτρα της τα πιο ισοπεδωτικά όπλα κατά των εργατικών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων του λαού και του δείχνει τα αποκρουστικά της δόντια. Ολοκληρώνει το αστυνομικό κράτος που από το 1991 χτίζεται με αμείωτους ρυθμούς και ως κύριος της αντίπαλος της στοχοποιείται ο μέχρι χτες ψηφοφόρος της ο εσωτερικός εχθρός, ο λαός που ήταν "κυρίαρχος" από το 1981-1993. Προκειμένου να εισπραχθεί ο ΦΠΑ στην ώρα του θα υπάρχει προσωποκράτηση στους φτωχομεσαίους ελεύθερους επαγγελματίες οδηγώντας τους σε μαζικά λουκέτα, όλα αυτά προκειμένου να εισπραχθούν όσα δεν υπάρχουν γιατί το σύνολο της αγοράς το ελέγχουν τα κάθε λογής πολυκαταστήματα. Με τον τρόπο αυτό ουσιαστικά ανοίγουν τον δρόμο για τα μονοπώλια και τα πολυκλαδικά mall τα οποία είναι τμήμα και συνέχεια της σύμφυσης του τραπεζικού και του βιομηχανικού κεφαλαίου, πραγματοποιώντας και ολοκληρώνοντας την παραπέρα συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου στους διεθνείς μονοπωλιακούς ομίλους.
  Οι σύμμαχοι δηλαδή το αντιλαϊκό μέτωπο της κυβέρνησης είναι μεγάλο, ανοικτό σε κάθε λογής χρυσοπληρωμένη "μη - κυβερνητική οργάνωση", τον "ανεξάρτητο τύπο" και σύσσωμη την "αριστερό - δεξιά". Όλοι τους είναι ΠΑΣΟΚ, πότε με τις φορεσιές του "καλού" και πότε με αυτές του "κακού" ΠΑΣΟΚ, που πότε συναινεί με χέρια και με πόδια και πότε υιοθετεί τα ξεχασμένα από το 1978, 1991 και 2008 υπερεπαναστατικά χαρακτηριστικά. Όλοι μαζί ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑΟΣ, ΔΗΜΑΡ, ΔΗΜ.ΣΥΜΜΑΧΙΑ (με τις ξεχωριστές ιδιαιτερότητες τους, ως πολιτικοί εκφραστές των τμημάτων της άρχουσας τάξης που εκφράζουν) και από κοντά τα μικροαστικά αριστερίστικα γκρουπούσκουλα κάθε είδους, κοπής, λογής φροντίζουν να δείχνουν με το δάχτυλο μονάχα την "κακή Μέρκελ" και την "κακή τρόικα", βάζοντας στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ το κόμμα που αντικειμενικά ανόρθωσε τον καπιταλισμό στην Ελλάδα, το ΠΑΣΟΚ δηλαδή.
  Θέλουν δε θέλουν όλα αποκαλύπτονται από την ίδια την κυβέρνηση από το πρόσφατο και τελευταίο υπουργικό συμβούλιο για τη χρονιά που μας πέρασε. Πρόκειται για ένα χρονοδιάγραμμα 100 ημερών, όπου η κυβέρνηση θα εξαπολύσει μια ομοβροντία αντεργατικών νομοσχεδίων που όμοια της δεν έχουμε ξαναδεί σε ποσότητα ορμή και ποιότητα, εξάλλου τα έχει ψηφίσει και θα τα προωθήσει πάση θυσία και είναι τα νεότερα και σκληρότατα μέτρα.
  Είναι τα μέτρα που η στρατηγική του κεφαλαίου ονομάζει απαραίτητα και έχει σχεδιάσει ήδη από την συνθήκη του Μάαστριχ, Άμστερνταμ Νίκαιας και Λισσαβόνας. Μεγάλο κεφάλαιο, ΕΕ, τρόικα και κυβέρνηση έχουν ως στόχο να μειώσουν ακόμα περισσότερο την τιμή της εργατικής δύναμης και από την άλλη να εξασφαλίσουν ευνοϊκότερους όρους κερδοφορίας και ανταγωνιστικότητας για τα μονοπώλια. Η πραγματική αιτία των μέτρων, δεν είναι ούτε το χρέος και τα ελλείμματα εξάλλου καμία θεωρητική σχολή της λεγόμενης "ελεύθερης αγοράς" δεν το λέει πουθενά, ίσα - ίσα το ανάποδο έχουν καθορίσει ως σημαία. Η πραγματική αιτία δεν έχει καμιά σχέση με τα ελλείμματα, αυτά δεν αφορούν το μεγάλο κεφάλαιο, το εν λόγω θέλει να υπάρχουν, χωρίς αυτά(τα ελλείμματα δηλαδή) δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη. Όλες θεωρητικές κατευθύνσεις της λεγόμενης "ελεύθερης αγοράς" από την σχολή της "Μικρο και Μάκρο οικονομίας"(Lionel Robbins), την σχολή που ευαγγελίζεται τον λαϊκό καπιταλισμό, την "σχολή του Σικάγο"(Freedman Hayek), ακόμα και την σχολή του Κέϋνς (η οποία ήταν κακέκτυπο της σοσιαλιστικής σκέψης για να μην εισαχθεί στην δύση και ανατρέψει τον καπιταλισμό), αλλά και των υπολοίπων στηρίζουν την πολιτική των ελλειμμάτων.*
  Ο πραγματικός και μοναδικός στόχος είναι να μειώσουν ακόμα περισσότερο την τιμή της εργατικής δύναμης και από την άλλη να εξασφαλίσουν ευνοϊκότερους όρους κερδοφορίας και ανταγωνιστικότητας για τα μονοπώλια. Μονάχα με την κατακόρυφη αύξηση της εκμετάλλευσης και τον πολλαπλασιασμό της κερδοφορίας του κεφαλαίου θα ηρεμήσουν και τότε μόνο υπάρχει περίπτωση να σταματούν να μιλούν για κρίση. Κρύβεται ο χαρακτήρας της κρίσης και σε τελική ανάλυση ο αντιδραστικός χαρακτήρας του ίδιου του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, τον οποίο, κατά τα άλλα, δυνάμεις δήθεν αντικαπιταλιστικές καμώνονται στα λόγια ότι θέλουν να τον ανατρέψουν. Τα μέτρα, που με ιδιαίτερη σφοδρότητα προωθούν οι δυνάμεις του κεφαλαίου στην ΕΕ και σε όλον τον κόσμο, στοχεύουν στην παραπέρα υποτίμηση της εργατικής δύναμης, σαν αναγκαία προϋπόθεση για να ξεπεραστεί η καπιταλιστική κρίση, που είναι παγκόσμια και συγχρονισμένη. Οι φιλομονοπωλιακές ανατροπές δεν αποτελούν έμπνευση της στιγμής μιας «κακής ΕΕ» ή ενός «κακού ΔΝΤ», όπως θέλουν να τα παρουσιάσουν όσοι αναπαράγουν το ιδεολόγημα της κατοχής και της κηδεμονίας. Είναι μέτρα ζωτικής σημασίας για την κερδοφορία του κεφαλαίου, τα οποία, σε συνθήκες κρίσης, προωθούνται με ταχύτατους ρυθμούς, αφού το κεφάλαιο δεν έχει άλλη επιλογή από το να καταστρέψει παραγωγικές δυνάμεις για να ξεπεράσει την ύφεση και να μπει σε νέο κύκλο μεγέθυνσης. Αυτήν τη βαθιά αντιλαϊκή στρατηγική δεν την έφεραν αυτόκλητα στην Ελλάδα η ΕΕ και το ΔΝΤ τον τελευταίο μόνο χρόνο, όπως ισχυρίζονται ακόμα και οι αυτοαποκαλούμενοι «αντικαπιταλιστές», καλλιεργώντας μ' αυτόν τον τρόπο την αυταπάτη ότι οι «προ ΔΝΤ» κυβερνήσεις ασκούσαν φιλολαϊκή δήθεν πολιτική.
  Ο λαός δεν πρέπει να δώσει καμία βάση στην προπαγάνδα της κυβέρνησης, της ΝΔ και των άλλων κομμάτων της ΕΕ. Με η χωρίς ευρωομόλογο, (εάν αποφασιστεί), δεν πρόκειται ούτε να σώσει, ούτε να ανακουφίσει το λαό. Όπως και ο μηχανισμός στήριξης, έτσι και το ευρωομόλογο θα προστατεύσει τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας και των τοκογλύφων, βυθίζοντας τα λαϊκά στρώματα πιο βαθιά στη φτώχεια και την απόγνωση. Γι' αυτό μονόδρομος για το λαό είναι η αντιπαράθεση με τα κόμματα της ΕΕ και την εξουσία των μονοπωλίων.
  Όλες οι δήθεν λύσεις που παρουσιάζουν νεότευκτοι αστέρες της παραπληροφόρησης μαζί με τα νέα και παλαιότερα σχήματα της απ' τα πάνω αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού αποτελούν δημοκοπίες, δημαγωγικές κορώνες όπως αυτές του "στις 18 σοσιαλισμό" μόνο και μόνο για την σωτηρία του συστήματος.
  Δεν χρωστάμε σε κανένα και δεν πληρώνουμε την κρίση τους, ούτε φυσικά αναγνωρίζουμε τα χρέη που αυτοί δημιούργησαν Εδώ που τα λέμε, ούτε και οι δανειστές τους τα γυρεύουν γιατί παίρνουν ότι θέλουν όποτε θέλουν και όπως το θέλουν από τις πλουτοπαραγωγικές μας πηγές. Δεν θα αφήσουν τίποτα όρθιο ο καθένας θα πάρει το μερίδιο που του αναλογεί από τα αντικείμενα εργασίας.
  Τα μοναδικά τους προβλήματα σε αυτή τη φάση ανάπτυξης του μονοπωλιακού καπιταλισμού στην Ελλάδα, στην ΕΕ και στον παγκόσμιο καπιταλιστικό κόσμο είναι πως θα επιλύσουν τα δυσεπίλυτα δηλαδή:
  α)Πως τα υπέρ - συσσωρευμένα κέρδη που οδήγησαν στην κρίση θα παράξουν και άλλα και δεν θα παραμείνουν στάσιμα.
  β)Πως θα καταστρέψουν και άλλες παραγωγικές δυνάμεις που αυτή τη στιγμή είναι ανίκανες να απορροφήσουν προϊόντα που οι ίδιες παρήγαγαν.
  γ)Πως θα μετατρέψουν τις ανάγκες του κεφαλαίου σε ανάγκες των παραγωγικών δυνάμεων και όσες δεν τις καταστρέψουν θα τις κάνουν ακόμα πιο καθυστερημένες, ευέλικτες και χωρίς κανένα δικαίωμα.
  δ)Πως τα μονοπώλια θα ισοπεδώσουν ακόμη παραπέρα τα φτωχά και μεσαία ενδιάμεσα στρώματα τα οποία γίνονται εμπόδιο στην οργάνωση και εμπορευματική διανομή της παραγωγής στην ώρα της σε χαμηλή τιμή και πλήρη κερδοφορία επί του προϊόντος.
  
  Ως επίλογο θα παραθέσουμε (ελπίζουμε να μας συγχωρέσει ο σ/φος Φάρος) το δικό του άρθρο με τον τίτλο "Η επιλογή του λαού" το οποίο εκφράζει ακριβώς την σκέψη μας και την αντικειμενική πραγματικότητα σε αυτή τη φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης στην Ελλάδα του ΠΑΣΟΚ και του Καλλικράτη.
  
  ΥΓ*Όλες οι μικρότερης εμβέλειας οικονομικές σχολές που υπερασπίζονται τον Καπιταλισμό, υποστηρίζουν την λογική των ελλειμμάτων Από την σχολή του Χάρβαρντ, του Φράιμπουργκ αλλά και οι νεοκεϋσιανικές σχολές από την υποτιθέμενη αντίπερα όχθη αποδέχονται την λογική των ελλειμμάτων Σύμφωνα και με αυτές τις σχολές "χωρίς αυτά δεν μπορεί να υπάρξει η παραμικρή ανάπτυξη.
  
  ΥΓ** Ο σύνδεσμος του Φάρου στο άρθρο που αναφέραμε είναι ο εξής:
  [faros.wordpress.com]
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 29.12.2010
• 16:10

  21ος ο αιώνας του σοσιαλισμού...

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Όσο μερικοί οσφυοκάμπτες πιστεύουν πως ο σοσιαλισμός τελείωσε, τόσο εμείς θα τους λέμε πως είναι ακόμα εδώ και εμπνέει τους λαούς, πως τίποτα δεν έχει τελειώσει, πως ο 21ος αιώνας είναι ο αιώνας του σοσιαλισμού, πως θα παρελάσουμε ξανά στις νέες μεγάλες κόκκινες πλατείες, γι αυτό παίρνουν τα μέτρα τους και βάζουν τους αδύναμους κρίκους τους να φωνάζουν με αντιδραστικές κορώνες, για να περάσουν τα μέτρα που θέλουν, να κάνουν την εργατική δύναμη ανύπαρκτη και ανυπόληπτη.
  Κλείνοντας να σας ευχηθούμε καλή χρονιά με συνεχόμενους αγώνες στο προσκήνιο, γιατί όσο καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια τόσο τα μονοπώλια και οι πολυεθνικές θα μας τεμαχίσουν και τα όποια εναπομείναντα δικαιώματα μας και όταν αυτά στερέψουν, τότε θα μας αποτελειώσουν και την ίδια μας ζωή, εξάλλου γι αυτούς είμαστε αναλώσιμοι, αν δεν το καταλάβουμε όσο το δυνατόν συντομότερα θα είμαστε και εμείς υπεύθυνοι.
  Δεν το οφείλουμε μόνο σε μας αλλά στις νέες γενιές.
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 25.12.2010
• 12:15

  Με νέο template...

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Χτες βάλαμε σε πώληση το πρώτο ποδήλατο κούρσα στον πλανήτη με το λογότυπο μας που προϋπήρχε του ιστολογίου. Η ονομασία του ήταν όπως καταλαβαίνεται collectiva και μέσα σε 11 χρόνια είχε κάνει πάνω από 20000 χιλιόμετρα. Ταυτόχρονα χτες αλλάξαμε και το template του ιστολογίου μας, ανανέωση σε όλα, αλλά ποτέ οπορτουνισμός και ρεφορμισμός... :)
  Το λογότυπο ήταν αποτέλεσμα της ραδιοφωνικής εκπομπής "Ηλεκτρικές Κολλεκτίβες" που σταμάτησαν μετά από 19 χρόνια το Μαϊο του 2007 λόγω κορεσμού. Τώρα αν ξαναρχίσουμε κάποτε ουδείς ξέρει. Εδώ και καιρό σχεδιάζουμε το ιστολόγιο τους, όπου θα είναι ένα σύνολο από τα υπόλοιπα ιστολόγια με τα καλύτερα τους και εκπομπές από το παρελθόν. Από τα δυο μοναδικά custom ποδήλατα στον κόσμο με την "μάρκα" κολλεκτίβα τα οποία τα κατασκευάσαμε εμείς με υλικά που εμείς επιλέξαμε έμεινε μόνο το mountain, η μια απ' τις δυο κούρσες που είχαμε με τον τίτλο που σας είπαμε βγήκε στο σφυρί για το τιμόνι ενός bianchi που λιμπιζόμαστε εδώ και καιρό....
  Για να μην σας ζαλίζουμε παραπέρα σας ευχόμαστε χρόνια πολλά και αγωνιστικά γιατί μόνο τότε θα είναι καλά και θα τα πούμε ξανά στον νέο χρόνο για 2011 ευχές...
  
  Πουλήσαμε το αδελφάκι του, για τα μάτια ενός bianchi
  
  
  ΥΓ* Τώρα πάμε για διαδρομή με την κούρσα GIANT-LOOK όπου θα καταλήξει σε χειμερινό μπάνιο σε μια από τις αγαπημένες μας παραλίες....
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 16.12.2010
• 21:46

  Πωλείται και το σπίτι μας..... Μέρος 1ο

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Εδώ και πολλές δεκαετίες ζούμε την αποψίλωση της χώρας απ' το μεγάλο κεφάλαιο της χώρας και τη ταυτόχρονη εκμετάλλευση από το παραπάνω μονοπωλιακό με ταχύτατους ρυθμούς. Ενώ είμαστε μια χώρα που είχε, έχει και θα έχει τη δυνατότητα να παράγει τα πάντα, εισάγονται σχεδόν τα πάντα γιατί αυτό βολεύει το μεγάλο κεφάλαιο από πολλές απόψεις. Ενώ υπάρχουν οι δυνατότητες εκμετάλλευσης των ανεξάντλητων φυσικών πόρων και ταυτόχρονα υψηλού επιπέδου παραγωγικές δυνάμεις με εμπειρία και ανεπτυγμένες δυνατότητες, από την δεκαετία του 1950 και μετά ελέω των γνωστών πακέτων βυθιζόμαστε στις εισαγωγές και στην κατ' επανάληψη καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων και την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων από τους πάτρωνες μας. Εμείς δεν τρέφουμε καμία αυταπάτη πως μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα μπορεί να αλλάξει κάτι ειδικά τώρα σε μια περίοδο όξυνσης των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων όπου το μοναδικό που τους ενώνει είναι το παραπέρα ξεζούμισμα της εργατικής δύναμης σε κάθε χώρα ξεχωριστά και σε ολόκληρη την υφήλιο γενικά.
  Η Ε.Ε και τα μονοπώλια μας ξεζουμίζουν κανονικά και ορίζουν το τι θα παράγουμε και πως, φυσικά τα αστικά πολιτικά κόμματα και κόμματα συνολικά του ευρωμονόδρομου έχουν συναινέσει σε αυτό και είναι άμεσα συνυπεύθυνα εφόσον έχουν ψηφίσει και συνυπογράψει με χέρια και με πόδια.
  Στο εσωτερικό της χώρας η αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό χωρίζονται σε δυο μεγάλες ομάδες και σε άλλες μικρότερες υποομάδες (δείτε εδώ μια σχετικά πρόσφατη αλλά παλαιότερη και πιο περιεκτική ανάρτηση μας). Να συμπληρώσουμε εδώ πέρα πως και οι δυο ομάδες της είναι συνδεδεμένες με κάθε λογής μονοπωλιακούς ομίλους και κάθε είδους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, ζητάνε όλο και πιο σκληρά μέτρα από το πολιτικό τους προσωπικό, ωστόσο η μια η πιο "κλασσική" για τους δικούς της λόγους έχει και τις δικές της φοβίες. Όπως και η αστική τάξη έχει δυο μεγάλες ομάδες, έτσι και το πολιτικό της προσωπικό έχει επίσης δυο, το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ και κάποιους άλλους μικρότερους για να χρησιμοποιηθούν στο μέλλον ως εφεδρείες την πολιτική σκακιέρα που σχεδιάζεται και επανασχεδιάζεται από τις λέσχες και τις παραλέσχες του μονοπωλιακού κεφαλαίου, άσχετα αν τα περισσότερα σχέδια δεν εκπληρώνονται γιατί την ιστορία την γράφουν οι λαοί.
  Εκείνο το τμήμα που εκφράζεται άμεσα από το ΠΑΣΟΚ, είναι αυτό που ενδιαφέρεται μόνο για να μεγαλώσει το μερίδιο από τα μερίσματα που της δίνει το μονοπωλιακό κεφάλαιο για τον ρόλο που αυτό παίζει. Αποτελείται κατά κύριο λόγο από μεγαλοεκδότες και κρατικοδίαιτους εργολήπτες, αεριτζήδες του χρηματιστικού κεφαλαίου, διευθυντές συνεταιρισμών και εταιριών "λαϊκής βάσης" από την δεκ του 1980 και ιδρυτικά στελέχη του κινήματος από το μακρινό 1974 τα οποία ήταν γύρω από τον ιδρυτή και αρχηγό του και άλλα νεότερα που ξεκοκαλίζουν τον λεγόμενο "εθνικό πλούτο" εκποιώντας τον και κατακερματίζοντας τον από το 1985 και μετά. Αυτό το κομμάτι γέμισε και γεμίζει τους λογαριασμούς του από τα ΜΟΠ, τα ΠΕΠ και τα ΕΣΠΑ, είναι οι λεγόμενοι νεόπλουτοι που άνοιγαν τις σαμπάνιες στα σκυλάδικα, στα κότερα και στις Μυκόνους χωρίς να κατέχουν μέσα παραγωγής, αλλά χαρτοφυλάκια τα οποία προήλθαν από τη σάρωση του 1999 στο ΧΑΑ.
  Το άλλο τμήμα της που εκφράζεται από τη ΝΔ, θεωρητικά και ως φαντασιακό όραμα έχει την απεμπλοκή από τον ενδιάμεσο εξαρτημένο κρίκο στην παγκόσμια κλίμακα γνωρίζοντας ότι αυτό είναι σχεδόν αδύνατον, αλλά πάντα προσπαθεί. Είναι εκείνο το κομμάτι του παλαιού βιομηχανικού κεφαλαίου που στις δεκαετίες του 1985-1995, οι ελαφριές βιομηχανίες του(διατροφής, καπνού, ποτών - αναψυκτικών, ένδυσης- υπόδησης και η όποια υφαντουργία) εξαγοράστηκαν [και άλλες καταστράφηκαν δια της εξαγοράς(που στην ουσία είναι συγχώνευση δια απορρόφησης με διανομή δωρεάν αντίστοιχων μετοχών στους πρώην ιδιοκτήτες και νυν μετόχων μέσα στο νέο μονοπωλιακό όμιλο που έχει δημιουργηθεί από την εν λόγω συγχώνευση)] από το μονοπωλιακό κεφάλαιο. Ήταν εκείνο το τμήμα της άρχουσας τάξης που συσχετίζονταν με το πανηγύρι στις λεγόμενες "προβληματικές", που έπαιρνε ζεστό χρήμα όταν τις καταχρέωνε και τις πουλούσε πανάκριβα και πάλι στο κράτος για να τις "εξυγιάνει" και τις ξανά αγόραζε τσάμπα, όταν αποτελούσαν "βαρίδι" για την Ελληνική "δημοκρατία". Ο ΚΜΚ από την δεκ' του 1970 στην Ελλάδα άρχιζε να αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς και έμπαινε σε σταθερή τροχιά. Το συντηρητικό ρεύμα της άρχουσας τάξης δηλαδή " του Ελληνικού και εξαρτημένου κεφαλαίου ήταν και θα είναι Νέο Δημοκρατικό δηλαδή Καραμανλικό. Η ΝΔ ήταν, είναι και θα είναι εφ' όρου ζωής Καραμανλική(όπως και το ΠΑΣΟΚ Παπανδρεϊκό, άσχετα πως και στις δυο παρατάξεις υπάρχουν Μητσοτακικοί που στην ΝΔ πήραν την πρωτοκαθεδρία στην δεκ του 1984-1994 και στο ΠΑΣΟΚ το επόμενο διάστημα δια της Ντόρας, αλλά θα παραμείνει Παπανδρεϊκό κόμμα ακόμα και με ηγέτη τη Ντορέτα). Όποιος πιστεύει πως η ΝΔ δεν είναι Καραμανλική ακόμα και τώρα, μάλλον κοιμάται όρθιος. Η ΝΔ δεν ήταν ποτέ ούτε ΕΡΕ ούτε Συναγερμός, δηλαδή η λαϊκή δεξιά του Παπάγου που ήταν "λαϊκή" γιατί ήταν ο χώρος των χωροφυλάκων, ταγματασφαλιτών, χιττών δοσίλογων κλπ. Αυτό το κομμάτι(οι πολιτικοί τους απόγονοι) σήμερα εκφράζονται με το απόκομμα του Καρατζαφέρη. Η ΝΔ ήταν είναι και θα είναι ένα αξιοπρεπές αστικό κόμμα τύπου Γκωλικής Δεξιάς που διαμορφώθηκε στη Γαλλία το 1970 και ιδρύθηκε στην Ελλάδα το 1974, ήταν το κόμμα που κατοχύρωσε τον ΚΜΚ στην χώρα. Να μην ξεχνάμε επίσης ότι ο Κ. Καραμανλής ο πρεσβύτερος έδωσε ρόλο στην άρχουσα τάξη της χώρας βάζοντας την χώρα στην τότε ΕΟΚ, τότε δηλαδή που η άρχουσα τάξη επέλεξε να εξαγοραστεί για να έχει έστω ένα ελάχιστο μερίδιο στο μονοπωλιακό κεφάλαιο, τα έτοιμα εργαλεία παραγωγής που αυτό κατείχε και την αυτάρκεια που της έδινε μαζί με την όποια αυτονομία στα μερίσματα και στις δουλειές στην περιοχή. Ήταν αυτό το κομμάτι της άρχουσας τάξης που πάντα ήθελε μια σχετική ανεξαρτησία όχι για να γίνει "εθνική αστική τάξη", αλλά για να λογοδοτεί λιγότερο στους "αφεντάδες" το μονοπωλιακό κεφάλαιο δηλαδή, χωρίς να χάνει και τις δουλειές που της δίνει το τελευταίο λόγο της απόλυτης ιδιοκτησίας στα βιομηχανικά μέσα εργασίας(εργαλεία παραγωγής) από τα μέσα παραγωγής. Αυτό το τμήμα ήθελε και την πίτα ολάκερη και το σκύλο χορτάτο. Εξάλλου πως θα είχαμε "φτωχογειτονιές" όπως το Ψυχικό η τη Φιλοθέη που είναι γεμάτες πισίνες και θωρακισμένες πόρτες για κάστρα. Σιγά μην επένδυε τα χρήματα που τους έδινε το μονοπωλιακό κεφάλαιο και το κράτος σε μέσα παραγωγής. Οι πισίνες, οι καταθετικοί προθεσμιακοί λογαριασμοί, τα αμοιβαία κεφάλαια και τα σαλέ στην Ελβετία μετρούν περισσότερο. Σε αυτό το κομμάτι έχουμε τους κλασσικούς εφοπλιστές και κάποιους πετρελαιάδες και τους απόγονους του παλαιού αστικοτσιφλικάδικου κεφαλαίου με έδρα κυρίως στη Θεσσαλία και την δυτική Πελοπόννησο.
  Και τα δυο τμήματα της αστικής τάξης της χώρας και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι είναι σε ενδιάμεση εξαρτημένη θέση, γνωρίζουν τα όρια τους, δηλαδή μέχρι που μπορούν να φτάσουν την "διεκδίκηση" τους και εκεί βρίσκεται η μοναδική τους πολιτική διαφορά και οι δυο όμως συνενώνονται για να κατασπαράξουν την εργατική τάξη της χώρας. Τα όρια διεκδίκησης τους στον εθνικό πλούτο και κυρίως στους πόρους της είναι τύπου επαιτείας, λειτουργούν ως συνδετικοί κρίκοι των μονοπωλιακών ομίλων και γι αυτό στο ξεπούλημα του Αιγαίου πρωτοστατούν όπως πρωτοστατεί και το πολιτικό τους προσωπικό.
  Όπως προείπαμε κάθε κομμάτι της εγχώριας αστικής τάξης ανάλογα με το στρατόπεδο που υπηρετεί συνδέεται και με έναν αντίστοιχο αστικό πολιτικό μηχανισμό ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και τα αποκόμματα τους ΛΑΟΣ, ΔΗΣΥ, ΔΗΑΡ, ΣΥΝ τα οποία εκφράζουν και μικροαστικά στοιχεία της Ελληνικής κοινωνίας. Φυσικά όλοι μαζί(σε βάση και εποικοδόμημα) αποτελούν τον αντικειμενικό εκφραστή - φερέφωνο του ιμπεριαλιστικού και μονοπωλιακού μηχανισμού, είτε με "εθνικά", είτε "κοσμοπολίτικα" χαρακτηριστικά, είναι το τέλειο υπαλληλικό προσωπικό που κουνάει την ουρά του στους παραπάνω μηχανισμούς και οργανισμούς, θα θυμάστε φυσικά το "Ιρλανδικό θαύμα".
  Κάθε ψηφίδα της άρχουσας τάξης της χώρας(σε βάση και εποικοδόμημα, αλλά και στο εσωτερικό του κάθε τμήματος τους) αποτελούν μια ξεχωριστή έκφραση - προέκταση των παραπάνω εξωτερικών μηχανισμών που βρίσκονται σε μια συνεχή (μεταξύ τους) διαπάλη που παράγει πολύ αίμα. Όσον αφορά τον καθένα από αυτούς τους μηχανισμούς έχει επιλέξει το δικό του πεδίο δράσης (το οποίο συνήθως αποδίδει και το αντίστοιχο φιλέτο που το αρμέγει αναλόγως), βάζει η χρησιμοποιεί τον εγχώριο αστό ως επιχειρηματικό αντιπρόσωπο των συμφερόντων του μέσα στην ίδια του τη χώρα(με το ανάλογο ποσοστό μόνιμης και σταθερής προμήθειας) και τέλος πριμοδοτεί ένα(ίσως και όλα ανάλογα με το στάδιο καπιταλιστικής ανάπτυξης) από τα αστικά κόμματα για να τον υπηρετούν.
  Παρά τις ομολογουμένως σκληρές ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις στην περιοχή και τα μεταξύ τους βαρβάτα κονταροκτυπήματα πάνω και κάτω από τη ζώνη για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι στρατηγικά, όλοι αυτοί προσπαθούν να φανούν ως "σωτήρες" στα μάτια του κόσμου δια μέσου των πληρωμένων κονδυλοφόρων Ως γνωστόν πάντα οι "σωτήρες μας "σώζουν" καλύτερα, σώζοντας και περιφρουρώντας μόνο τις κερδοφορία τους και τα ζωτικά τους συμφέροντα. Φυσικά παρά τις εν λόγω αντιθέσεις τους συνενώνονται απέναντι στον εχθρό λαό τον οποίο όλες οι αστικές κυβερνήσεις τον καταχτυπούν χωρίς κανένα έλεος.
  Το ξεπούλημα προβάλλεται και προετοιμάζεται "επιστημονικά" (για να πραγματοποιηθεί ολοκληρωμένα πολύ αργότερα και όταν έχουν διαμορφωθεί οι κατάλληλες συνθήκες με τη μέθοδο της σαλαμοποίησης), (με και) στο όνομα είτε της αναδιάρθρωσης, είτε (με και) στο όνομα της μη επιβάρυνσης του "πολίτη". Η μεθοδολογία αυτής της "μαύρης προπαγάνδας" είναι γνωστή, προσεγγίζει τα όρια της προβοκάτσιας και απευθύνεται στους μονίμως και εσκεμμένα διαμορφωμένους δια της ημιμάθειας αφελείς. Η μεθοδολογία είναι συνειδητή και είναι τόσο καλά φτιαγμένη που λειτουργεί ως σαράκι στο πίσω μέρος του κοινωνικού εγκεφάλου. Τα από την μια επίθετα"ΖΗΜΙΟΓΟΝΑ", "ΕΠΩΦΕΛΗΣ", "ΒΑΡΟΣ", "ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ" και από την άλλη τα ρήματα"ΠΕΡΙΣΤΟΛΗ ΕΣΟΔΩΝ", "ΝΟΙΚΟΚΥΡΕΜΑ", δρουν κατ' ουσίαν σε περιόδους καπιταλιστικής κρίσης κατασταλτικά στις όποιες λαϊκές αντιστάσεις και αφυπνίζουν τον φασιστικό κοινωνικό αυτοματισμό.
  Η εκποίηση σε χώρες "αδύναμους κρίκους"(όπως η Ελλάδα) όπου η αστική της τάξη είναι σε ενδιάμεση εξαρτημένη θέση με μονοπωλιακά όμως χαρακτηριστικά, ακόμα και αν δεν πραγματοποιηθεί άμεσα, θα επανεκκινηθεί με την πρώτη ευκαιρία με πιο σκληρούς και επώδυνους όρους. Όταν οι συνθήκες του καπιταλισμού το επιτρέψουν (λόγω καπιταλιστικής κρίσης)και εφόσον η χώρα βρίσκεται στο μονοπωλιακό στάδιο του στάδιο και στον εναγκαλισμό σχεδόν όλων των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών όπως της Ε.Ε του ΔΝΤ και του ΝΑΤΟ, οι εκποιήσεις θα πάρουν μαζικό χαρακτήρα και θα προωθηθούν βίαια και τάχιστα, ειδικά τώρα που η καπιταλιστική οικονομική κρίση το επιβάλει με η χωρίς όρους μνημονίου αλλά σίγουρα με τους όρους των ευρωενωσιακών συνθηκών που είναι και όροι μνημονίου.
  Με όλα τα παραπάνω είναι προφανές ότι η εγχώρια αστική τάξη παίζει το ρόλο του μεταπράτη(όπως το έκανε από καταβολής νέο Ελληνικού κράτους) και στην ουσία δεν την αφορά η παραγωγή αλλά η εξοικονόμηση και η απορρόφηση παρασιτικών πόρων και η καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων. Αν χρειαστεί να ξεπουληθεί χέρσος, εναέριος, θαλάσσιος η υποθαλάσσιος εθνικός χώρος, να κλείσουν, η να ξεπουληθούν ναυπηγεία, λιμάνια, αεροδρόμια ακόμα και κοιτάσματα πετρελαίου, η φυσικού αερίου, η να κατασυκοφαντηθεί ο λιγνίτης, πέφτει στο τραπέζι η "έμπνευση" του Αλ Γκορ η "παπαριά"(συγχωρέστε μας για την φράση) της πράσινης οικονομίας. Αυτό θα γίνει γιατί πολύ απλά θα βάλει στην τσέπη της πολύ χρήμα και θα συμμετάσχει σε δουλειές ως επόπτης χωρίς να επενδύσει το παραμικρό. Όλα γι αυτήν είναι επιδοτούμενα, νόμιμα άρα και ηθικά, εξάλλου νόμος είναι το δίκιο της κυρίαρχης τάξης και ας μην φωνάζουν οι ΠΑΣΟΚΟ-Συνασπισμένοι που ωρύονται όταν το ακούν από ειλικρινείς συντηρητικούς και κατακάθαρους με στεντόρεια φωνή οπαδούς του καπιταλιστικού συστήματος όπως ο κ. Βουλγαράκης. Τώρα που το χαρτί της πράσινης οικονομίας παίζει δυνατά(και οι εκπρόσωποι του Αλ Γκορ κυβερνούν προωθώντας τις μπίζνες του), η αστική μας τάξη, έχει βάλει όλους τους μηχανισμούς προπαγάνδας να καρφώνουν τις σταθερές τροχιές της(πράσινης οικονομίας) στο σώμα της ταλαίπωρης της χώρας. Γι' αυτό και η αστική τάξη της χώρας αποτελεί και τη χειρότερη την απεχθέστερη μορφή αστικής τάξης που υπάρχει, γιατί στο όνομα και μόνο της παρασιτικής κερδοφορίας νομιμοποιεί ακόμα και την καταστροφή της χώρας. Φυσικά εμάς δεν μας αφορά ούτε αν είναι καλή, ούτε αν είναι κακή(το αναφέρουμε ιστορικά και φιλολογικά), ξέρει να παίζει το ρόλο της στον ΚΜΚ(εξάλλου δε θα μπορούσε να είναι και άλλος) ανοίγοντας όλους τους δρόμους της ολοκλήρωσης του. Φυσικά εμάς δεν μας αφορά κανενός είδους καπιταλισμός(εξαρτημένος η μη) σε όποιο στάδιο και αν πραγματοποιείται, μας αφορά μόνο ο σοσιαλισμός και να περάσουν τα βασικά και συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής στα χέρια της λαϊκής εξουσίας και λαϊκής οικονομίας. 'Όσον αφορά τα διλήμματα του ΓΑΠ στην τότε διακαναλική αυτού με τον Πεταλωτή δεν θα τα πάρουμε και τόσο στα σοβαρά, μιας και δεν ετεροκαθοριζόμαστε από τις διαθέσεις του που δεν είναι άλλες από την σωτηρία της κλεπτικής Ελληνικής άρχουσας τάξης.
  Προφανώς δεν θα πάρουμε στα σοβαρά ούτε τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ούτε την "Δημοκρατική Αριστερά", πολύ περισσότερο τους Οικολόγους Πράσινους και τις φαρσοκουστωδίες των τότε από τις πρόσφατες εκλογές για την τοπική κρατική διοίκηση "Ανεξαρτήτων" υποψηφίων καθώς και τα επιχειρήματα τους ενόψει των τότε δημοτικών και περιφερειακών εκλογών που θα αποτελέσουν την αφετηρία για ένα νέου τύπου ξεπούλημα σε επίπεδο τοπικού βραχίονα της κεντρικής εξουσίας.
  Στον ΚΜΚ η κρατική περιουσία δεν είναι και δεν μπορεί να είναι λαϊκή, τα περί επανά-κρατικοποίησης των πρώην Κρατικών Τραπεζών (που προτείνει ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ) αποτελούν την πιο χυδαία μορφή εξαπάτησης του λαϊκού κινήματος και το ίσως ποιο αποτελεσματικό μέσο ριζώματος της ΝΤΠ, στο ερμαφρόδιτο, αλλά 100% Ελληνικό μονοπωλιακό Καπιταλισμό, με Ευρωενωσιακή και "μνημονική" κατεύθυνση.
  Όλοι οι παραπάνω θέλουν τον καπιταλισμό της δεκαετίας του 1970(κάτι που αντικειμενικά δεν μπορεί να επαναληφθεί στις σημερινές συνθήκες), με διευρυμένα αστικοδημοκρατικά χαρακτηριστικά, σοσιαλίζουσα(αλλά όχι σοσιαλιστική) γλώσσα θολώνουν (εσκεμμένα η μη), τα ήδη από αυτούς θολωμένα νερά από το νωπό οπορτουνιστικό τους παρελθόν, ταλαντεύονται ανάμεσα στον Κεϋνς και στον Μπέρνσταϊν καταλήγοντας στον Ευρωμονόδρομο. Θεωρητικά προσεγγίζουν το σήμερα με μεταφυσικό τρόπο, όχι γιατί είναι πέρα για πέρα μαρξιστικά αναλφάβητοι η εκτός τόπου και χρόνου, αλλά γιατί έχουν διαλέξει στρατόπεδο . Η συγκριτική και αλληγορική σκέψη τους λειτουργεί με τη λογική του συμψηφισμού σε εντελώς άλλης φιλοσοφίας κοινωνικοπολιτικά συστήματα. Είναι τόσο ρηχοί και ισοπεδωτικοί (που στην κυριολεξία προβοκάρουν παρά τις καλές τους προθέσεις) όταν θεωρούν πως είναι σοσιαλισμός η κρατικοποίηση, η οι μετοχοποιήσεις(Δημοκρατική Αριστερά και Αριστερό ΠΑΣΟΚ) μέσα σε συνθήκες καπιταλισμού Δεν θα αρνηθούμε ότι οι πρώην ΔΕΚΟ άφηναν στο κράτος έσοδα που σήμερα δεν υπάρχουν, ωστόσο αυτό δεν είναι σοσιαλισμός και σε αυτό το επίπεδο ανάπτυξης του καπιταλιστικού συστήματος είναι αδύνατον μιας και ο ΚΜΚ.
  Τέλος θεωρούμε πως οι ενέργειες του φίλτατου Μ. Θεοδωράκη με τη "Σπίθα" δεν οδηγούν σε ριζοσπαστικοποίση του λαϊκού παράγοντα αλλά στην όξυνση των αυταπατών. Φράσεις και διακηρρύξεις που μιλούν για έλλειψη εθνικής ανεξαρτησίας και άρα για τη δήθεν ανάγκη διεξαγωγής εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, είναι καραμπινάτος αποπροσανατολισμός που μας οδηγεί στην δεκ του 1950 το 2011. Είναι φανερό ότι η χώρα δεν βρίσκεται υπο κατοχή και τα περί εθνικής ανεξαρτησίας ζητήματα δεν τίθενται γιατί δεν πηγάζουν από πουθενά.
  
  Τέλος Πρώτου μέρους Ρ.Κολλεκτίβα
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 11.11.2010
• 22:31

  Τρέμει ο ΔΟΛ........

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Τα έχουν παίξει με την άνοδο του ΚΚΕ, τι δεν έκαναν και τι δεν επιστράτευσαν προεκλογικά, από τους προβοκάτορες με τα πακέτα, τις "απειλές" του ΓΑΠ για εθνικές εκλογές, χρεοκοπίες κλπ, τον "καρακΆ(η)δονη", φυσικά το ΔΟΛ, τον Πάσχο και σύμπασο το συγκρότημα Αλαφούζου, αλλά και την ΥΕΝΕΔ, συγνώμη την ΕΡΤ θέλαμε να πούμε για να μην ξεχνιόμαστε
  Τελικά γλύτωσαν τα χειρότερα, μιας και δικές τους κλειστές εσωκομματικές δημοσκοπήσεις προεκλογικά έφερναν το ΚΚΕ σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό από αυτό που πήρε.
  Ο πρώτος γύρος τελείωσε, ο πόνος τους όχι, και αυτός καταγράφετε από τον τρόμο που είχε, έχει και θα έχει ο μπουμπούκος με το ΚΚΕ εκφράζοντας τον στην εκπομπή του κ. Χατζηνικολάου την επομένη ακριβώς των εκλογών. Δείτε λοιπόν τι είπε πάνω σε ένα ρεσιτάλ ειλικρίνειας το παλικάρι...«Έχει έρθει η ώρα ο αστικός κόσμος της χώρας, όλοι εμείς που πιστεύουμε ότι η Ελλάδα πρέπει να είναι στην ΕΕ, ότι πρέπει να έχει αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, ότι τέλος πάντων δεν είμαστε όπως λέει το ΚΚΕ κατά του καπιταλισμού, εμείς που πιστεύουμε στον καπιταλισμό και στην ελεύθερη αγορά, εμείς που μπορούμε να συνεννοηθούμε εν πάση περιπτώσει στα τελείως βασικά, πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να συνεννοηθούμε Γιατί αν δεν συνεννοηθούμε, το αποτέλεσμα θα είναι σε επόμενες εκλογές να μην είναι το ΚΚΕ στο 14%, αλλά να είναι στο 34 και να μας κυβερνούν οι μπολσεβίκοι και επειδή εγώ δεν θέλω να μας κυβερνούν οι μπολσεβίκοι, εμείς ο αστικός κόσμος πρέπει να βρούμε ένα τρόπο να συνεννοηθούμε».Αυτά τα ωραία από τον μπουμπούκο ο οποίος οφείλουμε να ομολογήσουμε πως είναι ειλικρινής και δεν κρύβεται πίσω από προσχήματα και διγλωσσίες, όπως κάνει το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΝ εδώ και χρόνια.
  Μετά τον μπουμπούκο σειρά πήρε ο ΔΟΛ που εδώ και μερικές μέρες αναμασά τις ΠΑΣΟΚ Αυριανίστικες προβοκάτσιες του Κώστα Γερονικολού, του Μάκη Γαργαλάκου και του Χάρη Πασβαντίδη από το μακρινό 1989.
  Κύριοι του ΔΟΛ εκτός του ότι έχετε κάνει το ψέμα, τον αντικομμουνισμό, τη διγλωσσία, το γκαιμπελισμό και την προβοκάτσια πρώτη και όχι δεύτερη σας φύση, σας λέμε ξεκάθαρα πως το ΚΚΕ δεν συνεργάστηκε και δεν συνεργάζεται με κανένα, ψηφίζει λευκό η άκυρο όπου δεν έχει δικούς του υποψηφίους. Αφήστε λοιπόν τις αηδίες γιατί σας έχουν πάρει χαμπάρι ακόμα και οι αναγνώστες σας και δεν σας παίρνουν καθόλου στα σοβαρά.
  Όσον αφορά την Ικαρία μιας και γράφετε και για εκεί αηδίες, οι δικοί σας οι πολύ δικοί σας οι ΠΑΣΟΚοι, οι λιγότερο αλλά δικοί σας και αυτοί, οι Συνασπισμένοι, οι Νέο Δημοκράτες και τα μπουμπούκια του ΛΑΟΣ , μαζί με τη ολοδική σας Δημοκρατική Αριστερά και τους εφοπλιστές τα έχουν βρει και τα βάζουν ανοικτά με τον συνδυασμό της ΛΑΣ που κατεβάζει το ΚΚΕ.
  Κλείνοντας να σας υπενθυμίσουμε πως ο Καρατζαφύρερ(ο ακροδεξιός, φασίστας , όπως εσείς τον είχατε βαφτίσει έτσι) συγκυβερνάει με το ΠΑΣΟΚ σας, εκεί δεν συμβαίνει τίποτα δεν προδίδει την πολυκατοικία, γίνεται κακός όταν τα βρίσκει μαζί της και καλός όταν δεν τα βρίσκει και χασκογελάει συνομιλώντας με τους Καρχιμάκηδες στα έδρανα της βουλής.
  Εκεί πρόκειται φυσικά γα την σωτηρία της πατρίδας ενώ τώρα, για ανίερες συμμαχίες στις οποίες μόνο η ΠΑΣΟΚάρα σας προσχεδιάζει μαζί με το ΛΑΟΣ, ενώ συμμετέχει και η ΝΔούλα.
  Το ΚΚΕ είναι μόνο με το λαό και με κανένα άλλο, αν αυτό είναι ανίερη συμμαχία, να δείτε τις σας έρχεται και τι θα γίνει με αυτή τη συμμαχία το επόμενο διάστημα.....
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 30.09.2010
• 11:41

  ΠΑΣΟΚΟ καλωδιώσεις.......(1974-2010)

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Οι παρακάτω ιστορίες θα μπορούσαν να είναι φανταστικές, ωστόσο στηρίζονται σε πραγματικά γεγονότα και αποτελούν ένα μείγμα πολλών άλλων αληθινών ιστοριών που παρουσιάζονται σε μια.
  Ιστορίες που είναι η γενική εικόνα του κυβερνώντος σχηματισμού και κυρίως της λογικής που καλλιέργησε στην νεότερη ιστορία της πατρίδας μας.
  Είναι το καταπράσινο κολάζ της "τεράστιας προσφοράς" της "μεγάλης δημοκρατικής παράταξης"(κατά μακαρίτη Ανδρέα Παπανδρέου) στο μονοπωλιακό κεφάλαιο και όχι στους "μη προνομιούχους 'Έλληνες" (όπως συνήθιζε να κοροϊδεύει και να εξαπατά πάλι ο ίδιος ο Ανδρέα Παπανδρέου τις λαϊκές μάζες).
  Χωρίς αμφιβολία η τόσο λαμπρή προσφορά των Πασόκων "σοσιαλιστών" στο μονοπωλιακό κεφάλαιο σε ολόκληρη την Ελληνική επικράτεια είναι τόσο μεγάλη που μόνο αυτοί μπόρεσαν να κοινωνικοποιήσουν τη φτώχεια και την εξαθλίωση, κατάργησαν κάθε έννοια δημοκρατικού δικαιώματος για απεργία και κατέστησαν τον χαφιεδισμό και την απάτη νόμιμη διαδικασία στο συνδικαλιστικό κίνημα.
  Το έργο και την προσφορά τους στο μεγάλο κεφάλαιο, οποιοδήποτε άλλο αστικό κόμμα του λεγόμενου χριστιανό - φιλελεύθερου τόξου θα αδυνατούσε, (όχι να τολμήσει) να κάνει, αλλά να σκεφτεί και μόνο πως να εφαρμόσει κάτι παρόμοιο; Μπροστάρηδες οι πασόκοι, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, οι Πολυζογόπουλοι, Παναγόπουλοι και οι κουστωδίες τους θα κομάτιαζαν μέχρι και τις πλάκες των πεζοδρομίων αν αυτά που τώρα το κόμμα τους εφαρμόζει τα εφάρμοζαν άλλα αστικά κόμματα ....
  Η μέγιστη προσφορά του ΠΑΣΟΚ ήταν αυτή, χτύπησε κατευθείαν στην καρδιά της συνείδησης ενός μεγάλου τμήματος των λαϊκών στρωμάτων δηλητηριάζοντας την και εισάγοντας σε αυτά την αισθητική της κακογουστιάς και την ηθική του εύκολου και αναίμακτου πλουτισμό χωρίς κόπο. Και μπορεί όλα τα παραπάνω να μην απευθύνονταν αντικειμενικά σε αυτά(τα λαϊκά στρώματα δηλαδή), αλλά στο ΣΕΒ, την ΕΕΕ και κάθε λογής μεγαλοκαρχαρία παλιάς και νέας κοπής, ωστόσο έστρωσε το έδαφος για την καλλιέργεια μιας κοινωνικής συνείδησης με κοινωνική συναίνεση, όπου το φτιασίδωμα και η αρπαχτή γίνονταν νόμος του κράτους, αντικαθιστώντας την διεκδίκηση, το λαϊκό έλεγχο και τη λαϊκή συμμετοχή και ανοίγοντας διάπλατα το δρόμο (αν όχι τη λεωφόρο) για την κατάργηση κάθε εργασιακού και δημοκρατικού δικαιώματος από το 1983 έως και σήμερα.
  Στις κλαδικές οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ στη δεκ του 1980, ειδικά μετά το πραξικόπημα στη ΓΣΕΕ το 1986 κυριαρχούσε ένας απύθμενος λαϊκισμός που όμοιο του μπορούσαμε να ξαναβρούμε μόνο στη Φασιστική Ιταλία και στη Ναζιστική Γερμανία του μεσοπολέμου.
  Έγινε κάτι σαν άγραφος κανόνας αυτό που το ΠΑΣΟΚ καθιέρωσε δια μέσου της ΠΑΣΚΕ "μη διεκδικήσεις αυτά που σου χρωστάνε γιατί μόλις γυρίσει ο εργοδότης το κεφάλι του θα τα πάρεις με τρόπο (και όχι με κόπο σε κάποιο μακρινό μέλλον) απ' το ταμείο, όπως σε κλέβει κλέψτον και εσύ, αν όμως σε ανακαλύψει δούλεψε χωρίς αμοιβή και δικαιώματα και πατσίσατε".. Αυτός ήταν ο μέγιστος "σοσιαλισμός" του ΠΑΣΟΚ που υπέγραψε με την Goldman Sachs τον ενταφιασμό της χώρας στα μέσα της δεκαετίας του 1990.
  Αξιότιμε κ. Πάγκαλε όλοι μαζί οι ΠΑΣΟΚοι "φάγατε" και μάλιστα το καταπέτασμα. Τα φάγατε εσείς και τα τζάκια που επίσης εσείς φτιάξατε, ως δείγμα της επόμενης φάσης καπιταλιστικής ανάπτυξης στην περιοχή και στην χώρα, κάτι που το άλλο κόμμα του μεγάλου κεφαλαίου δεν θα μπορούσε να το καταφέρει στο βαθμό που εσείς το πετύχατε.
  Ας ξεκινήσουμε το ταξίδι στις ΠΑΣΟΚΟ καλωδιώσεις, ιστορίες αληθινές βγαλμένες από τις συνήθειες των ΠΑΣΟΚων φυσικά ενοποιημένες σε μια. Είναι αλληγορικές με άλλα πρόσωπα, γιατί όπως λέει και ο ποιητής "Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική", αλλά εξόχως πραγματική, εξάλλου το πρόβλημα μας δεν είναι τα πρόσωπα αλλά οι καταστάσεις που έφτιαξαν σύμπασοι οι Πασόκοι(δεν περιλαμβάνονται οι απλοί οπαδοί και ψηφοφόροι)του όλου ΠΑΣΟΚ ακόμα και πριν την δημιουργία του.....
  ΜΑΡΙΟΣ Ο ΠΕΤΧΗΜΕΝΟΣ:
  Ο Μάριος ήταν το 3ο παιδί του Αντώνη με καταγωγή ένα ημιορεινό χωριό της Β.Δ. Ελλάδας. Είχε δυο αδέλφια τη Ντίνα και το Ζήνωνα που ήταν πιο μεγάλα απ' αυτόν και είχαν φύγει η μεν για σπουδές στην Νομική και ο δε στη σοσιαλιστική Δυτική Γερμανία του "σοσιαλιστή" Βίλυ Μπράντ(μεγάλος πράκτορας των Αμερικάνων ο εν λόγω).
  Μεσούσης της επταετίας ο Μάριος ήταν ένας μετριότατος μαθητής στο εξατάξιο Γυμνάσιο που έδρευε στο γειτονικό κεφαλοχώρι, νόμιζε πως τα έπαιρνε με τη μια, αλλά το μόνο που έπαιρνε ήταν κάτι "ψιλά" που έβγαζε στο διάλειμμα απ' τους συμμαθητές του, μέσω του γνωστού παπά, ["εδώ παπάς, εκεί παπάς," (που το είχε δει στο Μοναστηράκι και του κέντρισε το ενδιαφέρον μαθαίνοντας το και αυτό, αλλά όχι πάλι καλά)] και κανά μάτι στις τουαλέτες του σχολίου σε καμιά συμμαθήτρια του. Το πρωί σχολείο και το απόγευμα πρέφα και παπάς(ξανά) στα καφενεία μπας και βγάλει κανά ψιλό παραπάνω, θεωρούσε τη ζωή του χωριού ανυπόφορη γιατί δε μετρούσε στα κορίτσια του διπλανού χωριού που ήταν 4 χιλιόμετρα νοτιότερα παρ' ότι γίνονταν αντικείμενο θαυμασμού με τα κόλπα που έκανε.
  Είδωλο του ο Τζέιμς Ντήν και φυσικά να φύγει απ' το χωριό όσο πιο γρήγορα γίνονταν, είχε μεγάλα όνειρα, ήθελε να ανοίξει στην πρωτεύουσα του Νομού ένα σφαιριστήριο και το κατάφερε, πήγε κανά δυο μέρες φυλακή για κάτι μικροκομπίνες που έγιναν φυσικά σημείο αναφοράς για την αντιδικτατορική του δράση μετά το 1974...
  Στα κρατητήρια γνωρίστηκε με τον Τάσο ένα από τα ιδρυτικά στελέχη του ΠΑΚ στη Ν. Ελλάδα και όπως κάθε καλός τυχοδιώκτης προέβλεψε πως η υπόθεση μπορεί να έχει ψωμί "μάθε τέχνη κι άστη να" που λέει και ο λαός. Ξαφνικά το σφαιριστήριο έγινε καφενείο πολιτικών ζυμώσεων όπου μαζεύονταν όλοι οι "αντιστασιακοί του κινήματος" από τις κατά τόπους εξορίες τους (Παρίσι, Στοκχόλμη, Τορόντο κλπ).
  Οι εξορίες των ΠΑΣΟΚΩΝ δεν ήταν ούτε η Γυάρος, ούτε τα Μακρονήσια, ούτε τα τμήματα μεταγωγών ούτε και ο κάθε Ωρωπός, αλλά κάποια μεγάλη Δυτικό Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, η το Τορόντο και η Ν. Υόρκη απ' την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
  Το κίνημα πριν αναλάβει την διακυβέρνηση και πριν "έρθει ο λαός στην εξουσία" την 18η Οκτώβρη του "σωτήριου έτους 1981 μ.Χ." τον ορίζει "τοπάρχη" στους αγρότες των Β.Δ. επαρχιών του νομού. Ήταν τόσο συνεπής που στρατολογούσε συνεχώς νέα μέλη με κυρίαρχα συνθήματα την δημιουργία συνεταιρισμών, την δίκαιη αναδιανομή του πλούτου, την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ που τότε ήταν το ίδιο συνδικάτο και άλλα συνθήματα όπως "Εθνική ανεξαρτησία, Λαϊκή κυριαρχία", "Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες", κλπ. προετοιμάζοντας απ' τα τότε την "έφοδο στα ουράνια"(όχι του λαού αλλά της πάρτης του).
  Τα χρόνια από το 1977 περνούσαν γρήγορα στην ύπαιθρο με "πολιτικό-ιδεολογική ζύμωση" και η μεγάλη "δημοκρατική παράταξη" έφερε την "ΑΛΛΑΓΗ" την κατάλληλη στιγμή. Ήταν τότε που το "αγροτικό κίνημα"(δηλαδή ο Αντρέας) του καταμέρισε νέες πιο επίπονες και σύνθετες ευθύνες αυτή τη φορά στους ΕΒΕ, εξάλλου ο Μάριος είχε πια την δική του οικογένεια και το καφενείο το μετέτρεψε σε αναψυκτήριο- καπνοπωλείο, πρακτορείο λαχείων, σουϊπστέηκ(λαχείων αγώνων ιπποδρόμου) και ΠΡΟ-ΠΟ(η άδεια δόθηκε επίσημα απ' τον ΟΠΑΠ εν μια νυκτί και χωρίς κανείς να γνωρίζει πως και γιατί στο όνομα της κυρίας του).
  Τώρα πια ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος του "κινήματος" και δεν είχε καθόλου χρόνο στη διάθεση του, εκτός του ότι όργωνε τις επαρχίες φτιάζοντας "λαϊκές συνελεύσεις"(μόνος του μιλούσε) και επιτροπές (και αποφάσιζε τόσο λαϊκές ήταν)για την κατανόηση απ' την πλευρά των αγροτών της υπαίθρου των "μεγαλόπνοων πενταετών προγραμμάτων" του σ/φου Αντρέα, έδινε τη μάχη και στους μικρομεσαίους επαγγελματίες
  Με τον αέρα "της "ΑΛΛΑΓΗΣ" που έφερε η "μεγάλη δημοκρατική παράταξη" στην ύπαιθρο και στο κλεινόν άστυ, το κίνημα του καταμέρισε νέες και σοβαρές ευθύνες στα οικονομικά των τότε νεαρών συνεταιρισμών λόγω της εμπειρίας που είχε από την διαχείριση επιχειρήσεων
  (σφαιριστήριο, καφενείο, αναψυκτήριο - πρακτορείο λαχείων, ΠΡΟ-ΠΟ και σουϊπστέηκ) , λόγω του πρότερου έντιμου βίου και κυρίως γιατί ήταν στέλεχος του κινήματος (που εδώ και 29 χρόνια αλλάζει και ταυτόχρονα βουλιάζει την Ελλάδα και τις έννοιες σοσιαλισμός, αριστερά κλπ). Ουσιαστικά οι συνεταιρισμοί όπως τους εννοούσε το ΠΑΣΟΚ ήταν μια μεταβατική καρικατούρα που ευνοούσε αποκλειστικά και μόνο την καπιταλιστική ανάπτυξη και την μετέπειτα ολοκλήρωση του ΚΜΚ στην χώρα μας, ουδέ μια σχέση είχαν με το συνεταιριστικό αγροτικό κίνημα της μικρομεσαίας αγροτιάς, προορίζονταν για μελλοντική χρήση μονοπωλιακών Α.Ε. Από τα διατυπωμένα όπως τα όριζαν οι νόμοι του του ΠΑΣΟΚ καταστατικά των "συνεταιρισμών" μπορούσε να καταλάβει κανείς πως ήταν κάτι ανάμεσα στην σοσιαλδημοκρατική αυτοδιαχείριση και τις Α.Ε., προσιδιάζοντας περισσότερο το λαϊκό καπιταλισμό και λιγότερο έως και καθόλου το συνεταιριστικό κίνημα ακόμα και με όρους οπορτουνισμού, η διαμόρφωση - διάρθρωση των Δ.Σ και η διανομή μερισμάτων ήταν σχεδόν αν όχι η ίδια, με τις Α.Ε. από ένα σημείο και μετά.
  Από τα μερίσματα αγόρασε την πρώτη κατοικία και ένα νέο αυτοκίνητο τύπου BMW(αντικαθιστώντας το προηγούμενο Ιταλικό που πάλι με τέτοιο το είχε ανταλλάξει), ταυτόχρονα από το πουθενά γίνεται τοπικό στέλεχος σε ΔΕΚΟ χωρίς να ξέρει καν το αντικείμενο των καθηκόντων του, ενώ σταδιακά βόλεψε παντού όλους σχεδόν τους συγγενείς του, κανονικούς και εξ αγχιστείας. Όλοι μαζί κάπου και από κάποιο μετερίζι συναντιόντουσαν και θα έκαναν πράξη το σοσιαλισμό του ΠΑΣΟΚ. Είναι αυτονόητο να σημειώσουμε πως στην υπηρεσία του δεν πάταγε σχεδόν ποτέ, παρά μόνο όταν ήταν να υπογράψει κάποια τοπική λεόντεια συμφωνία με την αντίστοιχη προμήθεια και όταν ήταν να πληρωθεί όπου μάλιστα ήταν ο πρώτος που πήγαινε στον κισσέ μετά τις δικές του υπογραφές.
  Στο χωριό υπήρχε και περιουσία την οποία την αξιοποίησε φυσικά και αυτομάτως ξέχασε και ξεπέρασε χωρίς ίχνος αυτοκριτικής και τσίπας (που λένε στο δικό μας) συνθήματα όπως το "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο", έγινε κήρυκας της μονοκαλλιέργιας και των "καλών επιδοτήσεων" της κοινότητας και των "κερδοφόρων συνεταιρισμών".
  Ελέω των ΜΟΠ ως οικοπεδούχος επιδοτείται και χτίζει ξενοδοχείο Γ' κατηγορίας αυθαίρετα και σχεδόν πάνω στην παραλία το οποίο "βισματικά" οι σ/φοι του ΠΑΣΟΚ απ' τον ΕΟΤ το μετατρέπουν σε Α'. Χωρίς πολλές περιστροφές το γράφει στη γυναίκα του για ευνόητους λόγους και αυτή μετά ολόκληρη την περιουσία τους στην Α.Ε.(δηλαδή το ξενοδοχείο, το αναψυκτήριο-καπνοπωλείο-πρακτορείο Λαχείων-ΠΡΟΠΟ και σουηπστεϊκ), τότε ακριβώς, ανοίχθηκε και ο" τρίτος δρόμος για το σοσιαλισμό".
  Ως "γνήσιο λαϊκό στοιχείο" που συμμετείχε σε τόσες επιτροπές και επιτροπάτα, ήταν στέλεχος οργανισμού ήθελε και το αμάξι με αντίστοιχο prestige. Απ' εδώ και έπειτα θα κυκλοφορεί με μια BMW 520, που είχε αλλάξει με ένα παλιό FIAT 131 MIRAFIORI, που είχε αλλάξει λίγο νωρίτερα με ένα επίσης FIAT 128 και από ιταλόφιλος γίνεται γερμανόφιλος στην επιλογή αυτοκινήτου τουλάχιστον, Από τα μερίσματα του συνεταιρισμού που λειτουργεί ως Α.Ε, κάνει ένα μικρό δωράκι στη σύζυγο μια Μπέμπα 316.... Στο τιμόνι είχε πάντα 4 εφημερίδες, τα ΝΕΑ του ΔΟΛ, την ΑΥΡΙΑΝΗ που τότε γκρέμιζε τον Καραμανλισμό, την αθλητική της έκδοση και τη Ναυτεμπορική μιας και είχε αρχίσει να μπαίνει στα βαθιά νερά του χρηματιστηρίου ως "παίχτης".
  Παράλληλα με αυτά είχε γίνει και υψηλό στέλεχος πανελλαδικής εμβέλειας στο κίνημα και όταν βρίσκονταν σε συσκέψεις στελεχών τα βράδια "έσκαγε μύτη" στα σκυλάδικα της Εθνικής οδού συνοδεία με τους συντρόφους του "κινήματος" Για να μετράει στα μάτια τους αντέγραφε σ/φο του υπουργό πίνοντας από το γοβάκι της "τραγουδιάρας" τις σαμπάνιες που κερνούσε με χρήματα του οργανισμού(ήταν τα έξοδα κινήσεως για υπηρεσιακούς λόγους).
  Μ' αυτά και μ' αυτά φτάνει το "βρώμικο 1989" και τότε χάνει όλα τα αξιώματα του. Με μένος και με επαναστατικό ύφος παίρνει τηλέφωνα στις εκπομπές του Μάκη Γαργαλάκου, του Κώστα Γερονικολού και του Χάρη Πασβαντίδη στο Ράδιο Αθήνα(το σταθμό της Αυριανής), αυτός, η γυναίκα του και ολόκληρη η οικογένεια του βρίζοντας μαζί με τους παραγωγούς την ανίερη συμμαχία των Κυρκοφλωράκηδων με την επάρατο. Όλοι μαζί έλεγαν και ξαναέλεγαν πως το κράτος του αστυνόμου ξαναγυρνά και πως ο Μητσοθατσερισμός θα επαναφέρει τα ξερονήσια(τέτοιες αηδίες έλεγαν).
  Και ως ωνούπω φτάσαμε στη δεκαετία του '90 όπου στο πρώτο μέρος καταγράφει μια επαναστατική διάθεση στο παλμαρέ του, όπου πορεία και αυτός, όπου διαμαρτυρία και αντικυβερνητική διαδήλωση μέσα και αυτός στην πρώτη γραμμή αφηνιασμένος για να πέσει η χούντα του "φίλου των ss". Να σημειώσουμε πως αυτό ήταν ένα σύνθημα που κυριαρχούσε από τους ΠΑΣΟΚους και απευθύνονταν στο Κ. Μητσοτάκη, αφορμή ήταν ένα εξόφυλλο της Αυριανής του 1985. Που τον έχανες που τον έβρισκες στη μάχη για να φύγει η νεοφιλελεύθερη δεξιά. Φυσικά όπως κάθε καλός ΠΑΣΟΚος ήταν και αντικομμουνιστής, όπου σταθεί και όπου βρεθεί δίνει σοβαρή ιδεολογική μάχη ενάντια στα κότερα και τις βίλες του Χ. Φλωράκη, για το σκάνδαλο Καλτσεστρούτσι και την υπογραφή για την παραμονή των Βάσεων που είχε κάνει ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά ως συνήθως το φόρτωσαν πάλι στην επάρατο.
  Αυτό φυσικά δεν τους εμπόδισε να κάψουν τις νομαρχίες Χανίων και Ηρακλείου λίγο αργότερα, όταν οι ίδιοι έιχαν λερωμένη τη φωλιά τους. ΠΑΣΟΚ είναι αυτό θα μας πείτε το άκρων άωτον της απατεωνιάς.
  Κάπου εκεί ξεκινάει και η εποχή των βλασταριών του όπου και οι δυο (με διαφορά φάσης, λόγω και της ηλικίας τους) ήταν στα δεκαπενταμελή. Ο πρώτος ο μεγάλος ήταν συντονιστής στις μεγάλες κινητοποιήσεις των αρχών της δεκαετίας επί και εναντίον του Κοντογιανόπουλου με την ΠΑΜΚ, ενώ ο δεύτερος στα μέσα της δεκαετίας οργανώνε"αγανακτισμένους μαθητές" εναντίων των κινητοποιήσεων στο νόμο Αρσένη. Οι "αγανακτισμένοι μαθητές ήταν κάτι χρυσαυγίτες, κάποιοι που είχαν μείνει από απουσίες και γίνονταν αγανακτισμένοι με αντάλλαγμα να περάσουν την χρονιά χωρίς να πατήσουν το πόδι τους στα μαθήματα όταν αυτά ξανάρχιζαν, (σε αυτό θα βοηθούσε ο σύντροφος Μάριος που έγινε στέλεχος σε υπουργείο μέχρι τις νομαρχιακές του 1998 όπου έγινε νομαρχιακός σύμβουλος) και αυτούς που δεν ήθελαν να χάσουν την πενθήμερη εκδρομή μιας και εκεί θα ξεσάλωναν με τις συμμαθήτριες τους.
  Και οι δυο γιοί του σ/φου Μάριου εκάναν το κομμάτι τους και αντί να βγάζουν τον μαθητόκοσμο σε κίνηση με κινητοποιήσεις ή τον έβαζαν η να κάνει καταλήψεις, η τον απειλούσαν και έσπαγαν στο ξύλο όποιο συμμετείχε σε αυτές στη δεύτερη φάση.
  Οι πενθήμερες εκδρομές φυσικά ήταν η καλύτερη τους, κάπως έτσι έπαιρναν και αυτοί τη μίζα τους, από τα κατά τόπους τουριστικά γραφεία, τους Ξενοδόχους κλπ.
  Ως μαθητές ήταν πιότερο αδιάφορροι και απ΄τον πατέρα τους, εσκεμμένα "αγράμματοι εντελώς", (στρογγυλά μηδενικά που λέει και ο λαός) ακολουθούσαν κατά γράμμα τις κατευθύνσεις (αξιώματα για την αγραμματοσύνη) του ινδάλματος τους του πατέρα τους. Αυτό το γνώριζε καλά και ο ΠΑΣΟΚος διευθυντής που ήθελε bonus από τον σ/φο πατέρα τους που μπορεί να μην ήταν εκσυγχρονιστής αλλά τον προόριζε για διευθύνον σύμβουλο στην δευτεροβάθμια γι αυτό και ποτέ οι καθηγητές δεν βαθμολογούσαν κακά τα παιδιά του.
  Ο διευθυντής αναβαθμίστηκε, ο ένας γιος έκανε μεταπτυχιακά στο Λονδίνο για δημοσιογράφος και ο δεύτερος για χρηματοοικονομικά και ναυτιλιακά επίσης στο Λονδίνο, ενώ το χρήμα έρεε άφθονο από τις ρεμούλες του χρηματιστηρίου και τα πανάκριβα σταυρωτά κοστούμια έπαιρναν τη θέση του ζιβάγκο από όλα τα σοσιαλιστικά παλικάρια.
  Από τα Ίμια μέχρι και τον πόλεμο στην Γιουγκοσλαβία έλειπε συνεχώς ήταν απασχολημένος με τα ΠΕΠ(πολύ χρήμα) και κάνοντας business, είτε ως "ανεξάρτητος" νομαρχιακός σύμβουλος(με το ΠΑΣΟΚ) υπεύθυνος για τον τουρισμό και για τα Ολυμπιακά έργα που ήταν και στην Ολυμπιακή πόλη του , ήταν πότε εδώ και πότε εκεί, απ' τα Βαλκάνια και την πρώην ΕΣΣΔ, την Σκανδιναβία έως και τη Δυτική Αφρική(άραγε γιατί);
  Έφτασε το μιλένιουμ και λίγο μετά από αυτό κερδίζει τις εκλογές το ΠΑΣΟΚ με οριακή πλειοψηφία, ο σ/φος Μάριος έπαιξε και εκεί το ρόλο του βγάζοντας παράνομα εκλογικά βιβλιάρια, ήταν ήδη Νομαρχιακός σύμβουλος από τον Καποδίστρια, έλυνε και έδενε ο Θεός....
  Το 2002 ο σ/φος Μάριος ήταν 52 ετών, πιο ώριμος από ποτέ, πιο Ευρωπαίος από ποτέ.
  Ήταν παρόντας την πρωτοχρονιά που ο τότε πρωθυπουργός έβγαζε από το ΑΤΜ τα Ευρώ και άνοιγε σαμπάνιες, την ίδια μέρα οργανώνει πάρτι με κουνελάκια που τα δέρνει με μικρά τούβλα από 50ρικα του Ευρώ...
  Από τότε κυκλοφορεί με 2 SUV(το ένα της συζύγου) φυσικά αγόρασε και ένα τρίτο SUV, μια Porsche Cayenne επί Καραμανλή, έχει σπίτια, εξοχικά στη Μύκονο και στην Αράχοβα καμιά δεκαριά διαμερίσματα, και σπίτι κοντά στο Π. Ψυχικό(όλα είναι πάγια των off Shore) με έδρα τη Λιβερία και τη Μπουρκίνα Φάσο, μερικά εκατομμύρια μετοχές διάσπαρτες από εδώ και από εκεί και φυσικά έπινε στην υγειά των κορόιδων όταν ξέσπαγε το ένα σκάνδαλο πίσω απ' το άλλο πριν τις εκλογές του 2004.
  Αυτός έκανε πραγματικά πάρτι στις 7 του Μάρτη του 2004 και όντως κάτι ήξερε για την νέα νίκη που θα έκανε για τη δική του νεολαία τα παιδιά του δηλαδή το 2009, αν και είχε μονιμοποιηθεί στο San Fransisco από το 2007 όπου έκανε και την τελευταία μεγάλη αλλά σιωπηλή αρπαχτή του ΧΑΑ.
  Σήμερα επί ΠΑΣΟΚ δε ζει μόνιμα στην Ελλάδα, νοικιάζει τα περιουσιακά του στοιχεία και διαβάζει απ' το internet τα άρθρα του Πάσχου και του Γιάννη απ' την Καθημερινή και τα ΝΕΑ, αγοράζει μετοχές στο 1/10 τις περυσινής τιμής τους αυξάνοντας, μάλλον υπερπολλαπλασιάζοντας τα κεφάλαια του μέσω κρίσης. Όλα τα καταγράφει ως πάγιο και κυκλοφορούν των off shore που είναι μέσα, έχει μεταναστεύσει τις καταθέσεις του από το Μάρτιο στην UBS και τα παιδιά του επιχορηγούνται από το ελληνικό κράτος για τις μη-κυβερνητικές οργάνωσεις που ασχολούνται η μια για την πράσινη οικονομία και η άλλη για την αξιοποίηση των σοφών του εξωτερικού στο νέο εκπαιδευτικό φαγοπότι στην τριτοβάθμια από τούδε και στο εξής....
  
  Κάπως έτσι τελειώνει το ταξίδι στις ΠΑΣΟΚΟ καλωδιώσεις, ιστορίες αληθινές βγαλμένες από τις συνήθειες των ΠΑΣΟΚων ενοποιημένες σε μια. Είναι αλληγορικές με άλλα πρόσωπα, γιατί όπως λέει και ο ποιητής "Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική", αλλά εξόχως πραγματική, εξάλλου το πρόβλημα μας δεν είναι τα πρόσωπα αλλά οι καταστάσεις που έφτιαξαν σύμπασοι οι Πασόκοι(δεν περιλαμβάνονται οι απλοί οπαδοί και ψηφοφόροι)του όλου ΠΑΣΟΚ ακόμα και σήμερα.....
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 00:21

  Ανεξάρτητος Δημαράς(Μια φορά ΠΑΣΟΚ πάντα ΠΑΣΟΚ)

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Το παρακάτω βίντεο το δανειστήκαμε άκρως ενδεικτικό για τους ανεξάρτητους του ΠΑΣΟΚ.
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 21.09.2010
• 11:35

  Αφιερωμένα στο Μπουμπούκο....

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Με αφορμή αυτόν αλλά όχι κυρίως αυτόν (δεν έχει σημασία το πρόσωπο, εξάλλου το ζήτημα δεν είναι προσωπικό αλλά τι προωθείται και μαγειρεύεται από την κυρίαρχη ιδεολογία και εκφράζεται σε ένα ορισμένο βαθμό από αυτόν και τους ομογάλακτους του) δε θα γράψουμε πολλά.
  Όλοι αυτοί όπως ο ευαίσθητος αντικομμουνιστής, φωνακλάς, δημοσιογράφος, εκδότης, βουλευτής και υποψήφιος περιφερειάρχης του ΛΑ.ΟΣ. θέλουν αν γίνονταν και ως δια μαγείας να εξαφανιστούν οι κομμουνιστές και να αδειάσει η χώρα από αυτούς και τους μετανάστες (που τους θέλουν τσάμπα και χωρίς κανένα δικαίωμα, ασχέτως του τι λένε).
  Όλοι αυτοί όπως αυτός είναι γνωστό ότι ζουν και αναπνέουν με το μετεμφυλιακό πνεύμα ως βέροι μισάνθρωποι(αυτό είναι όλοι οι ρατσιστές) και οπαδοί του χυδαίου αντικομμουνισμού.
  Όλοι αυτοί όπως ο "ιστορικός - δημοσιογράφος - τηλεπερσόνα" που έχουν κάνει καραμέλα τις "ιστορικές" ανακρίβειες του Κ. Παπαρρηγόπουλου[(δηλαδή τις υποκειμενικές παρα-ιστορικές αναγωγές του σε επίσημη επιστήμη τις ιστορίας και μάλιστα του Ελληνικού κράτους) αυτού που διατύπωσε την ιστορική συνέχεια του έθνους, (γι' αυτόν δεν υπήρχαν επιμειξίες κλπ) από τις πόλεις κράτη της αρχαίας Ελλάδας, την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία(το λεγόμενο Βυζάντιο και το νέο Ελληνικό κράτος)].
  Όλοι αυτοί όπως ο "ιστορικός - δημοσιογράφος - τηλεπερσόνα" είναι γνωστοί οπαδοί του "Στρατάρχη" Παπάγου, του παρακρατικού ΙΔΕΑ, της καρφίτσας και της επταετίας, του Μεταξικού καθεστώτος και του ασφαλίτικου εγκολπίου του Μανιαδάκη, των κατοχικών κυβερνήσεων Τσολάκογλου, Ι. Ράλλη και Κ. Λογοθετόπουλου, όλων των κυβερνήσεων της οικογένειας Παπανδρέου, θαυμαστές του Κωνσταντίνου Πλεύρη και φίλοι του ιού του, ξιφουλκούν ενίοτε(θα λέγαμε πολύ συχνά, μα πάρα πολύ συχνά) με προβοκατόρικες αντικομμουνιστικές επιθέσεις αντλούμενες και από την "αγαπημένη τους" Ελευθεροτυπία
  Όλοι αυτοί καμιά φορά πέραν του επιστημονικού αντικομμουνισμού που κάνει η εν λόγω εφημερίδα, σαν ταύροι σε υαλοπωλείο το γυρίζουν σε χυδαίους συνειρμούς επαναφοράς του ιδιωνύμου, αλλά και του χοντροκομμένου αντικομμουνισμού της δεκ' του '50(που είναι κατά τα φαινόμενα και η αγαπημένη τους διαδικασία), σε τέτοιο βαθμό που καμία φορά ξεφεύγουν φτάνοντας να υμνούν τους Χίττες, τα Τάγματα Ασφαλείας και τους συνεργάτες των κατακτητών.
  Όλοι αυτοί είναι οπαδοί των μακιαβελικών λογικών "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα" και το "μοναστήρι να είναι καλά... και οι καλογέροι χίλιοι"(δεν έχει σημασία αν αυτό έχει δώσει "υπό κατοχή" και εκμετάλλευση στα μονοπώλια άπαντα, αρκεί να είναι καλά).....
  Στους εν λόγω που δεν είναι μόνο αυτοί(και κυρίως όχι αυτοί, κάπου εκεί είναι και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μαζί με την ντόπια μεταπρατική και παρασιτική πλουτοκρατία)τους αφιερώνουμε τα παρακάτω video και τους υπενθυμίζουμε πως "έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη".
  Επίσης για να μην ξεχνιούνται και αυτοί και τα λοιπά φασιστοειδή του χειρίστου είδους, πως ο πατριωτισμός και ο προλεταριακός διεθνισμός πάνε πακέτο, όπως ο εθνικισμός και ο κοσμοπολιτισμός που τόσο δυναμικά υπερασπίζουν και είναι η ίδια(ούτε καν η άλλη)όψη του ίδιου νομίσματος.
  
  ΑΥΤΟ ΘΕΛΕΤΕ:
  
  
  ΑΥΤΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΓΙ ΑΥΤΟ:
  
  
  
  
  
  
  ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ:
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 10.09.2010
• 10:58

  Μάλλον δεν το ξέραμε.....

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Ο Πολύ μεγάλος γνώστης αυτός ο Καρατζαφύρερ, ειδικά της σύγχρονης τεχνολογίας, σαν άλλος μηχανικός Η/Υ(ούτε ταύρος σε υαλοπωλείο να ήταν και μάλιστα στο κοινοβούλιο), θα μας τρελάνει εντελώς.
  Μάλλον, η μπούρδα πάει σύννεφο και όταν βρέχει στην "πολυκατοικία" πλημμυρίζει το ημιυπόγειο, πέφτει το ρεύμα λόγω υγρασίας και το καίνε μονίμως και ομαδικώς εκεί πέρα, η κατά πάσα πιθανότητα η προβοκάτσια είναι η πρώτη τους φύση, γιατί δεν εξηγείται αλλιώς τόση "αγραμματοσύνη".
  Αυτό που θα δείτε ήταν ανάρτηση του κόκκινου συνιστολόγου Rocean, όχι από ιστολόγιο του προφανώς, (Γιαννάκη συγνώμη που το βάλαμε εδώ, εξάλλου και εσύ το δανείστηκες από τον δημιουργό του) αλλά είναι πολύ καλό μιας και θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι, ειδικά για τα 2.000.000 computer που θα διαγραφεί η μνήμη τους.....
  Γιωργάρααααααααα μάλλον δεν το ξέραμε, ας είσαι καλά που μας μπολιάζεις τέτοιες μεγαλοφυείς γνώσεις και ας είμαστε προγραμματιστές.....:)
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 07.09.2010
• 13:26

  Έκπτωση αξιών η ισοπέδωση της αξίας;

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Μπορεί ο "Σκαϊ" από τον όμιλο Αλαφούζου να "γούζιεται" (που λένε & στο χωριό μας) εδώ και ένα εξάμηνο για τις εργατικές κινητοποιήσεις , (που κάνουν τάχα κακό στον τουρισμό και στην εικόνα της χώρας), χύνοντας χολή γι αυτές μέσω των πληρωμένων κονδυλοφόρων Μπορεί να κρούει τον αντικομμουνιστικό κώδωνα του κινδύνου στο πολιτικό του προσωπικό, όμως αυτή είναι αντικειμενικά και η δουλειά του, ως γνωστόν ο ιδιοκτήτης του είναι διακεκριμένος τοποτηρητής του αντικομμουνιστικού Αραβο - Αμερικανικού συνδέσμου συμφερόντων .
  Μπορεί επίσης ένα κομμάτι του εγχώριου κεφαλαίου να βλέπει πως χάνει τα "κεκτημένα",(από την χωρίς όρια έφοδο του μονοπωλιακού κεφαλαίου το οποίο ψάχνει για νεότερα εσωτερικά και όχι μόνο διαμετακομιστικά τζάκια που θα κάνουν τη δουλειά του) χρησιμοποιώντας πατριωτική γλώσσα έστω και για τους τύπους(αυτό το κάνει γιατί η επέλαση των μονοπωλιακών ομίλων θα τους εξαφανίσει στην κυριολεξία), ένα άλλο όμως κομμάτι το κυρίαρχο στον αριθμό, θέλει το ζεστό χρήμα και το θέλει τόσο πολύ που βαφτίζει το ψάρι κρέας και τον πατριωτισμό στην πιο χυδαία, πιο αμετροεπή, πιο εμετική εθελόδουλη στάση απέναντι στις πολυεθνικές τα μονοπώλια και τους μονοπωλιακούς ομίλους και οργανισμούς, αρκεί οι αριθμοί να γράφουν στην ούγια της ενίσχυσης 78 δις ευρώ.
  Η εθελόδουλη στάση τους θυμίζει τις αλήστου μνήμης λαμπρές ημέρες των εγχώριων καρπαζοεισπρακτόρων αργότερα αστών που ντύθηκαν γερμανοτσολιάδες και έχρισαν πρωθυπουργούς κάτι απίθανους Τσολάκογλου, Ράλληδες(για τον Ιωάννη μιλάμε), ενώ όταν ήρθαν οι νέοι κατακτητές παρέδωσαν την χώρα στους Σκόμπυ και στους Βαν Φλιτ, με τα "στρατηγέ μου ιδού ο στρατός σου" υποδείχνοντας τους κληρωτούς και τους αξιωματικούς του κυβερνητικού στρατού της χώρας.
  Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε φράσεις - κηρύγματα όπως "ο νέος πατριωτισμός" πρέπει αν όχι να μας προβληματίζουν, αλλά και να μας εξοργίζουν βγάζοντας μας στους δρόμους, ο πατριωτισμός δεν είναι ούτε νέος ούτε παλιός και φυσικά δεν έχει καμία σχέση ούτε με τον εθνικισμό, ούτε με τον κοσμοπολιτισμό
  Τα εν λόγω κηρύγματα θυμίζουν τις ίδιες επικίνδυνες διακηρύξεις των σοσιαλδημοκρατών - σοσιαλσοβινιστών (όπως τους ονόμαζε ο Λένιν στην δεκαετία του 1910) στην Δυτική και Κεντρική Ευρώπη με το σύνθημα της υπεράσπισης της αστικής πατρίδας. Πολλοί από αυτούς μετεξελίχθηκαν σε εθνικοσοσιαλιστές στην Γερμανία και σε φασίστες στην Ιταλία από το 1922 - 1933 ρίχνοντας στον λάκκο των λεόντων κάθε (έως τότε) κατακτημένο εργασιακό δικαίωμα, αλλά και τους ίδιους τους λαούς στα γρανάζια των δυο παγκοσμίων πολέμων.
  Το τι συμβαίνει στις δυο μεγάλες ομάδες του Ελληνικού "ποδοσφαίρου"(λες και υπάρχει αυτό το πράγμα), το είχαμε καταγράψει, όχι στο ποιος θα είναι ο πρόεδρος του τάδε η του δείνα, αλλά του τι επιχειρηματικές συγκρούσεις πραγματοποιούνται στο εσωτερικό τους, που αντανακλά τις μεταξύ τους λυσσαλέες κόντρες για το ποιος θα πάρει το καλύτερο φιλέτο μερίδιο της πίτας
  Στις εν λόγω κόντρες δεν διαφαίνονται πολλά ακόμα, ωστόσο να πούμε εδώ πέρα ότι ο Ν. Κωνσταντόπουλος όταν ήταν πρόεδρος του ΣΥΝ, ήταν ταυτόχρονα και νομικός σύμβουλος στους "σοβαρούς" εκδότες της χώρας αλλά αυτό δεν έφτανε στην λυσσαλέα επίθεση που έχουν εξαπολύσει τα "νέα τζάκια" ως γνήσιοι εκφραστές των Αραβο - Αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή και η ΠΑΕ Παναθηναϊκός όπως και η ΠΑΕ Ολυμπιακός είναι πολύτιμοι λίθοι στα χέρια τους. Μπορεί στον Ολυμπιακό να μπήκαν τα εν λόγω νέα τζάκια νωρίτερα και όλως τυχαίως ο όμιλος Αλαφούζου και η πολυεθνική εταιρία κινητής τηλεφωνίας που εξαγόρασε την πρώην σταθερή της ΔΕΗ, μέσω του Βγενό θα μπουν νομοτελειακά και στον Παναθηναϊκό. Όσο δυνατές να είναι ως αστοί οι οικογένειες Κόκκαλη, Βαρδινογιάννη και Γιαννακόπουλου απέναντι στους οδοστρωτήρες είναι απ' ότι φαίνεται αδύναμοι και οι πρώην σύμμαχοι τους είναι αυτή τη στιγμή απέναντι τους.
  Αρκετά όμως με τους εσωτερικούς τους ανταγωνισμούς, οι παραπάνω τα βρίσκουν και τα χαλούν το έχει επιδείξει άλλωστε και η ιστορία αυτό. Το έχουμε ξαναδεί στο πεδίο των ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων που βρίσκουν πρόσφορο έδαφος στη χώρα μας στην εξαρτημένη αστική τάξη της χώρας που ήδη από τη δεκ του 1980 παίζει και το ρόλο του μικροϊμπεριαλιστή στην περιοχή. Οι αντιθέσεις, αντιθέσεις ωστόσο όμως απέναντι στον κοινό τους εχθρό τους, την εργατική τάξη και τους συμμάχους της, συνενώνονται και οι όροι τους είναι αμείλικτοι πολεμικής φύσης, εξάλλου το κεφάλαιο και η εργασία βρίσκονται σε ανειρήνευτη διαπάλη και μάλιστα χωρίς όρια.
  Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, σύμφωνα με τον Λένιν κοινωνικές τάξεις είναι εκείνες οι ομάδες ανθρώπων που διαφέρουν μεταξύ τους ως προς:
  1)"Τη θέση που κατέχουν σ' ένα ιστορικά καθορισμένο σύστημα κοινωνικής παραγωγής", δηλαδή αν είναι εκμεταλλευτής η εκμεταλλευόμενος και σε ποιο εκμεταλλευτικό κοινωνικοπολιτικό σύστημα.
  2)"Τη σχέση τους με τα μέσα παραγωγής" που συνήθως είναι και νομικά κατοχυρωμένη ιδιότητα. Δηλαδή αν κατέχουν τα μέσα παραγωγής ποια από αυτά σε μέγεθος, σύνθεση, ποιότητα, ποσότητα(ποσοστά μετοχικών κεφαλαίων κλπ). Η εργατική τάξη το μόνο μέσο παραγωγής που διαθέτει είναι η εργασία της την οποία την εμπορεύεται με απεχθείς όρους, τα άλλα δύο είναι τα αντικείμενα και τα μέσα εργασίας(δηλαδή τα εργαλεία παραγωγής).
  Να σημειώσουμε εδώ πέρα πως τα μέσα παραγωγής που κατέχουν οι αστοί και η εργασία που πουλούν οι εργάτες είναι οι παραγωγικές δυνάμεις(θα το συναντήσουμε παρακάτω).
  3)"Το ρόλο τους στην κοινωνική οργάνωση της εργασίας". Δηλαδή είναι εμπορεύματό - παραγωγοί, παραγωγοί, μεγαλέμπορες η μικρέμπορες μεταπράτες, διευθυντικά στελέχη;
  Ακόμα και παρασιτικά στοιχεία μπορούν να χωρέσουν εδώ όπως μεγαλομέτοχοι, μεγάλο καταθέτες, μέχρι και οι οικονομικές δραστηριότητες του παρακράτος που είναι κράτος νομιμοποιημένο και αυτό(παρ εμπόριο, όπλων, ναρκωτικών, λευκής σαρκός και εκεί οι Αμερικανοί μας δείχνουν το δρόμο, φυσικά ο κ. Καρατζαφέρης εκεί δε λέει όχι, όχι λέει μόνο τους Αφρικανούς των dvd). Δυστυχώς στον καπιταλισμό παίζουν ρόλο και αυτά και πως να μην παίξουν αφού το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα στη βάση του είναι παρασιτικό. Ειδικά τα νομικά κατοχυρωμένα παρασιτικά στρώματα βρίσκουν εξαίσιο αν και αντιθετικό ρόλο ως προς την κοινωνική παραγωγή και σε ένα ορισμένο βαθμό οι μέτοχοι(μιλάμε για τους μεγάλους), ακόμα και οι καταθέτες, που είτε κερδίζουν παρασιτικά(μετοχικά μερίσματα) είτε δανείζουν όπως οι δεύτεροι με μικρά επιτόκια για να μην κερδίζουν και πολλά οι μικρο καταθέτες, έχουν ρόλο στην ταξική διαστρωμάτωση, εδώ ξεχωρίζουν με μεγάλη ευκολία και τα ενδιάμεσα στρώματα, όπως οι αντιπρόσωποι ΑΕ κλπ.
  4)"Πως ιδιοποιούνται τη μερίδα του κοινωνικού πλούτου". Αν παίρνουν υπεραξία, αν πουλούν την εργατική τους δύναμη, αν είναι αποτέλεσμα αγοραπωλησίας προϊόντων κλπ.
  5)"Ποιο είναι το μέγεθος της μερίδας του κοινωνικού πλούτου". Το ποσοστό(όχι φυσικά υπό τη μορφή εκατοστιαίων μονάδων) κοινωνικού πλούτου αποκομίζουν.
  "Στην ανταγωνιστική κοινωνία (κατά Λένιν), οι τάξεις είναι τέτοιες ομάδες ανθρώπων που η μια απ' αυτές μπορεί να ιδιοποιείται την εργασία της άλλης, εξαιτίας της διαφορετικής θέσης τους στο συγκεκριμένο σύστημα της κοινωνικής οικονομίας".
  Η ταξική πάλη ανεξάρτητα από τη βούληση της άρχουσας τάξης έχει νομοτελειακό χαρακτήρα μιας και διεξάγεται ανάμεσα σε τάξεις που εκ των πραγμάτων έχουν τόσο αντιθετικά συμφέροντα όσο και αντίληψη για την κοινωνική οργάνωση της κοινωνίας.
  Ο ρόλος των κομμουνιστικών κομμάτων είναι βασικότατος, το προλεταριάτο από μόνο του δεν μπορεί να διεξάγει ολοκληρωμένα την ταξική πάλη δηλαδή α) οικονομική πάλη β) πολιτική πάλη γ) ιδεολογική πάλη και αυτό το κεφάλαιο το γνωρίζει πολύ καλά, κάνοντας είτε ανοιχτό, είτε κεκαλυμμένο, είτε επιστημονικό, είτε εξ αριστερών αντικομμουνισμό.
  Στον καπιταλισμό τα Κ.Κ έχουν πολύπλοκο και πολυπλόκαμο ρόλο σε πρώτη φάση(ανάλογα την ιστορική περίοδο και τα κοινωνικά χαρακτηριστικά)νομιμοποιούν την ταξική πάλη και ταυτόχρονα η σε κάποια επόμενη φάση την επαναστατικοποιούν.
  Σήμερα στην ανώτερη βαθμίδα ανάπτυξης του μονοπωλιακού καπιταλισμού τον ΚΜΚ, η δύναμη των μονοπωλίων και η δύναμη του κράτους βρίσκονται σε διαρκή και χωρίς όρια συνένωση, αποσκοπούν και προσβλέπουν στη διατήρηση αλλά και στερέωση του καπιταλιστικού συστήματος, τον πλουτισμό των μονοπωλίων, την κατάπνιξη του εργατικού κινήματος, αλλά και των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων συνολικότερα
  Επειδή ο ΚΜΚ είναι ο μονοπωλιακός καπιταλισμός της γενικής κρίσης του, της επιτεινόμενης αναντιστοιχίας του επιπέδου των παραγωγικών δυνάμεων με τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής.
  Στον ΚΜΚ ο υψηλά ασύμβατος βαθμός της κοινωνικοποίησης της παραγωγής και της εργασίας με την ταυτόχρονη ατομική ιδιοποίηση των προϊόντων της πρώτης, δημιουργούν όλες τις υλικές προϋποθέσεις για το εργατικό κίνημα και την νέα του έφοδο στους ουρανούς.
  Αυτό το ξέρουν πολύ καλά τα μονοπώλια και η κυβέρνηση τους που την έχουν επιλέξει να μας
  αλλάξει τα φώτα. Σε επίπεδο εποικοδομήματος αυτή και τα "ανεξάρτητα", δηλαδή τα ελεγχόμενα από το μεγάλο κεφάλαιο ΜΜΕ διεξάγουν την πολιτική και ιδεολογική τους διαπάλη που στο επίκεντρο της έχει τον αντικομμουνισμό. Σε οικονομικό επίπεδο δηλαδή η βάση παίρνονται όλα εκείνα τα μέτρα που γιγαντώνουν την ολοκληρωμένη ταξική επίθεση.
  Μπορεί τα παλιά τζάκια, αυτά που χάνουν σε σχέση με τους ανταγωνιστές τους κάτι από τη μερίδα του Λέοντος, να θέλουν προσωρινά νομιμοποιημένα τα Κ.Κ (λόγω του πατριωτικού τους ρόλου) , ωστόσο και αυτά όταν τα συμφέροντα τους αρχίζουν να θίγονται και θα θιγούν νομοτελειακά, γαβγίζουν σε όλους τους αντικομμουνιστικούς ρυθμούς.
  Σήμερα στην χώρα μας αλλά και διεθνώς η αξία της εργατικής δύναμης(δηλαδή η κοινωνική εργασία της εργατικής τάξης που είναι ενσαρκωμένη και υλοποιημένη στο εμπόρευμα) εκποιείται ολοένα και περισσότερο, σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε τα αποτελέσματα της ανθρώπινης εργασίας, δηλαδή ο κοινωνικά αναγκαίος εργάσιμος χρόνος χάνεται στις υπεραξίες και στην έκπτωση των προϊόντων που αυτή η έκπτωση θα επιφέρει νέα ακόμα μεγαλύτερη κρίση στο μέλλον.
  Οι εργαζόμενοι σήμερα πρέπει να κλείσουν τα αυτιά και τα μάτια τους στην αλλαγή της ταυτότητας που προσπαθεί να τις επιβάλει ιδεολογικά η σοσιαλδημοκρατία και να αντεπιτεθεί συγκροτημένα με πολιτική πρόταση που υπάρχει και αντικειμενικά είναι το Α.Α.Δ.Μ.Π, το λαϊκό μέτωπο για το οποίο μιλάει το ΚΚΕ από το 1996. Οι εργάτες που είναι στην τελική οι ίδιοι οι καταναλωτές στην τελική προσδιορίζονται από την εργατική τους δύναμη και όχι από την αγοραστική τους, δεν πρέπει να τους αφορά να αγοράζουν μόνο φτηνά, αλλά να αμείβονται σύμφωνα με την εργασία τους αλλά αυτό απαιτεί μια άλλου είδους κοινωνία που δεν θα έχει κέρδος και καπιταλισμός χωρίς κέρδος δεν μπορεί να υπάρξει.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 12.08.2010
• 12:21

  Πρόβλημα νερού στα Χανιά; Ανέκδοτο η κάτι άλλο;

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Ο νομός Χανίων είναι μέσα στους 10 πρώτους νομούς σε υδατοπτώσεις στην Ελλάδα μαζί με αυτό του Ρεθύμνου και δεν υπάρχει νερό. Ζούμε με τον εφιάλτη των διακοπών του νερού συνεχώς, ειδικά σε μια περίοδο που λόγω του εσωτερικού και του εξωτερικού τουρισμού ο πληθυσμός στο πολεοδομικό συγκρότημα των Χανίων από 120.000(τους χειμερινούς μήνες) φτάνει έως και τους 300.000 κατοίκους ειδικά από τον Ιούνιο έως και τον Οκτώβριο με αιχμή του δόρατος τον Αύγουστο, δεν είναι τυχαίο πως τα Χανιά οι Αθηναίοι επισκέπτες τα αποκαλούν Μύκονο της Κρήτης.........
  Υποδομές του κ...(να μην το πούμε) σε ένα νησί που έχει 3 βουνά(τα 2 οροσειρές Ψηλορείτης και Λευκά Όρη) όπου τα χιόνια λιώνουν πολλές φορές και στα μέσα του Ιούνη. Να θυμίσουμε ότι τα Λευκά όρη ξεκινούν από το Δυτικό Ρέθυμνο και πιάνουν ολόκληρο τον Νομό Χανίων, έχουν 21 κορυφές πάνω από τα 2000 μέτρα και υπάρχουν ακόμα πηγές που είναι ακόμα ανεκμετάλλευτες Στο νομό Χανίων δε, υπάρχουν 2 λίμνες, αυτή του Κουρνά, που το βάθος της είναι πάνω από τα 200 μέτρα(μήπως είναι και εκεί διεθνή ύδατα κ.Πάγκαλε) και τροφοδοτεί την Πόλη του Ρεθύμνου(50.000 πληθυσμός το Χειμώνα που το καλοκαίρι διπλασιάζεται) και την Ανατολική επαρχία Αποκορώνου, ενώ υπάρχει και η λίμνη της Αγυιάς(που σημαίνει νερότοπος στα Αρχαία Ελληνικά) που τροφοδοτεί τον Νομό Χανίων με πλούσια χλωρίδα και πανίδα....
  Στην Κύπρο, όταν πριν 2 χρόνια είχαν πρόβλημα λειψυδρίας τα 7 φράγματα τους έσωσαν τρόπο τινά και εδώ οι τοπικοί άρχοντες είναι σε διαμάχη εκτοξεύοντας μύδρους ο ένας εναντίων του άλλου, σε ολόκληρο το νησί φτιάζεται ένα εδώ και μία μισή δεκαετία και ακόμα είναι μισό έτοιμο....:).
  Οι παραπολιτικές γλώσσες τις οποίες δεν τις συμμεριζόμαστε, όμως τις καταγράφουμε μιλούν για μάχη ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ, τους Οικολόγους και τους Μητσοτακικούς (αυτή είναι η μια ομάδα) και τη ΝΔ(που πρόσκειται ο Δήμαρχος Χανίων και είναι η άλλη ομάδα και παρότι ανιψιός του Μητσοτάκη είναι με τη ΝΔ, όχι με το θείο του), για τις εκλογές του Νοέμβρη.
  Η πρώτη ομάδα μέσω ΟΑΔΥΚ κλείνει τις κάνουλες με το σκεπτικό τη σωστή διαχείριση του νερού δεσμεύει τόνους νερού εις βάρος των μικρομεσαίων αγροτών (που θέλουν να τους ξεκληρίσουν όχι γιατί συνωμοτούν εις βάρος τους, αλλά γιατί σε αυτή τη μορφή την καπιταλιστική ανάπτυξη τους είναι μη - χρήσιμοι και σύμφωνα με την ΚΑΠ - ΓΚΑΤΤ πρέπει να προλεταριοποιηθούν και να αποτελούν το 3% του ενεργού πληθυσμού στη χώρα μας όταν το 1990 ήταν το 23%), των κατοίκων και των φτωχό μεσαίων τουριστών - επισκεπτών (εδώ η Καθημερινή και οι τοπικές Πασοκοφυλλάδες ποιούν την νήσσαν για τον Τουρισμό τους, αλλά αν το ΠΑΜΕ έκανε κάποια απεργία θα έφτιαχναν ομάδες στο facebook εναντίων του)για να έχουμε αλλαξοβασιλίκια στον δήμο.
  Όπως είπαμε υπάρχει και ο ΠΑΣΟΚικός ΟΑΔΥΚ(και εδώ είναι η ουσία) που διαχειρίζεται το νερό λες και προετοιμάζεται να το παραδώσει σε πολυεθνικές εταιρίες τύπου εκμετάλλευσης του νερού στη Χιλή, προετοιμάζεται δηλαδή για ξεπούλημα.
  Το νερό στην Δυτική Κρήτη ειδικά αναβλύζει από αναρίθμητες πηγές είναι ένα από τα ποιοτικότερα σε όλη την Ευρώπη και σε ολόκληρη την επικράτεια μαζί με αυτά της Ηπείρου και είναι ανάγκη να το διαχειριστούν όπως το διαχειρίζονταν στην Λατινική Αμερική και το διαχειρίζονται έως και σήμερα στη Χιλή....
  Το νερό είναι δικαίωμα και όχι εμπόρευμα και εδώ χρειάζεται λαϊκό μέτωπο που θα διασφαλίσει μέσα από τη λαϊκή εξουσία και οικονομία καθαρό ποιοτικό και δωρεάν άφθονο νερό χωρίς διακοπές, μαζί με υδατοφράγματα τα οποία θα προσφέρουν και φτηνή καθαρή ηλεκτρική ενέργεια ενώ δεν θα χάνονται στη θάλασσα τόνοι νερού για 7 μήνες το χρόνο που υπάρχουν αναρίθμητες βροχές.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 22.07.2010
• 17:10

  PASOKREICH....(η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται)

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Δεν μας έκανε καμία εντύπωση το σχέδιο νόμου που ετοιμάζει ο φον Ραγκούσης για την απαγόρευση της πολιτικής δράσης στο δημόσιο και στον λεγόμενο "ευρύτερο δημόσιο τομέα". Αυτή η "καινοτομία" ανατρέπει και τα τελευταία ψήγματα αστικό - δημοκρατικών δικαιωμάτων στη χώρα και την μετατροπή της όποιας αστικής δημοκρατίας με συνοπτικές διαδικασίες σε εποικοδόμημα κομμένο και ραμμένο στα πλαίσια του ΚΜΚ δηλαδή της δικτατορίας των μονοπωλίων. Αυτή η καινοτομία είναι μια ακόμα ψηφίδα στο παζλ του "σοσιαλισμού" του ΠΑΣΟΚ απέναντι στη βαρβαρότητα, τώρα αν σοσιαλισμός λέγεται ο Καλλικράτης, το Γερμανικό μοντέλο ως εκλογικό σχέδιο νόμου, η αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων από τον 25ο Μεσημβρινό με τις ταυτόχρονες δηλώσεις Πάγκαλου για την οριοθέτηση των διεθνών υδάτων όπου υπάρχει 200 μέτρα βάθος δηλαδή σχεδόν ολόκληρο το Αιγαίο, Μυρτώο, Κρητικό Ικάριο, Καρπάθιο, τον έλεγχο των οικονομικών των κομμάτων και τις δηλώσεις με προτεταμένο το δάχτυλο ενάντια στο ΚΚΕ για την πίστη του στο σύνταγμα, ένα σύνταγμα που οι ίδιοι του ΠΑΣΟΚ έχουν κάνει κουρέλι, τότε ποια είναι η βαρβαρότητα;
  Την ουσιαστική απαγόρευση της πολιτικής δράσης μέσα από ένα «δρακόντειο» σύστημα περιορισμών, εισάγει το νομοσχέδιο για τις εκλογικές δαπάνες συνδυασμών και υποψηφίων στις τοπικές εκλογές. Στο άρθρο 5 του νομοσχεδίου αναφέρεται: «Απαγορεύεται η διακίνηση κάθε μορφής ένθετων φυλλαδίων... καθώς και η διανομή τους εντός καταστημάτων δημοσίων υπηρεσιών και υπηρεσιών του ευρύτερου δημοσίου τομέα που βρίσκονται εντός της διοικητικής περιφέρειας της οικείας Περιφέρειας ή του οικείου Δήμου». Επομένως, η διακίνηση ιδεών σε όλο το δημόσιο τομέα (δημόσια διοίκηση, πρώην ΔΕΚΟ, σχολεία, σχολές, Πανεπιστήμια) είναι απαγορευμένη και πολιτικά προγράμματα συνδυασμών και υποψηφίων τίθενται σε καταστολή.
  Αυτά από τον "Ρ" της Πέμπτης 22 Ιούλη 2010 που καταδείχνει σε όλο του μεγαλείο πως το "κίνημα" που φώναζε "στις 18 σοσιαλισμό"(το 1981), και "σοσιαλισμός η βαρβαρότητα"(το 2009 αντιγράφοντας τη Ρόζα Λούξεμπουργκ και το Φιντέλ Κάστρο), ήταν μόνο η αρχή της πιο χυδαίας κοροϊδίας και σήμερα έχει ξεπεράσει και τα όρια της επικινδυνότητας, γιατί ως γνωστόν όση σχέση έχει το ΠΑΣΟΚ με το σοσιαλισμό, "άλλο τόσο σχέση έχει ο Φάντης με το ρετσινόλαδο" που λέει και ο λαός.
  Το ΠΑΣΟΚ είναι τόσο δίγλωσσο(για να μην πούμε πολύγλωσσο, αλλά υπάρχει κίνδυνος παρεξήγησης) και τόσο ετεροβαρές που προσεγγίζει άλλοτε τα όρια του εθνικοσοσιαλισμού και άλλοτε του "κοσμοπολιτισμού", είναι τόσο φιλολαϊκό που όλα τα βάρη τα ρίχνει εδώ και σχεδόν 30 χρόνια στην πλάτη του λαού(ακόμα και επί Μητσοτάκη και επί Καραμανλή το ΠΑΣΟΚ κυβερνούσε αλλά με άλλους όρους).
  Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στην φαρέτρα του έχουν καταγραφεί μια σειρά από "ομορφιές". Από την πράξη νομοθετικού περιεχομένου του 1986 νόμος 1584(άρθρο 4) που απαγόρευε τις αυξήσεις στους εργαζομένους(το είδαμε να επαναλαμβάνετε σαν φάρσα η σαν τραγωδία στις μέρες μας), το πραξικόπημα στη ΓΣΕΕ(και αυτό επαναλήφθηκε με άλλους όρους το 2010, συμπεριλαμβανομένης και της προβοκάτσιας που παρακράτος και μυστικές υπηρεσίες έστησαν με το έγκλημα στην MARFIN δημιουργώντας φοβικά σύνδρομα για τις απεργιακές κινητοποιήσεις σε μια περίοδο που το λαϊκό κίνημα αναπτύσσονταν κατά γεωμετρική πρόοδο), τους ωμούς εκβιασμούς σε ψηφοφόρους άλλων κομμάτων, τον κοινωνικό αυτοματισμό που δοκιμάστηκε με τη σφαγή των ελαστικών των ελκυστήρων στον κάμπο το 1996, στο Λιμάνι του Πειραιά (το 1986, επαναλήφθηκε το 1996, το 2003 και φέτος πήρε άλλη μορφή)τον "ΑΥΡΙΑΝΙΣΜΟ" που έγινε "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΙΣΜΟΣ", τη πολιτική της μόνιμης και μονόπλευρης λιτότητας, τις μίζες, των σκανδάλων Κοσκωτά, του χρηματιστηρίου, της TVX Gold, του Πόρτο Καρράς, του Σάμινα, της παράδοσης του Οτσαλάν, του "Ευχαριστούμε τους Αμερικάνους", των νόμων του 1997-98 για τον εργασιακό μεσαίωνα(τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, νόμοι Ρέππα και σχέδια Λοβέρδου), της συμφωνίας της Μαδρίτης, της παράδοσης της χώρας στο ΝΑΤΟ κατά τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, την καταλήστευση των ταμείων και τη δημιουργία των "νέων τζακιών", τον αφανισμό της κοινωνικής συνείδησης και την μετατροπή της σε κοινωνική συνενοχή. Από που να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς με δαύτους;
  Αυτές τι μέρες θα έχουμε και τα νομοσχέδια του κ. Ραγκούση για τη χρηματοδότηση των κομμάτων, την απαγόρευση ιδεών στο δημόσιο και φυσικά τα όλα όσα λέει ο κ. Πάγκαλος για την υφαλοκρηπίδα σε συνέντευξη του στη εφημερίδα "Real News". Γι αυτόν όπου υπάρχει βάθος 200 μέτρων στο Αιγαίο είναι διεθνή ύδατα και δεν ανήκουν σε κανένα, άρα "βουρ στον πατσά" από τις εταιρίες υδάντλησης πετρελαίου, και ιδού πεδίο δόξης λαμπρόν για την κάθε λογής και κάθε είδους ναυσιπλοΐα, δηλαδή για το κάθε λογής εφοπλιστή χωρίς να δίνει λογαριασμό πουθενά. Ας σκεφτούν καλά όσοι ψήφισαν ΠΑΣΟΚ τι σημαίνει μόνο αυτό και τι μέλλον υποθηκεύουν στα παιδιά τους. Αντί όλοι αυτοί να τρέχουν με τη Μάγια(όχι τη μέλισσα) προσφέροντας λουλούδια στους τουρίστες, μήπως τα παιδιά τους εργάζονται σε αυτά "τα διεθνή ύδατα" χωρίς δικαιώματα και με ένα ευρώ τη μέρα ράβοντας ρούχα.
  Παρόλα αυτά το πλείστον των ΜΜΕ και κυρίως των Πανελλαδικής εμβέλειας καναλιών υπερασπίζεται με ιδιαίτερο πάθος τα έργα και τις ημέρες του ΠΑΣΟΚ, τα θεωρεί ως κάτι φυσιολογικό, δεδομένο και ιστορικά αναγκαίο και ως μια μικρή παρένθεση που θα μας φέρει σε μέρες ευημερίας. Αν φέρει κάποιους σε ευημερία είναι τους έχοντες γιατί οι μη έχοντες, δεν θα έχουν όχι μέλλον αλλά και ελπίδα για το αύριο δηλαδή για το επόμενο ξημέρωμα.
  Εδώ έχουμε την απόλυτη σύμπλευση κάποιων καναλαρχών(δηλαδή επιχειρηματικών συμφερόντων), με την χειρότερη και αντιλαϊκότερη κυβέρνηση από το 1974 και μετά.
  Στην πραγματικότητα η σύμπλευση αυτή είναι τμήμα της ήδη επιβληθείσας δικτατορίας του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Ζούμε την εποχή μιας "βελούδινης" προετοιμασίας δημοκρατικού πραξικοπήματος, με μικρότερα να έχουν περάσει από την ΠΑΣΟΚΑΡΑ στην βουλή δείτε εδώ [www1.rizospastis.gr] μέσω της κινδυνολογίας για τη σωτηρία του κράτους και από την πίσω πόρτα ολοκλήρωση του Μάαστριχτ, της Νίκαιας της στρατηγικής της Λισσαβόνας μέσω τρόικας, ΔΝΤ και μηχανισμού στήριξης από την Κομισιόν.
  Για το μέλλον υπάρχουν διάφορα σενάρια για την επόμενη διακυβέρνηση της χώρας όλα ολόφρεσκα κατευθείαν από τις πιο μαύρες σελίδες της νεοελληνικής ιστορίας, δυο από αυτά δείχνουν καθαρά που το πάνε, τώρα αν πιάσουν θα οφείλεται και στα χαμηλά αντανακλαστικά του λαϊκού κινήματος.
  1)Δεν είναι μακρυά μια παλινδρόμηση στο 1963-1965 και προετοιμασία όχι για στρατιωτικό πραξικόπημα, αλλά για “δημοκρατικό” με του επιχειρηματίες και γνωστά πολιτικά τζάκια προερχόμενα από το κέντρο.
  2)Φυσικά μια δοκιμασμένη επιστροφή στις μέρες του 1936 έχει μπει σε εφαρμογή. Ήδη ΠΑΣΟΚΑΡΑ & Καρατζαφύρερ κυβερνούν μαζί και στις επόμενες εκλογές δε θα μας κάνει εντύπωση να συγκυβερνήσουν μαζί στην κυριολεξία και στην πορεία να φύγει το ΠΑΣΟΚ(όπως το είχαν κάνει οι κεντρογενείς Βενιζελικοί κλπ και κυβέρνησε ο δικτάτορας Μεταξάς)αφήνοντας τον Καρατζαφύρερ να κυβερνά με την ανοχή ΠΑΣΟΚ-ΝΔ…
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 15.07.2010
• 12:05

  Τους συνδέει η προβοκάτσια....

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Για το Γερμανό τους συνδέει η προβοκάτσια, η συκοφαντία και το ψέμα που ως γνωστόν έχει κοντό ποδάρι και το αποκάλυψε ο δικός τους ο κ. Βερελής, "πως το ΚΚΕ, ούτε είχε, ούτε έχει, καμία μετοχική σχέση με την εταιρία Γερμανός", σε ερώτηση του σ/φου Παφίλη.
  Με το Γκέμπελς και είσαι μέσα... αν και αυτός έχει βρει άξιους απογόνους που τον έχουν ξεπεράσει προ πολλού, τα "Α(η)δόνια του ΛΑΟΣ και το ΠΑΣΟΚ του κ. Πάγκαλου.
  Ερώτηση: Αυτός "ο άξιος πολιτικός ανήρ", ο εγγονός του δικτάτορα, που κατά Καρατζαφύρερ "μακάρι να είχαμε και άλλους σαν τον Πάγκαλο", θα παραιτηθεί τελικά, η θα το μετανοιώσει;
  Προφανώς μετά την προβοκάτσια για το Γερμανό προέκυψαν και νεότερες, αλλά μέχρι τώρα δεν τους έχει βγει καμία, ωστόσο με το Γκεμπελισμό του "πες πες κάτι θα μείνει" θολώνουν τα νερά, συσκοτίζουν τη σκέψη του λαϊκού κόσμου, σπέρνουν την απογοήτευση και συσκοτίζουν, αποπροσανατολίζουν, πετούν την μπάλα στην εξέδρα και δημιουργούν συγχύσεις στον απλό λαό που βλέπει η ζωή του καθημερινά να γίνεται ολοένα και χειρότερη. Με αυτούς τους τρόπους προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο, να αποπολιτικοποιήσουν και να αποσυνδέσουν τις αιτίες τις φτώχειας, να αποτινάξουν τις δικές τους πολιτικές ευθύνες και να συκοφαντήσουν ότι πιο καθαρό υπάρχει στον λεγόμενο πολιτικό στίβο το ΚΚΕ.
  Όμως το ΚΚΕ ουδέ μία σχέση έχει ούτε με τους Γερμανούς, ούτε με τους Ισπανούς, ούτε με τις κάθε λογής προβοκάτσιες, το ΚΚΕ, είχε προειδοποιήσει για τα μέτρα που θα έρθουν από το 1992, από την συνθήκη του Μαάστριχτ που πλην αυτού όλοι οι άλλοι ψήφισαν και αυτό δεν θέλόυν να συνειδητοποιήσει ο λαός μας σπέρνοντας του κοινά δαιμόνια, πως όλοι είναι ίδιοι.
  ΟΧΙ Κ.ΠΡΟΒΟΚΤΑΡΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ, ΤΟ ΚΚΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΣΑΣ
  ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΚΑΘΑΡΟ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΑΡΟ ΟΥΡΑΝΟ ΠΑΡΤΕ ΤΟ ΧΑΜΠΑΡΙ.
  Α ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΤΟ ΚΟΥΠΟΝΙ ΘΑ ΤΟ ΔΙΑΚΙΝΟΥΜΕ ΕΙΤΕ ΤΟ ΘΕΛΕΤΕ ΕΙΤΕ ΟΧΙ ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΕΣ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΤΟΕΙΔΗ ΤΟΥ ΧΕΙΡΙΣΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ....
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 10.06.2010
• 20:46

  Ο Πληνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, στα απόνερα του συστήματος.

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Για μας το πρόβλημα ποτέ δεν ήταν οι Ανανεωτικοί, αυτούς τους γνωρίζαμε και τουλάχιστον ήταν πάντα αυτό που είναι και σήμερα, χωμένοι μέσα στο σύστημα ως τα πιο καλοδουλεμένα γρανάζια του εποικοδoμήματος, αναθεωρητές , χαλαροί, υπερβατικοί, θεωρητικοί της εκ των έσω συνωμοσίας, ιστορικά ημιμαθείς, ευρωπαϊστές και light αντικομμουνιστές, νέοι, ωραίοι και Πανιώνιοι μοιραίοι....
  Πάντα το όνειρο τους ήταν στην καλύτερη περίπτωση η αναβίωση της ΕΑΡ και στη χειρότερη του ΚΚΕ εσωτερικού(Ανανεωτική - Αριστερά) χωρίς όμως σφυροδρέπανα τώρα πια. Γι' αυτούς τα εν λόγω σύμβολα ήταν ντεμοντέ πολύ πριν το 1991, αντί αυτών προτιμούν τα κόκκινα γαρύφαλλα, τα ελαιόδεντρα, τα διάφορα κοσμητικά άνθη. Η ψευτοκουλτούρα και το υπερφίαλο σαρβουάρ βιβρ σε όλο τους το μεγαλείο. Για να λέμε την αλήθεια, ήταν ανέκαθεν το κλου στην υπόθεση "διαφέρουμε απ' τους άλλους", η ιδιαιτερότητα μέσα στο κάτι ιδιαίτερα ιδιαίτερο. :
  Το πρόβλημα, δηλαδή το μεγάλο ανάχωμα στην ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνικής συνείδησης ήταν πάντα το λεγόμενο "αριστερό ρεύμα". Ήταν πάντα η άλλη εκδοχή της ανανέωσης που ψήφιζε οτιδήποτε αντιλαϊκό ως ανανεωτής, ενώ ταυτόχρονα κόμιζε υπερεπαναστατική ρητορεία στο άκρως επιτεδυεμένο ριζοσπαστικό προφίλ. Στο μεγαλύτερο μέρος του το "αριστερό ρεύμα" έπασχε από ιδεολογικούς ρευματισμούς που κατά κανόνα επιβεβαίωναν εως και εκθείαζαν την γραμμή των "ανανεωτών".
  Η αλήθεια είναι πως σε γενικές γραμμές το "αριστερό ρεύμα" μονίμως ψήφιζε και αποδέχονταν ότι και οι ανανεωτές (εξάλλου ακόμα και σήμερα αυτό κάνει), απλά είχε πάντα κάποιες επί μέρους διαφορές με κύρια αυτή της εικονικής ριζοσπαστικοποίησης με ένα τμήμα των λεγόμενων "ανανεωτικών".
  Η διάσπαση ήταν θέμα χρόνου και κάτι αναμενόμενο, όχι όμως και η μοναδική διάσπαση που θα δούμε στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ από τούδε και έπειτα, απ' ότι φαίνεται τα πράγματα εκεί μέσα είναι πάνω στη λογική του όλοι εναντίων όλων και σύμμαχος είναι ο αντίπαλος του αντιπάλου μου. Ας μη μας κάνει καμία εντύπωση ότι στο τέλος μπορεί και να τα ξαναβρούν, εκεί μέσα είναι όλα ανοικτά ακόμα και την Κυριακή.
  Ήδη το μέτωπο του Αλαβάνου έκανε την εμφάνιση του και το τριχοτομημένο Αριστερό ρεύμα είναι πάνω σε 3 βάρκες. α) Με το ΣΥΡΙΖΑ αλλά χωρίς το ΣΥΝ. β) Με το ΣΥΝ πρωταγωνιστή στο ΣΥΡΙΖΑ και μαζί του ως σύμμαχος. γ) Με το ΣΥΡΙΖΑ αυτόνομο και με το Μέτωπο ως τάση πια και όχι ως συνιστώσα στον ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ.
  Φυσικά υπάρχει και ο ανανεωτής Παπαδημούλης που λατρεύει τον ΣΥΝ και την πολιτική του ενώ ανέχεται τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί καθοδηγείται ουσιαστικά από τον ΣΥΝ. Ο εν λόγω "ανανεωτής" είναι το αντίπαλο δέος στους άλλους ανανεωτές δηλαδή στους (πρώην Συνασπισμένους και στον ηγέτη τους, νυν και αεί Ανανεωτή)Κουβέλη.
  Ο Παπαδημούλης ως ευφυέστατος οπορτουνιστής ακολουθεί Πασοκικές μέθοδες. Περιμένει στη γωνία, μπορεί να μην είναι ευρωβουλευτής όμως είναι ο πρωταγωνιστής στα ΜΜΕ λόγω και των συμμετοχών του στις επιτροπές της Βουλής για τα"σκάνδαλα" SIEMENS & Βατοπέδι απ' το ΣΥΝ/ΣΡΙΖΑ. Ουσιαστικά ο ΣΥΝ ακολουθεί τη γραμμή του, παρά τις ενίοτε "επαναστατικές κορώνες" του τελευταίου στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ τέλος χαίρει εμπιστοσύνης και σε πολύ μεγάλο εκλογικό ποσοστό του "αριστερού ρεύματος".
  Η κατάσταση στη λεγόμενη "Αριστερά"(ανανεωτική, ριζοσπαστική, πληθυντική κοκ), δεν αφορά κανένα και δεν μπορεί να αφορά τα υγιή Κομμουνιστικά Κόμματα, και τα κόμματα νέου τύπου. Η συνθέσεις και οι αντιθέσεις στην λεγόμενη "αριστερά" θα υπάρχουν και θα αναπτύσσονται ανάλογα με τις περιόδους. Είναι νομοτελειακό πως όσο η πολιτική της λεγόμενης "αριστεράς" θα διαμορφώνεται με αφορμή την επικαιρότητα και με βάση το πρόβλημα και αυτά δεν θα συνδέονται με τη συνολική προώθηση της πολιτική του μεγάλου κεφαλαίου τόσο αυτά θα γίνονται φυσαρμόνικα, άλλοτε θα διαστέλλονται και άλλοτε θα συστέλλονται γιατί η πολιτική δεν χαράζονταν ούτε με βάση την επικαιρότητα, ούτε με βάση το εκάστοτε πρόβλημα, δεν ήταν ουδέποτε κάτι τέτοιο.
  Η πολιτική και των αστικών κομμάτων και των κομμάτων νέου τύπου διαμορφώνονταν πάντα με βάση του ποιος είναι με ποιους και που κατευθύνεται ο πλούτος που παράγεται στους παραγωγούς του, η στα μονοπώλια, εξάλλου η πολιτική δεν είναι "η τέχνη του εφικτού" όπως εδώ και χρόνια επικαλούνται οι οπορτουνιστές και η σοσιαλδημοκρατία
  Η πολιτική είναι η συνέχιση της ταξικής πάλης με άλλα μέσα, είναι η προσπάθεια κυριαρχίας της μιας τάξης πάνω στην άλλη μέσα από το εποικοδόμημα, όλα τα άλλα είναι μανταλάκια που λέει και ο λαός.
  Οι εξελίξεις σε παρωχημένα ψευτοδιλήμματα "δεξιά" η "αριστερά" κρίνονται στο πεδίο της οικονομίας, της κοσμοθεωρίας και της δράσης με όρους 2010 και όχι με προμαρξιστικούς όρους.
  Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε κρίνεται το ποιος είναι με το κεφάλαιο και ποιος με τους εργάτες (όλα ξεκινούν από εκεί), τι έχει προβλέψει - πραγματοποιήσει και τι συνεχίζει να προβλέπει και να πραγματοποιεί τόσο στο επίπεδο των αναλύσεων, όσο και στο επίπεδο των τακτικών και στρατηγικών στόχων, κάτι που μόνο το ΚΚΕ κάνει.
  Τα περί ενότητας της αριστεράς με βάση τα τρέχοντα προβλήματα, η της μη στάσης των πληρωμών(αποσυνδεδεμένης από το ζήτημα της λαϊκής εξουσίας) και μιας σειράς άλλων "ημιμέτρων", αφορούν μόνο αυτούς που είτε έχουν χάσει την πολιτική τους ταυτότητα, είτε λειτουργούν εντελώς τυχοδιωκτικά, η που δεν καταλαβαίνουν τρία πράγματα και αποτελούν τουφεκιές στον αέρα που μονίμως σώζουν το καπιταλιστικό σύστημα.
  Α) Ότι όσο το κεφάλαιο είτε σε συνθήκες ανόδου είτε σε συνθήκες κρίσης προσπαθεί να περιφρουρήσει ακόμα και με όρους καταστολής την "απλήρωτη εργασία". Μόνο όταν η εργατική τάξη και τα κόμματα της παλεύουν για την κατάργηση αυτής της εκμετάλλευσης Σε επίπεδο τακτικής αρχικά με αμυντικά χαρακτηριστικά και σταθερή επαγρύπνηση σε ότι κερδηθεί μέσα στο σύστημα και στην πορεία επιθετικά βάζοντας το στρατηγικό στόχο του σοσιαλισμού σε πρώτο πλάνο βρίσκονται στο σωστό δρόμο και εδώ έχει κυρίαρχη σημασία ο συσχετισμός δυνάμεων στο εσωτερικό, όπως και η διάθεση της μελλοντικής λαϊκής εξουσίας να τα βάλει με τα μονοπώλια.
  Β) Ότι το ζήτημα του συσχετισμού δυνάμενων στο εσωτερικό συνδέεται άμεσα και με το πόσο το εργατικό λαϊκό κίνημα είναι έτοιμο να τα βάλει με τα μονοπώλια τους ιμπεριαλιστές και με τους ντόπιους υπαλλήλους του. Έχει σημασία να δούμε το κατά πόσο ανέξοδο και χωρίς επαναστατικό περιεχόμενο είναι το επιχείρημα της ενότητα της "αριστεράς" και όλων όσων το προβάλουν ειδικά σήμερα.
  Ανεξάρτητα από τις θεμελιώδεις ιδεολογικές διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στα λεγόμενα κόμματα της "αριστεράς"(έννοια που δεν λέει κάτι για μας), ας εξετάσουμε το ζήτημα αυτό με τους όρους που θέτουν οι οπορτουνιστές και η σοσιαλδημοκρατία και ας υποθέσουμε μεταφυσικά ότι στις επόμενες εκλογές ακόμα και γίνουν και με απλή αναλογική και με ποσοστό πάνω από το 51% η ενότητα αυτή γίνεται διακυβέρνηση και έρχεται στην εξουσία.
  Αφελές ερωτηματικό; Άραγε τι θα μπορούσε αντικειμενικά να κάνει(και ας υποθέσουμε το αδύνατο μέσα σε αυτή την παράξενη και ετεροβαρή συμμαχία, ότι έχει βρεθεί πρόγραμμα διακυβέρνησης), τι φιλολαϊκά μέτρα θα μπορούσε να πάρει ακόμα και αρχικά αν δεν είχε προετοιμάσει το λαϊκό κίνημα να συγκρουστεί με τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό σε τοπικό και σε γενικό επίπεδο. Καλοπροαίρετο ερωτηματικό, μήπως θα προωθούσε μια ακόμα διαχείριση κάτω από το βάρος των πάντα συμβιβασμένων στο εφικτό οπορτουνιστών; Ακόμα και ο συσχετισμός δυνάμεων δεν φτάνει όταν αυτός δεν έχει ξεκάθαρη πολιτική τοποθέτηση, δεν φτάνει να μετράς κουκιά και ποσοστά, τόσα αυτοί τόσα εμείς και να χαράζεις πολιτική με βάση τι ποσοστά έχει ο κάθε πολιτικός "σύμμαχος" και με βάση αυτά να προχωράς χωρίς κανένα προσανατολισμό. Ειδικά στην Ελλάδα το ζήτημα αυτό έχει και άλλες προεκτάσεις με κυρίαρχη αυτή της κοινωνικής συνείδησης που καλλιέργησε το ΠΑΣΟΚ στην δεκ του '80, "στις 18 σοσιαλισμό", που όλοι ξέρουμε τι ζημιά έκανε και κάνει εδώ και πολλές δεκαετίες.
  Το παραμύθι των εύκολων και αυτόματων λύσεων που καθιέρωσε το ΠΑΣΟΚ, είναι προέκταση του Γκαιμπελισμού και σε ένα προοδευτικό και ταυτόχρονα πρωτοποριακό Μαρξιστικό Λενινιστικό τρόπο σκέψης, ως αρχή είναι τουλάχιστον επικίνδυνη για να μην πούμε εχθρική, βαθιά μεταφυσική και πρακτικά αδύνατη αν δεν υπάρχουν οι αντίστοιχες συνθήκες και οι διαλεκτικοί παράμετροι, εξάλλου το άλμα είναι αποτέλεσμα των μικρών και σταθερών βημάτισμών, προκύπτει από την αντίθεση και τη σύνθεση συνέχειας και ασυνέχειας, ενώ σε πολλές περιπτώσεις υπάρχουν και πισωγυρίσματα.
  Θα το επαναλάβουμε, "το ζήτημα του συσχετισμού δυνάμενων στο εσωτερικό συνδέεται άμεσα και με το πόσο το εργατικό λαϊκό κίνημα είναι έτοιμο να τα βάλει με τα μονοπώλια τους ιμπεριαλιστές και με τους ντόπιους υπαλλήλους του", όλα τα άλλα είναι αποπροσανατολισμός. Το εργατικό λαϊκό κίνημα μπορεί και πρέπει να δρα σε κάθε χώρα ξεχωριστά ωστόσο όμως πρέπει να βρει και σε διεθνές επίπεδο συμπαραστάτη, ενώ δεν πρέπει να μπει στο μότο "ο εχθρός του εχθρού μου είναι και δικός μου φίλος", μέσα από τα πλαίσια των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων. Το ζήτημα τόσο σε εθνικό όσο και διεθνικό επίπεδο και ειδικά σε χώρες "αδύναμους κρίκους" όπως η Ελλάδα [που μέχρι πρότινος έπαιζε και συνεχίζει να παίζει σε ένα μεγάλο βαθμό το ρόλο του μικροϊμπεριαλιστή στα Βαλκάνια και όχι μόνο(αλλά πολύ πιο υποβαθμισμένα από τα πριν της κρίσης), με μια αστική τάξη σε ενδιάμεση εξαρτημένη θέση στη παγκόσμια κατάταξη], πόσο και σε ποιο βαθμό μπορεί να γίνει κατανοητό ότι υπάρχουν δυο δρόμοι ανάπτυξης, η με τα μονοπώλια η με το λαό.
  Σε συνθήκες μονοπωλιακού καπιταλισμού τα μονοπώλια και οι ιμπεριαλιστές δεν ενδιαφέρονται να κατακτήσουν μια χώρα ολόκληρη, αλλά πως μέσα σε αυτήν θα χρησιμοποιήσουν τμήματα που τους αφορούν για την διέλευση και την αξιοποίηση των κεφαλαίων τους. Τρανταχτό παράδειγμα είναι η 25η μεσημβρινή στο Αιγαίο που ήδη είναι υπό ΝΑΤΟΪΚΗ επικυριαρχία, την ίδια στιγμή τα νησιά ανήκουν στην επικράτεια μας και γι' αυτό θα γίνουν και αποστρατιωτικοποιημένες ζώνες, για να περνούν χωρίς ελέγχους κάθε λογής εμπορικές και οικονομικές δραστηριότητες των μονοπωλίων. Για να μην ξεχνιόμαστε εδώ εμφανίζονται και οι 4 ελευθερίες του Μάαστριχτ φάτσα κάρτα.
  Ο ιμπεριαλισμός μπορεί να χαράζει και να ξαναχαράζει τα σύνορα σε όλη την υφήλιο, αλλά δεν είναι φεουδαρχία, ότι του είναι άχρηστο το πετάει στον κάλαθο των αχρήστων. Η χώρα μας είναι και ιμπεριαλιστικός και μονοπωλιακός βραχίωνας και του ντόπιου και του ξένου και του υπερπόντιου κεφαλαίου. Ήμαστε και και στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ. Στην ανεξάρτητη και κυρίαρχη Ελλάδα δραστηριοποιούνται και τα Ρώσικα και τα Κινεζικά και τα Γαλλικά και τα Γερμανικά κεφάλαια, τόσο αρμονικά, όσο και αντιθετικά και όχι μόνο σε αυτή τη χώρα.
  Παρά τις αντιθέσεις τους και ενώνονται ενάντια στον κοινό εχθρό την εργατική τάξη και τους συμμάχους της, τους οποίους διαχωρίζουν με τη μέθοδο του κοινωνικού αυτοματισμού.
  Οι ιμπεριαλιστές χωρίζουν τα σύνορα τους σύμφωνα με το τι θέλουν μέσα σε ένα χώρο γι' αυτό θέλουν πολλές μικρές χώρες που τους προσφέρει αυτή τη στιγμή το σχέδιο "Καλλικράτης". Η Ελλάδα σε επίπεδο ανάπτυξης είναι στο επίπεδο του ΚΜΚ και τα κέρδη ρέουν σε αφθονία αν και λιγότερα από τα πριν γι αυτό και η κρίση έκανε την εμφάνιση της και εδώ, αν τα κέρδη ήταν αδιατάρακτα και πραγματοποιούνταν και σε επίπεδο ρευστότητας τότε δε θα μιλούσαμε γι' αυτή.
  Όλα τα παραπάνω στους οπορτουνιστές είναι ακατανόητα και γι αυτό διαλέγουν πάντα ένα ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο το οποίο το βάζουν πάνω από τα λαϊκά κινήματα και γι' αυτό τα ονομάζουν "κοινωνικά" χρυσώνοντας το χάπι του συστήματος.
  Γ)Πως είτε σε περιόδους κρίσης, είτε σε περιόδους ανόδου της κεφαλαιοκρατικής κερδοφορίας, το ζήτημα είναι η συνέπεια και η συνέχεια στο πολιτικό ρόλο, οι εκτιμήσεις του χτες που έχουν επιβεβαιωθεί και ο δρόμος ανάπτυξης που έχει επιλεχθεί(με τα μονοπώλια η με το λαό).
  Η ενδυνάμωση του εργατικού λαϊκού κινήματος και η αλλαγή του συσχετισμού δύναμης για τη δημιουργία του λαϊκού μετώπου, της λαϊκής εξουσίας και οικονομίας με εργατικό λαϊκό έλεγχο είναι το ζητούμενο ταυτόχρονα με τον στρατηγικό στόχο που δεν είναι άλλος από τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό.
  Το κριτήριο είναι τα βασικά και συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής να περάσουν στη λαϊκή εξουσία και λαϊκή οικονομία με κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό λαϊκό έλεγχο. Η άμεση δημοκρατία να ξεκινά από τους τόπους δουλειάς και δράσης και να είναι κριτήριο αντιπροσώπευσης. Να φτιαχτούν παραγωγικοί συνεταιρισμοί απ' τα φτωχομεσαία στρώματα της πόλης και του χωριού και με κεντρικά σχεδιασμένη παραγωγή με βάση τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες να αναδιανέμεται και να προωθείται η παραγωγική διαδικασία στην αγορά. Όταν η ανατροπή γίνεται μια απλή συνδικαλιστική διεκδίκηση(την οποία δεν την υποτιμά κανένας) και όχι το βασικό πολιτικό ζήτημα τόσο σε επίπεδο τακτικής, όσο και σε επίπεδο στρατηγικής, τότε η επίθεση στα εργατικά δικαιώματα και η υποβάθμιση του εισοδήματος των εργαζομένων θα πραγματοποιείται. Θα συνεχίζει να αναπτύσσεται και να υπάρχει το καπιταλιστικό σύστημα από τούδε και μετά, ενώ για αυτούς τους οπορτουνιστές που λένε για στάση των πληρωμών(ανεξάρτητη από την πάλη για τη λαϊκή εξουσία), ας σκεφτούν καλά πως το σύστημα δεν θα μείνει με σταυρωμένα τα χέρια. Πέραν του ότι αυτό είναι μέγιστη αυταπάτη, σήμερα περισσότερο από ποτέ, θα αναγάγει την φτώχεια, την εξαθλίωση σε κανόνα, ταυτόχρονα θα καταστήσει την στρατιωτικοποιήση του συστήματος και τις μαζικές κατασχέσεις βασική αρχή του καπιταλιστικού κράτους κάνοντας το πιο δυνατό.
  Μόνο όταν η στάση πληρωμών δεν γίνεται αυτοσκοπός, δηλαδή μια αποκομένη και απομονομένη(από την πολιτική, ιδεολογική και ταξική πάλη), συντεχνιακή μορφή πάλης και ένας τυχοδιοκτικός τακτικίσμός, μόνο όταν διέρχεται από πολύμορφη πάλη με πολιτικό περιεχόμενο που βάζει ως στόχο και τη ριζική ανατροπή συνολικά αυτής της πολιτικής και βάζει και το ζήτημα λαϊκής εξουσίας, μόνο τότε και υπό προϋποθέσεις θα φέρει τα επιθυμητά αποτέλεσματα.
  
  Ραδιο Κολλεκτίβα
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 06.05.2010
• 22:09

  Η ιστορία γράφεται με πάλη ταξική...

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Εδώ και καιρό επιθυμούσαμε να γράψουμε ορισμένα πράγματα που αφορούν το ιστορικό προτσές και πως αυτό πραγματοποιείται η και επαναλαμβάνεται τόσο σε παρόμοια κοινωνικοπολιτικά συστήματα, τόσο σε κάθε γεωγραφική περιοχή ξεχωριστά και σε τμήματα της ανθρωπότητας όσο και σε μεγάλες γεωγραφικές περιοχές.
  Ο μονοπωλιακός καπιταλισμός είναι το πιο χαρακτηριστικό
  στάδιο επανάληψης της ιστορίας και από προηγούμενα συστήματα(πάντα σε ένα ορισμένο βαθμό και όταν το επιτρέπουν οι συνθήκες ενισχυμένος με νεότερα χαρακτηριστικά).
  Ας σταθούμε στα όσα γράφονται και λέγονται εδώ και καιρό από διάφορους πληρωμένους και μη κονδυλοφόρους που καλλωπίζουν με χαρακτηριστική ευχέρεια το σύστημα κάνοντας με ιδιαίτερη ευκολία το άσπρο μαύρο και το κόκκινο του αίματος και της διεκδίκησης επίσης μαύρο.
  Το δάνειο των 110 δις Ευρώ από το ΔΝΤ και το νεοσύστατο μηχανισμό στήριξης δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από την ενίσχυση της κερδοφορίας του μεγάλου κεφαλαίου της χώρας. Αποσκοπεί όχι στην εξάλειψη του χρέους, αλλά στην πληρωμή των πιστωτών στις παραγγελίες που έκαναν οι εφοπλιστές σε περίοδο κρίσης και για να γυρίσουν πίσω οι κάθε λογής Λαναράδες πάλι με επιδότηση μιας και στα Βαλκάνια δεν παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο και παρότι έχουν πολλαπλασιάσει τα κέρδη τους.
  Αυτό το δάνειο επιβλήθηκε από την άρχουσα τάξη και τα χειραγωγούμενα από αυτήν ΜΜΕ, για να μπορεί η εν λόγω να ολοκληρώνει τα κέρδη της όχι μόνο σε αριθμούς αλλά και σε πραγματική ρευστοποίηση Φυσικά το μάρμαρο για την ολοκλήρωση της κερδοφορίας των "πατριωτών αστών" θα το πληρώσουν οι εργάτες και τα φτωχά λαϊκά στρώματα.
  Δεν είναι τυχαίο το παραμύθι της πτώχευσης της χώρας που έχουν προβάλει, α) το πολιτικό προσωπικό της άρχουσας τάξης, β) τα ΜΜΕ και φυσικά γ) οι κάθε λογής "ειδήμονες" που μέχρι χτες δήλωναν πίστη στις μέχρι τώρα εφαρμοζόμενες πολιτικές, ούτε το εκτός τόπου και χρόνου ΠΑΣΟΚικό επιχείρημα ότι καταναλώναμε περισσότερα απ' όσα παράγαμε.
  Οι τέσσερις βασικές αντιθέσεις του καπιταλιστικού συστήματος, δηλαδή οι 1) η αντίθεση της παραγωγής και του κεφαλαίου, 2)η αντίθεση του σκοπού του κεφαλαίου και του σκοπού των παραγωγικών δυνάμεων, 3)η αντίθεση της παραγωγής και της κατανάλωσης, 4) η αντίθεση ανάμεσα στη σχετική οργάνωση της παραγωγής και την αναρχία σε κοινωνική κλίμακα), δεν έχουν βρει φάρμακο(και δεν πρόκειται να βρεθεί) γιατί το κέρδος στο σύστημα αυτό ξεκινάει από την παραγωγή μέσω της κλοπής της υπερεργασίας(υπεραξία). Δεν θα αναλύσουμε τα αυτονόητα ωστόσο όπως είχε αποδείξει ο Μαρξ στην μπροσούρα(πρόκειται για ομιλία του το 1865, στην έδρα του Γενικού Συμβουλίου της λεγόμενης 1ης διεθνούς απαντώντας έτσι στις απόψεις του Τζων Ουέστον σχετικά με τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει μια αύξηση των μισθών). "μισθός, τιμή, κέρδος".
  "Όπως ο πολίτης Ουέστον (έγραφε ο Μαρξ) ξέχασε πως ή γαβάθα απ’ όπου τρώνε οι εργάτες είναι γεμισμένη με όλο το προϊόν της εθνικής εργασίας και πως το μόνο που τους εμποδίζει να πάρουν περισσότερα δεν είναι ούτε ή στενότητα της γαβάθας ούτε το λίγο περιεχόμενο της, μα μονάχα το μικρό μέγεθος των κουταλιών τους", έτσι και η συνθήκη του Μάαστριχ και η στρατηγική της Λισσαβόνας για την Ε.Ε του 2020, (αυτά επισπεύδονται σήμερα) μικραίνουν τα κουτάλια της εργατικής τάξης ολοένα περισσότερο σε μια εποχή που υπάρχει τόσος πλούτος ικανός να θρέψει την ανθρωπότητα όχι μόνο μια αλλά για πολύ περισσότερες φορές.
  Έχει σημασία να δούμε τις βασικές μαρξιστικές θεωρητικές αρχές που αφορούν τον μισθό, την τιμή και το κέρδος για να προχωρήσουμε παρακάτω και να βγάλετε τα αναγκαία συμπεράσματα σας γιατί είναι καθήκον να είμαστε όλη την ώρα στους δρόμους.
  Στον καπιταλισμό τόσο στον προμονοπωλιακό όσο και στο μονοπωλιακό ο μισθός εργασίας είναι η έκφραση σε χρήμα της αξίας(του συνόλου της κοινωνικής εργασίας δηλαδή), η τιμή της εργατικής δύναμης . "Ο μέσος όρος που καταβάλει η εργοδοσία στον εργάτη είναι πολύ κατώτερος από την αξία που δημιουργεί στην εργασία του ο τελευταίος. Η αποζημίωση της αξίας της εργατικής δύναμης με τη μορφή του μισθού αποκρύπτει τον χωρισμό της εργάσιμης ημέρας σε αναγκαία και πρόσθετη, σε πληρωμένη και απλήρωτη εργασία. Έτσι ο μισθός στον καπιταλισμό καλύπτει την εκμετάλλευση των εργατών από τον καπιταλιστή".*
  "Η Τιμή είναι η έκφραση σε χρήμα της αξίας του εμπορεύματος Οι τιμές διαμορφώνονται αυθόρμητα και κυμαίνονται γύρω στην αξία(στην απλή εμπορευματική παραγωγή) είτε την τιμή παραγωγής(στην καπιταλιστική οικονομία) σε εξάρτηση από την προσφορά και τη ζήτηση. Στην εποχή του ιμπεριαλισμού η μεγαλύτερη μερίδα των εμπορευμάτων πωλείται σε μονοπωλιακές τιμές".**
  "Το κέρδος εκφράζει εκείνη την οικονομική κατηγορία που με τη σειρά της εκφράζει τα χρηματικά αποτελέσματα της οικονομικής δραστηριότητας των επιχειρήσεων
  Το κέρδος στον καπιταλισμό αποτελεί παραλλαγμένη μορφή υπεραξίας, είναι το αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης της εργασίας των μισθωτών εργατών. Εκφράζει το σκοπό της καπιταλιστικής παραγωγής και αποτελεί πλεόνασμα πάνω από τα έξοδα παραγωγής."***
  Στον μονοπωλιακό καπιταλισμό διαμορφώθηκαν και οι προϋποθέσεις για την εξαγωγή μονοπωλιακού κέρδους.
  Είναι φανερό, με την μαρξιστική-λενινιστική ανάλυση, την μοναδική πραγματική και επιστημονική όσον αφορά την κοινωνική παραγωγή, πως ένα προϊόν μέχρι να φτάσει στα χέρια μας είναι πολλές φορές φτηνότερο από την πραγματική του τιμή και πολύ πιο ακριβό γιατί αποδεχόμαστε να παράγουμε τα προϊόντα και να μην αμειβόμαστε σύμφωνα με τις εργατοώρες και τις ανάγκες τις κοινωνίας, δηλαδή αποδεχόμαστε (οχι φυσικά συνειδητά)τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής.
  Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ατομική παραγωγή(δεν υπήρξε ποτέ εξάλλου), γιατί ότι υπάρχει γύρω μας έχει υποστεί τέτοια κοινωνική διαδικασία επεξεργασίας, μεταποίησης μέσα στην ίδια την παραγωγή, έχει φορτωθεί, ξαναφορτωθεί και ξαναμεταφορτωθεί , μεταφερθεί και ξαναμεταφερθεί από γη και θάλασσα σε τέτοιο βαθμό μετά από αυτήν, που αποκλείεται να είναι ατομική και στην τιμή εκφράζονται όλες προεκτάσεις και προϋποθέσεις παραπέρα εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, δηλαδή δεν εκφράζονται πουθενά αυτές οι αξίες.
  Αν κάτι έπρεπε να είναι σε χαμηλή τιμή θα έπρεπε να είναι τα είδη πρώτης ανάγκης και να εκφράζονται από τη σχέση των αναγκών της κοινωνίας και των αναγκαίων δαπανών εργασίας διαμέσου της σχεδιασμένης παρέμβασης του κράτους, αυτό όμως είναι σοσιαλισμός
  και στις σημερινές καπιταλιστικές συνθήκες τέτοια ζητήματα δεν μπορούν να γίνουν πραγματικότητα
  Φυσικά το κάθε ζήτημα πρώτης γραμμής δεν μπορεί να μετατίθεται μόνο για το σοσιαλισμό μιας και μέσα στον καπιταλισμό υπάρχουν ανθρώπινες ανάγκες, ωστόσο είναι αντικειμενικό πως σήμερα και κάτω από τη λυσσαλέα επίθεση του μεγάλου κεφαλαίου δεν μπορείς να κάνεις και πολλά πράγματα για το στρατηγικό στόχο.
  Αυτό που μπορεί να κάνει κάποιος είναι να παλέψει για να αλλάξει τις συνειδήσεις και τους συσχετισμούς δυνάμεων στα πρωτοβάθμια κ.ο.κ σωματεία, αυτά να αποκτήσουν πολιτικά χαρακτηριστικά και βάλουν πλάτη αρχικά για αμυντικά μέτρα τα οποία φυσικά για να σταθεροποιηθούν χρειάζεται επαγρύπνηση, σκληρή περιφρούρηση και συνεχή πάλη για το σοσιαλισμό. Χωρίς τα παραπάνω με "τρεϋντ - γιουνιονιστικές" μέθοδες ακόμα και όταν υπάρχουν καλές προθέσεις, χωρίς να υπάρχει το πολιτικό δια ταύτα που να πηγαίνει παραπέρα την ταξική πάλη, προοπτικά δεν μπορεί να επιτευχθεί κανένα αντικειμενικό αποτέλεσμα και απ' ότι είδατε δεν μιλήσαμε καθόλου για τις συμβιβασμένες ηγεσίες των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ.
  Η ανάγκη του κεφαλαίου είναι να ισχυροποιείται ολοένα και περισσότερο, να εκφράζει το σκοπό της καπιταλιστικής παραγωγής να πραγματοποιεί ολοένα και μεγαλύτερα πλεονάσματα σε σχέση με τα έξοδα παραγωγής και τέλος να δημιουργεί όλες τις προϋποθέσεις για την εξαγωγή μονοπωλιακού κέρδους.
  Το κεφάλαιο ("η αξία δηλαδή που φέρνει υπεραξία με την εκμετάλλευση των μισθωτών εργατών από την καπιταλιστική εργοδοσία, πραγματοποιείται σε ένα προτσές οξύτατης ταξικής πάλης ανάμεσα στις δυο βασικές ανταγωνιστικές τάξεις της καπιταλιστικής κοινωνίας το προλεταριάτο και την αστική τάξη" έγραφε ο Μαρξ), σήμερα σε συνθήκες εντονότατων ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων συνενώνεται μόνο και μόνο για να επιτεθεί στην εργατική τάξη της κάθε χώρας ξεχωριστά και σε παγκόσμιο επίπεδο.
  Όμως και αυτό δεν του φτάνει. Το κεφάλαιο δεν ξεζουμίζει μόνο τους εργάτες μετακυλύει την πίεση του προς τα μικρά και μεσαία στρώματα της πόλης και του χωριού με κάθε τρόπο είτε με εμπορευματοπαραγωγικούς τρόπους προκαθορισμένους από αυτό, είτε με τη μορφή του πιστωτών που επενεργούν πάνω στα εν λόγω στρώματα με την παροχή η όχι πιστώσεων(σε συνθήκες κρίσεις). Οι τράπεζες σήμερα στον ΚΜΚ δεν είναι τίποτα άλλο από την πιο ολοκληρωμένη μορφή συγκέντρωσης και της συγκεντροποίησης της παραγωγής και του κεφαλαίου και φυσικά επαναδιαμορφώνει προς τα πάνω την εξαγωγή μονοπωλιακού κέρδους.
  Καλά και απαραίτητα τα θεωρητικά σχήματα για την κατανόηση των όσων ζούμε σήμερα, πάμε στο δια ταύτα ξανά για να γίνει ακόμα πιο κατανοητό γιατί η εμπλοκή του ΔΝΤ και του μηχανισμού στήριξης ήταν μέσα στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ γιατί πολύ απλά με αυτούς τους μηχανισμούς και με το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, η συνθήκη του Μάαστριχ και οι επόμενες θα μπορούσαν να ολοκληρωθούν Το ΔΝΤ και ο μηχανισμός στήριξης δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να ζητούν την απαρέγκλιτη εφαρμογή όλων των αντιλαϊκών συνθηκών. Αρκεί να ρίξει κανείς το βλέμμα του στο παρελθόν και να θυμηθεί τι αντιλαϊκές πολιτικές εφαρμόζονται εδώ και 12 χρόνια και πως καταρρίπτονται παραμυθάρες του είδους "καταναλώναμε περισσότερα απ' όσα παράγαμε", η τι έλεγε η "Πράσινη Βίβλος" για το ασφαλιστικό.
  Με τα 700 δισ. που επιχορηγήθηκαν οι τράπεζες σε όλη την Ε.Ε από το μηχανισμό στήριξης και το ΔΝΤ, δεν έγινε τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από την πραγματοποίηση της ανολοκλήρωτης υπερκερδοφορίας των τραπεζών. Η αντιλαϊκή πολίτικη που εφαρμόζουν παντού σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο και σε όλη την καπιταλιστική ΕΕ, πρέπει να ενταθεί ακόμα παραπέρα ούτως ώστε τα μη καλυμμένα δάνεια των τραπεζών(που σε αριθμούς μεταφράζονται σε κέρδη), να γίνουν πραγματικά κέρδη.
  Έτσι λοιπόν όλοι οι παραπάνω μηχανισμοί με προμετωπίδα την Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα κόβουν πληθωριστικό χρήμα πάντα με το πως εννοούν αυτοί τον πληθωρισμό(τη σχέση των κερδών τους και τα εσόδων των λαϊκών στρωμάτων), αλλά για να μην παραμείνει "πληθωρισμένο" αυτό, δηλαδή να μην πέσουν έξω οι αριθμοί τους και για να γεμίσουν οι "τσεπάρες" τους από ζεστό χρήμα θα πρέπει να αδειάσουν νομοτελειακά οι τσέπες των λαών, να αφαιρεθούν από αυτούς και τα ελάχιστα εναπομείναντα δικαιώματα τους.
  Η ιστορία ήταν πάντα αποτέλεσμα της ταξικής πάλης. Ακόμα και ο Παρθενώνας που θαυμάζει ολόκληρος ο αστικός κόσμος, το κόσμημα της Αθηναϊκής δημοκρατίας(όπως ονομάζουν οι αστοί ιστορικοί το κοινωνικό - λειτουργικό σύστημα της εποχής), είναι αποτέλεσμα των 100.000 δούλων της εποχής**** που η εν λόγω είχε και ζούσαν στο λεκανοπέδιο την εποχή που χτίστηκε. Ήταν και αυτή αποτέλεσμα της μεγαλύτερης τιμής που μπορεί να έχει ένα άνθρωπος της εργασίας και μάλιστα κάτω από συνθήκες απόλυτης σκλαβιάς.
  Να μην ξεχνάμε πως η "Αθηναϊκή Δημοκρατία" έκανε συχνά πυκνά πολέμους και έριχνε στις σφαγές της, μέρος των δούλων για να μην αποκτήσουν αυτοί δικαιώματα και οι αιχμάλωτοι της αντικαθιστούσαν τους προηγούμενους...
  Εμείς προσωπικά, όχι μόνο δεν αισθανόμαστε καμία ντροπή για το "ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΞΕΣΗΚΩΘΕΙΤΕ" που ξεδιπλώθηκε στον "Ιερό Βράχο", αλλά είμαστε ιδιαίτερα περήφανοι γιατί η ίδια ιστορία σαν επαναλαμβανόμενο γεγονός πότε σα φάρσα και πότε σα τραγωδία σε συγγενή κοινωνικοπολιτικά συστήματα, πως δεν ξέχασε ακόμα και τους τότε οικοδόμους της και να είστε σίγουροι πως δεν θα ήθελαν οι νεότερες γενιές να ζήσουν με τους όρους που έζησαν και δούλεψαν αυτοί.
  Η ιστορία είτε μας αρέσει είτε όχι ήταν πάντα αποτέλεσμα της ταξικής πάλης και όσο υπάρχουν εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι αυτό θα είναι...
  
  Radio Collectiva
  
  ΥΓ Οι υποσημειώσεις * ** &*** είναι από το Σύντομο Κοινωνικό Πολιτικό Λεξικό του Δ. Κασιούρα Δόκτορα Φιλοσοφίας.
  
  YΓ**** Οι δούλοι ήταν αλλοδαποί, κυρίως νομάδες όπως οι νομάδες Β.Αφρικανοί και οι πρώιμοι Σαρακίνοι, οι Σαυρομάτες, οι Οσσέτες και οι Αλανοί καθώς και οι ξώμαχοι λεγεονάριοι τοξότες όπως οι Σκύθες και Σόκολοι, και αποτελούσαν τα λάφυρα των ηττημένων των πολέμων. Οι νομάδες ήταν κάτι άλλο, περιφέρονταν από πόλη κράτος σε πόλη κράτος που τους αγόραζαν οι αριστοκράτες και τους πουλούσαν σε άλλους αριστοκράτες της εποχής για να τους έχουν τσάμπα και φυσικά τους φόρτωναν όλα τα κακά, ενώ όταν οι δούλοι ήταν έτοιμοι να ζητήσουν κάποιο δικαίωμα τους έριχναν σε κάποιο πόλεμο και όλα γυρνούσαν ξανά στο μηδέν.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 14.04.2010
• 12:30

  Όταν μαλώνουν τα βουβάλια, την πληρώνουν τα βατράχια (Β' Μέρος Ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και ΕΕ)

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Η τρικομματική "εθνοσωτήριος" κυβέρνηση του πολύγλωσσου και πολυτασσικού κιτς βαφτίζει ως νίκη και πατριωτισμό την νέα υπερχρέωση της Ελληνικής οικονομίας, όχι για να μειωθεί τμήμα του εξωτερικού χρέους, αλλά γιανά ικανοποιήσει τις αδηφάγες ανάγκες της εγχώριας άρχουσας τάξης.
  Αυτή η κυβερνώσα τρικομματική "εθνοσωτήριος" παρά τις όποιες διαφορές υπάρχουν ανάμεσα στο εσωτερικό της δηλαδή στο "σοσιαλιστικό" ΠΑΣΟΚ της "πράσινης οικονομίας", στη ΝΔ του "κοινωνικού φιλελευθερισμού" και στον αφρό της λαϊκής "ακροδεξιάς" τύπου Παπάγου, το ΛΑ.ΟΣ, πρόσφερε τις καλύτερες υπηρεσίες της στην αστική τάξη της χώρας βοηθώντας την να μαζέψει ζεστό χρήμα εκτός παραγωγικής διαδικασίας. Να φορτώσει για τα καλά και άλλα βάρη στον Ελληνικό Λαό ενόψει και των ενδό(μικρών)ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών ανάμεσα στις διάφορες όχι κυρίαρχες αστικές τάξεις των μικρότερων καπιταλιστικών χωρών της Ευρώπης, που είναι μεταπράτες και υπηρέτες των κυρίαρχων ιμπεριαλιστών.
  Διαλέγοντας στρατόπεδο κάθε φορά, το ίδιο η και άλλο ανάλογα τα συμφέροντα τους οι "ενδιάμεσοι και πιο αδύναμοι κρίκοι" στις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και υπηρεσίες, βρίσκονται και πρώτοι στο στόχαστρο των διεθνών μονοπωλιακών ενώσεων και από πρώην και νυν υπηρετούντες.
  Μπορεί ο αρχηγός του ΛΑ.Ο.Σ γνωστός και ως τηλεπερσόνα με αισθητική, life style μεσημεριανάδικου ντυμένου στα "πορφυρά", Γ. Καρατζαφέρης, να εκλιπαρεί για την κατάσταση της "πολυκατοικίας" όταν καταβαραθρώνονται τα ελάχιστα ποσοστά του, ωστόσο όμως στο όνομα του "νόμος είναι το δίκιο της πατρίδας" συνεργάζεται και με το ΠΑΣΟΚ.
  Φυσικά γι αυτόν και το κόμμα του η διχοτόμηση του Αιγαίου ούτε καν υπάρχει ως ζήτημα και ούτε καν το ψελλίζει, γιατί εκεί μπαίνουν άλλα ζητήματα....
  Το καπιταλιστικό σύστημα ενώ φέρνει στο εσωτερικό της ΕΕ μεγάλες μάζες μεταναστών για μηδενικά δικαιώματα συμπιέζοντας τους μισθούς των ντόπιων εργατών προς τα κάτω με την σύμπνοια του εργατοπατερισμού, ταυτόχρονα καλλιεργεί και τον ρατσισμό και την "ξενοφοβία" με κάτι πολιτικούς φορείς όπως το ΛΑ.Ο.Σ. Διαμέσου αυτών τον πολιτικών και παραπολιτικών χώρων προσπαθεί να μετατοπίσει τις αιτίες της φτώχειας και της εξαθλίωσης που έχουν τη ρίζα τους στην "ανταγωνιστικότητα" και την επιχειρηματικότητα του ίδιου του μονοπωλιακού καπιταλισμού και είναι αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Το διαίρει και βασίλευε έχει εμπειρίες από προηγούμενα εκμεταλλευτικά συστήματα αξιοποιεί την εκμετάλλευση του εργατικού δυναμικού και μετατοπίζει τις ευθύνες του και μάλιστα διαιρετικά προς τα κάτω, ανέκαθεν με τη βοήθεια των σοσιαλδημοκρατικών, ρεφορμιστικών και φιλελεύθερων συνδικάτων.
  Οι τάχατες "συμβολικές" εικόνες όπως αυτή του προέδρου της βουλής που σπάει με περηφάνια τον κουμπαρά των πιτσιρικάδων εκτός του ότι αποτελούν ένα αλαζονικό σαρκασμό της άρχουσας τάξης στα φτωχότερα λαϊκά στρώματα, καλλιεργούν και το ταξικό μίσος με όχημα το ατομικιστικό μίσος των εθνικιστών εις βάρος των μεταναστών που είναι η εικόνα της εργατικής τάξης στα μάτια της μικροαστικής κοινωνικής συνείδησης.
  Οι εθνικιστές ήταν είναι και θα είναι εφ' όρου ζωής και εσκεμμένα τα ποιο δειλά τμήματων πιο "αγράμματων - ακαλλιέργητων" και πιο εξαθλιωμένων φτωχών και μεσαίων στρωμάτων που τα έμαθε η σοσιαλδημοκρατία να θέλουν "και την πίτα ολάκερη και το σκύλο χορτάτο" χωρίς να κάνουν το παραμικρό χαϊδεύοντας έτσι τα αυτιά τους. Δεν είναι τυχαίο ότι οι εθνικιστές εξαγοράζονται με τόση ευκολία και εργάζονται με τόση λύσσα μόνο σε δουλειές του υποκόσμου, ο οποίος είναι διασυνδεδεμένος πάντα και μόνο με το αστικό κράτος. Ο εθνικιστής υπάρχει από την εποχή του Μαρξ και του Ένγκελς, από το προμονοπωλιακό στάδιο του καπιταλισμού και οι δυο από τους τρεις μεγαλύτερους θεωρητικούς της ανθρωπότητας(και όχι μόνο του προλεταριάτου), τα τμήματα αυτά της εργατικής τάξης και των μεσαίων στρωμάτων τα είχαν ονομάσει επιδεικτικά ως loumpen γιατί δεν είχαν ίχνος ταξικής συνείδησης.
  Ακόμα και όταν φεύγει από το περιθώριο, παραμένει εν δυνάμει εκεί γιατί ο φόβος και ο τρόμος για το αβέβαιο μέλλον τον κατακλύζει. Γι αυτόν η σύνθετη σκέψη και οι αιτίες της εκμετάλλευσης γι' αυτόν είναι "ιστορίες για αγρίους" τότε επέρχεται η έννοια έθνος και το επικίνδυνο για τη σκέψη"ένα και αδιαίρετο(ταξικά)".
  Κατά το τομάρι που διέλυσε την Κύπρο, τον Χίττη Γ. Γρίβα οι εθνικιστές είναι τα καλύτερα σκυλιά που γαβγίζουν με όποια νότα τους μάθεις. Και οι εθνικιστές είναι τα σκυλιά του παμμέγιστου κεφαλαίου μέσα από ανύπαρκτες ιστορίες συνωμοσίας. Ο εθνικιστής στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρεται για τον αδιαίρετο χώρο της πατρίδας του, ο χώρος του είναι η πόλη του, η γειτονιά του, το οικοδομικό τετράγωνο που ζει, η πολυκατοικία του, το σπίτι του, το δωμάτιο του και στο μικροσκόπιο το τομάρι του και οι συνήθειες του. Ο εθνικιστής είναι η πιο ακραία μορφή τυχοδιώκτη που η έννοια συναίσθημα και συγκίνηση δεν επιδέχεται κοινωνικής συνείδησης, ποσό μάλλον ταξικής, πέρα από το απόλυτο εγώ δεν υπάρχει τίποτα άλλο και για το εγώ είναι ικανός να κάνει τα πάντα αρκεί να σώσει το τομάρι του. Για τον εθνικιστή κάθε αλλαγή προς το καλύτερο είναι χτύπημα στις παραδόσεις και όταν εννοεί ο εθνικιστής παραδόσεις εννοεί την ιστορική συνέχεια των συνηθειών του αιματολογικά, δηλαδή με βασκανίες, η βλακεία στο κόκκινο δηλαδή.
  Ό εθνικιστής είναι αποκλειστικά και μόνο το μικροαστικό εγώ που ονειρεύεται τη δόξα με όρους Μέγα Αλέξανδρου, δεν είναι καθόλου τυχαίο πως μιλάει για δίκαιο του αίματος, το οποίο δια της μεταφυσικής περναέι στη μετά θάνατο ζωή, άρα το δίκαιο του χώρου του είναι παντελώς αδιάφορο(αυτός να είναι καλά και όπου γης και πατρίς αρκεί να είναι της δικής του αιματολογικής συγγένειας που πάντα είναι και η κορυφαία).
  Να πούμε πως μικροαστός δεν είναι ο μικρομεσαίος και αυτοαπασχολούμενος ΕΒΕ, είναι η σοσιαλδημοκρατική νοοτροπία "του μη διεκδικείς, πάρε τα από ταμείο όταν ο εργοδότης γυρίσει την πλάτη του και αν σε βρει πήγαινε για συμβιβασμό διπλασιάζοντας τις εργατοώρες σου και με λιγότερα δικαιώματα". Ο εθνικιστής όλων τον αποχρώσεων είναι το πιο χρήσιμο εργαλείο για την μετατροπή της ζωής σε εργασιακή κόλαση του Δάντη.
  Ας πάμε όμως στα βασικά γιατί πολύ χρόνο καταναλώσαμε στο πιο επιθετικό όπλο της άρχουσας τάξης σε περιόδους καπιταλιστικής κρίσης, ωστόσο το πιο χρήσιμο όπλο δεν είναι οι εθνικιστές όλων των τάσεων, αλλά οι σοσιαλδημοκράτες και οι οπορτουνιστές δεξιάς και αριστερής απόκλισης.
  Οι χρησιμότητα της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού είναι τόσο βαθιά γιατί στηρίζεται στον αποπροσανατολισμό και τον αφοπλισμό της εργατικής τάξης, που μετατρέπει τη σκύλα σε οικόσιτο σκυλάκι και τη Χάρυβδη σε ταξικό εταίρο.
  Σήμερα σε περίοδο καπιταλιστικής κρίσης μας λένε πως αυτή είναι είτε αποτέλεσμα των golden boys και των κερδοσκόπων που δρα σε ένα cazino καπιταλισμό με κανόνες αθέμιτου ανταγωνισμού, είτε πως ως χώρα και ως λαός παράγαμε περισσότερα απ' όσα καταναλώναμε. Τέτοιες μπούρδες μας κοπανίζει το ΠΑΣΟΚ και τις αναπαράγει ολόκληρος ο αστικός τύπος ηλεκτρονικός και έντυπος ταυτόχρονα με τα λεγόμενα κοινωνικά media που ο καθένας γράφει ότι παπαριά του πλασάρουν και του κατέβει στο κεφάλι...
  Ούτε λόγος να γίνεται για τις βασικές αντιθέσεις του καπιταλισμού ως σύστημα, ούτε λόγος να γίνεται για το τι αποτέλεσμα έχουν οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις στην περιοχή, ούτε πως δεν μπορεί σε καμία περίπτωση σήμερα ο μονοπωλιακός καπιταλισμός να γυρίσει στους όρους του παιχνιδιού των δεκ' του '60 και του '70 για αντικειμενικούς λόγους και κάτω από το βάρος των σκληρών ανταγωνισμών ανάμεσα στα μονοπώλια, στους μονοπωλιακούς οργανισμούς και στη λογική του κέρδους.
  Ακούγοντας σήμερα το πρωί την Κ. Μπακογιάννη με τον κ. Καμπουράκη σε γνωστό πρωϊνάδικο, βγήκε για πολλοστή φορά το συμπέρασμα που βγαίνει εδώ και καιρό συνεχώς, εργάτες η θα δουλέψτε τσάμπα η θα σας το επιβάλουμε εμείς.
  Σε μια απεραντολογία του τίποτα με μπόλικο καθόλου, και μάλιστα σε απόλυτη σύμπνοια ανάμεσα σε δυο κεντρογενείς τάσεις, μιας πράσινης και μιας γαλάζιας, βγήκε κοινή συναινέσει το συμπέρασμα, πως όσοι κατηγορούν το κέρδος είναι οι υπεύθυνοι για το χάλι της χώρας. Φυσικά και οι δυο δεν έβγαλαν κιχ, για το ρόλο της άρχουσας τάξης της χώρας, για τα κέρδη της όχι μόνο μέσα απ' την παραγωγή, αλλά και την πριμοδότηση της με ζεστό χρήμα και εκτός παραγωγής για να φύγει στα Βαλκάνια. Τα απεχθή ψέμματα τους έπιασαν κόκκινο όταν με ύφος χιλίων καρδιναλίων μας είπαν πως αν οι εργαζόμενοι ζητούν δικαιώματα οι επιχειρηματίες θα φύγουν στο εξωτερικό και ρωτάμε τώρα;;; Μα το δάνειο που ζητάει η κυβέρνηση είναι για να επιδοτηθούν και να γυρίσουν πίσω αυτοί που επιδοτήθηκαν για να φύγουν τα δέκα τελευταία χρόνια....
  Τώρα που η άρχουσα τάξη της χώρας δεν παίζει κανένα ρόλο στα Βαλκάνια, μιας και τα μεγάλα Ευρωπαϊκά μονοπώλια μετέφεραν δικές τους δραστηριότητές και μονάδες παραγωγής στην περιοχή, ρίχνοντας σε ακόμα πιο χαμηλή και εξαρτημένη θέση στο διεθνή ανταγωνισμό τους Έλληνες μικροϊμπεριαλιστές και παρότι αυτοί έχουν διπλασιαστεί τα κέρδη τους, θέλουν πάλι επιδότηση για να γυρίσουν πίσω. Οι συνδαιτυμόνες και εκεί δεν ψέλλισαν τίποτα συνεχίζοντας και οι δυο τους το παραμύθι πως όσοι κατηγορούν το κέρδος εγκληματούν εις βάρος του λαού και το μόνο που προφέρουν είναι να στήνουν τις επιχειρήσεις εκτός των συνόρων(τέτοιες αντιεπιστημονικές θέσεις αντάλλασσαν η πρώην ΥΠ ΕΞ, με τον δημοσιογράφο και αυτοαποκαλούμενο συγγραφέα και οι δυο συντοπίτες μας φυσικά).
  Θα ακούσουμε και άλλα, όπως έχουμε ακούσει και μύριες όσες απερίσκεπτες θέσεις, όπως η χώρα είναι το τελευταίο σταλινικό καθεστώς, η άλλα όπως μας δανείζουν για να μη δουλεύουμε και ρωτάμε το αφελές, αλλά απόλυτα συγκεκριμένο και επιβεβαιωμένο από την ίδια την ζωή, σε μια χώρα υπάρχει μια οντότητα η μήπως υπάρχουν δυο; Δηλαδή όταν μιλούν για τον εσωτερικό εχθρό τότε οι οντότητες είναι δυο και όταν μιλούν για θυσίες του λαού είναι μια;
  Δεν θα απαντήσουμε, γιατί αυτά έχουν απαντηθεί από την ιστορία του κάθε έθνους κράτους, εδώ και αιώνες και αποτυπώνονται στα χρώματα των σημαιών τους. Ψάξτε την ιστορία της σημαίας κάθε Ευρωπαϊκού κράτους και θα πάρετε απάντηση γιατί στις περισσότερες υπάρχει και από μια κόκκινη λωρίδα(αλλού έχουμε και δύο), τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο.
  Με βάση όλα τα παραπάνω και την κουβέντα που γίνεται για το αν είναι καλύτερα στην ΕΕ και στο μηχανισμό στήριξης της, η στο ΔΝΤ, έχουμε να πούμε πως και οι δυο ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί είναι εξίσου προκλητικοί και επικίνδυνοι. Είναι ηλίου φαεινότερο πως και οι δυο διέπονται από την αρχή των εσωτερικών ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων, αλλά και όχι μόνο αυτών. Δεν είναι τυχαίο αυτό που έγραψε από Βρετανική εφημερίδα και διέρρευσε μέσα από κυβερνητικά στελέχη της ΟΔ της Γερμανίας, πως σκέφτεται σοβαρά να βγει από το Ευρώ(όταν τα λέγαμε στο ραδιόφωνο το 2001 μας απειλούσαν τηλεφωνικά Θεοί και Δαίμονες, με πρώτους τους τότε τοπικούς παράγοντες της τότε κυβέρνησης στην περιοχή που ζούμε).
  Πάντα και μόνο το ΚΚΕ είχε σοβαρές και ρεαλιστικές θέσεις ειδικά από το 1991 και μετά, εξάλλου πουθενά και σε κανένα σημείο δεν έπεσε έξω και η μόνη ρεαλιστική λύση είναι να βγει η χώρα από όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, εξάλλου όλοι τους υπηρετούν τους δικούς τους προϊστάμενους μονοπωλιακούς ομίλους.
  Εκεί ακριβώς βρίσκεται η ρίζα των ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων στο ποιος θα ηγείται της ΕΕ και ποιος θα πάρει τη μερίδα του Λέοντος στις αγορές και στις εξαγωγές.
  Η επίθεση στις φτωχότερες χώρες του Νότου δεν είναι καθόλου τυχαία μιας και είναι αποτέλεσμα δυο πολιτικών:
  α) Αυτής που τις θέτει ως δοκιμαστήρια στις νέες χωρίς καθόλου δικαιώματα, αλλά μόνο με υποχρεώσεις εργασιακές σχέσεις και δημιουργεί το νέο, με ακόμα χειρότερους όρους τύπο "φτηνότατου ευελικτότατου εργατικού δυναμικού".
  β) Η προετοιμασία για τη διάλυση της ΕΕ, με την ταυτόχρονη δημιουργία τριών νέων ΕΕ, της Αγγλοσαξονικής, της Γερμανικής και της Μεσογειακής Γάλλο Ιταλικής ΕΕ, οι οποίες επίσης θα έχουν διαλυτικές τάσεις και θα συνενώνονται όπως όλοι οι καλοί ιμπεριαλιστές μόνο για ένα ζήτημα ενάντια στον κοινό εσωτερικό εχθρό τους, τους λαούς και τις εργατικές τάξεις της κάθε χώρας ξεχωριστά γιατί από εκεί ξεκινάει το ζήτημα.
  Οι συμμαχίες και οι ενδοιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί της ίδιας της ΕΕ(εντός, εκτός και επί τα αυτά ιμπεριαλιστικά μέρη)με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, δηλαδή με ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, Βραζιλία και Ινδία.
  Οι ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις εκφράζονται και μέσα από τον σκληρό πόλεμο ανάμεσα στα νομίσματα της κάθε μεγάλης ιμπεριαλιστικής χώρας και αυτό πραγματοποιείται για τον έλεγχο των εξαγωγών βιομηχανικών και όχι μόνο προϊόντων, αλλά και η παραπέρα πίεση για ακόμα μεγαλύτερη επίτευξη στόχων απ όλες τις πλευρές της στρατηγικής της Λισσαβόνας εντός φυσικά της ΕΕ.
  Η όλη ιστορία με την μαζική επίθεση στη χώρα μας, (με αφορμή ένα δάνειο που στην πραγματικότητα αφορά μόνο το εγχώριο κεφάλαιο) από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα και ειδικά από την ΟΔ Γερμανίας(αυτή η Γαλλία και η Β.Ιταλία είναι η πραγματική ΕΕ.), εκτός του ότι αποδείχνει πως η κυβέρνηση της Γερμανίας υπηρετεί τα μονοπώλια της αυτοκινητοβιομηχανίας της χώρας αυτής, δείχνει την επιθετική απογοήτευση τους για το σταμάτημα της αλλαγής του στόλου των αυτοκινήτων στη χώρα μας και το ακόμα μεγαλύτερο βάθεμα της εξάρτησης της χώρας, για το από που θα εισάγει και πόσο, με ποιούς όρους και τι ανταλλάγματα, ποιους θα υπηρετεί και τέλος την άπαξ και δια παντός μη βιομηχανική ανάπτυξη της.
  Η σχεδιαζόμενη αλλαγή συνόρων στο αιγαίο δεν είναι τίποτα άλλο από την προετοιμασία να παίξει έναν νέο και άλλο ρόλο η Τουρκική αστική τάξη στην περιοχή, αντικαθιστώντας την Ελληνική, στους ρόλους που είχε η τελευταία, το διαμοιρασμό των καθηκόντων ανάμεσα και στις δυο, ως ενδιάμεσα εξαρτημένα τμήματα στον παγκόσμιο καπιταλιστικό καταμερισμό. Εδώ φυσικά δεν υπάρχει μόνο η ΕΕ η το "προ των πυλών ΔΝΤ", αλλά και το ΝΑΤΟ, αποδείχνοντας ότι μονοπωλιακός καπιταλισμός και ιμπεριαλισμός πάνε πάντα πακέτο...Α ρε μεγάλε ΛΕΝΙΝ πόσο δίκιο είχες όταν έγραφες τις τεράστιες μπροσούρες "Ο ιμπεριαλισμός το ανώτατος στάδιο του καπιταλισμού" και το "Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης", μπροσούρες που οι τότε επίδοξοι οπαδοί της διάλυσης του ΚΚΕ εκ των έσω, της διάχυσης του στον ΣΥΝ και της μετατροπής του σε ένα εκίνδυνο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, οι νυν Συνασπισμένοι και νυν ΣΥΡΙΖΑΟΙ, και άλλοι στο ΠΑΣΟΚ σήμερα τις πετούσαν μαζικά σαν άλλοι ¨ναζί" ως ξεπερασμένες στους κάλαθους των αχρήστων το 1988-'91...
  Με βάση τους σχεδιασμούς γα την περιοχή επίκειται και η προετοιμασία ενός κεντρώου κόμματος των επιχειρηματιών στη χώρα, για το παραπέρα βάθεμα της αντιλαϊκής πολιτικής και ο δοκιμαστικός σωλήνας του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στις προ διετίας δημοσκοπήσεις, των Οικολόγων πέρυσι και του ΛΑΟΣ από τις εκλογές και μετά αυτό υπηρετούσαν, αυτό που ονομάζαμε αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού και που σήμερα ο Λαζόπουλος το έχει κάνει όχι τυχαία σημαία. Η σημερινή περίοδος μοιάζει σε κοινωνικό - οικονομικό επίπεδο με την περίοδο του μεσοπολέμου και σε πολιτικό επίπεδο με την περίοδο 1963-1964 αλλά και το ανάποδο, το μεγάλο κεφάλαιο είναι στριμωγμένο, οι ιμπεριαλιστές για να δανείσουν θέτουν τους δικούς τους όρους και θέλουν αποκλειστικά και μόνο τους δικούς τους αχυρανθρώπους και οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί παράλληλα με τον αντικομμουνισμό οξύνονται επικίνδυνα.
  Η σημερινή κρίση, είναι κρίση υπερπαραγωγής, υπερκερδών και υποκατανάλωσης και η όποια λύση της κρίσης θα φέρει φαρδιά πλατιά μια νεώτερη που θα είναι πολύ πιο σκληρή και θα είναι αποτέλεσμα ακόμα μεγαλύτερης υπερπαραγωγής, συσσώρευσης πλούτου και υποκατανάλωσης και ακόμα μεγαλυτέρου ανοίγματος του χάσματος των αντιθέσεων του καπιταλιστικού συστήματος, θα γίνει με τους απόλυτα χειρότερους όρους για τους λαούς οι οποίοι πρέπει να πάρουν την εξουσία στα χέρια τους όσο το δυνατόν γρηγορότερα γιατί οι εξελίξεις θα είναι αρνητικότατες.
  Ένας από τους λόγους που ακόμα δεν έχουν προβεί σε μαζικούς πολέμους, αλλά μόνο σε μικρούς και περιφερειακούς(ΙΡΑΚ,ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ), κάτι που ίσως είναι αναπόφευκτο για το μέλλον και την επόμενη καπιταλιστική κρίση που σύντομα θα επέλθει, είναι το αποτέλεσμα των δυο προηγούμενων, η δημιουργία της πρώτης σοσιαλιστικής χώρας του πλανήτη της ΕΣΣΔ το 1917-1923 και των λοιπών σοσιαλιστικών από το 1945 και γι αυτό τον λόγω καλλιεργούν την χυδαία αντικομμουνιστική προπαγάνδα.
  Αν ο λαός σε κάθε χώρα ξεχωριστά σε αυτή τη μορφή του ανοικτού ταξικού πολέμου από πάνω προς τα κάτω δεν πάρει την κατάσταση στα χέρια του, αν δεν φτιάξει τα δικά του λαϊκά μέτωπα και δεν πολεμήσει αυτές τις πολιτικές κακά είναι τα μαντάτα.
  Φυσικά ότι και αν κερδίσει σήμερα το λαϊκό κίνημα ως αμυντικό μέτρο(που πρέπει και να το διεκδικήσει και να το κερδίσει) αν δεν βάλει στόχο τον σοσιαλισμό θα βρεθούν τρόποι, μετά από ένα αναγκαίο και επιθετικό για το καπιταλιστικό σύστημα χρονικό διάστημα και κάτω από τον εφησυχασμό που αυτό θα έχει προσπαθήσει να καλλιεργήσει να παρθούν όλα πίσω και να έρθουν ακόμα πιο σκληρά και χειρότερα για τους λαούς μέτρα.
  Για εκείνους τους δυτικοτραφείς οικονομολόγους που λένε πως η μείωση μισθών, θα επιφέρει μείωση τιμών τους λέμε πως αυτό είναι ένα από τα βασικά αδιέξοδα του καπιταλισμού και εκφράζεται ως μια από τις βασικές αντιθέσεις του, την αντίθεση της παραγωγής με την κατανάλωση σε μία από τις πολλές εκφάνσεις και εκφράσεις της.
  Ακόμα και το ζήτημα της αύξησης των μισθών και η ταυτόχρονη αύξηση των τιμών μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα δεν εκφράζει τα κέρδη, ακόμα και όταν κερδηθεί αυτή κατάσταση, θα είναι για ελάχιστο χρονικό διάστημα και θα είναι παντελώς ανεδαφική, εδώ χρειάζεται μια άλλη ποιότητα στο λαϊκό κίνημα, που αρχικά θα δράσει αμυντικά και άμεσα να αντεπιτεθεί για να το πάει στο σοσιαλισμό.
  Το ίδιο το σύστημα φυσικά θέλει ένα αδυνατισμένο και όσο μπορεί ποιο χειραγωγημένο λαϊκό κίνημα και κάνει ότι μπορεί, με όποιο τρόπο μπορεί για να στρέψει τον κόσμο στην εγκληματικότητα. Το σύστημα δεν προβάλει τυχαία την εγκληματικότητα και την λεγόμενη «τρομοκρατία», είναι τα άλλοθι για να ποινικοποιήσει τους αγώνες και να αποτρέψει την δημιουργία ισχυρού και διεκδικητικού λαϊκού κινήματος, διοχετεύοντας την επαναστατικότητα σε ανώδυνες για το ίδιο εκτονώσεις.
  
  
  R.COLLECTIVA
  
  ΥΓ* Διαβάστε και τις 10 αναρτήσεις για τις οικονομικές κρίσεις που έχουμε γράψει στο ιστολόγιο και σε εφημερίδες της πόλης που ζούμε.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 31.03.2010
• 21:48

  Οι Ήρωες και οι Πατριώτες ήταν πάντα οι πρωτοπόροι Κομμουνιστές

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 25.02.2010
• 19:25

  Όταν μαλώνουν τα βουβάλια, την πληρώνουν τα βατράχια. (Α' ΜΕΡΟΣ Οπορτουνισμός και ΕΕ)

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Η λαϊκή παροιμία έχει πολλά αποφθέγματα που ταιριάζουν με τα των ημερών, ας δούμε μερικά και ας τα προσιδιάσουμε με τα συμβαίνοντα."Άλλοι σπέρνουν και θερίζουν κι άλλοι τρων και μαγαρίζουν","Άλλοι έφαγαν τα σύκα κι άλλοι τα πληρώνουν","Άλλος σπέρνει και τρυγά, κι άλλος πίνει και μεθά." και το πιο παραστατικό "Άλλος γαμεί κι άλλος πλερώνει."
  Τώρα τι σχέση έχουν με την επικεφαλίδα του άρθρου θα μας πείτε, σε πραγματικό χρόνο και σε ελεύθερη μετάφραση ίσως καμία, ωστόσο όμως ο ένας που μονίμως πληρώνει δεν κερνά μόνο ένα, αλλά πολλούς.
  Η ΕΕ είναι συνέχεια του αποτελέσματος της ΕΚΑΧ, δηλαδή της ένωσης άνθρακας και χάλυβα με ποιο επαχθείς και αντιλαϊκούς όρους, δηλαδή του μεγάλου Ευρωπαϊκού πολυεθνικού κεφαλαίου.
  Όσοι καλόπιστοι από τον χώρο του δεξιού οπορτουνισμού δεν το κατάλαβαν νωρίς(λόγω των ευρωκομμουνιστικών και σοσιαλδημοκρατικών τους χαρακτηριστικών), στο μέλλον θα το καταλάβουν και μάλιστα βαθιά μέσα στο πετσί τους ίσως πολύ καθυστερημένα, τόσο δικαιολογημένα όσο και αδικαιολόγητα καθυστερημένα, ωστόσο τίποτα και με κανένα τρόπο δεν αναιρεί τις βαριές ευθύνες τους.
  Είναι αυτοί που με την στάση τους και την πρακτική τους, σε όλες τις προηγούμενες δεκαετίες που καλλιεργούσαν την αυταπάτη της "Ευρώπης των Λαών", "των χρυσών κουταλιών", με αποκορύφωμα τα πανηγύρια για την διάλυση της ΕΣΣΔ.
  Δικαιολογημένα θα μας πείτε, εμείς λέμε ναι μιας και πρόκειται για κάποια πολύ χαμηλού θεωρητικού επιπέδου μικροαστικά στοιχεία που δεν άντεχαν την πάλη των τάξεων τόσο σε τοπικό όσο και σε διεθνές επίπεδο,"ψυχρό πόλεμο" ονόμασαν οι εν λόγω την ταξική και ιδεολογική πάλη ανάμεσα στον σοσιαλισμό και ιμπεριαλισμό. Ήταν τόσο ασυνεπείς στην μαρξιστική τους κατάρτιση που δεν εννοούσαν να καταλάβουν πως οι "καλές ημέρες" μέσα στο καπιταλισμό ήταν το προσωρινό αποτέλεσμα της ταξικής πάλης τόσο σε τοπικό όσο και σε διεθνικό επίπεδο. Αυτό ήταν επίσης αποτέλεσμα εκτός των ισχυροποιημένων λαϊκών κινημάτων και λόγω του υπαρκτού σοσιαλισμού, δηλαδή του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε.
  Το σκεπτικό τους ήταν πως μέσα από αυτή τη συμμαχία οι λαοί της ΕΕ θα πάρουν τις κυβερνήσεις(πάντα σε αγαστή συνεργασία με την σοσιαλδημοκρατία) και θα επιτύχουν μια σοσιαλιστική κοινωνία εκ των έσω χωρίς όμως να καταργηθεί η αστική δημοκρατία.
  Στο μυαλό τους είχαν μια καπιταλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση με όρους σοσιαλιστικής κοινωνίας, τόσο ημιμαθείς οι εν λόγω.
  Όντως οι πρώην σοσιαλιστικές χώρες για όσους γνωρίζουν ιστορία και παρά τις όποιες αδυναμίες που προέκυψαν από το 1956 και έπειτα, έδωσαν πρωτοφανέρωτα κοσμοϊστορικά δεδομένα που οι καπιταλιστικές χώρες στο εσωτερικό τους έπρεπε να τα αποδώσουν εν μέρη και για ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα κάτω από το βάρος της πίεσης των σοσιαλιστικών χωρών κυρίως για τον φόβο των Ιουδαίων.
  Φυσικά οι αφελείς δεξιοί οπορτουνιστές(μονίμως αφελείς κατ' εμάς) και λόγω των δικών τους μικροαστικών συμφερόντων και λόγω των βαθύτατων μαρξιστικών θεωρητικών αδυναμιών, όριζαν τα πάντα στο επίπεδο της παιδείας που οι Ευρωπαϊκοί λαοί είχαν αποκτήσει. Ταυτόχρονα και μαζί με αυτούς φυσικά συνυπήρχαν κάτι τροτσκιστικά γκρουπούσκουλα με μια μόνο διαφορά. Τη στιγμή που τα μικροαστικά χαρακτηριστικά των πρώην ευρωκομμουνιστών ενυπήρχαν και στις Τροτσκιστικές γκρούπες οι τελευταίες παλινδρομούσαν στην υπερεπαναστατική συνθηματολογία που πάσχει και την ανάλυση της και φυσικά στις προτάσεις της. Η αυτοδιαχείριση ουδέποτε ήταν σοσιαλιστικό - κομμουνιστικό χαρακτηριστικό και αυτό οι δεξιοί και αριστεροί οπορτουνιστές δεν μπορούσαν να το καταλάβουν για να μην πούμε να το χωνέψουν ουδέποτε. Όλα αυτά κυρίως λόγω της ημιμάθειας όσων υποστήριζαν Τροτσκιστικές η Μπουχαρινικές απόψεις(οι καθοδηγητές έκαναν πολύ καλά την αντικομμουνιστική δουλειά τους).
  Ο Λένιν σε θεωρητικό επίπεδο τον οποίο επικαλούνται οι οπαδοί και των δυο παραπάνω σχολών, τους είναι παντελώς άγνωστος για να μην πούμε εχθρικός. Να σημειώσουμε εδώ πέρα ότι ουδέποτε οι παραπάνω υπήρξαν Λενινιστές, εξάλλου είναι γνωστές οι κόντρες ανάμεσα στους δυο παραπάνω με τον Λένιν και ειδικά του Τρότσκι ο οποίος ότι έλεγε για τον Λένιν από το 1904 -1918 τα ίδια ακριβώς έλεγε για τον Στάλιν από το 1922 και μετά.
  Ο πρώην Γάλλος Ευρωκομμουνιστής και πολύ αργότερα ο ιδεολογικός τροφοδότης του φασιστοειδούς Ζαν Μαρί Λεπέν, Ροζέ Γκαροντί, αντέγραψε εξολοκλήρου την αντιλενινιστική παρακαταθήκη του Τρότσκι κατά γράμμα.
  Ό Λένιν έγραφε:"δεν φτάνει οι εργάτες να πάρουν τα εργοστάσια και τα μέσα παραγωγής στην ιδιοκτησία τους, γιατί και πάλι θα έχουμε ατομική ιδιοκτησία, πρέπει να τα πάρει το κράτος της εργατοαγροτικής συμμαχίας". Κοντολογίς τι έλεγε ο Λένιν; Ότι η αυτοδιαχείριση ήταν, είναι και θα είναι καραμπινάτη ατομική ιδιοκτησία.
  Όλοι οι δεξιοί οπορτουνιστές με τα συγκεκριμένα μικροαστικά χαρακτηριστικά θεωρούσαν ως ανώτατο στάδιο οργάνωσης κράτους το αστικό ακόμα και όταν αυτό έρχονταν σε αντιπαράθεση με το σοσιαλιστικό, καταργούσαν την ταξική πάλη και διακήρυτταν την ταξική συνεργασία ανθρωπισμό χωρίς καμία περιστροφή.
  Ήταν και είναι σε βαθμό απελπισίας Μαρξιστικά αμαθείς, αδιάβαστοι και ανιστόρητοι στην κυριολεξία. Η μικροαστική τους αδυναμία ήταν τέτοια που αναγκαστικά στηρίχθηκαν, η σε προ μαρξιστικές θεωρίες όπως αυτή του Χριστιανικού σοσιαλισμού, αλλά και σε νεότερες που στερούνταν Μαρξιστικών και Λενινιστικών αρχών όπως ο τρίτος δρόμος για το σοσιαλισμό, η ξεπερασμένα ατομικιστικού χαρακτήρα μείγματα με Μπουχαρινικές και Τροτσκιστικές θέσεις και σε πολλές περιπτώσεις έγιναν έως και θιασώτες του Μπέρνσταϊν.
  Από θέσεις αρχής οδηγήθηκαν να φτιάξουν νέα θεωρητικά σχήματα που προσπερνούσαν την πολιτική οικονομία τον επιστημονικό σοσιαλισμό και τα νέα δεδομένα που ήταν αποτέλεσμα της μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης και των σοσιαλιστικών χωρών που μεταπολεμικά δημιουργήθηκαν Ακόμα και όταν έβγαζαν συμπεράσματα απομόνωναν το πολιτικό από το κοινωνικό και το οικονομικό περιεχόμενο αλλά και τις γενικές αρχές ενός συστήματος με αποτέλεσμα να θεωρήσουν την τότε ΕΟΚ και σημερινή Ε.Ε το νέο λίκνο του σοσιαλισμού μέσω τρίτου δρόμου.
  Ό ιστορικός του μέλλοντος θα είναι αμείλικτος μαζί τους μιας και έδωσαν στην ιμπεριαλιστική αντικομμουνιστική προπαγάνδα του συστήματος(αρχικά κυρίως της αφέλειας τους αλλά και του απύθμενου ατομοκεντρισμού τους) όλα τα εφόδια και όπλα που χρειάζονταν αυτός για να συνεχίσει μεταπολεμικά να χτυπά τους κομμουνιστές.
  Συνέχισαν απρόσκοπτα και χωρίς καμία "τσίπα" το ίδιο αντικομμουνιστικό έργο(αλλά με νέους όρους) που είχαν παίξει στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο οι σοσιαλδημοκράτες και λίγο πριν το Β' Παγκόσμιο πόλεμο οι Τροτσκιστές όταν καλούσαν το σοβιετικό λαό να επαναστατήσει εναντίον της χώρας του και συνθηκολογήσει με το Γ' Ράιχ.
  Οι οπαδοί των Μαρσέ, Μπερλίνγκουερ, Καρίγιο και Κύρκου αποκαλούσαν τους Κομμουνιστές δογματικούς η γραφειοκράτες, λες και η επιστήμη του Μαρξισμού είναι δόγμα και τα κόμματα νέου τύπου τίποτα ξεπερασμένες λέσχες προπολεμικών ιδεολογικών ζυμώσεων που οδηγούσαν σε ξεπερασμένα συμπεράσματα και κοοπτάτσιες όπως στο σύνολο των Ευρωκομμουνιστικών και οπορτουνιστικών σχηματισμών μετά το 1981. Επικεντρώθηκαν στο "όραμα" της Ευρώπης των Λαών και πως αυτή μόνο μέσα από τον εκδημοκρατισμό του καπιταλισμού μπορεί να προέλθει, ανοίγοντας τον "τρίτο δρόμο"(τον μη επαναστατικό δηλαδή) για το σοσιαλισμό. Φυσικά συνέχιζαν να θεωρούν εχθρική την ΕΣΣΔ και τις λαϊκές δημοκρατίες της Αν. Ευρώπης μηδενίζοντας τα τεράστια επίτευγμα τα τους.
  Είχαν υψώσει τείχη που λειτουργούσαν ανασταλτικά στην επαναστατική προοπτική και στο τέλος πανηγύρισαν ακόμα και για την διάλυση της ΕΣΣΔ(ποιος θα ξεχάσει εκείνο το μνημείο πολιτικής βλακείας που ο ΣΥΝ εξέδωσε το 1991, όταν η σημαία υποστέλλονταν από τον ιστό του Κρεμλίνου που έλεγε: "πως οι μέρες της παγκόσμιας και μόνιμης ειρήνης είναι προ των πυλών").
  Φυσικά ήταν μαζί με τους άλλους, τους κεντροδεξιούς(ΝΔ) και τους σοσιαλδημοκράτες(ΠΑΣΟΚ) που ψήφισαν μέσα στο κοινοβούλιο την διάλυση της Ο. Δ. της Γιουγκοσλαβίας με τις μετέπειτα τραγικές συνέπειες σε όλη την περιοχή, επειδή το ζήτησε τότε η σύμμαχος μας Ο. Δ. της Γερμανίας, την συνθήκη του Μάαστριχτ και κάθε λογής αντιδραστικό μέτρο για την λαϊκή οικογένεια. Αν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ το έκαναν συνειδητά λόγω της πολιτικής τους σχέσης με το μεγάλο κεφάλαιο, για τους οπορτουνιστές ήταν ένας συνειδητός τραγέλαφος όπως είναι εξάλλου και όλη η θεωρητική του βάση που έδενε οπισθάγκωνα την λαϊκή οικογένεια της χώρας στην λυκοσυμμαχία της ΕΕ.
  Διέδωσαν πρώτοι και ακολούθησαν μετά το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ στη χώρα "χρυσά κουτάλια" με τα οποία θα έτρωγε ο λαός μας μετά την κατάπτυστη συνθήκη του Μάαστριχτ.
  Σήμερα και κάτω από το βάρος των όλων όσων συμβαίνουν η σιωπή γι' αυτούς θα ήταν χρυσός, πόσο χρυσός όμως μιας και η επιλογή τους ήταν και είναι συνειδητή;
  Γι αυτούς δεν υπάρχουν μονοπώλια και ιμπεριαλισμός, γι αυτούς υπάρχουν οι αγορές, "ο καζίνο καπιταλισμός"(θυμάστε αυτή την απίθανη ατάκα), υπάρχουν κάποια "κακά" κέρδη που πρέπει και μπορούν να περιοριστούν και να υποταχθούν στις ανθρώπινες ανάγκες εμμέσου μονοπωλιακού καπιταλισμού,(Θεέ μου που δε σε είδα ποτέ μου, που λένε και στο χωριό μας) τι μπουρδολογία είναι αυτή;
  Γι' αυτούς είναι τουλάχιστον ακατανόητη η λειτουργία του ευρωμονοπωλιακού καπιταλισμού. Οι εν λόγω και λόγω των μικροαστικών ιδεολογικών τους στρεβλώσεων δεν έχουν κατανοήσει ότι η ΕΕ, ως ετεροβαρής και γεμάτος αντιθέσεις ιμπεριαλιστικός οργανισμός πως ενδιαφέρεται μόνο για τα μονοπώλια της και τα κέρδη τους, πως τα πάντα γίνονται γι αυτό και για τίποτα άλλο; Δεν έχουν καταλάβει πως παρά τις όποιες μονοπωλιακές αντιθέσεις και συνθέσεις τους το μόνο που πραγματικά τους ενώνει είναι το μίσος και η επίθεση στους λαούς και τους κομμουνιστές;
  Για τους οπορτουνιστές είναι μόνο ζήτημα "νεοφιλελεύθερης" διαχείρισης που εφαρμόζουν τα "κακά" συντηρητικά κόμματα, η κάποιοι μονεταριστές σοσιαλδημοκράτες που έχουν τέτοιες τάσεις. Γι αυτούς η ουσία είναι "ο νεοφιλελευθερισμός", (τι όρος και αυτός λες και ο αντίποδας του ο Κεϋνσιανισμός λειτουργεί ως καταλύτης για ένα άλλο σύστημα και όχι για το ρετουσάρισμα του ίδιου του μονοπωλιακού καπιταλισμού).
  Οι οπορτουνιστές εκτός όλων των άλλων αδιαφορούν και για την νεώτερη από το 1901 και έπειτα ιστορία της Ευρώπης, τότε που ο καπιταλισμός πέρασε στην ανώτατη και τελευταία του βαθμίδα. Δεν μπορούν να κατανοήσουν με τίποτα πως σε όμοια κοινωνικά συστήματα η ιστορία πολύ συχνά επαναλαμβάνεται πότε ως φάρσα και πότε ως τραγωδία. Τα ανάγουν όλα σε επίπεδο θεσμών, εποχής και "κακοδιαχείρισης". Είναι αδύνατο να δουν πως μέσα σε μια λυκοσυμμαχία "όταν μαλώνουν τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια", όπως συμβαίνει σήμερα και ελέω καπιταλιστικής κρίσης υπερπαραγωγής, υπερκερδών και υποκατανάλωσης.
  Τέλος είναι τουλάχιστον ακατανόητο για αυτούς ότι, παρότι η αστική τάξη της χώρας βρίσκεται σε ενδιάμεση εξαρτημένη θέση(σε σχέση με αυτές των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών), η χώρα δεν χρειάζεται πια το στάδιο του αστικού εκδημοκρατισμού που πιθανών έως και την δεκ του '70 να χρειάζονταν, μιας και ο καπιταλισμός στην Ελλάδα του 21ου αιώνα ναι μεν δεν είναι στο επίπεδο των μεγάλων χωρών της ΕΕ, ωστόσο είναι αρκετά αναπτυγμένος, άρα ό ρόλος της ΕΕ όπως μπορεί καλοπροαίρετα να τον φαντάζονταν οι οπορτουνιστές έχει προ πολού εξανεμιστεί.
  
  Τέλος Α' Μέρους.
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 20.02.2010
• 18:35

  Γκαιμπελιστάν...

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Κάποιοι παλικαράδες και εχθροί του λαϊκού κινήματος εκτοξεύοντας τις λασπολογίες τους προς κάθε κατεύθυνση παριστάνουν τις αθώες περιστερές ασχέτως πως ποτέ δεν ήταν. Οι όπου γης γκαιμπελίσκοι ήταν πάντα, όπως είναι και σήμερα και θα είναι και στο μέλλον μόνο χαμελέοντες.
  Φυσικά όταν πρόκειται να κάνουν αντικομμουνισμό εκεί διακρίνονται ιδιαίτερα έχοντας αποκτήσει και παράσημα σε αυτό τον τομέα που ευδοκιμεί στις αντί επιστημονικές προσεγγίσεις των τηλεπωλήσεων τους. Εκεί το ταλέντο τους απογειώνεται όπως φυσικά και στον τομέα της διαστρέβλωσης της ιστορίας.
  Φυσικά η αξιοποίηση της παραϊστορίας είναι ένα έργο δύσκολο γιατί σε κάθε επιχείρημα της ελοχεύει ο κίνδυνος της αυτό-ανατροπής του.
  Σε χτεσινή τηλεοπτική εκπομπή της ΕΤ3 με τον τίτλο "Λαβύρινθος", καλεσμένος ήταν και ένας γνωστός τηλε-βιβλιοπώλης από το αντικομμουνιστικό μόρφωμα του Αντιλαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού. Ο συγκεκριμένος και μονίμως ντοπαρισμένος από μπόλικη έπαρση 12χρόνου που τους βλέπει όλους ως ανταγωνιστές, πρότεινε σε μας τους κομμουνιστές να παρακολουθήσουμε την ταινία "ΚΑΤΙΝ" που αναφέρεται στην γνωστή προβοκάτσια του Γκαίμπελς, χαρακτηρίζοντας όχι αυτόν και τους ΝΑΖΙ ως πρόβλημα αλλά την ΕΣΣΔ, με κάτι αποδεικτικά στοιχεία που είναι για γέλια...
  Κατ' αρχάς από πότε ένα κινηματογραφικό έργο ακόμα και όταν είναι ένα έργο τέχνης αποτελεί ιστορική πηγή; Το Κατίν φυσικά δεν είναι τέχνη, όχι μόνο γιατί εξαφανίζει τις ήδη αποδεδειγμένες πηγές, αλλά γιατί προσπαθεί με κάτι απίθανα άλματα φαντασιώσεων (ούτε καν σκέψεων δηλαδή) να δημιουργήσει τα νέα συγκλονιστικά αποδεικτικά στοιχεία;
  Δεύτερον, παρότι με γκαιμπελικές καταβολές τόσο σε ιδεολογικό όσο και σε ιστορικό περιεχόμενο ο εν λόγω απ' ότι φαίνεται δεν έχει διαβάσει τον μέντορα του στα απομνημονεύματα του για να δει πως αυτός έφτιαξε την προβοκάτσια του Κατίν για να τη φορτώσει στην Σ. Ένωση ασχέτως πως δεν το κατόρθωσε.
  Τώρα αν εμείς οι κομμουνιστές αποτελούμε τουριστική ατραξιόν θα το δείξει η ζωή, ελπίζουμε να μην αναγκαστεί να μεταναστεύσει στην Βουλγαρία η αλλού πχ για να ανοίξει βιβλιοπωλείο
  Όσο για την ζωή των πρώην ανατολικοευρωπαίων ήταν τέτοια που οι εν λόγω την αναπολούν σε μια σειρά από μεγάλες δημοσκοπήσεις που εκεί έγιναν. Να θυμίσουμε πως οι λαοί λένε ότι αναπολούν την τότε ζωή τους σε ποσοστά πάνω από 55% παντού, καθώς επίσης και το ότι η σημερινή τους εξαθλίωση είναι αποτέλεσμα της άγριας καπιταλιστικής παλινόρθωσης
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 17.02.2010
• 11:04

  Η δικτατορία του κεφαλαίου καθορίζει τους νόμους της "αγοράς"...

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  "Σφάξε με αγά μου να αγιάσω" λέει η λαϊκή σοφία, ωστόσο όμως η μαζική σφαγή που επέρχεται αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες μαζικές σφαγές σε περίοδο "ειρήνης"(έτσι ονομάζουν το σιωπηλό ταξικό πόλεμο τους) και ξεκινάει πρώτα απ' όλα από τις εργασιακές σχέσεις(όπου υπάρχουν και αυτές πια). Μπορεί η λαϊκή σοφία να είναι σεβαστή και να αποτελεί μια ιστορική πραγματικότητα, μέρος της λαϊκής αγνότητας όμως η μοιρολατρία κάποια στιγμή πρέπει να σπάσει οπωσδήποτε σε αντίθεση και σε πείσμα με τους λάτρεις του χτες και του λαϊκού ευνουχισμού. Η δικτατορία των νόμων της αγοράς αποτελούν την συνέχεια της δικτατορίας των σχέσεων παραγωγής και αποτελούν την απώτερη βαθμίδα ξεζουμίσματος της εργατικής τάξης και των συμμάχων της πέραν της παραγωγής.
  Τα διάφορα σχέδια που αφορούν τις αποδείξεις και τα οποία έχουν δει το φως της δημοσιότητας μέχρι σήμερα δείχνουν ως ένα ορισμένο βαθμό αυτό που είναι κοινό μυστικό.
  Ακόμη και οι πέτρες γνωρίζουν πως ένα ποσοστό του ΦΠΑ πηγαίνει στην ΕΕ και από εκεί βγαίνουν και οι λεγόμενες επιχορηγήσεις, επιδοτήσεις. Αυτό φυσικά είναι άλλο θέμα το οποίο δεν εξετάζεται επί της παρούσας αρθρογραφίας, αυτό που εξετάζεται είναι η υποχρέωση του Ελληνικού καπιταλιστικού κράτους να αποδίδει "αυτό που του αναλογεί" στο Ευρωενωσιακό Κεφάλαιο το τμήμα εκείνο του ΦΠΑ που δεν μπορεί να αποδώσει είτε γιατί δεν έχει πια στην αγγαλιά του τις λεγόμενες ΔΕ"ΚΟ", είτε γιατί η "αγορά" έχει "κλατάρει" αφού οι τράπεζες δεν δανείζουν όπως μέχρι το 2007.
  Οι αποδείξεις θα μπορούσαν να μην είναι απαραίτητα ένα κακό μέτρο αν και στην πραγματικότητα δεν λύνουν και τίποτα όσον αφορά τις τάχατες ανάσες που θα δοθούν στην οικονομική μας ζωή. Η ζωή δεν είναι αριθμοί και φυσικά δεν καλύπτουν ούτε το 1% από τις τρύπες των ζημιών που προέκυψαν από την κλοπή που ξεκινά από τον ίδιο τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και την εκμετάλλευση που αυτός δημιουργεί.
  Το χρήμα δεν εξαϋλώθηκε κάτι άλλο συνέβη, τι ακριβώς είναι και αυτό κοινό μυστικό.
  Για δείτε τα κέρδη των εισηγμένων ΑΕ στο χρηματιστήριο μόνο μέσα στο 2009 και μάλιστα μέσα σε περίοδο καπιταλιστικής κρίσης δηλαδή και θα καταλάβετε.
  Αυτά είναι επίσης ένα μέρος της παραπέρα εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο δηλαδή το μεγαλύτερο των σκανδάλων.
  Όσον αφορά τα άλλα τα γνωστά "σκάνδαλα" ανεξάρτητα από τις μίζες(προμήθειες δηλαδή "νόμιμες" και μη), αυτές θα υπάρχουν όσο υπάρχει το όποιο καπιταλιστικό κράτος τελεία και παύλα. Να μην ξεχνάμε πως οι ΑΕ δεν φορολογούνται ούτε με 35% ούτε με 30% σήμερα και θα υπάρξει και συνέχεια στη μείωση του ήδη μειωμένου ποσοστού τους που σύμφωνα με την Ε.Ε πρέπει να φτάσει και κάτω από το 15%.
  Μαζί με τις αποδείξεις έρχονται και τα μίνιμουμ τεκμήρια αγορών σύμφωνα με το ετήσιο εισόδημα απ' τα οποία εξαιρούνται τα τιμολόγια των ΟΤΕ, ΔΕΗ, Νερού κλπ, τα οποία είναι και τα πιο σοβαρά αποδεικτικά στοιχεία εξόδων μαζί με τα δάνεια, τα ενοίκια και τα ασφάλιστρα στους λεγόμενους φορολογούμενους, λες και ο φορολογούμενος γενικά και αόριστα είναι μια αταξική έννοια.
  Επειδή οι τράπεζες δεν δανείζουν στο βαθμό που δάνειζαν και επειδή δεν υπάρχει ρευστό στη λεγόμενη αγορά εφόσον τα χρέη της λαϊκής οικογένειας, η ανεργία και η ιμηαπασχόληση χτυπάνε κόκκινο, η κυβέρνηση και το μεγάλο κεφάλαιο για να εισπράξουν επινόησαν μια νέα φοροεισπρακτική μέθοδο, αυτή με τα πρόστιμα που θα προκύψει απ' το τεκμήριο της σχέσης αποδείξεων εισοδημάτων.
  Εφόσον το χρήμα αντικειμενικά έχει μετατραπεί σε εξάμηνες ακάλυπτες επιταγές και η λεγόμενη αγορά ειδικά στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και στους αυτοαπασχολούμενους είναι στην κυριολεξία στην εντατική, κάτι που γνωρίζουν και ελληνικό και Ευρωενωσιακό κράτος, επιλέγουν να αγοράζουμε ομαδικώς ΦΠΑ δηλαδή μόνο αποδείξεις για να μην πληρώνει ο λαϊκός κόσμος πρόστιμο. Φυσικά μετά τις απογραφές τις επόμενες ημέρες της επόμενης νέας χρήσης, ο τότε νέος ΣΔΟΕ θα μπουκάρει και θα ρίχνει νέα πρόστιμα αποτελειώνοντας τις ήδη διαλυμένες μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις γιατί έκοψαν αποδείξεις ενώ τα προϊόντα υπάρχουν στα ράφια και στις αποθήκες ως στοκ και προκύπτει από την απογραφή.
  Ζούμε σε μια περίοδο που το κουτί της Πανδώρας αρχίζει να ξεπετάει τα "υπέροχα" δώρα του ιμπεριαλισμού, που δεν θα αφήσουν τίποτα όρθιο στο πέρασμα τους πάντα στο όνομα της δικτατορίας του μονοπωλιακού κεφαλαίου.
  Σε αυτή τη λαίλαπα που επέρχεται η λαϊκή αντεπίθεση είναι κάτι παραπάνω από ένα ατομικό καθήκον για το σταμάτημα της εν λόγω σε πρώτη φάση.
  Είναι ταξική υποχρέωση ειδικά για τη νέα βάρδια τις εργατικής τάξης και των σύμμαχων στρωμάτων, είναι ένα τρόπον τινά "υποχρεωτικό καθήκον" αυτή η μετωπική αντεπίθεση.
  Η επιτυχία της απεργίας στις 24 Φλεβάρη που καλεί τον κάθε εργάτη με ανακοίνωσή της η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ να πρωτοστατήσει στην επιτυχία της απεργίας και των απεργιακών συγκεντρώσεων πρέπει να είναι μόνο η αρχή.
  Οι απεργίες και οι κινητοποιήσεις όχι μόνο πρέπει να είναι επιτυχημένες αλλά πρέπει να έχουν και διάρκεια και ποσότητα και ποιότητα όχι μόνο από τους εργάτες, αλλά και από τα σύμμαχα στρώματα σε πόλεις και χωριά.
  Στην τελική το εξωτερικό χρέος της χώρας δεν το κάναμε εμείς, εξάλλου δεν είναι τόσο όσο της Ιταλίας, της Βρετανίας, της Ολλανδίας. Η Γερμανία μας χρωστάει ακόμα τις πολεμικές αποζημιώσεις, αλλά όταν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ είχαν "αποκαθάρει" την αγροτική και βιομηχανική παραγωγή με τους βαστάζους της ΓΣΕΕ επειδή το ζητούσε η Ε.Ε, εμείς φταίγαμε;
  Κύριοι και κόμματα του Ευρωμονόδρομου δεν αποβιομηχανίσαμε εμείς τη χώρα, το ΠΑΣΟΚ το έκανε στην δεκ του 1980, δεν είμαστε υπεύθυνοι για τα μηδενικά επιτόκια από το 1950 στα αποθεματικά των ταμείων, που εσείς και οι πολιτικοί σας πρόγονοι ξεζουμίσατε. Δεν είμαστε εμείς υπεύθυνοι για τον κατακερματισμό της αγροτικής παραγωγής, την μείωση του αγροτικού πληθυσμού και την καταστροφή της μικρομεσαίας αγροτιάς. Την ΓΚΑΤΤ-ΚΑΠ, το ΜΑΑΣΤΡΙΧΤ, τη Λευκή Βίβλο και τη Λισσαβόνα. Τίποτα από τα παραπάνω δεν ψηφίσαμε εμείς και δεν είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε τίποτα άλλο, αρκετά πληρώσαμε, ώρα να πληρώσει και το σύστημα σας και απέναντι στην δικτατορία των μονοπωλίων που εσείς υπηρετείτε, εμείς προτάσσουμε τον συνεχή και συνεπή λαϊκό αγώνα του ΑΑΔΜΠ και σας το λέμε θα νικήσουμε και εσάς όπως και την ηττοπάθεια και τρομολαγνεία που καλλιεργείτε συστηματικά και εσείς και τα παπαγαλάκια σας.
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 18.01.2010
• 10:26

  Κουλουβάχατα

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  "Τι κάνεις Γιάννη κουκιά σπέρνω", κάπως έτσι θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένα κύριο τμήμα της κρατούσας (από το τμήμα του εκδοτικού κατεστημένου της χώρας) ενημέρωσης για την πορεία της, λες και είναι ενιαία η αντίληψη που έχουν οι κοινωνικές τάξεις για αυτήν. Μπορεί από αυτό το τμήμα του τύπου να έχει "καταργηθεί" η ταξική πάλη στο εσωτερικό της μέσω του κοινωνικού εταιρισμού, ωστόσο ο "εχθρός λαός" αντιμετωπίζεται στη Χαλκιδική ως τέτοιος(εχθρός δηλαδή) και μάλιστα από ένα τμήμα του στρατιωτικού και αστυνομικού στελεχικού προσωπικού σε άσκηση που πραγματοποιείται από Αμερικανούς εκπαιδευτές .
  Ένα άλλο τμήμα "Ποιος παινά τη νύφη μας, η μάνα και ο πατέρας", η "έμπαινε Γιώργαρε" μη διευκρινίζοντας αν εννοούν τον κ. Παπανδρέου, η τον κ. Καρατζαφέρη. Δεν υπάρχουν ομοιότητες θα μας πείτε, παρά μόνο διαφορές. Εμείς λέμε και τονίζουμε με στεντόρεια φωνή πως το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑΟΣ ως παρατάξεις "πολυσυλλεκτικών" φωνών συγκλίνουν εκεί που φαίνεται πως διαφέρουν, κυρίως στο μεταναστευτικό (και αλλού λέμε εμείς), όπως στον αντικομμουνισμό, στην κοινωνική συναίνεση, στην αντιλαϊκή πολιτική, στα οικονομικά των κομμάτων, στη μαύρη και Γκαιμπελική προπαγάνδα και αλλού, διαφέρουν στην εικόνα και στις προθέσεις θα μας πείτε. Προφανώς, από άλλη αφετηρία ο ένας από άλλη ο άλλος, αν ήταν και η αφετηρία η ίδια θα ήταν μια παράταξη. Συγκλίνοντας όμως σε πολλά ζητήματα στρατηγικής σημασίας κανείς δεν μπορεί να προβλέψει του τι μπορεί να γίνει και στο μέλλον, πάντως όταν μιλάμε με κάποια στελέχη του ΠΑΣΟΚ σε ιστορικά ζητήματα, είναι σαν ακούμε γνωστό στέλεχος του ΛΑΟΣ σε εκπομπή τηλεπωλήσεων.
  Θα μας πείτε η προσπάθεια νομιμοποίησης ενός τμήματος των μεταναστών είναι και η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα σε αυτούς τους δύο. Εμείς επιμένουμε πως δεν ήταν και δεν είναι μόνο η "μηδενική ανοχή" που κήρυξε εις βάρος τους ο Γ. Παπανδρέου αλλά και η ίδια η αντιμεταναστευτική πολιτική που απορρέει από την FRONTEX της Ε.Ε και να είστε σίγουροι(ες) πως αυτό θα διαφανεί και στην πορεία, πέραν του λαϊκισμού και της ευρωενωσιακής λαγνείας και των δυο. Μην είστε σίγουροι πως η χορήγηση ιθαγένειας στους μετανάστες πως θα λύσει τα προβλήματα τους, η πως θα τους εξισώσει προς τα πάνω. Ας μην ξεχνάμε η αδηφάγα και χαμηλού επιπέδου κοινωνική συνείδηση όπως έχει διαμορφωθεί ήδη από τις αρχές της δεκ' του '90 έχει στερεωθεί σε μεγάλο τμήμα του ντόπιου πληθυσμού και ίσως να αναπτυχθεί ακόμα μεγαλύτερη γκετοποίηση στο μέλλον, όχι μόνο από Έλληνες σε μετανάστες, αλλά και από μετανάστες σε μετανάστες και θα δείτε τι μέτρα θα ετοιμάσει η Ε.Ε γι αυτό.
  Το άλλο τμήμα του τύπου, αυτού που εικονικά διαμαρτύρεται, στην ουσία παραθέτει το "ναι μεν αλλά", μετατρέποντας το "η παπάς παπάς, η ζευγάς ζευγάς" στο σε "και παπάς και ζευγάς". Η παραπληροφόρηση και ο αποπροσανατολισμός σε όλο τους το μεγαλείο, εδώ δεν υπάρχει ούτε το "Αριστοτελικό" αξίωμα της αρχής της μέσης και του τέλους. Χρησιμοποιούν το αντιθετικό (ως προς το αξίωμα του Αριστοτέλη) αξίωμα του κομμουνιστή Μπρεχτ για να χρυσώσουν το χάπι, να κάνουν αντικομμουνισμό "νομιμοποιημένα" με οτι αυτός συνεπάγεται. Το αξίωμα που λέει ότι όλα είναι σπονδυλωτά και λειτουργούν παράλληλα και ταυτόχρονα στο χρόνο και το ένα αλληλεπιδρά πάνω στο άλλο ανεξαρτήτως χρόνου και χώρου, δεν έχουν ούτε αρχή ούτε μέση ούτε τέλος, λειτουργούν ανεξάρτητα από την συνείδηση του υποκείμενου και διαλεκτικά, έχουν μορφή και περιεχόμενο και τρέχουν πότε με τη μορφή της συνέχειας και πότε με της ασυνέχειας.
  Καλλιεργούν την τρομολαγνεία και μας λένε ότι οι Ευρωπαίοι μας "μάλωσαν", αλλά δεν μας λένε γιατί. Βάζουν τους Ευρωπαίους ελεγκτές στο απόσπασμα, αναπτύσσοντας από 'δω και από εκεί τη θεωρεία πως αυτοί φταίνε, λες και τα αστικά κόμματα είναι παναγίες.
  Κατακεραυνώνουν τους Ευρωπαίους που ζητούν να κοπούν τα επιδόματα, αλλά δεν μας λένε γιατί και ποιος τα επέβαλε και γιατί. Όσοι τα "νομοθέτησαν" το έκαναν για να κρατάνε τους μισθούς στο επίπεδο της εποχής που μπήκαν αυτά, να μην γίνεται ποτέ καμία σοβαρή αύξηση και να μειώνεται ο το ποσό του μισθού σε περιόδους όπως αυτή. Όμως η καπιταλιστική κρίση δεν είναι αποτέλεσμα υπερκατανάλωσης και δεν φταίνε για αυτή οι εργάτες. Η σημερινή καπιταλιστική κρίση είναι αποτέλεσμα υπερκερδών, υπερπαραγωγής και σχετικής υποκατανάλωσης
  Τα νέα χαράτσια στις μεταβιβάσεις, μας λένε κάποιοι άλλοι κουνώντας επιδεικτικά το δάκτυλο τους πως θα είναι επώδυνα, παράνομα και θα κάτσουν την αγορά ακινήτων, όμως αυτό απορρέει από τη λευκή και πράσινη βίβλο που ενσωματώνεται στη συνθήκη του Μαάστριχτ. Δεν πάνε να δούνε αν εχρόμαστε όλοι εκείνες οι "αντιθετικές φωνές" που αναπτύσσονται τάχα μέσα στο ΠΑΣΟΚ; Βαρεθήκαμε πια, εξάλλου μας θυμίζουν το παραμύθι της δεκ του '90 για το "καλό" ΠΑΣΟΚ που έγινε "κακό" όταν το "κακό" έγινε "καλό" και φτου και απ' την αρχή. Κουλουβάχατα δηλαδή, η "παλιά μας τέχνη κόσκινο" δηλαδή, σας την "φοράμε "χωρίς σάλιο" και εμείς περί άλλων τυρβάζουμε.
  Σε όλα τα παραπάνω υπάρχει και μια κατευθυνόμενη από τα ΜΜΕ και τα αστικά και μικροαστικά κόμματα τρομολαγνεία που προσπαθεί να εξαιρέσει τις κυβερνήσεις και τα αστικά κόμματα από τις ευθύνες που και αυτ(ές)-ά έχουν. Μήπως όταν ψήφιζαν τη συνθήκη του Μάαστριχ, όταν αποδέχονταν το σύμφωνο σταθερότητας, όταν διάλεγαν "στρατόπεδο" δεν ήξεραν τι έκαναν; Προφανώς δεν ήξεραν πως ακόμα και το σύνταγμα παίζει συμβουλευτικό ρόλο, προφανώς δεν ήταν αυτοί ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΝ, το 1997 που ψήφιζαν την είσοδο της Τσεχίας στο ΝΑΤΟ , όταν ο λαός της χώρας αυτής σε δημοψήφισμα ζητούσε να μην μπει. Δεν ήταν αυτοί που διέλυσαν στο κοινοβούλιο την Γιουγκοσλαβία με τα γνωστά αποτελέσματα; Δεν ήταν κάποιοι από αυτούς που κυβερνούν και κυβερνούσαν που στα συμβούλια υπουργών της Ε.Ε συναποφάσιζαν σε ότι αντιλαϊκό;
  Φυσικά μένει και το σχέδιο Καλλικράτης που αφορά την ολοκλήρωση της ιδιωτικοποίησης της Τ.Α και την παραπέρα αντιλαϊκή τους στροφή, το οποίο περιμέναμε.
  Ακόμα και αυτή η ονοματοποίηση του μας προβληματίζει γιατί ο Καλλικράτης μας παραπέμπει σε δυο ονόματα.
  Αρχικά στο όνομα του ενός εκ των δυο αρχιτεκτόνων του Παρθενώνα( ο άλλος ήταν ο Ικτίνος) προσπαθώντας να εξομοιώσουν το κάλος με τους "κάλους" του συστήματος της αγοράς και το άλλο είναι το όνομα ενός ιστορικού χωριού των Σφακίων που οι επαναστάσεις και οι εξεγέρσεις ήταν κανόνας, προσπαθώντας οι κυβενώντες να εξομοιώσουν αυτό το υπέροχο χωρίο με το σχέδιο "Καλιγούλας", (όπως πολύ εύστοχα το χαρακτήρισε η Γ.Γ της Κ.Ε του Κ.Κ.Ε γιατί τέτοιο είναι) και να το παρουσιάσουν ως τάχα επαναστατικό σχέδιο.
  Η περήφανη και μακρινή καταγωγή των προγόνων μας από τον Καλλικράτη Σφακίων, αυτού του ανυπότακτου χωριού που ξεκινούσαν εξεγέρσεις και επαναστάσεις από τον 11ο έως και τον 19ο αιώνα, που άλλες πνίγονταν στο αίμα και άλλες έδιναν καθεστώς ήμι-αυτονομίας στην περιοχή σε περιόδους κατοχής της Κρήτης από Ενετούς, Οθωμανούς κλπ, που το έκαψαν ολοσχερώς οι Ναζί, μόνο τα νεύρα μας και το στομάχι μας προκαλεί όταν η κυβέρνηση κάνει συνώνυμα τα αντιλαϊκά νομοσχέδια και την περηφάνεια ενός ανυπότακτου χωριού, μόνο και μόνο για να τα εξωραϊσει στα μάτια και στην κοιν. συνείδηση του κόσμου.
  Σε μια χώρα που η αστική της τάξη δεν είναι εθνική, αλλά σε ενδιάμεση εξαρτημένη θέση(ο απόλυτος υπηρέτης των μονοπωλίων), που ο παρασιτισμός είναι ο κανόνας, η "κεφαλαιοποίηση" των κερδών της γίνεται από παντού και πάντα, πότε από τα ταμεία των ασφαλισμένων [με το μηδενικό επιτόκιο που έδιναν, όταν με τα δικά τους μέτρα και σταθμά ήταν στο 25-35% (το επιτόκιο καταθέσεων σε προθεσμιακές καταθέσεις)], πότε από το χρηματιστήριο, πότε από τα θαλασσοδάνεια, πότε από τις επιχορηγήσεις για την φυγή κεφαλαίων στα Βαλκάνια παίζοντας το ρόλο του μικροϊμπεριαλιστή σε μια περιοχή που μπορεί με την κρίση να διπλασίασε τα κεφάλαια της αλλά υποβάθμισε την θέση της, αλλά ως ακόμα μεγαλύτερος υπηρέτης των μονοπωλίων στην περιοχή.
  Φυσικά εμείς προσωπικά ουδέποτε ενδιαφερθήκαμε να γίνουν "σοβαροί καπιταλιστές" και ούτε μας αφορούσαν τα κέρδη τους, εξάλλου πάντα ενάντια σε αυτά ήμασταν, όπως και στην συναίνεση που προσπαθούν να επιβάλλουν, ούτε φυσικά να πληρώσουν οι εργάτες, οι φτωχοί αγρότες και οι αυτοαπασχολούμενοι τη δική τους κρίση, η την κρίση των μονοπωλίων για τα οποία εργάζονται πιστά οι εν λόγω "αστοί".
  Φυσικά στην χώρα που η "νικήτρια" αστική τάξη δεν ξεκίνησε με επαναστατικά χαρακτηριστικά, αλλά ήταν α)το εκπολιτισμένο(αστικοποιημένο) τμήμα των ήμι-φεουδαρχικών καταλοίπων, του τμήματος που εκφράζονταν από τους Κοτζαμπάσηδες(αρματολούς) κατά τον πρώτο εμφύλιο αυτό του 1823-1824 και β) 1824 -1825 από τους εξαρτημένους από τους Άγγλους Υδραίους μεταπράτες εφοπλιστές.
  Εκείνη η πάντα εξαρτημένη "τάξη" των ντόπιων και ξένων κατακτητών(εφόσον υπήρχε και το αντίστοιχο αντίτιμο), ήταν ο μόνιμος κυνηγός των κλεφτών από καταβολής νέο-ελληνικού κράτους, έτσι και το 1946-1949(του ΔΣΕ της γνήσιας συνέχειας των κλεφτών-ανταρτών και πραγματικών παλικαριών δηλαδή του ίδιου του λαού).
  Σε αυτή τη χώρα, που η άρχουσα τάξη ήταν πάντα εξαρτημένη στο πολύ μεγάλο κεφάλαιο, στην"ιερή συμμαχία", στην Αντάντ, στο ΝΑΤΟ, στους Αμερικάνους(στρατιοτικοπολιτικά), στην Ε.Ε(οικονομικοπολιστικά), ήταν πάντα ο πραγματικός εφιάλτης για τα φτωχά λαϊκά στρώματα και την εργατική τάξη της χώρας.
  Αυτός ο κοινωνικοπολιτικός συνεργάτης και μόνιμος εκπρόσωπος του μονοπωλιακού κεφαλαίου(στον 20ο και 21ο αιώνα στην χώρα), δηλαδή αυτός ο διπλά εκμεταλλευτικός και επιθετικός μηχανισμός εις βάρος του λαού, δεν έχει το δικαίωμα να μιλάει για μονομερείς ευθύνες των αφεντικών του προσπαθώντας να βγάλει την ουρά του απέξω, για την αντιλαϊκή πολιτική που εφαρμόζεται.
  Μαζί με τα μονοπώλια κερδίζουν και τα εγχώρια αρπακτικά. Μαζί με την Ε.Ε συναποφασίζει και το πολιτικό προσωπικό του ΣΕΒ, της ΕΕΤ, της ΕΕΕ κλπ, δηλαδή ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ.
  Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ούτε παράλαβε ΧΑΟΣ, (μια χαρά κερδίζανε οι εισηγμένες το 2009), ούτε οι ελεγκτές της Ε.Ε θα τους τραβήξουν το αυτί, στο πρόγραμμα τους ήταν το επερχόμενο άνευ όρων ξεζούμιζα που επιβάλετε στα λαϊκά στρώματα.
  Δεν είναι κουλουβάχατα(άνω κάτω) η χώρα επειδή οι φτωχομεσαίοι αγρότες βγαίνουν στους δρόμους.
  Κουλουβάχατα είναι η τσέπη της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και η κυβέρνηση αυτή, όπως και η προηγούμενη, σαν καλός εκπρόσωπος της τάξης που από το 1985 επέλεξε να υπηρετεί θα αποστραγγίσει ότι έχει απομείνει από τις τσέπες της φτωχολογιάς, για αυτό είναι μονόδρομος ο αγώνας.
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 19.12.2009
• 17:38

  Αμα μετράς τη σκιά σου για μποϊ...

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Όταν ο αντικομμουνισμός και το ψέμα συναντήθηκαν είπαν να τα "φτιάξουν", (όπως εννοούσαν την δημιουργία της σχέσης τα κοριτσόπουλα του σχολείου της εποχής μας).
  Φυσικά ο αντικομμουνισμός, το ψέμα και η κατασυκοφάντηση είναι συνώνυμα της παράταξης - "κινήματος", που από τις 18 Οκτωβρίου του 1981 μας ταλαιπωρεί με την παραπολιτική του συμπεριφορά, τον ρηχό και ετεροβαρή τυχοδιωκτισμό του, τις σοσιαλδημοκρατικές "κολοτούμπες" (που μονίμως έχουν ως στόχο την οικονομική, πολιτιστική και πολιτικο συνδικαλιστική συνείδηση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της) και την χυδαία γλώσσα "πεζοδρομίου" που καθιέρωσε για τους αντιπάλους του.
  Το λέμε ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές, ο επιθετικός αντικομμουνισμός στην μεταπολιτευτική νεοελληνική ιστορία είναι δημιούργημα της σοσιαλδημοκρατίας και αυτό είναι κάτι σαν αξίωμα.
  Επειδή ούτε ζούμε ούτε κατοικούμε στη "Σουαζιλάνδη" και επειδή έχουμε ζήσει αυτό που ονόμαζαν οι του ¨κινήματος", πότε "Αλλαγή" και πότε "εκσυγχρονισμό"(μια δεκαετία αργότερα), να τους θυμίζουμε πως από τον Οκτώβρη του 1981 έως το Μάιο του 1989 ήταν οκτώ χρόνια και από τον Οκτώβρη 1993, έως τον Μάρτιο του 2004 άλλα έντεκα ξεζούμιζοντας μας ανελλιπώς "και χωρίς σάλιο" που λέει και ο λαός.
  Σε αυτά τα 17 χρόνια ΠΑΣΟΚ είχαμε την πιο ουσιαστική φάση του εκσυγχρονισμού του καπιταλιστικού συστήματος στην Ελλάδα, δηλαδή την τελική εισβολή των μονοπωλιακών ομίλων και trust στη νότιο Βαλκανική χωρίς αντιδράσεις ελέω των συμβιβασμένων ηγεσίων των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ. Το έργο αυτό μόνο η σοσιαλδημοκρατία του ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να το φέρει εις πέρας. Διέθετε το "φιλεργατικό" άλλοθι και προφίλ(μέσω της μαζικής εργατικής αριστοκρατίας που διέθετε αλλά και του εργατοπατερισμού που επιδείκνυε χωρίς καμία περιστροφή) σε πολλές(αναρίθμητες) περιπτώσεις με τη βία και την εξαγορά συνειδήσεων.
  Στις πιο κρίσιμες μεταπολεμικές δεκαετίες για τον εκσυγχρονισμό του καπιταλισμού στην Ελλάδα(του 1980 και 1990), η πολιτική και πολιτιστική ηθική του τότε ΠΑΣΟΚ συμπυκνώνονταν στη φράση που είχε πει ο μακαρίτης ο "Μένιος"(όπως έλεγε ο "Ανδρέας" τον τότε αντιπρόεδρο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ 1985-1989 τον Κουτσόγιωργα), αναφερόμενος από τα έδρανα του αστικού κοινοβουλίου με απειλητικό ύφος προς το ΚΚΕ, "θα σας στείλω στο 3%".
  Όπως και στην πρώτη μεταπολεμική φάση του εκσυγχρονισμού του καπιταλισμού στην Ελλάδα από τον εμφύλιο, έως την μεταπολίτευση το ΚΚΕ έπρεπε να είναι σε κατάσταση "ήμι - αδράνειας". Σε αδράνεια δεν θα μπορούσε να είναι ποτέ και ούτε θα μπει ποτέ γιατί οι ρίζες στο λαό ήταν, είναι και θα είναι πολύ βαθιές. Πίστευαν οι αφελείς, πως δια της απαγόρευσης του στο παρελθόν(πως μπορεί να ξεμπλέκαν μαζί του, τόσο ανιστόρητοι ήταν, είναι και θα είναι). Έτσι και επί ΠΑΣΟΚ, παρότι αυτό είχε δανειστεί τα συνθήματα του ΚΚΕ μέχρι το 1984, έγινε μια σχετικά "επιτυχημένη" προσπάθεια κατασυκοφάντησης του.
  Η παράταξη ΠΑΣΟΚ το "κίνημα"(όπως το ονόμαζαν) βοήθησε τα μάλα για τον εν λόγω εκσυγχρονισμό, σε όλα τα επίπεδα.
  Στην πολιτική σκέψη(έκανε τον τυχοδιωκτισμό κανόνα), στην οικονομία(επέβαλε τον κοινωνικό εταιρισμό), στον συνδικαλισμό δημιούργησε τον εργατοπατερισμό από το πραξικόπημα του 1986 στη ΓΣΕΕ, ενώ στην τέχνη εκπαραθύρωσε τελικά το πολιτικό τραγούδι και την στρατευμένη τέχνη από την κεντρική σκηνή.
  Το ΠΑΣΟΚ πρόσφερε την τέχνη του "παπασούζα", του "ρόδα τσάντα και κοπάνα", των "τσακαλιών" στο χώρο της βιντεοταινίας, τα νεορεμπέτικα και τα πρώιμα σκυλάδικα της εθνικής δια των επιδοτήσεων της Ευρώ "μονοκαλλιέργειας" και της "πολυγαμίας" των πλούσιων και μεγαλομεσαίων στρωμάτων της κομώπολης και του χωριού. Η λούμπεν "ψευτοκουλτούρα" του ωχαδερφισμού και της ατομικιστικής ευμάρειας, έφεραν στο πάνθεον της πολιτικής, τον πολιτισμό του μακαρίτη του Γιαννόπουλου και του Κατσιφάρα, τη λογική "όλα για την πάρτη μου".
  Και δεν ήταν μόνο αυτά, αρχικά κατάφερε να πείσει ένα τμήμα από της εργατικής τάξης πως είναι μάταιο να αγωνίζεται. Κατάφερε να επιβάλει μέσω της εργατικής αριστοκρατίας, τη λογική του "όπως σε κλέβει ο εργοδότης σου, κλέψε τον και εσύ πίσω από την πλάτη του. Νόμιμα αυτός παράνομα εσύ και όταν σε ανακαλύψει κάνε ιστορικούς συμβιβασμούς και οπισθοχωρήσε σε δικαιώματα για τη βγάλεις καθαρή", τέτοια καλούδια οι σοσιαλισταράδες μας!!!
  Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τις "πράξεις νομοθετικού περιεχομένου", τις υπογραφές για την παραμονή των Αμερικανικών Βάσεων στη χώρα το 1989 και το ρίξιμο του βάρους των δικών τους υπογραφών στην κυβέρνηση Μητσοτάκη; Τι πολιτικός αριβισμός ε; Αυτοί που έβαλαν φαρδιά πλατιά τις δικές τους υπογραφές, έκαψαν το καλοκαίρι το 1990 τα Χανιά, μόνο και μόνο για να ρίξουν την κυβέρνηση της ΝΔ;
  Τις κρατικοποιήσεις των "προβληματικών" που χαρίστηκαν στο μεγάλο κεφάλαιο όταν με τα χρήματα του Ελληνικού λαού έγιναν κερδοφόρες ολοκληρώνοντας τον ΚΜΚ, αυτοί οι "σοσιαλισταράδες" και όχι η ΝΔ;
  Το πάρσιμο όλων των αντεργατικών νόμων από το 1997-2000 από αυτούς, την συνέχιση και τον εκσυγχρονισμό της αντασφαλιστικής θύελλας του Σιούφα και τώρα της Πετραλιά;
  Τους κοινωνικούς διαλόγους - διαόλους γι ατην εργατική τάξη;
  Η τα μαζικά” πρότυπα που πρόβαλαν; Πρότυπα που καλλιεργούσαννν την συνείδηση της κοινωνικής συναίνεσης, που προσπαθούσαν να επιβάλουν τον κανόνα "γλύψε εκεί που φτύνεις και φτύσε εκεί που γλύφεις". Αυτά τα μαζικά πρότυπα του ΠΑΣΟΚ, και των δεκ του ‘80 - '90, είχαν κάτι απ’ τη μυθολογία της αντίστασης, αλλά μόνο τη μυθολογία της ενώ τελικά αποδείχτηκαν πολέμιοι της. 'Οπως πολλοί έτρεχαν για να πάρουν την σύνταξη της Ε.Α. ενώ ήταν αποδεδειγμένα πολέμιοι της. Χαρακτηριστικό ήταν το παράδειγμα των συμπολεμιστών των Βουλγάρων κατακτητών και μέλη συμμοριών όπως αυτή του Τσαούς Αντών στη Δράμα.
  Τα “μαζικά”- “μαγικά” πρότυπα της δεκ του ‘80 και των αρχών του ‘90, ήταν αποτέλεσμα αυτού του ιδιόμορφου πολιτικού - πολιτιστικού συμπλέγματος του “νεόκοπου” κοσμοπολιτισμού που η σοσιαλδημοκρατία πρωτοστάτησε για τη δημιουργία του. Ήταν αυτό που ο Α. Ανδριανόπουλος αποκαλούσε το καλύτερο φάρμακο για την αποκομμουνιστικοποίηση της χώρας το 1980, όταν δημοσίως μέμφονταν την τότε βίαιη πρακτική των Rangers των Σαμαρά-Μιχαλολιάκου, δηλαδή της ηγεσίας της τότε ΟΝΝΕΔ. Οι Rangers της ΟΝΝΕΔ όμως τελικά έγιναν οι διάφοροι πυρήνες των κάθε λογής Εξαρχείων λίγο αργότερα, πως άλλαξαν οι καιροί ε;
  Στην προηγούμενη παράγραφο χρησιμοποιήσαμε ένα δικό μας σχόλιο σε ένα από τα άρθρα ενός εξαιρετικού red blogger.
  Κλείνοντας θέλουμε να πούμε πως μπορεί η εποχή μας να μοιάζει στο επίπεδο της οικονομίας πάρα πολύ με την εποχή του μεσοπολέμου 1929-1939, ωστόσο όμως σε πολιτικό επίπεδο έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά και με την περίοδο 1963 - 1964. Όπως και χτες ΜΟΠ, σήμερα ΚΠΣ, και τότε τα υπολοίματα των χρήματων του δόγματος Τρούμαν διαμοιράζονταν και ξεκοκαλίζονταν από εδώ και από εκεί από αυτό που ονομάζουμε αστική τάξη της χώρας, η οποία σήμερα βρίσκεται σε ενδιάμεση εξαρτημένη θέση όπως και τότε άλλωστε μαζί με το πολιτικό της προσωπικό.
  Η στάση όλων των παραπάνω άνοιξε το δρόμο στους Αμερικανούς να επιβάλλουν άμεσα τη δική τους πραξικοπηματική κυβέρνηση της επταετίας για τον έλεγχο της ροής της επιχορήγησης του δικού τους χρήματος. Η ολοκλήρωση της πρώτης φάσης της μεταπολεμικής καπιταλιστικής ανάπτυξης, έγινε στην χώρα, με τους δικούς τους ανθρώπους, στα δικά τους μέτρα και σταθμά που ήταν η απρόσκοπτη αντικομουνιστική προπαγάνδα, οι μεταφορές, οι τηλεπικοινωνίες, ο έλεγχος της ενέργειας και φυσικά η ολοκλήρωση της γεωστρατηγικής αγκίστρωσης της χώρας στο ΝΑΤΟ.
  Μπορεί στο μέλλον και η ΕΕ να θέλει να κάνει κάτι τέτοιο όχι με συνταγματάρχες αυτή τη φορά, αλλά με ένα κόμμα επιχειρηματιών στα πλαίσια αυτού του σταδίου της αστικής δημοκρατίας, δηλαδή της δικτατορίας των μονοπωλίων στο ανώτατο στάδιο. Η δοκιμαστική τεχνητή αύξηση των ποσοστών του Συν/Σύριζα πριν ακριβώς δυο χρόνια ουδόλως τυχαία ήταν. Ήταν ένα ακίνδυνο πείραμα για το σύστημα με ένα νερόβραστο πολιτικό μόρφωμα που θα "κυριαρχούσε" στον χώρο της "αριστεράς" υποσκελίζοντας το ΚΚΕ και θα βοηθούσε στην παραπέρα "αναίμακτη" αστική αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού.
  Φυσικά αυτό δεν ευοδώθηκε, ωστόσο αποτέλεσε πολύτιμη παρακαταθήκη για το σύστημα.
  Σήμερα που αποδείχνεται όλο και περισσότερο πως υπάρχουν δύο δρόμοι ανάπτυξης αυτός του κεφαλαίου και αυτός της εργασίας, οι εργατοπατέρες του κοινωνικού διαλόγου και της κυβερνητικής παράταξης κάνουν ότι μπορούν για να αποδείξουν ότι είναι με το καπιταλιστικό σύστημα.
  Αν ο Ρωμαίος ήταν η ηγεσία της ΓΣΣΕ, η Ιουλιέτα ο ΣΕΒ και ο πατέρας της Ιουλιέτας η Ε.Ε και το σύστημα της, τότε οι όρκοι αιώνιας πίστης και αγιάτρευτου έρωτα που αταλάντευτα δίνει η ηγεσία της ΓΣΕΕ, θα έπιαναν άμεσα τόπo και θα έπειθαν όχι μόνο την Ιουλιέτα(ΣΕΒ) η και τον πατέρα της(Ε.Ε), αλλά και κάθε καλόπιστο αντικομμουνιστή πως κάνει καλά την δουλειά της αποκοιμίζοντας την εργατική τάξη, έτσι ώστε να την καθυποτάξει. Και εφόσον "ο καθείς εφ' ώ ετάχθει", πρέπει να υπερασπίζει τα καμώματα της κάνοντας ότι έκανε και η όποια διορισμένη ΓΣΕΕ επί Μεταξά και επταετίας.
  Μόνο πως κ. της Κυβέρνησης και της ηγεσίας της ΓΣΕΕ υπολογίσατε χωρίς τον ξενοδόχο γιατί όπως είπε ο ο Γιώργος Πέρρος, ο οποίος μιλώντας εκ μέρους του ΠΑΜΕ καλώντας σε αποχώρηση τους αντιπροσώπους του από τη συνεδρίαση του Γενικού Συμβουλίου, έδωσε «συγχαρητήρια» στη ΓΣΕΕ, γιατί όπως τους είπε «Από χτες αποχτήσατε έναν ακόμα τίτλο, μαζί με όλους τους άλλους τίτλους που είχατε, τον τίτλο του απεργοσπάστη. Βγάλατε την απεργία παράνομη, πριν τη βγάλουν παράνομη οι δικαστές... Είναι μικρό το μπόι σας για να κρίνετε το ταξικό κίνημα». Στις άναρθρες κραυγές των στελεχών της πλειοψηφίας, τα οποία προσπαθούσαν να τον εμποδίσουν να μιλήσει, ο Γ. Πέρρος τους αντέτεινε: «Κοιταχτείτε στον καθρέφτη σας... στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί» και κατέληξε: «Καλούμε την εργατική τάξη να κόψει τον ομφάλιο λώρο με τη ΓΣΕΕ και να συμπαραταχθεί με τις ταξικές δυνάμεις».
  Κλείνοντας οριστικά αυτό το ποστ, να πούμε πως το ίδιο ισχύει και για το ΠΑΣΟΚ και τους συνοδοιπόρους των επιλογών του πως είναι "είναι πολύ μικρό το μπόι τους για να κρίνουν το τιμημένο ΚΚΕ».
  Εκεί στο ΠΑΣΟΚ μετρούν τη σκιά τους για μπόι και κάνοντας χυδαίο αντικομμουνισμό. Μόνο πως το ξέρουν καλά αυτή τη φορά και οι ίδιοι, πως στον πόλεμο που άνοιξαν, θα έχουν πόλεμο και αυτός δεν πραγματοποιείται με όρους συστήματος, αλλά με όρους μετώπου και κινήματος και γι αυτό είναι από χέρι χαμένοι.
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 27.11.2009
• 11:27

  Σε ρυθμούς Dubai rock, EΕ &ΠΑΣΟΚ

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Συνειδητά δεν θέλουμε να γράφουμε πια τίποτα το πολιτικό. Όλο αυτό το χρονικό διάστημα όλο και πιο πολύ το αναβάλουμε μιας και δε θεωρούμε το blogging καμία σοβαρή διαδικασία πολιτικής παρέμβασης καταγράφουμε "αδόκιμες" ακανόνιστες δικές μας σκέψεις. Πρέπει να τονίσουμε πως είναι τόσο δυνατή η ανάγκη μας να γράψουμε λόγω και των επικείμενων εξελίξεων μετατρέποντας την αντανάκλαση των πολιτικών δρώμενων σε μια ιδεολογική αφαιρετική σκέψη κυρίως για να τα έχουμε καλά με μας τους ίδιους και να μοιραστούμε τις σκέψεις μας με όλους και όλες εσάς.
  Αυτές τι μέρες στο Dubai εκδηλώθηκε ένα τμήμα της κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος. Χόρεψε με την "πτώχευση" της η "Dubai World" δηλαδή η "κρατική κατασκευαστική εταιρία" όχι μόνο το εν λόγω Εμιράτο αλλά το σύνολο της χρηματιστικής ολιγαρχίας. Όμως οι μεγαλύτερες επιπτώσεις εμφανίστηκαν στο χρηματιστήριο του Λονδίνου, δηλαδή στην πλέον εξαρτημένη και συνδεμένη ιμπεριαλιστική οικονομία με τα ΗΑΕ και αντί για χορός έμοιαζε με μια ισχυρή σεισμική δόνηση χωρίς προηγούμενο.
  Μπορεί στην κρατική εταιρία διαχείρισής τεχνητών νησιών και πωλήσεων γης "Dubai World", να βρέθηκε μια τρύπα 60 δισεκατομμυρίων ευρώ στην "ατμομηχανή" της, όμως αυτή η τρύπα μεταδόθηκε με ένα φτάρνισμα μεταφέροντας την "γρίπη των καπιταλιστικών χοιριδίων" στα ευρωπαϊκά και όχι μόνο χρηματιστήρια κάνοντας τα όλα μαζί να χορεύουν στους ρυθμούς του Dubai Rock.
  Η κρίση αυτή ήταν αναμενόμενη, γιατί ήταν συνέχεια της καπιταλιστικής κρίσης της "κτηματικής πίστης του Νοεμβρίου του 2007 στις ΗΠΑ και αυτής του Αυγούστου - Οκτωβρίου 2008 στην Αυτοκινητοβιομηχανία και στο τραπεζοπιστωτικό σύστημα στις ΗΠΑ και στην ΕΕ , γιατί πολύ απλά στον μονοπωλιακό καπιταλισμό οι τέσσερις βασικές αντιθέσεις του συστήματος διογκώνονται και σε καμία περίπτωση και δεν νουθετούνται...
  1)Η αντίθεση της κοινωνικής παραγωγής και του κεφαλαίου στο μονοπωλιακό καπιταλισμό είναι ακόμα πιο οξυμένη και αναπτύσσεται κατά γεωμετρική πρόοδο γιατί έχει συσσωρευτεί στην πιο ολοκληρωμένη μορφή συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης τους σε ακόμα πιο λίγα χέρια. Τα μονοπώλια στο εσωτερικό τους, στα σωθικά τους δηλαδή, εκτρέφουν τους ιούς της οικονομικής γρίπης χωρίς κανένα φάρμακο να υπάρχει στον ορίζοντα γιατί πολύ απλά δεν μπορεί να υπάρξει και αν υπάρχει κάτι που "φτιασιδώνει" την κατάσταση παρά μόνο για ένα μικρό χρονικό διάστημα και σε ένα ορισμένο βαθμό. Γι αυτό και ο πόλεμος σε όλες τις εκφάνσεις του πολιτικό - ιδεολογικές και στρατιωτικές είναι το ανώτατο στάδιο.
  2)Στον μονοπωλιακό καπιταλισμό οι σκοποί των παραγωγικών δυνάμεων και της ίδιας της καπιταλιστικής παραγωγής είναι σε μια αδιάκοπη ανταγωνιστική δραστηριότητα
  Οι παραγωγικές δυνάμεις επιζητούν την ανάπτυξη τους και την βελτίωση των εργασιακών σχέσεων παραγωγής ακόμα και μέσα στο ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα [ερμαφρόδιτη κατάσταση, αλλά για ένα μικρό χρονικό διάστημα πραγματοποιήσιμη, όχι όμως όπως την γνωρίζαμε μέχρι σήμερα για το παρόν και ένα σύντομο τμήμα του μέλλοντος, αυτό της λαϊκής εξουσίας και οικονομίας που θα είναι η σκυτάλη για το σοσιαλισμό)] .
  Φυσικά και το κεφάλαιο ενδιαφέρεται για τα κέρδη του και μόνο γι' αυτά. Όταν οι παραγωγικές δυνάμεις στα πλαίσια των ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών και αντιθέσεων διαπιστώσουν μείωση των κερδών τους, προχωρούν αυτόματα στην καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων και προχωρούν σε μαζικές απολύσεις, η διαχωρίζουν τον χρόνο εργασίας σε πολλαπλές ταχύτητες(ήμιαπασχόληση, υποαπασχόληση, εταίροαπασχόληση και λοιπές ελαστικές σχέσεις εργασίες).
  3)Παράλληλα με τα παραπάνω οι αντιθέσεις ανάμεσα στη σχετική οργάνωση της παραγωγής σε μεταποιητικούς - βιομηχανικούς κλάδους, μεταφορές, τηλεπικοινωνίες κατασκευές κλπ και την αναρχία σε κοινωνική κλίμακα, ο καπιταλιστικός καταμερισμός εργασίας και οι αντιθέσεις ανάμεσα σε πλούσιες αναπτυσσόμενες και υπανάπτυκτες χώρες διευρύνεται αδιάκοπα. Ακόμα και στις ίδιες τις μεγάλες καπιταλιστικές χώρες οι έντονες αντιθέσεις μέσα στα ίδια τα μητροπολιτικά τους κέντρα είναι τέτοιες που το άνοιγμα της ψαλίδας ανάμεσα σε κεφάλαιο και εργασία οξύνεται παραπέρα και η χύτρα ταχύτητας ψάχνει για βαλβίδες ασφαλείας που θα πραγματοποιούν ανώδυνες εκτονώσεις.
  *Το Dubai ήταν ένα τμήμα τέτοιας ανώδυνης εκτόνωσης, όπου το λεγόμενο "jet set", (που δεν είναι ασφαλώς το μεγάλο κεφάλαιο, αλλά κάτι ενδιάμεσα υπολείμματα του , δηλαδή κάτι "ξιπασμένα" νεόπλουτα τμήματα των μεγαλομεσαίων και των μεσαίων στρωμάτων των χωρών τους, που κατά τον κ. Ανδριανόπουλο αποκαλούνται οι νέες οικονομικές δυνάμεις), γιατί αποτελούν πρότυπο ανάπτυξης σε όλες τις κοινωνίες. Είναι το κατά την δεκ' του '70 και του '80 American Dream που ήταν διαθέσιμο όχι μόνο στην Αμερική. Αυτά τα μεταπρατικά παρασιτικά στοιχεία των ενδιάμεσα εξαρτημένων στρωμάτων του κεφαλαίου και των ταξικών κοινωνιών αποτελούν τον οδηγό για τα λούμπεν στοιχεία των μικρομεσαίων στρωμάτων της πόλης και του χωριού, αλλά και της εργατικής αριστοκρατίας διαμέσου του λεγόμενου star system.
  4)Με όλες τις παραπάνω αντιθέσεις ως συνέχεια η μια της άλλης χωρίς το σημείο με τον αστερίσκο, δημιουργούν πεδίο δόξης λαμπρόν για τις καπιταλιστικές κρίσεις υπερπαραγωγής και υποκατανάλωσης σε τέτοιο βαθμό που ότι παράγει η εργατική τάξη να μην μπορεί να το καταναλώσει αφού όλο και περισσότερα τμήματα της μπαίνουν μαζικά στην ανεργία. Δεν είναι μόνο αυτό, αλλά και ο κατακερματισμένος χαρακτήρας της, τόσο που να μην μπορεί να καταναλωθεί αυτό που παράγει ο ένας εργατικός κλάδος για ένα άλλο η για τα σύμμαχα φτωχομεσαία στρώματα που και αυτά συμπιέζονται σε τέτοιο βαθμό που καθίσταται αδύνατη η κατανάλωση.
  Φυσικά η ηθική του μονοπωλιακού κεφαλαίου είναι τέτοια σήμερα που τύπου Κεϋνς ρυθμίσεις δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν αντικειμενικά
  Σήμερα δεν υπάρχει ούτε το ισχυρό λαϊκό κίνημα, ούτε ο σοσιαλισμός που γνωρίσαμε που αντικειμενικά ένωνε όλες τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στον κοινό στόχο - εχθρό (το σοσιαλισμό δηλαδή) όπου κάτω από την πίεση του τελευταίου τα μονοπώλια έδιναν κάποιες ψεύτο η καλές για τον καπιταλισμό παροχές και είχαν έστω και εικονικά ένα καλύτερο κοινωνικό και ανθρώπινο προσωπείο.
  Σήμερα τα κέρδη επιστρέφουν "σχεδόν" εξ ολοκλήρου στην έρευνα και στην εφαρμογή της στην παραγωγή στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και των αυξανόμενων τάσεων για επιχειρηματικές επενδύσεις.
  Στα αστικά κόμματα της εποχής μας δεν υπάρχει η παραμικρή σκέψη αλλά και δυνατότητα φορολόγησης του κεφαλαίου για το εποικοδόμημα ούτως ώστε να δοθούν παροχές στα φτωχά και γενικότερα στα λαϊκά στρώματα από την φορολόγηση του. Τόσο σε επίπεδο εθνικών όσο και διεθνικών συσχετισμών και όσοι προπαγάνδιζαν τον ευρωμονόδρομο , δηλαδή αυτά τα κόμματα που υπέγραψαν τις αντιλαϊκές συνθήκες και συμφωνίες κηρύσσοντας τα "χρυσά κουτάλια", σήμερα δεν είναι σε θέση να πάρουν έστω και μια εικονική φιλολαϊκή πολιτική.
  Η χρεοκοπία της σοσιαλδημοκρατίας, του λαϊκού καπιταλισμού, του κοινωνικού φιλελευθερισμού αλλά και της "Νέας Αριστεράς" βρίσκετε σε αυτό ακριβώς το σημείο. Στο ότι όσο και αν θέλουν, ο καθένας από διαφορετική σκοπιά δεν μπορούν να κάνουν το παραμικρό, οι υπογραφές τους στις Ευρωσυνθήκες είναι πέρα για πέρα δεσμευτικές.
  Το ευρωενωσιακό και όχι μόνο εποικοδόμημα στην εποχή μας, όχι μόνο δεν θέλει, αλλά δεν μπορεί κι όλας να επαναπροβεί σε νέο - κεϋνσιανίστικες παροχές, βρίσκεται σε ένα αδιέξοδο χωρίς καμία πύλη διαφυγής. Είναι αντικειμενικά δεδομένο πως την κρίση (που το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα δημιούργησε), θα την αντιμετωπίσει το ίδιο το σύστημα με θυσίες εκατομμυρίων εργαζόμενων ανθρώπων τόσο σε επίπεδο οικονομίας όσο και σε επίπεδο πολιτικής και στρατιωτικής αιχμαλωσίας για όσο, όταν και όπου χρειαστεί.
  Η Γιουγκοσλαβία, το ΙΡΑΚ και το Αφγανιστάν ήταν μόνο το "ορεκτικό" για τον ιμπεριαλισμό, όπως και τα εκατομμύρια νέο-εξαθλιωμένων που θα προκύψουν απ' εδώ και πέρα, όλο το επόμενο διάστημα στο οικονομικοπολιτικό του σκέλος του, τον μονοπωλιακό καπιταλισμό. Σήμερα η ηθική της χρηματιστικής ολιγαρχίας απαιτεί την χρεοκοπία του μεγαλύτερου μέρους των φτωχών λαϊκών στρωμάτων σε πόλεις και χωριά αλλάζοντας την δανειακή της πολιτική και με πάρα πολύ σκληρούς όρους αναγκάζοντας τα να αποδεχτούν την ακόμη πιο σκληρή εργασιακή εκμετάλλευση. Τα "πάλαι ποτέ" εύκολα δάνεια στις λαϊκές οικογένειες αν δεν σταματήσουν υπό τη μορφή σαλαμοποίησης , θα απομυζούν τον τροφό τους την λαϊκή αποταμίευση βγάζοντας τεράστια κέρδη από αυτήν αποδίδοντας κάτι μηδενικά επιτόκια σε κλειστές προθεσμιακές καταθέσεις της τάξης του 0,01%. Το κεφάλαιο πάνω στον κατακλυσμιαίο ανταγωνισμό του θα οδηγήσει χιλιάδες κόσμο στα πεζοδρόμια και στην ζητιανιά, θα αναγάγει την φιλανθρωπία και τον εθελοντισμό σε καθήκον από αυτούς που δεν θα έχουν ούτε στον ήλιο μοίρα.
  Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε μέσα στον ίδιο τον μονοπωλιακό καπιταλισμό που σαπίζει, σαπίζουν και τα παιδιά του και παίρνει μια άλλου είδους τρομοκρατική για τους λαούς όψη, όχι απαραίτητα με εθνικοσοσιαλιστικά χαρακτηριστικά(τον ρόλο αυτό τον έχει αναλάβει εργολαβικά η σοσιαλδημοκρατία) αλλά οι επικείμενες αναδιατάξεις του πολιτικού σκηνικού με επιχειρηματίες, manager, δημοσκόπους και διαφημιστές και τα νέα πιλοτικά - πολιτικά κόμματα που θα επιχειρήσουν να διαμορφώσουν όπου μπορούν. Η καπιταλιστική κρίση ακόμα και να επουλωθεί (επουλώνεται με τσουνάμι αντιλαϊκών μέτρων), θα γεννήσει νέες ακόμη μεγαλύτερες. Με τσιρότα και παραμάνες θα κρατηθεί ο καπιταλισμός και θα είναι ισχυρός και έτσι, το ζήτημα είναι να αναπτυχθούν η ισχυροποιηθούν τα λαϊκά κινήματα γενικά, το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα στη χώρα μας για ανασχέσουν αρχικά ότι μπορούν για να περάσουν το λαό στην αντεπίθεση. Η καπιταλιστική κρίση δεν είναι κρίση γενική, είναι κρίση του συστήματος και των κανόνων της αγοράς, της ανταγωνιστικότητας και της επιχειρηματικότητας, είναι αποτέλεσμα των παραγωγικών σχέσεων και των πολιτικών τους εκπροσώπων.
  Σε λίγες μέρες αισίως θα μπούμε στο δεύτερο μήνα με το ΠΑΣΟΚ διακυβέρνηση και όλο και περισσότεροι κατανοούν πως καμία από τις έστω και μηδενικές αυξήσεις που εξήγγειλε προεκλογικά δεν θα πραγματοποιηθεί και μέχρι τον Ιούλιο σύμφωνα και με τις δεσμεύσεις που έχει στην ΕΕ θα πρέπει να έχει φέρει εις πέρας το νέο πακέτο ασφαλιστικών μέτρων, φυσικά δεν θα περιοριστεί μόνο εκεί, γιατί για πρώτη φορά στην μετά το 1974 εποχή ο ΣΕΒ προλαλεί, προκαλεί και προκαθορίζει την πολιτική των συλλογικών συμβάσεων.
  Φυσικά μετά τους αντιασφαλιστικούς νόμους Σιούφα, Ρέππα, Πετραλιάς και τις προηγούμενες αυξήσεις ορίων ηλικίας που ο ένας νόμος κληροδοτούσε στον άλλο τώρα θα έχουμε ως προαπαιτούμενο για το μεγάλο κεφάλαιο το πιο σκληρό πακέτο μέτρων που θα αφορούν το ασφαλιστικό. Μέχρι το 1985 τα ταμεία είχαν διπλά και τριπλά αποθεματικά, παρότι από το 1950 και μέχρι τότε που το επιτόκιο στις προθεσμιακές και τα κλειστά ήταν στο 25-35%, οι κυβερνήσεις τα έβαζαν από 0 έως 2% στην καλύτερη των περιπτώσεων. Για την ιστορία να θυμίσουμε πως πριν την επίσημη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων από το ΠΑΣΟΚ το 1997-1998, τις ίδιες τις ελαστικές σχέσεις εργασίας τις βλέπαμε δειλά - δειλά να εφαρμόζονται - δοκιμάζονται στα τότε νεαρά ΜΜΕ και σε επιχειρήσεις που διατηρούσαν διάφορα στελέχη του "κινήματος". Φυσικά είχαν προηγηθεί το πραξικόπημα στη ΓΣΣΕ το 1986 από την ΠΑΣΚΕ οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου του μακαρίτη του Γιαννόπουλου, που απαγόρευε αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό(οι παλαιότεροι θα θυμούνται τη μήνυση στο Ριζοσπάστη για τις αυξήσεις που είχε κάνει στο προσωπικό της Τυποεκδοτικής), το κόψιμο της ΑΤΑ από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, καθώς επίσης και τους μύριους κοινωνικούς διαλόγους που επιβάλει πάντα η ΕΕ για να επικαιροποιήσει μέσω των διαλόγων την αντιλαϊκή - αντεργατική πολιτική της που ήταν είναι και θα είναι αποτελέσματα της συνθήκης του ΜΑΑΣΤΡΙΧΤ.
  Φυσικά το ΠΑΣΟΚ ως γνήσιο τέκνο της σοσιαλδημοκρατίας βάζει πλάτη μέσω του συμβιβασμένου εργατοπατερισμού για να παρθούν τα όποια αντιλαϊκά μέτρα ντιρεκτίβες της ΕΕ που όμως ψήφισαν σύσσωμα ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΝ. Η χειραγώγηση του συνδικαλιστικού κινήματος ιστορικά πραγματοποιείται μονίμως και με τις πιο δόλιες μέθοδες πάντα από την σοσιαλδημοκρατία. Χρησιμοποιείται για να περάσει ακόμη πιο σκληρά αντιλαϊκά μέτρα προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου αναπτύσσοντας τον αντικομμουνισμό και την κατασυκοφάντηση του λαϊκού κινήματος με παραπλανητικούς όρους συμψηφισμούς και ψέματα . Η σοσιαλδημοκρατία χρησιμοποιεί την εργατική αριστοκρατία και τον ψευτοδιάλογο μέσα από ένα είδους ανώτερου κοινωνικού εταιρισμού.
  Επίσης για την ιστορία να θυμίσουμε πως πριν την ελεύθερη πτώση του ΠΑΣΟΚ το 2004, στα προγράμματα του είχε σχέδια με τα οποία ο ΣΔΟΕ θα έμπαινε στα σπίτια για οικονομικούς ελέγχους, κάτι που σκέφτεται να επαναφέρει και πάλι το ΠΑΣΟΚ, όπως και μια νέα μορφή φορολογίας υπέρ των ταμείων. Την ίδια στιγμή πρώτο είχε μειώσει τον φορολογικό συντελεστή των ΑΕ από 45 σε 35% και η ΝΔ την έστειλε στο 25% με προοπτική το 15%.
  Πραγματικά το αστικό κοινωνικό και πολιτικό κατεστημένο στη χώρα μας βρίσκεται σε "κατάσταση συναγερμού" και φυσικά δεν είναι τίποτα τυχαίο.
  Η πρώην κυβέρνηση "παρέδωσε κλειδιά" γιατί αρνούταν να αναλάβει εξ ολοκλήρου το ρόλο της, δηλαδή την ακόμα μεγαλύτερη επιθετικότητα του κεφαλαίου για να μην εξαφανιστεί πολιτικά. Το μεγάλο κεφάλαιο εξάλλου είχε επιλέξει το άλλο πόδι του το ΠΑΣΟΚ και στην παρούσα φάση δεν ήθελε την ΝΔ ως εκτελεστικό του όργανο, όχι μόνο γιατί δεν θα μπορούσε να περάσει με την ίδια "ευκολία" τα πιο αναβαθμισμένα αντιλαϊκά μέτρα της στρατηγικής της Λισσαβόνας, αλλά για να μπορεί να υπάρχει ως εναλλακτική πολιτική λύση το αμέσως επόμενο διάστημα και μάλιστα μέσα από ένα ακόμα πιο συντηρητικό προσωπείο και με ένα "σιδερένιο" ηγέτη νομιμοποιημένο από 750.000 "Νεοδημοκράτες".
  Σήμερα τα αστικά πολιτικά κόμματα θέλουν ένα ισχυρό τρίτο πόλο, ο Συν/Σύριζα δοκιμάστηκε και κρίθηκε αναποτελεσματικός στην αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων μέσα στην "αριστερά", το ΛΑΟΣ κρίνεται ανεπαρκές με τις δίγλωσσες και πολύγλωσσες πότε λαϊκίζουσες και πότε κατάμαυρες τοποθετήσεις του που θυμίζουν γλώσσα της εποχής του Συναγερμού επί "Στρατάρχη" Παπάγου, οι δε οικολόγοι έγιναν το όχημα καλλωπισμού του ΠΑΣΟΚ και πήραν δρόμο για την πρόωρη "απόσυρση" τους.
  Ο τρίτος πόλος κατά το σημερινό πολιτικό σύστημα πρέπει να είναι κάπου ανάμεσα στο μεγάλο κέντρο, τους επιχειρηματίες και τον κοινωνικό φιλελευθερισμό, πρέπει να είναι εικονικά "άφθαρτος" και πολιτικά ο πλέον ικανός πολιορκητικός κριός της καταλήστευσης του λαϊκού εισοδήματος, να αναπτύσσει αντικομμουνισμό όχι μόνο προς το ΚΚΕ, αλλά κυρίως προς το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα.
  Το επόμενο διάστημα είναι οικονομικά κάπου ανάμεσα στην περίοδο του μεσοπολέμου με ακόμα πιο σκληρά χαρακτηριστικά στην μορφή και πολιτικά κάπου ανάμεσα στην περίοδο του 1964-1965, όπου ο παππούς του σημερινού πρωθυπουργού αντικατέστησε τον "Θείο" Κ. Καραμανλή του χτεσινού προέδρου της Ελληνικής Κυβέρνησης. Όπως και ο χτεσινός έτσι και ο "Θείος" έπεσε κάτω από τα βάρη των ατελείωτων σκανδάλων των συνεργατών του και την πίεση του λαϊκού κινήματος με το 114. Φυσικά όπως και τότε, έτσι και σήμερα η εναλλαγή ήταν αναγκαία και τότε και σήμερα. Πέρα από την ίδια σε σχέση με τα ονόματα εναλλαγή προσώπων (και όχι πολιτικών) που πραγματοποιήθηκε δια μέσου μιας γιγαντιαίας εξαπάτησης του Ελληνικού λαού, τότε και σήμερα το ζήτημα για το τότε και σημερινό αστικό πολιτικό σύστημα ήταν και είναι η παραπέρα εξέλιξη του συστήματος με ακόμη πιο σκληρούς όρους για την εργατική τάξη και τους συμμάχους της. Τότε με οδηγό την Φρειδερίκη και την Αμερικάνικη πρεσβεία, σήμερα με τους Μίχαλους και τα Ευρωενωσιακά μονοπώλια στο όνομα της κρίσης και των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.
  Στο όνομα της κρίσης και με μπούσουλα την στρατηγική της Λισσαβόνας η σημερινή κυβέρνηση όσο αντέξει και μέχρι να δώσει την σκυτάλη στην επόμενη θα πάρει τέτοια αντιλαϊκά μέτρα που αυτά των κυβερνήσεων Ράλλη, Α. Παπανδρέου 1985-89, Μητσοτάκη, Σιμήτη και Καραμανλή, παρότι συνέχεια τους και πατώντας σε όλους τους αντιλαϊκούς νόμους, θα μοιάζουν με παιδικά παιχνίδια...
  Έρχεται λαίλαπα και μπορεί οι εργαζόμενοι να μην την έβλεπαν, ωστόσο μπορούν να ακυρώσουν την ψήφο τους στους δρόμους δίπλα στο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα.
  Ο επίλογος είναι αντιγραφή επικόληση του κεντρικού άρθρου του Κυρ. Ριζοσπάστη.
  "Η νέα επίθεση, που έχουν εξαπολύσει ενάντια στα εργασιακά και τα ασφαλιστικά δικαιώματα κεφάλαιο, κυβέρνηση, ΕΕ, με τη συμφωνία της ΝΔ, είναι καθολική. Καθολική πρέπει να είναι και η αντεπίθεση της εργατικής τάξης, των φτωχών αγροτών, των αυτοαπασχολούμενων στις πόλεις, της νεολαίας και των γυναικών από τα καταπιεσμένα λαϊκά στρώματα. Ο,τι έχει απομείνει από τα ασφαλιστικά δικαιώματα μπαίνει στην κλίνη του Προκρούστη. Οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές πλειοψηφίες βάζουν πλάτη για την προώθηση των αντιασφαλιστικών σχεδίων σε όφελος του κεφαλαίου. Στην ίδια ρότα, καπιταλιστές και κυβέρνηση επιδιώκουν μείωση του εργατικού, του λαϊκού εισοδήματος, τόσο με την επιβολή εισοδηματικής πολιτικής και συλλογικών συμβάσεων που θα καθιερώνουν μισθούς και μεροκάματα πείνας, όσο και με φόρτωμα των βαρών της κρίσης στο λαό. Η ενιαία απάντηση με ταξική αντεπίθεση είναι επιβεβλημένη. Και πρέπει να εκφραστεί με την επιτυχία της απεργίας στις 17 Δεκέμβρη, που κάλεσε το ΠΑΜΕ, διεκδικώντας ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών της εργατικής, της λαϊκής οικογένειας".
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 09.11.2009
• 19:44

  60 ΧΡΟΝΙΑ DDR

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Έχουν περάσει 20 χρόνια από την ανατροπή του σοσιαλισμού στην ΛΔΓ, την προσάρτηση της στην ΟΔΓ παράλληλα με την καπιταλιστική παλινόρθωση και τίποτα δεν θυμίζει το ένδοξο παρελθόν της.
  Ήταν η ίσως πιο ανεπτυγμένη Ευρωπαϊκή χώρα σε όλα τα επίπεδα μα κυρίως ήταν μια σοσιαλιστική χώρα που δίπλα της δυτικότερα ο ιμπεριαλισμός καραδοκούσε να την ανατρέψει με κάθε τρόπο και σε κάθε περίπτωση, ακόμα και αν διακυβεύονταν ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος. 'Ήταν τόσο μεγάλη η ανάπτυξη σε δείκτες και σε ποιότητα ζωής που η ίδια η ανάπτυξη της ΛΔΓ αποτελούσε σημείο αναφοράς σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ήπειρο. Ήταν τόσο μεγάλη η ταχύτητα ανάπτυξης αυτής της χώρας σε κοινωνικό, οικονομικό, τεχνικό και επιστημονικό επίπεδο που φόβιζε πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη σοσιαλιστική χώρα την καπιταλιστική δύση για τα επιτεύγματα της μιας και δεν ήταν "σλαβόφωνη" χώρα και κυρίως το δυτικότερο σοσιαλιστικό σημείο της Ευρώπης.
  Η ΛΔΓ είχε άλλο ένα ατού μέσα στο έδαφος της, δηλαδή στην πρωτεύουσα στο Α. Βερολίνο όπου υπήρχε και το δυτικό τμήμα της πόλης. Μέχρι το τέλος του 1961 δεν υπήρχε τοίχος και η διέλευση ήταν ανοικτή για πάνω από 1.000.000 Βερολινέζους, ωστόσο όμως πολύ νωρίτερα ήδη από το καλοκαίρι του 1951 οι Αμερικανοί, οι Βρετανοί και οι Γάλλοι ζητούσαν επίμονα την κατασκευή ενός τοίχους ανάμεσα στα 2/4 της πόλης, δηλαδή στο μισό της ουσιαστικά λαμβάνοντας υπόψη πως ο δυτικός τομέας ήταν διοικούμενος υπό τους τρεις παραπάνω ιμπεριαλιστές. Η Επιμονή του μεγάλου ΣΤΑΛΙΝ παρά τους κινδύνους που ελόχευαν για την ΛΔΓ και αυτό αποδείχτηκε αργότερα δεν άφησε περιθώρια στους ιμπεριαλιστές να πραγματοποιήσουν τα σχέδια τους δηλαδή να τοιχίσουν την πόλη, χωρίζοντας την στα δυο.
  Φυσικά αφορμή υπήρξε η εισαγωγή διαφορετικού νομίσματος από τη δυτική πλευρά της πόλης. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και οι αρχές του Δυτικού Βερολίνου ξεκίνησαν τη συστηματική μετάλλαξη του Δ. Βερολίνου σε προγεφύρωμα του Ψυχρού Πολέμου σε κέντρο προκεχωρημένων επιθετικών και προβοκατόρικων ενεργειών όπου μυστικές υπηρεσίες και μονοπώλια συμμετείχαν οργανωμένα υποσκάπτοντας το νόμισμα της ΛΔΓ. Οργάνωναν λαθρεμπόριο με στόχο την αποσταθεροποίηση του σοσιαλιστικού συστήματος και την οργάνωση αντεπαναστατικών επιχειρήσεων καθώς και στρατιωτικών "γυμνασίων" που παραβίαζαν το προκλητικά το έδαφος της ΛΔΓ . Όλες αυτές οι μεθοδεύσεις προκαλούσαν μια εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση για την ειρήνη όχι μόνο στην περιοχή με αποτέλεσμα να υψωθεί το λεγόμενο τοίχος το οποίο διαλύθηκε το 1989.
  Πίσω από τον αστερισμό των πανηγυρισμών για τα είκοσι χρόνια από "την πτώση του τοίχους αίσχους" όπως αποκαλούσαν το τοίχος του Βερολίνου κρύβεται ο πιο μεγάλος φόβος των Ιμπεριαλιστών. Ξέρουν πλέον, πως όχι μόνο ο λαός της πρώην ΛΔΓ, αλλά και ο λαός της ΟΔΓ(πρώην Δυτικής) και είναι πεισμένοι, ότι ο σοσιαλισμός της πρώτης έφερνε καλύτερα επίπεδα ζωής στους κατοίκους της, ότι το σύστημα δωρεάν δημόσιας παιδείας - υγείας είναι αφορμή για εφαρμογή αλλά και οι συγκρίσεις που αποδείχνουν την ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ, σε σχέση με τη καπιταλιστική βαρβαρότητα του σήμερα σε όλα τα επίπεδα.
  Μπορεί σήμερα να ζει και να βασιλεύει η καπιταλιστική βαρβαρότητα ωστόσο όμως τα είκοσι χρόνια χωρίς τη ΛΔΓ, κάνουν επιτακτική την ανάγκη στους λαούς να υπάρχει στις αναμνήσεις, τις συγκρίσεις και τους συνειρμούς τους ως την μοναδική απάντηση στην κατ'εξακολλούθηση και κατά συρροή βεβήλωση της ζωής τους. Η ΛΔΓ ήταν τμήμα ότι πιο όμορφου έφτιαξε έως σήμερα η ανθρωπότητα του σοσιαλισμού και το χειρότερο είναι πως είναι ακόμα ζωντανή ανάμνηση στη συνείδηση τους ως η μοναδική εναλλακτική λύση για το μέλλον.
  
  ΖΗΤΩ ΤΑ 60 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΛΔΓ
  
  Ρ.Κολλεκτίβα
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 31.10.2009
• 19:48

  Περίεγοι συνειρμοί με επικίνδυνες πλαστογραφίες...

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Η τρομοκρατία και τα προβοκατόρικα χτυπήματα της είναι το καλύτερο χαρτί για την αφαίρεση και άλλων δικαιωμάτων, το καλύτερο άλλοθι για ακόμη μεγαλύτερο χτύπημα του κόσμου της εργασίας.
  Κάθε φορά που πλασάρονται τέτοιου είδους χτυπήματα την επομένη ακριβώς το λαϊκό κίνημα πρέπει να φυλάει τα ρούχα του. Είναι φανερό πως κάθε "τρομοκρατική" πράξη έχει ως στόχο τα δημοκρατικά δικαιώματα, το λαϊκό κίνημα και τις ελευθερίες, τις όποιες εμπάς ει περιπτώσει έχουν απομείνει στα υπολείμματα του αστικό -"δημοκρατικού" κράτους.
  Είναι ηλίου φαεινότερο πως η λεγόμενη τρομοκρατία έχει βαθιές ρίζες μέσα στις μυστικές υπηρεσίες και στο πάντα έτοιμο κράτος και παρακράτος να τις εξαπολύσει, όταν όλοι οι παραπάνω αισθάνονται πως θα χάσουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους και κάτω από την πίεση του λαϊκού κινήματος χτυπούν προβοκατόρικα. Η λεγόμενη τρομοκρατία ουδεμία σχέση έχει με το επαναστατικό προτσές και τα εργατικά και λαϊκά κινήματα, είναι ο εν δυνάμει εχθρός τους. Αρκεί να δει κανείς το πότε δρουν οι λεγόμενοι τρομοκράτες , με ποιο τρόπο και τελικά αν έχει κερδίσει κάτι από αυτές τις επικίνδυνες για τους λαούς επιθέσεις, έστω και ένα λαϊκό κίνημα σε όλο τον κόσμο αλλά και στην πατρίδα μας. Απεναντίας έχει χάσει και την ακριβώς αμέσως επομένη μέρα το λαϊκό κίνημα βρίσκει απέναντι του την κρατική τρομοκρατία και καταστολή, που είναι ο αντίποδας της παρακρατικής, που πάντα δρα στο όνομα του λαού υπηρετώντας πάντα το κράτος και τους μηχανισμούς του. Από το βιβλίο του Κλεάνθη Γρίβα αντιφάκελος 17Ν αντιγράφουμε και επικολλούμε τα παρακάτω με τα οποία συμφωνούμε απολύτως, σημειώνοντας πως ουδέποτε ήμασταν οπαδοί του και ουδέποτε συμφωνούσαμε σε άλλες θέσεις του, ωστόσο στο ζήτημα της τρομοκρατίας τα συμπεράσματα του έχουν βάση και μας βρίσκουν σύμφωνους.
  "Ιδρυτική πράξη της τρομοκρατίας στην Ελλάδα αποτελεί το απόρρητο παράρτημα που συνόδευε τη συμφωνία για την εγκατάσταση των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα (1955), με το οποίο η χώρα μας ανέλαβε την υποχρέωση να εφαρμόσει την τρομοκρατική Νατοϊκή "Επιχείρηση Stay Behind", που στα καθ' ημάς εξειδικεύτηκε με την κωδική ονομασία "Κόκκινη Προβιά". (Και συνεχίζει το βιβλίο να αποκαλύπτει)."Ο πυρήνας του επτασφράγιστου αυτού "Παραρτήματος" -που εξακολουθεί να παραμένει αυστηρά απόρρητο επί μισό αιώνα- αποκαλύφθηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου, με δήλωσή του, το 1990: «Η παρακρατική οργάνωση "Κόκκινη Προβιά" δημιουργήθηκε το 1955, ως αποτέλεσμα ενός μυστικού παραρτήματος της συμφωνίας με βάση την οποία εγκαταστάθηκαν οι αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στην Ελλάδα» ("Ιντιπέντεντ", 16-11-1990). Αυτό το παράνομο παραστρατιωτικό και παρακρατικό δίκτυο έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στις εσωτερικές -και όχι μόνο- πολιτικές εξελίξεις σε όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και ήταν ο εμπνευστής, ο οργανωτής, ο καθοδηγητής και, κατά περίπτωση, ο ηθικός ή φυσικός αυτουργός σε όλες τις τρομοκρατικές ενέργειες που συγκλόνισαν τη χώρα κατά τη μεταπολεμική περίοδο". Φυσικά όλα αυτά όπως και χιλιάδες άλλες αποδείξεις για το ζήτημα της λεγόμενης τρομοκρατίας είναι γνωστά και ειδικά στους κομμουνιστές που παλεύουν ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την κάθε λογής τρομοκρατία του. Αρκεί να διαβάσει κανείς προσεκτικά τις προκηρύξεις των εγκάθετων παρακρατικών υποκειμένων που δρουν για λογαριασμό κάθε λογής και κοπής μυστικών υπηρεσιών και εις βάρος του λαϊκού κινήματος στη χώρα μας και θα καταλάβει άμεσα τις χυδαίες επιθέσεις προς το ΚΚΕ. Με την επίθεση της "νεοσύστατης" προβοκατόρικης οργάνωσης με την επικίνδυνη πλαστογράφηση του ηρωικού ονόματος της ΟΠΛΑ, οι προβοκάτορες επιχειρούν να διαμορφώσουν περίεργους συνειρμούς και συγχύσεις μέσα στο λαϊκό κίνημα και τους εγκάθετους αντικομμουνιστές όπως ο γνωστός εκπρόσωπος τύπου του ΛΑΟΣ, για ακόμα μεγαλύτερης μορφής και έκτασης χτυπήματος το λαϊκού κινήματος.
  

  Ραδιο Κολλεκτίβα
  

  Παραθέτουμε την ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για την προβοκατόρικη προκήρυξη σχετικά με την επίθεση στο αστυνομικό τμήμα της Αγίας Παρασκευής. "Η «προκήρυξη» αυτών που πλαστογραφούν ονόματα και σύμβολα των λαϊκών αγώνων, όπως το όνομα της ηρωικής αντιστασιακής Ο.Π.Λ.Α., και που δηλώνουν ότι αναλαμβάνουν την ευθύνη της επίθεσης στο αστυνομικό τμήμα της Αγίας Παρασκευής, δεν πρέπει να υποτιμηθεί. Έρχεται να επιβεβαιώσει τη θέση του ΚΚΕ ότι αυτές οι ενέργειες είναι έργο σκοτεινών και ύποπτων μηχανισμών. Ότι το πραγματικό κίνητρο της δράσης τους υπηρετεί αντιδραστικούς σχεδιασμούς, όπως η συκοφάντηση του επαναστατικού, λαϊκού κινήματος, η δικαιολόγηση μέτρων καταστολής και τρομοκρατίας σε βάρος του. Επιχειρούν να ταυτίσουν την προβοκατόρικη δράση μηχανισμών με το μαζικό λαϊκό επαναστατικό αγώνα που πραγματικά στρέφεται κατά του καπιταλισμού Το ΚΚΕ καλεί τους εργαζόμενους, τους νέους, τα φτωχά λαϊκά στρώματα στο σύνολό τους να επαγρυπνούν. Η αποτελεσματική αντιμετώπιση της προβοκάτσιας και συνολικά της δράσης των ποικιλόμορφων μηχανισμών των μονοπωλίων και του ιμπεριαλισμού μπορεί να γίνει μόνο με την ανάπτυξη ενός ρωμαλέου εργατικού λαϊκού κινήματος, που έχει στο στόχαστρο του σταθερά την εξουσία των μονοπωλίων."

  ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΕΔΩ
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 22.10.2009
• 20:13

  Λαϊκό Μέτωπο στη λαίλαπα που έρχεται...

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Δεν έχουμε την παραμικρή αυταπάτη και αμφιβολία για την πολιτική που θα εφαρμόσει η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Το είδαμε στην πιο πετυχημένη εκδοχή προεκλογικού πολιτικού συνθήματος, αυτού του ΚΚΕ στο "έρχεται θύελλα".
  Εμείς λέγαμε "έρχεται λαίλαπα" γιατί το ξέρουμε καλά, το ΠΑΣΟΚ το έχουμε ζήσει στο πετσί μας και το ξέρουμε απ' έξω και ανακατωτά.
  Τα αλήστου μνήμης έργα και οι ημέρες του είναι πολύ νωπά για να ξεθωριάζουν μέσα σε ένα αμελητέο πολιτικά χρονικό διάστημα - διάλειμμα των 5 1/2 χρόνων της ΝΔ, ακόμα ηχούν στα αυτιά μας οι φράσεις του πρώην πρωθυπουργού κ. Σημίτη ότι το ΚΚΕ είναι στα όρια της νομιμότητας, φυσικά και η νέα κυβέρνηση δεν πρόλαβε να βγει και μόλις χτες πραγματοποίησε έκτακτο αντικομμουνιστικό υπουργικό συμβούλιο.
  Ας μην γελιόμαστε μπορεί για 5 1/2 χρόνια η ΝΔ να ήταν κυβέρνηση, ουσιαστικά όμως και πάλι το ΠΑΣΟΚ κυβερνούσε, σε δημόσια διοίκηση, σε εκατοντάδες δήμους και δεκάδες νομαρχίες. Εκεί όμως που ήταν παρών δίνοντας ρέστα αντιλαϊκών συμβιβασμών, ήταν τα κομβικά σημεία του εργατοπατερισμού στη ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΓΣΕΒΕΕ, ΓΕΣΑΣΕ, ΠΑΣΕΓΕΣ και όπου δεν μπορούσε από μόνο του έκανε τη συγκόλληση με την ουρά του τον ΣΥΝ/Σύριζα.
  Αυτά ήταν τα πιο φανερά, γιατί στην πολιτική υπάρχουν και τα κρυφά χαρτιά που "αποκαλύπτουν" σε μόνιμη και σταθερή βάση, ψέμματα, συντονισμένες προβοκάτσιες και μαχητική απόκρυψη της πραγματικότητας ελέω φυσικά των χειραγωγημένων ΜΜΕ.
  Οι αντιλαϊκοί νόμοι της περιόδου 1993 - 2000, βρήκαν τον απόλυτο εκφραστή τους την κυβέρνηση της περιόδου 2004-2009 στο πρόσωπο της ΝΔ. Από τώρα μέχρι την επόμενη της ΝΔ θα περάσει καιρός έτσι ώστε η εν λόγω να εφαρμόσει για λογαριασμό της πλουτοκρατίας, για μια ακόμη φορά και με φόρα τις ακόμα πιο αντιλαϊκές πολιτικές που περιμένουν στην γωνία.
  Αυτά με το κοινωνικό και οικονομικό πολιτικό μέρος της "λαίλαπας" που επέρχεται, γιατί υπάρχει και ένα άλλο μέρος που είναι και αυτό πολύ σοβαρό γιατί διαμορφώνει συνειδήσεις και είναι ξανά προ των πυλών. Είναι αυτό της φαιοπράσινης προπαγάνδας. Επαναλαμβάνοντας τα ίδια αντικομμουνιστικά και αντιλαϊκά μέτρα της πολιτικής της μόνιμης λιτότητας από το 1985 και μετά, έχει ως βασικό στόχο να ξεκάνει συνειδητά την κοινωνική συνείδηση για μερικές ακόμη γενιές. Να κάνει το κεφάλι τους μύλο με αφορμή την τάχατες κατάργηση των stage και την μεταφορά τους στον ιδιωτικό τομέα ολοκληρωτικά διαιωνίζοντας τον ιμπεριαλισμό . Προφανώς στο "δημόσιο τομέα" παραμένουν οι συμβάσεις έργου, τα ΣΔΙΤ, οι ατομικές συμβάσεις εργασίας, τα ανασφάλιστα, η ημιαπασχόληση, η εταιροαπασχόληση, η απασχόληση με το κομμάτι, η οδηγία Μπολκενσταϊν(ενεργός και ανενεργός χρόνος εργασίας) και το δουλεμπόριο των επινοικιάσεων εργαζομένων. Όλα αυτά μαζί με τα "σταζ" αποκτούν χαρακτηριστικά ενός τεράστιου αντεργατικού τσουνάμι που στο διάβα του ισοπεδώνει μια για πάντα τα ήδη εξαρθρωμένα εργασιακά δικαιώματα στον λεγόμενο ιδιωτικό τομέα. Μόλις χτες κάποια ευγενέστατη κοπέλα χτυπούσε κουδούνια σπιτιών ζητώντας εργασία για να πληρώνει το νοίκι της εκεί φτάσαμε τελικά.
  Αυτού του τύπου οι διαμορφωμένες συνειδήσεις της δεκαετίας του 1981-1991 δίνουν όρκο πίστης και τιμής έναντι πινακίου φακής φυσικά, στους πιο πιστούς υμνητές του μονοπωλιακού και Ευρωενωσιακού καπιταλισμού στους σοσιαλδημοκράτες Όλες αυτές οι συνειδήσεις που γαλουχήθηκαν στον πολιτισμό που έφερε φαρδιά πλατιά την σφραγίδα του ΠΑΣΟΚ, σήμερα αποτελούν το "αφάν γκατέ" των πιο "περισπούδαστων" πληρωμένων ματσουκοφόρων, κονδυλοφόρων, manager και διαχειριστών της κοινωνικής συνείδησης. Αυτά τα φερέφωνα είναι σκυλιά λυσσασμένα που γαβγίζουν σε όλους τους ρυθμούς και κλείνουν σε όλους τους τόνους, (είτε χορωδιακά είτε κατά μόνας, είτε από άκρα δεξιά είτε από κεντροαριστερά, είτε από τα πολυεθνικά, είτε από "ανεξάρτητα" και "δημοκρατικά" κέντρα και ΜΜΕ, είτε από υπερεπαναστατική φρασεολογία, είτε από αντιεξουσιαστική διάθεση), τον αντικομμουνισμό .
  Συμμαθητές και συνάδελφοι μας που πέρασαν από τα χέρια μας στα ΜΜΕ, που δεν τα υπηρετήσαμε ποτέ(το λαό υπηρετούσαμε για περίπου 20 χρόνια και γι' αυτό είμαστε σε αυτόν τον τομέα χωρίς εργασία πια), σήμερα βλέπουμε να αρθρογραφούν και να περιφέρονται από ρεπορτάζ σε ρεπορτάζ και από εκπομπή σε εκπομπή, με τις ίδιες συνταγές της δεκ του 1980 και του 1990, στην προ των πυλών δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, χωρίς να μπορούν να κατανοήσουν πως αυτός είναι ο αιώνας του Σοσιαλισμού.
  Με σπαστά ελληνικά και life style συμπεριφορές κυνηγούν το εφήμερο και αυτό που διαδίδεται από παντού, την παραπολιτική είδηση και την παραπαίουσα φτηνή πληροφορία από φιλοκυβερνητικές και φιλοσυστημικές πηγές αλλά και χιλιάδες blogs που προσφέρουν το τίποτα με μπόλικο καθόλου.
  Αυτός ο (που)ροκ πολιτισμός της ενημέρωσης, της ψυχαγωγίας και της αισθητικής του "μεταμοντέρνου", μας αφήνει από αδιάφορους έως και εχθρικούς.
  Αυτός ο πολιτισμός που βάζει από την κλειδαρότρυπα κάθε αντιλαϊκό νόμο και νομιμοποιεί την αφασία και τον κοινωνικό αμοραλισμό σε όλο του το μεγαλείο είναι η συνέχεια του αρχέγονου "διαίρει και βασίλευε".
  Εκεί που οι λεγόμενοι "συντηρητικοί" δεν μπορούν να περάσουν ότι πιο αντεργατικό έχουν στην ατζέντα τους και το πρόγραμμα τους, αφήνουν την σοσιαλδημοκρατία, την εργατική αριστοκρατία και τον οπορτουνισμό συνολικά για να αναλάβουν δράση και να προλειάνουν το έδαφος ανοίγοντας δρόμους για να μην πούμε λεωφόρους σε ότι πιο γλοιώδες και απάνθρωπο για να εφαρμοστεί χωρίς καμία αντίδραση η έστω με ελάχιστες αντιδράσεις.
  Ο ασκός του Αιόλου δεν ανοίγει από μόνος του, ανοίγει από τους διαθέσιμους οι οποίοι είναι και οι πιο διαθέσιμοι αντικομμουνιστές. Φυσικά υπάρχει και η συναισθηματική παγίδα που δίνει το δικαίωμα στους διαθέσιμους να προβοκάρουν. Είναι ξεκάθαρο δεν είμαστε ούτε αντιΠΑΣΟΚ, ούτε αντίΝΔ, ούτε αντίΣΥΝ/Σύριζα, είμαστε αντιιμπεριαλιστές και αντιπαλεύουμε το σύστημα και όποιος το υπηρετεί με πολιτικούς όρους και όχι κάτω από τη ζώνη.
  Το να είναι κάποιος κομμουνιστής και ειδικά του ΚΚΕ, είναι ο μεγαλύτερος τίτλος τιμής που όταν τον αποκτήσει πρέπει να τον κατέχει μέχρι τους τίτλους τέλους.
  Ναι είναι κάτι που απαιτεί θυσίες και αγώνες και αποτελεί συνέχεια των πιο μεγάλων παραδόσεων του λαού μας του πιο τιμημένου και πιο όμορφου μαζικού υποκειμένου που αυτός δημιούργησε το κόμμα του.
  Το να μην είναι κομμουνιστής είναι φυσιολογικό και ανθρώπινο, ωστόσο όμως το κόμμα τον θέλει ως σύμμαχο, όταν είναι εργάτης και φτωχομεσαίο στρώμα της πόλης και του χωριού, ακόμα και αν αυτός έχει και γενικές και επί μέρους διαφορές και διαφωνίες.
  Το να είναι κανείς αντικομμουνιστής όμως είναι απάνθρωπο και η λαίλαπα επειδή ακριβώς είναι απάνθρωπη και κατευθυνόμενη από τα πιο αντιλαϊκά κέντρα της ΕΕ των μονοπωλίων, είναι χρήσιμη για το σύστημα αυτή ακριβώς την ώρα.
  Θέλει μέτωπο σε Αντιιμπεριαλιστική, Αντιμονοπωλιακή και Δημοκρατική κατεύθυνση που ως στόχο θα έχει το σοσιαλισμό.
  Σήμερα το 2009 και αύριο το 2010 έρχονται μέτρα που ακόμα και ένα τμήμα του αστικού πολιτικού κόσμου, δηλαδή του πολιτικού προσωπικού της άρχουσας τάξης το φοβίζουν μιας και δεν μπορούν να βάλουν πλέον το παραμικρό βέτο στους πατρόνους τους. Δε μιλάμε φυσικά για εκείνο το αντικομμουνιστικό τμήμα των κεντρογενών διαθέσιμων, που στις πιο δύσκολες για το σύστημα στιγμές, έκαναν την πιο επιθετική αντιλαϊκή πολιτική πράξη και που πρώτο στόχο είχε την αποδυνάμωση του ΚΚΕ. Αυτό εξηγείται, γιατί οι κεντρογενείς δυνάμεις ξεκίνησαν ως πολιτικοί εκφραστές των μεσαίων στρωμάτων(τάξη τα ονόμαζαν αυτές) και επειδή δεν είναι τάξη κατέληξαν να υπηρετούν το πολύ μεγάλο κεφάλαιο, καλύτερα και από τα κλασσικά "συντηρητικά" κόμματα.
  Σε αυτή τη φάση δηλαδή σήμερα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αναλαμβάνει να παίξει αυτό τον αντιλαϊκό ρόλο και σε τέτοιο βαθμό, γιατί η ΝΔ ως η "Γκωλική" έκφραση της άρχουσας τάξης(δηλαδή του σταθερού αστικού έθνους κράτους της ισορροπίας, σε συνδυασμό με τον Ευρωπαϊκού τύπου κράτους πρόνοιας μεταπολεμικό καπιταλισμό αλλά και το λαϊκό καπιταλισμό που αυτή πρεσβεύει) , χρεοκόπησε προσωρινά. Η ΝΔ δεν θα μπορούσε ποτέ να πάρει σε τέτοιο βαθμό, τέτοιου είδους μέτρα γιατί θέλει σταθερό και χωρίς αναταράξεις το αστικό κράτος σε επίπεδο εποικοδομήματος, εξάλλου το ΠΑΣΟΚ ελέγχει τις ηγεσίες του συμβιβασμένου συνδικαλιστικού κινήματος και κατά αυτήν θα τα περάσει πιο εύκολα.
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 06.10.2009
• 19:54

  Κοψωχέρηδες όλου του κόσμου ενωθείτε

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Δεν έχουν περάσει ούτε καν 49 ώρες από τότε που βγήκε το περιβόητο exit poll που συνιστούσαν 29 κατασκευαστές πλυντηρίων της κοινωνικής συνείδησης και μέχρι τώρα στο γραφείο, στο δρόμο, στη παραλία(αυτό χτες), μας πλησίασαν πάνω από 20 γνωστοί και άγνωστοι που μας γνωρίζουν είτε από το ραδιόφωνο, είτε από τη εργασία μας (περαστικοί απ' το γραφείο κλπ), είτε από τις παραλίες είτε από την τηλεόραση που σε παλαιότερες εκλογικές αναμετρήσεις(κυρίως σε Δημοτικές και Νομαρχιακές), εκπροσοπούσαμε τους συνδυασμούς μας αλλά και από άλλες πλευρές.
  Δεν θα επεκταθούμε και πολύ, αλλά το πρώτο δείγμα ήρθε από την αίθουσα του εκλογικού τμήματος που ήμασταν εκλογικοί αντιπρόσωποι Μόλις ο συνάδελφος εκ της ΝΔ είδε από το κινητό τηλεορασάκι (που είχε εφοδιάσει το εκλογικό τμήμα ο άλλος ο συνάδελφος του ΠΑΣΟΚ με τον οποίο ήμασταν συμπαίκτες πριν 20 χρόνια στα παιδικά και εφηβικά τμήματα καλαθοσφαίρισης στον Α.Ο.Κύδων), τα πρώτα αποτελέσματα ξέσπασε ειδικά όταν η εκτίμηση αποτελέσματος έδειξε τις 10 ποσοστιαίες μονάδες ως τελικό αποτέλεσμα. Τότε και με ύφος ταύρου μαινόμενου, μας αποκάλυψε πως οι "Μητσοτακικοί" τους έκαναν πόλεμο και τους έλεγαν εδώ και μέρες πως οι 3-4 μονάδες θα γίνουν δέκα για να φύγει ο Καραμανλής, πως αν βγει η Ντόρα μας είπε πως εμάς θα ψηφίσει γιατί θεωρεί πως είμαστε τίμια στοιχεία και δεν βαράμε ποτέ τον αντίπαλο κάτω απ' τη ζώνη με παραπολιτικούς όρους, αλλά μόνο με πολιτικούς(κατά τη γνώμη μας αν ήταν να μας στηρίξει θα το είχε κάνει).
  Την επομένη σε κουβέντες που μας έκαναν διάφοροι σε διάφορα σημεία που αναφέραμε παραπάνω "αγανακτισμένοι" Νεο Δημοκράτες μας έλεγαν με πόνο ψυχής για τις 10 μονάδες διαφορά που είχαν απ' το ΠΑΣΟΚ, πως κακώς ψήφισαν άλλοι ΠΑΣΟΚ, άλλοι Σύριζα και πως αυτό προφανώς ήταν πανελλαδικό φαινόμενο.
  Παράλληλα με αυτούς μας πλησίασαν και κάτι άλλοι που δεν ανήκουν πουθενά αλλά ψήφισαν ΠΑΣΟΚ. Ήταν ανάμεσα σε εμάς και το ΠΑΣΟΚ (έτσι μας είπαν) όμως τελικά σκέφτηκαν να δώσουν μια τελευταία ευκαιρία(άραγε πόσες τελευταίες ευκαιρίες θα δώσουν στους μελλοντικούς επίδοξους σωτήρες) στο Γιώργο, αλλά το μετάνιωσαν αμέσως μετά. Καλά ποιους νομίζουν πως κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους κοροϊδεύουν. Επίσης πότε αυτοί πρόλαβαν να απογοητευθούν ούτε που το καταλάβαμε εφόσον γι' αυτούς το κριτήριο δεν είναι το σύστημα εκμετάλλευσης μέσα από την παραγωγική διαδικασία, αλλά οτιδήποτε άλλο ακόμα η αύξηση των 0.30 του ευρώ την ημέρα είναι καλή(δηλαδή το εμπόριο ελπίδας). Μας έλεγαν πως με το που άκουσαν για τον Στρίγκλις, την σκέψη για κατάργηση των υπουργείων Μακεδονίας - Θράκης και Αιγαίου από την νέα Κυβέρνηση και φυσικά τις νέες υπουργοποιήσεις που δεν θα ήταν τελικά από εξωκομματικούς όπως τους είχαν τάξει εξοργίστηκαν
  Είχαμε μεγάλη δόση υπομονής και τους ακούγαμε χωρίς να πούμε τίποτα, πως το καταφέραμε δεν ξέρουμε, ειδικά όταν ακούσαμε το εξής "αν συνεχίσουν έτσι, αν τους ξαναψηφίσουμε μα την Παναγία θα τα κόψουμε Σύριζα", και τους είπαμε: "Βέβαια έχετε δίκιο, ΣΥΡΙΖΑ θα ψηφίσετε για να συγκυβερνήσει με το ΠΑΣΟΚ και να το πάει πιο αριστερά για να μην ξαναβγεί η "επάρατος" (δεξιά) "που έλεγε και ο μακαρίτης ο Χαρίλαος ειρωνικά.
  Εδώ και ένα 48ωρο έχουμε ακούσει κάθε λογής παραπολιτικές μαλακίες(συγνώμη για τη φράση αλλά έχουμε φτάσει στο μη περαιτέρω). Κάθε είδους παραπολιτική μπουρδολογία, από τους σχεδιασμούς ανατροπής των "Καραμανλικών" από τους "Μητσοτακικούς", μέχρι του ότι το ΠΑΣΟΚ τους έπεισε για "φιλολαϊκή πολιτική", αλλά αν το ξαναψηφίσουν, τα είπαμε παραπάνω.
  Στα χωριά μας λένε το εξής "αυτός που ξετσικαλίζει, ξετσικαλίζει κάθε φορά για τελευταία".
  Γι' αυτό ρε παιδιά αφήστε μας με τα σενάρια σας και λύστε τα προβλήματα μόνοι σας, αφού ψηφίσατε εκεί που ψηφίσατε καλά κάνατε αλλά μην μας παραπονιέστε μετά δε σας φταίμε εμείς. Κάνατε λάθος για πολλοστή φορά(δικαίωμα σας), τουλάχιστον μη μας λέτε πως ήμασταν η επιλογή σας και στο τέλος αλλάξατε γνώμη, "μην μας ζαλίζετε στον έρωτα" που λέει και ο λαός.
  Από το 1993 που ψηφίσαμε για πρώτη φορά, αλλά ακόμα και από τις εκλογές του 1985, (τότε που γίναμε μέλη της ΚΝΕ), σε όλες τις εκλογές έχουμε βαρεθεί να ακούμε το ίδιο παραμύθι...
  Αν είστε ειλικρινείς πηγαίνετε να γραφτείτε στα σωματεία σας και αλλάξτε τους συσχετισμούς δυνάμεων από τα κάτω υπέρ του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος και τη διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών, έλεος πια. Εσείς βάζετε τη φόλα στις κάλπες και μετά το μετανιώνετε, και το χειρότερο με τις επιλογές σας την τρώμε και εμείς μαζί με σας;
  Πέραν του ότι όταν σας προειδοποιούμε για την πολιτική που θα ακολουθήσουν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και Οικολόγοι Πράσινοι μας χλευάζεται, αλλά μόλις αποδειχτεί το δίκιο μας μας κοροιδεύτε κι όλας με τα χέρια σας που τάχατες θα κόψετε αν τους ξαναψηφίστε, φτάνει πια....
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 03.10.2009
• 20:13

  KKE ΙΣΧΥΡΟ Η ΕΛΠΙΔΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ, ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΙΣΧΥΡΟ ΚΚΕ
  ΚΚΕ ΙΣΧΥΡΟ Η ΕΛΠΙΔΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 23.09.2009
• 10:30

  Το χαρήκαμε, μα το χαρήκαμε......

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Η παραπολιτική δεν είναι προνόμιο μας. Αυτό είναι το προνόμιο αυτών που δεν έχουν να πουν τίποτα το πολιτικό και τα βάζουν όλα στο επίπεδο της συνομοσιολογίας, μιας ατέρμονης δηλαδή μπουρδολογίας που ανακαλύπτει κάθε είδους συνωμοσία από την αχαλίνωτη φαντασία των διηγητών της....
  Αυτό είναι προνομιακό πεδίο στα φασιστοειδή, στους σοσιαλδημοκράτες και στους αναθεωρητές όλων των αποχρώσεων, όχι στους σοβαρά σκεπτόμενους ανθρώπους.
  Αυτό το post δεν είναι πολιτικό, είναι post εκδήλωσης χαράς, πείτε το εαν θέλετε και παραπολιτικό, ήταν κάτι που από συναισθηματική πλευρά περιμέναμε να το ακούσουμε εδώ και είκοσι χρόνια και το γουστάραμε πολύ, εξάλλου τα πολιτικά post τα έχουμε αφήσει πίσω.
  Να ξεκαθαρίσουμε πως οι χαρακτηρισμοί γενικά δεν μας αρέσουν, αλλά καμιά φορά χρειάζονται, ειδικά σε κάτι τύπους σαν αυτό της φωτογραφίας από δεξιά.
  Χτες γυρνώντας απ' τα γραφεία απλωθήκαμε στις καρέκλες και παρακολουθήσαμε την εκπομπή του κ. Χ''Νικολάου όπου καλεσμένος ήταν ο σ/φος Νίκος Μπογιόπουλος και ο κατά φαντασίαν "διανοητής" υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ κ. Μίμης Ανδρουλάκης.
  Την ώρα που ο σ/φος Νίκος έδινε ένα απ' τα γνωστά ρεσιτάλ, πετάχτηκε με ύφος 1000 καρδιναλίων ο εν λόγω "διανοητής" και με το απαξιωτικό στον ομιλητή "μα τι λες ρε καπετάνιε", πήρε μια πληρωμένη απάντηση που περιμέναμε 20 χρόνια να του τη δώσει κάποιος. Όταν όμως αυτός ο κάποιος είναι ο Μπογιόπουλος τότε καλύτερα Μιμάκο να προσέχεις που απευθύνεις τις γνωστές μπαταριές σου. Ήταν τέτοια η χαρά μας που όταν ο σ/φος τον αποκάλεσε "μούτσο" που τιναχτήκαμε στον αέρα και να μας ακούσει ολόκληρη η πολυκατοικία απ' τα πανηγύρια λες και έβαζε γκολ η αγαπημένη μας ομάδα.
  Πού είσαι ρε Μπαρμπαγιώργη να ακούσεις τι του είπε ο αγαπημένος σου αρθρογράφος να χαρεί και σένα το χειλάκι σου, μιας και όλοι αυτοί οι Μουτσοντρίγκο της πολιτικής πήγαν να διαλύσουν το κόμμα. Άλλοι για χάρη του ΠΑΣΟΚ(όπως ο "διανοητής"Μίμης) και άλλοι για χάρη του συστήματος ετοίμαζαν τη διάχυση του στο συνασπισμό....
  Όλα εδώ πληρώνονται έστω και με καθυστέρηση....
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα
  
  
  ΥΓ* Με την εργασία του μούτσου κανείς δεν έχει πρόβλημα, ίσα ίσα είναι τίτλος τιμής να είναι κανείς εργάτης, αλλά το να είσαι ο πολιτικός μούτσος του εφοπλιστικού και του λοιπού κεφαλαίου είναι τίτλος καθόλα υποτιμητικός ειδικά όταν προέρχεσαι από τα σπλάχνα του πολιτικού καθοδηγητή της εργατικής τάξης.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 15.09.2009
• 10:20

  Αυτοαποκαλύφθηκαν και πάλι...

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Αυτοαποκαλύφθηκαν και πάλι, για μια ακόμη φορά, όχι πως δεν το περιμέναμε, αλλά έχει και αξία και σημασία να ακούς απ' τους ίδιους να αυτοαναιρούνται. Πως ότι μας είχαν έλεγαν μέχρι χτες ήταν ψέμματα και δικά τους σενάρια για να αποκτήσει κατ' αυτούς δυναμική η κάθε λογής σαχλαμάρα που θα εκτοξεύσουν. Ειδικά όταν αυτή η σαχλαμάρα έχει ως στόχο το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε, χαράς ευαγγελία για τα παλληκάρια μας, όχι παίζουμε.
  Δεν ξέρουμε πόσοι από εσάς θυμάστε τις αποκαλύψεις του πρώτου μέρους του ντοκιμαντέρ του «History Channel» υπό τον τίτλο «Αναζητώντας τέρατα: Ο δολοφόνος πιθηκάνθρωπος της Ρωσίας» που είχε μεταδώσει η ΝΕΤ;
  Χτες σε επανάληψη είδαμε το β' μέρος του ντοκιμαντέρ «Αναζητώντας τέρατα», το οποίο ασχολούνταν με την σχέση πιθήκου και ανθρώπου και αν τελικά η ευγονική μπορούσε να δημιουργήσει στρατιώτες πιθηκανθρώπους έτοιμους να πολεμήσουν για την ΕΣΣΔ.
  Ο κύριος που το 2006 αποκάλυψε στην εφημερίδα New York Times ότι ο Σοβιετικός ηγέτης Ιωσήφ Στάλιν είχε το μοχθηρό σχέδιο να δημιουργήσει τέρατα από τη διασταύρωση ανθρώπων με πιθήκους, με περίσσιο ύφος χιλίων καρδιναλίων και χωρίς να τον διακρίνει κανενός είδους ντροπή για το τι είδους ανοησία είχε διασπείρει σε εκατομμύρια αναγνώστες πριν, αποκάλυψε στην ίδια την κάμερα πως διέδιδε ψέμματα και πως κανενός είδους αρχείο δεν υπήρξε για να αποδείξει ότι αυτού του είδους τα πειράματα γίνονταν στο έδαφος της ίδιας της ΕΣΣΔ.
  Σε μια κρίση ειλικρίνειας απέδειξε ότι όχι μόνο δεν γίνονταν αυτού του είδους τα πειράματα ευγονικής, (παρότι όπως είπε οι επιστήμονες χρηματοδοτούνταν απ' το κράτος), αλλά ακόμα και όταν ένας Αμερικανός επιστήμονας ευγονικής ζήτησε απ' τον ίδιο τον Στάλιν(σε συνάντηση που είχε μαζί του, μέσα από τα αρχεία της πρώην ΕΣΣΔ), να αναπτύξει προγράμματα ευγονικής με δότες σπέρματος κάτι άνδρες που θα ήταν κάτι σαν superman και κάτι γυναίκες που θα ήταν κάτι σαν superwomen ούτως ώστε να κληθούν να γεννήσουν αυτού του είδους ανθρώπου, αυτός εξοργίστηκε και τον έστειλε από εκεί που ήρθε.
  Σε ερώτηση που έγινε στον εν λόγω δημοσιογράφο - ερευνητή, απ' τον αφηγητή του ρεπορτάζ γιατί διέδωσε αυτού του είδους τις παρα-πληροφορίες ο ίδιος αποκάλυψε ότι αυτού του είδους τα ψέμματα εξάπτουν την φαντασία του κόσμου, ειδικά όταν πρόκειται για το Στάλιν και φυσικά πως δεν το μετανιώνει, έτσι τουλάχιστον έδειχνε με το ύφος του.
  Είναι ηλίου φαεινότερο πως "το ψέμα έχει κοντά ποδάρια" και όπως είχε πει ο ίδιος ο μεγάλος Στάλιν, "ξέρω ότι όταν πεθάνω πως θα με γεμίσουν από λάσπες, όμως δε φοβάμαι γιατί οι λάσπες θα ξεραθούν, θα πέσουν από πάνω μου και ο άνεμος τις ιστορίας θα τις πάρει μακρυά".
  Πρόσφατα ήρθαν στο φως της δημοσιότητας τα δημογραφικά στοιχεία της περιόδου 1925-1953 στην ΕΣΣΔ και δεν προκύπτει από πουθενά ότι υπήρξαν μαζικές σφαγές σε αυτή την περίοδο. Οι έρευνες είχαν γίνει από την αντισοβιετική Ρωσική ομοσπονδία του Γιέλτσιν και είδαν το φως της δημοσιότητας πρόσφατα. Αντιθέτως αυτή την περίοδο και σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία της εποχής και πέραν της περιόδου του μεγάλου πατριωτικού πολέμου, πως όχι μόνο δεν υπήρξαν ποτέ μαζικές σφαγές, αλλά υπήρξε ταχύρρυθμη αύξηση πληθυσμού, βιοτικού επιπέδου και αύξηση του προσδόκιμου της ζωής. Ακόμα και μετά τον μεγάλο πόλεμο 1941-1945 σε μια περίοδο που υπήρξε λειψανδρεία λόγω των εκατομμυρίων νεκρών που άφησε αυτός, πάλι υπήρχε αύξηση των δεικτών αυτών αλλά σε άλλη νέα βάση.
  Φυσικά κάποιοι προβοκάτορες και με τις πλάτες της Ε.Ε, συνεχίζουν να λένε ψέμματα για τα 25.000.000 νεκρούς, που είναι νεκροί του μεγάλου πατριωτικού πολέμου δηλαδή του Β' παγκοσμίου πόλεμου και όχι κάποιων δήθεν ανύπαρκτων σφαγών.
  Καλό θα ήταν όσοι κάνουν αντικομμουνισμό και έχουν έστω και λίγο αυτοσεβασμό, κάποια στιγμή θα πρέπει να σταματήσουν να τον κάνουν γιατί ο αντικομμουνισμός στηρίζεται στα ψέμματα και εκτίθενται ανεπανόρθωτα. Εφόσον δεν βλέπουν με συμπάθεια και καλό μάτι τον κομμουνισμό και την Μαρξιστική - Λενινιστική κοσμοθεωρία εξάλλου έχουν κάθε δικαίωμα να το κάνουν αυτό, καλό θα ήταν να κάνουν πολεμική επί των θέσεων και της θεωρίας, γιατί τα ψέμματα δεν τους βοηθούν πουθενά και σε τίποτα.
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα.
  
  ΥΓ* Αυτό τελικά είναι το τελευταίο πολιτικό ποστ γιατί δεν αντέξαμε μετά τις μεγάλες αποκαλύψεις που αυτοαποκαλύφθηκαν και απογυμνώθηκαν από μόνες τους...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 08.09.2009
• 10:39

  Το μοναδικό "σκάνδαλο" είναι η απλήρωτη εργασία.(Το τελευταίο πολιτικό post)

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Ο βασικός νόμος του καπιταλισμού ήταν είναι και θα είναι ο νόμος της υπεραξίας όπως αποκάλυψε ο Κ. Μαρξ και με βάση αυτό το νόμο θα πραγματοποιείται για όσο θα υπάρχει το εν λόγω σύστημα.
  Οι οπαδοί της αρχής"για την ελευθερία της αγοράς" δε μπορούν να κατανοήσουν ότι η βασική αρχή του καπιταλισμού είναι ό νόμος της υπεραξίας(δηλαδή της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο) και μόνο αυτός. Τους τρομάζει τόσο πολύ να υποστηρίξουν δημόσια ότι ο βασικός νόμος του καπιταλιστικού συστήματος και στο προ μονοπωλιακό και στο μονοπωλιακό στάδιο είναι ο νόμος της υπεραξίας και προτάσσουν ένα άλλο νόμο δευτερεύσουσας σημασίας, αυτό της "ελεύθερης αγοράς" ως πρωτεύων.
  Όμως όταν δεν κάνεις τις σωστές εκτιμήσεις ακόμα και αν αυτές δεν σου αρέσουν, τότε είσαι συνεχώς αναγκασμένος να πέφτεις σε θεωρητικά και πρακτικά λάθη που αντανακλώνται στην ίδια την κοινωνικοπολιτική και οικονομική ζωή.
  Το κέρδος είναι αποτέλεσμα του νόμου της υπεραξίας που οι κομμουνιστές πολύ σωστά ονομάζουν ως εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Κέρδος με όρια δεν υπήρξε και δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ και γι' αυτό και κάθε κοινωνικό φόρουμ, κάθε σοσιαλδημοκράτης, αλλά και κάθε οπορτουνιστής δεξιάς η αριστερής παρέκκλισης δεν μπορεί να κατανοήσει ότι το κεντρικό του σύνθημα "οι άνθρωποι πάνω απ΄ τα κέρδη" είναι τόσο άτοπο όσο άτοπο είναι να ανατείλει ο ήλιος απ' τη δύση χωρίς να αλλάξουν οι πόλοι.
  Φυσικά σε όλους αυτούς, όπως και στους κάθε λογής φασίστες κάθε κοπής(για τους ίδιους και για άλλους λόγους σε αυτούς), υπάρχουν και άλλα βασικά ζητήματα που δεν μπορούν να γίνουν κατανοητά όπως για παράδειγμα άλλο πράγμα οι κοινωνικές τάξεις και άλλο τα κοινωνικά στρώματα, η άλλο πράγμα η αποταμίευση (που είναι γνώρισμα κυρίως των στρωμάτων η ακόμα και κλάδων της εργατικής τάξης) και άλλο πράγμα οι επενδύσεις κεφαλαίων, (που είναι κυρίως γνώρισμα τμημάτων της αστικής τάξης). Οι εκπρόσωποι της αστικής τάξης επιπλέον, οπότε θέλουν να εισπράξουν (είτε σε χαρτοφυλάκιο είτε σε τραπεζογραμμάτια), βάζουν στη σβούρα του "πορνείου του καπιταλισμού" (όπως έλεγε το χρηματιστήριο ο Μαρξ), για να μεγιστοποιήσουν τα παρασιτικού τύπου κέρδη τους και την εργατική τάξη και τα μικρά και τα μεσαία και τα μεγάλα στρώματα της πόλης και του χωριού, ακόμα και τμήματα της ίδιας της τάξης τους που δεν μπορούν να τους ανταγωνιστούν αποφασιστικά
  Οι καπιταλιστές χωρίζονται σε μικρούς μεσαίους και μεγάλους, ανάλογα με το μερίδιο που παίρνουν απ' τον κοινωνικό πλούτο, τη θέση που κατέχουν μέσα στην ίδια την παραγωγική διαδικασία(κραταιούς, η ενδιάμεσα εξαρτημένους καπιταλιστές όπως αυτούς της χώρας μας), το βαθμό της σχέσης τους με τα μέσα παραγωγής, το ρόλο τους στην κοινωνική οργάνωση της παραγωγής και τον καταμερισμό της. Οι καπιταλιστές δεν ξεχωρίζουν από την φορολογική τους δήλωση, το τι, και πόσο δηλώνουν όπως μας λένε οι σοσιαλδημοκράτες του ΠΑΣΟΚ και του κάθε ΠΑΣΟΚ, εξάλλου οι περισσότεροι κεφαλαιοκράτες θα μπορούσαν και κάνουν μηδενικές φορολογικές δηλώσεις εφόσον όλα τα δηλώνουν στην Ανώνυμη Εταιρεία, δεν φωνάζει τυχαία το ΚΚΕ για φορολόγηση του 45% επί των κερδών τους.
  Οι καπιταλιστές στον καπιταλισμό δεν είναι ο Χ η, ο Ψ κεφαλαιοκράτης, αυτοί σε ένα ορισμένο βαθμό είναι "απρόσωποι" και ορίζονται απρόσωπα. Καπιταλιστές είναι οι σύνδεσμοι τους όπως οι (ΣΕΒ, ΕΕΕ, ΣΕΛΠΕ, ΣΕΣΜΕ, ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΑ κλπ), οι διεθνείς μονοπωλιακές ενώσεις όπως (οι συμφωνίες που έγιναν στις αρχές του 1996, ανάμεσα στην αγγλική BP και στην αμερικανική «Mobil». Τα συγκεκριμένα μονοπώλια ανήκουν στο χώρο των καυσίμων και έκλεισαν συμφωνία για συγχώνευση των δραστηριοτήτων τους στην ευρωπαϊκή αγορά, προκειμένου να «χτυπήσουν» σ' αυτή την αγορά τις SHELL και EXXON, που επίσης είναι μονοπώλια στο χώρο των καυσίμων. Δίπλα στους καπιταλιστές είναι το πολιτικό προσωπικό τους που στο μεγαλύτερο μέρος του μέσα στο αστικό κράτος είναι μέτοχοι και εκπρόσωποι εταιρειών, εργολάβοι, νομικοί και πολιτικοί σύμβουλοι τους, αστοί δημοσιογράφοι και εκπρόσωποι του ηλεκτρονικού και έντυπου κατεστημένου(καναλάρχες εκδότες), πρώην στελέχη του στρατού, της αστυνομίας, των μυστικών υπηρεσιών(ως σύμβουλοι και νομοθέτες αντιμετώπισης του εσωτερικού εχθρού δηλαδή του λαϊκού και εργατικού κινήματος) και στελέχη επιχειρήσεων(ως σύμβουλοι της επιχειρηματικότητας και της ανταγωνιστικότητας, η ως εκπρόσωποι των εργοδοτών τους σε σχέση με άλλους μέσα στο αστικό κράτος και στα πλαίσια του ανταγωνισμού). Αυτό είναι ένα τμήμα του λεγόμενου εποικοδομήματος, το οποίο σε διεθνές επίπεδο εκπροσωπείται από τους εξής ( ΕΕ, ΔΝΤ, ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ κ.ο.κ). Καπιταλιστές όμως στη βάση(στο προμονοπωλιακό επίπεδο, που ναι μεν έχει ξεπεραστεί και αντικατασταθεί από το μονοπωλιακό εδώ και πάνω από 100 χρόνια, ωστόσο οι καπιταλιστές είναι σε ένα ορισμένο βαθμό και η βάση του συστήματος), είναι οι ίδιες οι εταιρίες και αυτοί που κατέχουν το μέγιστο ποσοστό των μετοχών που έχουν σε αυτές, πολλές φορές το ποσοστό αυτό ανάλογα και με τη σύνθεση του ΔΣ μπορεί να μην ξεπερνάει το 3%, ωστόσο όμως λόγω της ίδιας της φύσης και της σύνθεσης του Μετοχικού κεφαλαίου να αποτελεί το μερίδιο εκείνο που θα καθορίζει τις παραπέρα εξελίξεις. Είναι λάθος και παιδαριώδης λαϊκισμός να ονοματοποίητε ο κάθε καπιταλιστής για τη Χ η την Ψ "παρανομία"(που ονομάζεται σκάνδαλο και που είναι το νομοτελειακό μέρος του συστήματος).
  Είναι τόσο παιδαριώδης ο λαϊκισμός, για να μην πούμε διατεταγμένη υπηρεσία αποπροσανατολισμού, που στην ουσία νομιμοποιεί το μεγαλύτερο σκάνδαλο που είναι ο νόμος της υπεραξίας. Φυσικά ο επιχειρηματίας καπιταλιστής, μπορεί να είναι στην πραγματικότητα αυτός που κινεί τα νήματα του όποιου σκανδάλου, λόγω του ποσοστού του πάνω στο μετοχικό κεφάλαιο και του ρόλο του στην διαδικασία της παραγωγής. Μπορεί με τις παραπάνω ιδιότητες να επενδύει σε προμήθειες (επί των διαγωνισμών που συμμετέχει) για να πάρει ζεστό κρατικό χρήμα, αυτό όμως δεν πρέπει να αφορά την εργατική τάξη, γιατί αυτό είναι σύμφυτο με το σύστημα. Οι καλλωπισμοί του καπιταλισμού είναι προνόμιο των αστικών κομμάτων για να το διαιωνίζουν, η εργατική τάξη δεν πρέπει να έχει κανένα ενδιαφέρον για τα σκάνδαλα εργολαβίας των εργοδοτών της, ωστόσο πρέπει να κατανοεί πως αυτό είναι συνέχεια του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και να κάνει το παραπάνω βήμα περνώντας το χαντάκι. Όμως αυτό που κάνει τον καπιταλιστή κεφαλαιοκράτη, είναι τα χαρακτηριστικά της τάξης του (κατοχή των μέσων παραγωγής) και η μορφή της εκμετάλλευσης που προκύπτει στο δοσμένο σύστημα, δηλαδή ο νόμος της υπεραξίας που παίρνει πάντα τη μορφή νομικής κατοχύρωσης από το αστικό κράτος. Τον καπιταλιστή δεν τον ενδιαφέρει η γη και η αγορά της όταν δεν μπορεί να γίνει εμπόρευμα, αυτά αφορούν κάτι ξιπασμένα μεγαλομεσαία στρώματα και κάτι ξεπεσμένους μικρής εμβέλειας και εξαρτημένους από τα μονοπώλια καπιταλιστές, αυτούς του εφοπλιστικού κεφαλαίου που αρέσκονται σε SUV, πισίνες και σε μέγαρα στα Βόρεια προάστια της Αττικής για να τα δείχνουν και φυσικά τα μονοπώλια και οι οικοδομικοί συνεταιρισμοί να τους έχουν για τους καλύτερους πελάτες.
  Οι εργατική τάξη και τα μικρά στρώματα της πόλης και του χωριού πρέπει να οικοδομήσουν το δικό τους κράτος, αυτό της εργατοαγροτικής συμμαχίας γιατί όπως έλεγε ο Λένιν ακόμα και όταν οι εργάτες πάρουν μια επιχείρηση η ένα εργοστάσιο στα χέρια τους(αυτοδιαχείριση) και δεν ανήκει στο προλεταριακό κράτος, αποτελεί και πάλι βαρβάτη ατομική ιδιοκτησία, εξού και ο λαϊκός καπιταλισμός των λεγόμενων ΑΕ, που το ΠΑΣΟΚ και η Αμερικανοκίνητη Δικτατορία '67-74 ονόμασε εταιρίες λαϊκής βάσης.
  Να σημειώσουμε εδώ πέρα πως η λεγόμενη αυτοδιαχείριση, είχε ως βασικό θεωρητικό της τον Ν. Μπουχάριν και ήταν πάντα το όνειρο των οπορτουνιστών, σοσιαλδημοκρατών, αναρχικών και λοιπών εχθρών του μοναδικού σοσιαλισμού που συναντήσαμε έως σήμερα του υπαρκτού σοσιαλισμού, κυρίως έως το 1953, αλλά και μετά παρά τις όποιες στρεβλώσεις του.
  Και στο μονοπωλιακό και στον προμονοπωλιακό καπιταλισμό, οι ίδιοι οι καπιταλιστές, το κέρδος τους, δηλαδή την κλοπή της απλήρωτης εργασίας της εργατικής τάξης την επενδύουν ξανά στην παραγωγή είτε σε νέα προϊόντα, είτε σε μετοχικό κεφάλαιο, είτε στην καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων. Την επενδύουν για να βγάλουν ακόμα πιο παρασιτικές άλλου είδους μορφές κέρδους. Οι καπιταλιστές (στο μονοπωλιακό καπιταλισμό το τραπεζικό και το βιομηχανικό κεφάλαιο είναι ένα) επενδύουν και στις αποταμιεύσεις των μικρών, μεσαίων και μεγάλων στρωμάτων. Από τις καταθέσεις αυτών παίρνουν χαμηλότοκα εμπορικά δάνεια, τα κάνουν επενδύσεις στη βιομηχανία και επιστρέφουν απ' τα κέρδη τους στις καταθέσεις κάτι επιτόκια ψίχουλα που δεν είναι ούτε για γέλια.
  Όλα τα παραπάνω αποδείχνουν πως στο αστικό κράτος παράγονται και άλλου είδους παρασιτικές δραστηριότητες και μπορεί τα πάντα γύρω μας να είναι φτιαγμένα απ' τους εργάτες αλλά ιδιοποιούνται απ' τους καπιταλιστές και μάλιστα νόμιμα και εις διπλούν.
  Όλα τα παραπάνω είναι φυσιολογικό να δημιουργούν αντιθέσεις και αντιφάσεις με πρώτη και κύρια αυτής της κ. παραγωγής με το κεφάλαιο. Όλες αυτές δημιουργούν νομοτελειακές συνθήκες για τις λεγόμενες καπιταλιστικές κρίσεις υπερπαραγωγής Στον καπιταλισμό αυτοί που παράγουν τον πλούτο δεν μπορούν να τον γευτούν λόγω του νόμου του κέρδους, που καταστρέφει τις παραγωγικές δυνάμεις. Η εργάτες είναι ταυτόχρονα και οι καταναλωτές και όταν αυτοί βγουν στην ανεργία για τη μεγιστοποίηση των κερδών του μεγάλου κεφαλαίου είναι φυσιολογικό να μείνουν στα ράφια αυτά που αυτοί παρήγαγαν.
  Προεκλογικές προτάσεις όπως αυτές του κ. Καρατζαφέρη, που μιλούν για τη μεταφορά των "Ελληνικών" καταθέσεων από τις Ελβετικές τράπεζες στη χώρας μας, (με ευνοϊκές ρυθμίσεις για δυο η περισσότερα χρόνια) απ' το Ελληνικό τραπεζικό σύστημα σε τι θα βοηθήσει; Στην παραπέρα ασυγκράτητη δίψα του τραπεζικού και βιομηχανικού κεφαλαίου που είναι διασυνδεδεμένα να καταστρέψουν ακόμη παραπέρα παραγωγικές δυνάμεις και να μεγιστοποιήσουν ακόμη παραπέρα τα κέρδη τους, απ' την όποια παραγωγή. Φυσικά αυτό ενδιαφέρει και τον εν λόγω κύριο όπως και το κόμμα του, η γενναία ενίσχυση του κεφαλαίου.
  Να θυμίσουμε τις τέσσερις βασικές αντιθέσεις και αντιφάσεις του καπιταλισμού είναι οι παρακάτω:
  α) της παραγωγής και του κεφαλαίου, β) Η σχετική οργάνωση της παραγωγής και η αναρχία της σε κοινωνική κλίμακα έχουν ως βάση την ατομική ιδιοκτησία! Πως είναι αδύνατον να μην υπάρχει γ) αντίθεση της παραγωγής με την κατανάλωση και φυσικά τέλος δ) ο σκοπός της καπιταλιστικής παραγωγής και των παραγωγικών δυνάμεων. Φυσικά ούτε και αυτές, οι οπαδοί της λεγόμενης "ελεύθερης αγοράς" τις λαμβάνουν σοβαρά στα υπ' όψιν τους με αποτέλεσμα οι κρίσεις υπερπαραγωγής όπως η σημερινή να μην μπορούν να φέρουν παρά μόνο προσωρινές λύσεις και να αδυνατούν να φέρουν εις πέρας τις ανάλογες λύσεις, όχι μόνο ανάλογα με το μέγεθος της κρίσης.
  Ο καπιταλισμός είναι η πιο ανεπτυγμένη μορφή ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής και ο ιμπεριαλισμός το ανώτατο και τελευταίο στάδιο ανάπτυξης του, μετά απ΄αυτόν δεν υπάρχει κανένα άλλο στάδιο, (ούτε άλλο σύστημα που να ευνοεί την ατομική ιδιοκτησία όσο "απρόσωπη" και να είναι αυτή στα μέσα παραγωγής), μετά από αυτόν φυσικά είναι νομοτελειακό πως θα υπάρξει ο σοσιαλισμός ως κατώτερο στάδιο του κομμουνισμού και ο κομμουνισμός η αταξική δηλαδή κοινωνία.
  Αυτό το "απρόσωπο" καπιταλιστικό σύστημα δηλαδή ο ίδιος ο καπιταλισμός αποτυπώνεται ανάγλυφα και εύστοχα στο πιο έξυπνο πολιτικό σύνθημα που έχει υπάρξει ποτέ, που είναι τόσο διαχρονικό όσο και η ίδια η εκμετάλλευση μέσα σε αυτό, το: "ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ". Το σύνθημα αυτό αποδείχνει συν τοις άλλοις, πως για ότι κακό συμβαίνει δε φταίει ούτε ο γείτονας ούτε ο μετανάστης, αλλά ο ιμπεριαλισμός αυτός που αξιοποιεί και το διαίρει και βασίλευε των προηγούμενων εκμεταλλευτικών συστημάτων προς όφελος του... Αυτό φυσικά θέλει και φιλοσοφικό υπόβαθρο, δε φώναζε τυχαία ο μέγιστος Λένιν, "να μελετάμε, να μελετάμε, να μελετάμε". Γιατί ακόμα και ο πολιτικός και ο πραγματικός εκπρόσωπος του ταξικού αντιπάλου θα μπορούσε να μην είναι εχθρός αλλά το σύστημα που υπηρετεί και τον υπηρετεί, αυτό πρέπει να καταργήσουμε το σύστημα, τα πρόσωπα δεν παίζουν κανένα ρόλο χωρίς αυτό. Όχι πως δεν μπορούν να παίξουν και στο σοσιαλισμό όταν βρίσκεται κάτω από διεθνή ιμπεριαλιστική περικύκλωση, ενισχύοντας οικονομικά τους πρώην αστούς ούτως ώστε να ανατρέψουν το σοσιαλισμό επαναφέροντας τον καπιταλισμό. Όμως έχουν γνώση οι φύλακες, εξάλλου ποιος είπε ότι η ταξική πάλη τελειώνει με το σοσιαλισμό, εφόσον οι νικημένες τάξεις θέλουν να πάρουν τη δική τους ρεβάνς από την ιστορία όπως έγινε τις πιο άθλιες μέρες της ανθρώπινης ιστορίας την περίοδο 1989 - 1991 στα πρώην σοσιαλιστικά κράτη.
  Μετά από αυτό το ιμπεριαλιστικό στάδιο υπάρχει ο σοσιαλισμός γι' αυτό και η αγωνία διαστρέβλωσης και κατασυκοφάντησης του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε φτάνει στα όρια της πρεμούρας και η προσπάθεια εξίσωσης του πιο επιθετικού και τρομοκρατικού παιδιού του καπιταλισμού(το ναζισμό) με ότι ωραιώτερο γνώρισε έως σήμερα η ανθρωπότητα τον σοσιαλισμό του εικοστού αιώνα.
  Οι αναθεωρητές ήταν ανέκαθεν ριψάσπιδες και δειλοί γιατί ήταν ιδεολογικά ρηχοί και δεν μπορούσαν να κατανοήσουν με τίποτα το Μαρξισμό - Λενινισμό, γι' αυτό είτε τον παράφραζαν στα μέτρα και τα σταθμά τους , είτε τον εξαφάνιζαν με νέες δικές τους απλοϊκές θεωρητικές αναγωγές που πάντα γίνονταν το αποκούμπι του συστήματος. Με υπερ απλουστευμένες σοφιστίες, προσομοίαζαν τον επιστημονικό σοσιαλισμό στον χριστιανικό και σε όλες εκείνες τις ουτοπικές προεκτάσεις που ουδεμία σχέση με τον επιστημονικό Μαρξιστικό και Λενινιστικό τρόπο ανάπτυξης.
  Αυτά που συμβαίνουν στο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ σας τα είχαμε γράψει απ' εδώ όταν τους έδιναν εκείνα τα στημένα 23% στις τότε δημοσκοπήσεις. Τότε εμείς σε πείσμα με την καθοδηγούμενη και προωθούμενη από τα κέντρα αποφάσεων και την κυρίαρχη ιδεολογία λέγαμε πως στις επόμενες εκλογές πιθανόν να μην μπορούν να μπουν και στη Βουλή. Δεν ήμασταν ούτε ο μάντης "Κάλχας" ούτε η "Πυθία"(εξάλλου δεν πιστεύαμε ποτέ σε τέτοιου είδους βασκανίες). Είναι απλό γιατί, τέτοιου είδους μικροαστικά μορφώματα ήταν πάντα αναγκαία για το σύστημα και από τα λεγόμενα "δεξιά" και τα λεγόμενα "αριστερά" όπως και το ΛΑ.ΟΣ και οι Οικολόγοι σήμερα. Για αύριο η δεν ξέρουμε και εμείς πότε, με αυτά ίσως και άλλα μορφώματα να έχουμε τα ίδια συμπτώματα, εξάλλου ο ΣΥΝ από την διάσπαση του 1991 και μέχρι λίγο πριν τις εκλογές του 1993 είχε ξανα συγκεντρώσει από 12% έως και 16% σε δημοσκοπικά "ευρήματα" τελικά τότε έμεινε εκτός κοινοβουλίου. Απ' τη μια το σύστημα όταν τους χρειάζεται ως άμεση εφεδρεία τους ανεβάζει και όταν βρει κάποια άλλη τους πετάει σα στημένη λεμονόκουπα.
  Ο Μαρξισμός Λενινισμός ως εκμετάλλευση στον καπιταλισμό ορίζει την υπεραξία και ως ατομική ιδιοκτησία την ιδιοκτησία στα βασικά μέσα παραγωγής. Ο καπιταλισμος δεν ενδιαφέρεται για τίποτα άλλο πέραν της νόμιμης κλοπής, δηλαδή της απλήρωτης εργασίας των εργατών πάνω στην αξία της εργατικής τους δύναμης, αλλά και των λοιπών παρασιτικών προεκτάσεων που ακουμπούν τα σύμμαχα στρώμματα αυτής.
  Τα περί πλούσιων και φτωχών, μάλλον διαστρεβλώνουν παρά βοηθούν στην κατανόηση του καπιταλιστικού συστήματος, των αιτιών που δημιουργούν τη φτώχεια τίνος αποτέλεσμα είναι δηλαδή και γιατί πρέπει να ανατραπεί ο καπιταλισμός. Τέτοιοι όροι όχι πως δεν καταδείχνουν πράγματα, όχι όμως την ουσία και την αιτία που δημιουργεί τον πλούτο και τη φτώχεια, σε ποιόν ανήκει νομοτελειακά και ποιος την κατέχει νομικά σήμερα μέσα στο σύστημα.
  Τέτοιου είδους διαχωρισμοί εύκολα και ειδικά στις μέρες μας μπορούν να ενισχύσουν αντιδραστικές δυνάμεις όπως το ΛΑ.Ο.Σ και να επαναφέρουν στην κυβέρνηση τους άλλους υπηρέτες των μονοπωλίων και της Ε.Ε., όπως το ΠΑΣΟΚ, βάζοντας προσωρινά τη ΝΔ στο ράφι.
  Το ζήτημα είναι να κατανοηθεί σε βάθος το εκμεταλλευτικό σύστημα και ο νόμος της υπεραξίας, να γίνει πενταροδεκάρες στα φτωχομεσαία λαϊκά στρώματα και στην εργατική τάξη με αποτέλεσμα να κατανοήσει και αυτή και οι σύμμαχοι της, ότι ο πλούτος που παράγεται είναι αποκλειστικά δικός τους και η ότι η φτώχεια που αναπτύσσεται είναι επίσης αποτέλεσμα του βασικού νόμου του καπιταλιστικού συστήματος. Πέραν του ότι είναι νομοτελειακό ότι ο καπιταλισμός θα ανατραπεί πρέπει, σιγά αλλά σταθερά να μπαίνουν και οι βάσεις γι' αυτό, εξάλλου το λέει και το σύνηθημα "τέρμα πια στις αυταπάτες η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες" και ο Μαρξισμός Λενινισμός είναι το καλύτερο θεωρητικό οπλοστάσιο για την ανατροπή του σάπιου αυτού συστήματος.
  Σήμερα υπάρχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ να μην υπάρξει ισχυρή κυβέρνηση είτε αυτοδύναμη είτε συνεργασίας, είναι ανάγκη για ισχυρό ΚΚΕ, για να μπορέσει να αποτρέψει ο λαός μας προσωρινά την αντιλαϊκή λαίλαπα αποτέλεσμα της Ε.Ε. και της στρατηγικής της Λισσαβόνας. Να μπορέσει αρχικά να αποτρέψει αντιλαϊκά μέτρα και στο μέλλον να φτιάξει το δικό του μέτωπο σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο που θα φέρει και τα αντίστοιχα αποτελέσματα.
  
  Radio Collectiva.
  
  ΥΓ* Τα υπόλοιπα posts θα έχουν κυρίως επιστημονικό και ιστορικό χαρακτήρα...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 05.08.2009
• 11:29

  Με αφορμή τη μαύρη επέτειο της 4ης Αυγούστου

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Σαν χτες τον Αύγουστο του 1936 επιβλήθηκε η Μεταξική Δικτατορία με τις αντικομμουνιστικές ευλογίες και κορώνες της εποχής.
  Οι υπαρκτές αντιθέσεις των ημι-φεουραρχικών καταλοίπων και της τότε νέας αστικής τάξης σε ταξικό επίπεδο έβρισκαν αντανάκλαση και στο επίπεδο της πολιτικής εξουσίας, αλλά αυτομάτως καταρρίπτονταν μπροστά στον "κομμουνιστικό κίνδυνο". Έτσι λοιπόν με πρόσχημα αυτόν τον "κομμουνιστικό κίνδυνο" οι μεταξύ τους συμμαχίες οικοδομήθηκαν στα πρότυπα της υπόλοιπης Ευρώπης. Δεν είναι τυχαίο ότι 26 Απριλίου 1936 ο Δημ. Λαμπράκης με κύριο άρθρο του «Ελευθέρου Βήματος»(εφημερίδα της αστικής τάξης) καλούσε τα κόμματα «να περιβάλουν την κυβέρνησιν ταύτην και διά της θετικής ψήφου εμπιστοσύνης των»!
  Μέσα στο κλίμα που είχε δημιουργηθεί, ο Ι. Μεταξάς, σε συνεργασία με τον Εγγλέζο πρεσβευτή Ουάτερλοου, με τα Ανάκτορα, με αστούς πολιτικούς (των «Λαϊκών» και των «Φιλελευθέρων»), καθώς και με τον εκδότη της εφημερίδας «Ελεύθερον Βήμα» Δημ. Λαμπράκη, προετοίμαζαν την επιβολή δικτατορίας.
  Οι όποιες αντιθέσεις μπήκαν στο περιθώριο και οι μελανοχίτωνες άρχισαν να οικοδομούν τη τότε νέα τάξη πραγμάτων και με τις ευλογίες του παλατιού( της αγγλοκρατίας δηλαδή), το οποίο δεν έβλεπε και τόσο αρνητικά την όποια επιβολή της Μεταξικής δικτατορίας στη χώρα, όπως δεν έβλεπαν αρνητικά τον λεγόμενο "άξονα" που χρηματοδοτούσαν αδρά όλοι οι ιμπεριαλιστές της εποχής.
  Είναι πλέον αποδεδειγμένο ότι το Γ' Ράιχ, ο Μουσολίνι και ο Φράνκο χρηματοδοτούνταν, από το Βρετανικό, Γαλλικό και Αμερικάνικο κεφάλαιο για τη διαμόρφωση όρων και προϋποθέσεων που σύμφωνα με τα δικά τους σχέδια λίγο αργότερα, θα ολοκλήρωναν νικηφόρα το χτύπημα στην τότε ΕΣΣΔ και λίγο πιο μετά στο επίπεδο των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων το χτύπημα στην τότε ναζιστική Γερμανία μόλις αυτή έβγαινε "νικήτρια" αλλά λαβωμένη απ' το χτύπημα στην ΕΣΣΔ. Αυτές ήταν οι κινήσεις των ιμπεριαλιστών στην τότε σκακιέρα που αυτοί με την οικονομική και άλλη βοήθεια τους διαμόρφωσαν την εξάπλωση του φασισμού - ναζισμού στη γηραιά ήπειρο.
  Σήμερα τα πράγματα δεν απέχουν και τόσο σε πανευρωπαϊκό επίπεδο από την εποχή εκείνη.
  Αντίστοιχα με την τότε ΝΤΠ, ζούμε τη σημερινή ΝΤΠ. Τότε όπως και σήμερα "ο κομουνιστικός κίνδυνος" αποτελούσε την κύρια αφορμή για το συνολικότερο, το πιο "ανοικτό τρομοκρατικό χτύπημα" των λαών, έτσι και σήμερα αντικομουνιστικά μνημόνια άγονται και φέρονται.
  Όπως και τότε, έτσι και σήμερα αφορμές όπως πχ το "μεταναστευτικό", (τότε ήταν το κυνήγι των Εβραίων, των τσιγγάνων και των Σλάβων, σήμερα του ¨βαθύ ισλάμ" όπως το ονομάζουν), το χτύπημα των εργασιακών σχέσεων εν όψη της ανασυγκρότησης από τα τότε υπολείμματα της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης 1929 -1933, έτσι και σήμερα.
  Όπως το τότε "Ελεύθερο Βήμα"(υποβοηθούσε και προωθούσε τους μελανοχίτωνες, έτσι και σήμερα μεγάλης κυκλοφορίας αστική εφημερίδα με τάχα "προοδευτική κατεύθυνση" δια του αρχισυντάκτη τους ενισχύουν τα φασιστοειδή του ΛΑ.Ο.Σ, ως ανάχωμα προς το ΚΚΕ.
  Όπως και τότε έτσι και σήμερα βασικά δικαιώματα αμφισβητούνταν και προετοίμαζαν όλοι μαζί οι ιμπεριαλιστές το πιο βίαιο χτύπημα των λαών μέσα από τις ίδιες τους τις αντιθέσεις, οι οποίες εξαφανίζονται για όσο διάστημα θα χρειαστεί για να χτυπηθούν οι λαοί συνολικότερα ώσπου να ξανά κονταροχτυπηθούν
  Η ιστορία επαναλαμβάνεται πότε σαν φάρσα και πότε σαν τραγωδία μέσα σε όμοια κοινωνικοπολιτικά συστήματα όπως έλεγε ο Μαρξ, πόσω μάλλον αυτά να είναι τα ίδια και μάλιστα στην ίδια βαθμίδα ανάπτυξης.
  Είναι στο χέρι του λαού μας και των λαών συνολικότερα να βάλει και να βάλουν φραγμούς σε κάθε είδους φασιστικούς σχεδιασμούς, που είναι μονίμως και πάντα δημιουργήματα των ιμπεριαλιστών ανεξάρτητα απ' τους μανδύες που φοράνε.
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 28.07.2009
• 10:42

  Πράσινη Οικονομία η "πράσσειν άλογα"

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Ως γνωστόν πράσινα άλογα δεν υπάρχουν, ίσως μονάχα στην φαντασία του κάθε καλού παραμυθά, πόσω μάλλον η "πράσινη οικονομία" ειδικά στον καπιταλισμό και μάλιστα στην ανώτατη βαθμίδα του.
  Η φράση "πράσσειν άλογα" πηγάζει απευθείας από μια εκ των δεκάδων αρχαίο ελληνικών διαλέκτων σε τόπους και σε χρόνους:(πράσσειν = πράττω, άλογο = μη λογικό)*.
  Τον τελευταίο καιρό η πράσινη οικονομία ως «νέα θεωρία» που λέει ότι σχετίζεται με την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος. Προωθείται με κάθε τρόπο από τα κέντρα διαχείρισης – κατεύθυνσης της κοινωνικής συνείδησης, κέντρα που κατέχονται από το μεγάλο κεφάλαιο.
  Εδώ και χρόνια επίσης προωθείται με μεγάλη ταχύτητα η λογική της κοινωνικής ευθύνης που εξισώνει τα αρνητικά αποτελέσματα των πολιτικών που επιβάλει το πολύ μεγάλο πολυεθνικό κεφάλαιο, (δηλαδή το σύστημα και το πολιτικό της προσωπικό) με τις σχεδόν μηδενικές ευθύνες των λαών. Αυτός ο επικίνδυνος συμψηφισμός ευθυνών, είναι το άλλοθι για το πάρσιμο νέων ακόμα πιο αντιλαϊκών μέτρων και πάλι εις βάρος των φτωχών λαϊκών στρωμάτων με το πρόσχημα της ανταγωνιστικότητας και της επιχειρηματικότητας, σε «πράσινη» η μη κατεύθυνση. Η πράσινη επιχειρηματικότητα είναι πολύ πιο επικίνδυνη, είναι μια ακόμη ταχυδακτυλουργική ενίσχυση του κεφαλαίου με πρόσχημα το κλίμα.
  Η καπιταλιστική κρίση, ένα ακόμη άλλοθι για το παραπέρα ξεζούμισμα των λαϊκών στρωμάτων και μια ακόμα επιβεβαίωση του Μαρξισμού – Λενινισμού που λέει πως: «ότι υπάρχει γύρω μας είναι δημιούργημα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της». Σε αυτή δεν απευθύνονται όταν της ζητούν και άλλες θυσίες για το δια βίου ξεζούμισμα της; Όλα τα μέτρα που παίρνονται δεν είναι περίσωσης του βιομηχανικού κεφαλαίου και της αυτοκινητοβιομηχανίας;
  Τα λεγόμενα "πράσινα αυτοκίνητα" είναι ένα ακόμη δημιούργημα του μονοπωλιακού καπιταλισμού για την πιο άμεση, πιο μαζική και νομικοπολιτικά κατοχυρωμένη απόσυρση εκατομμυρίων αυτοκινήτων "ρυπογόνας τεχνολογίας" σε ολόκληρη την υφήλιο, με την ταυτόχρονη μαζική αγορά νέων "πράσινων" δια του δανεισμού απ’ τις τράπεζες. Το ότι οι τελευταίες ενισχύθηκαν σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες, αλλά και στη χώρα μας με ζεστό κρατικό χρήμα(άρα αυτό υπάρχει), μόνο τυχαίο δεν είναι. Οι τραπεζικοί όμιλοι πήραν το χρήμα που έχουν παράγει οι λαοί και τους το χάρισαν βίαιος σε αυτούς και το βιομηχανικό σύμπλεγμα τους, οι κυβερνήσεις – υπάλληλοι του μεγάλου κεφαλαίου. Τσάμπα χρήμα που θα το πάρουν υπό τη μορφή δανεισμού οι λαοί όπως και ο λαός μας, για να αγοράσει τα "πράσινα" - "μη ρυπογόνα αυτοκίνητα" με δανεικά τα ίδια του τα χρήματα.**
  Ανεξαρτήτως του ότι όλα τα αυτοκίνητα του πλανήτη να κυκλοφορούν μαζί και ταυτόχρονα(κάτι που επιβλήθηκε πάλι απ’ το σύστημα)δεν μολύνουν το περιβάλλον όσο το μολύνουν μερικές μόνο απ’ τις βιομηχανίες που θέλουν να αυξήσουν τα κέρδη τους με οποιοδήποτε τίμημα και δεν τους ενδιαφέρει να πάρουν κανένα μέτρο προκειμένου να μειώσουν την κερδοφορία τους. Φυσικά και η τόσα χρόνια επιβολή του λεγόμενου Ι.Χ., η σταθερή υποβάθμιση και απαξίωση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, η προώθηση της λογικής του status που προσέδιδαν τα λεγόμενα SUV(στους αστούληδες και σε αυτούς που ήθελαν να τους μοιάσουν) που καίνε τόσο όσο δεν καίει ένα λεωφορείο στα ίδια χιλιόμετρα, μήπως είναι ευθύνη δική μας; Εμείς κ. Σουφλιά δεν πρόκειται να αλλάξουμε ούτε αυτοκίνητο ούτε κλιματιστικό, πρώτον γιατί δεν θέλουμε να πάρουμε δανεικά τα χρήματα που καταβάλουμε δια των έμμεσων και άμεσων φόρων σε εσάς, που εσείς τα χαρίσατε στις τράπεζες, τους βιομήχανους και τους εφοπλιστές.
  Εμείς κ. της Κυβέρνησης, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, του ΛΑΟΣ και των Οικολόγων Πράσινων, θα απειθαρχήσουμε, θα κυκλοφορούμε με το αυτοκίνητο που πήρε η οικογένεια μας πριν 10 χρόνια με σκληρή δουλειά μετρητής για να πηγαίνουμε στα χωριά μας και θα το κρατήσουμε για όσο χρειαστεί μέχρι να διαλύσει για να πάρουμε νεώτερο.
  Εμείς κ. της Ε.Ε., δεν πρόκειται να αλλάξουμε κλιματιστικό, εξάλλου το χρησιμοποιούμε 2-3 φορές το χρόνο για τις λεγόμενες «δύσκολες μέρες» και δεν ευθυνόμαστε καθόλου για καμία είδους ρύπανση.
  Εμείς κ. των δημοτικών αρχών του νομού μας κυκλοφορούμε και με Μ.Μ.Μ., περπατάμε και το ποδήλατο είναι η δεύτερη μας φύση και σας ρωτάμε γιατί να περιμένουμε με τις ώρες στις στάσεις; Γιατί να μην μπορούμε να πηγαίνουμε παντού με τα πόδια, η με το ποδήλατο μας χωρίς κάθε φορά να κινδυνεύει η σωματική μας ακεραιότητα και αντί να επιχορηγείται την αγορά αυτοκινήτων ρίξτε χρήμα για πεζοδρόμια, ποδηλατόδρομους και λεωφορειόδρομους.
  Επιχορηγείται αδρά από το ΥΠΕΞ η κάθε είδους «μη κυβερνητική οργάνωση» που όψιμα ανακάλυψε το ποδήλατο, (όχι γιατί αυτή το αγαπά η το έχει τρόπο ζωής), ως τρόπο αποπροσανατολισμού και ψευτοαντίθεσης ποδηλάτη - αυτοκινητιστή Η κάθε "φιλοπεριβαλλοντική" ΜΚΟ ενισχύεται ακριβώς γιατί επικεντρώνεται μονάχα στο κακό κυκλοφοριακό και όχι ότι είναι απόρροια συνολικότερα του συστήματος σας. Υπηρέτες του μεγάλου και του πολύ μεγάλου κεφαλαίου τελικά δεν είναι και οι ΜΚΟ;
  Από πότε τα χαράτσια για τα παλαιά Ι.Χ.,(που είναι καραμπινάτα μέτρα εξόντωσης για τα φτωχά λαϊκά στρώματα και μέτρα ανόρθωσης για το μεγάλο κεφάλαιο), είναι μέτρα προστασίας του περιβάλλοντος για πείτε μας. Όσο υπάρχει πράσινη οικονομία που είναι «πράσσειν άλογα», δηλαδή παραλογισμός, άλλο τόσο υπάρχουν και τα πράσινα άλογα!!!
  
  Παραπομπή*
  [Φυσικά κάθε γλώσσα είναι δυναμικό στοιχείο και διαμορφώνεται κυρίως από τον λαϊκό παράγοντα και όχι απ’ τη διανόηση. Άρα γιατί να μην υπάρχουν και πράσινα άλογα, εξάλλου στη λαϊκή μυθολογία έχουν υπάρξει και αυτά.
  Η κατεύθυνση της κυρίαρχης ιδεολογίας των κρατούντων σε ορισμένες ιστορικές περιόδους, ειδικά απ’ την περίοδο της Ανατολικής Ρώμης (και που αντιεπιστημονικά ονομάζεται Βυζαντινή περίοδος, αυτή η ονομασία είναι δημιούργημα Γερμανών ιστορικών) και την περίοδο της οθωμανικής αυτοκρατορίας, ήταν η γενικευμένη αγραμματοσύνη που προωθούνταν μεθοδικά δια της θεολογικής πειθούς για να μην εξεγερθούν οι πάντα χρήσιμοι δουλοπάροικοι. Έτσι λοιπόν, γιατί φράσεις όπως το «πράσσειν άλογα» που σήμαινε «πράττεις χωρίς λογική», να μην μεταφραστεί σε πράσινα άλογα σε μια ιστορική περίοδο που διανύει τόσο μεγάλα χρονικά διαστήματα μη συνέχειας της επιμορφωτικής διαδικασίας της γλώσσας!!!
  Όμως κάθε φορά που η διανόηση έβαλε το χεράκι της στη γλώσσα τα έκανε μπάχαλο, γιατί η γλώσσα δεν είναι στατικό στοιχείο ούτε διαμορφώνεται από μερικούς στοχαστές αλλά από τους λαούς για να επικοινωνούν πρέπει να είναι λιτή και κατανοητή.
  Φυσικά υπάρχουν και κάτι απίθανες θεωρίες που με γλωσσολογικές σοφιστείες και αναγωγές του στυλ, «το βιολί είναι όργανο και ο μπάτσος είναι όργανο, άρα ο μπάτσος είναι βιολί», προσπαθούν να αποδείξουν την θεϊκή καταγωγή της Ελληνικής γλώσσας. Αυτές χρησιμοποιούνται και απευθύνονται μονίμως στα χαμηλά στρώματα που εσκεμμένα δεν τα έχει μορφώσει το νεοελληνικό κράτος σε όλες του τις εκδοχές για να χειραγωγούνται με ένα κλικ.
  Αλήθεια όλοι τούτοι οι δημιουργοί, οι συνεχιστές και οι κήρυκες αυτών των θεωριών, διερωτήθηκαν ποτέ ότι, η σοφιστεία και η επιστήμη είναι διάφορα μεγέθη; Μήπως οι δεκάδες διαλεκτοί που υπήρξαν σε κάθε πόλη κράτος στην αρχαία πατριδογνωσία είχαν και αντιθετικές μεταφράσεις ακόμα και σε κοινές λέξεις. Μήπως σκέφτηκαν οι άμεσοι απόγονοι του Δευκαλίωνα ότι "πετραδίζουν" (στην λαϊκή γλώσσα του νομού μας το πετραδίζω σημαίνει βλακίζω) και αυτοί αλλά δεν δημιουργούν όπως το εν λόγω μυθικό πρόσωπο (λέμε τώρα εμείς);
  Όπως πολύ εύστοχα τόνιζε ο μακαρίτης ο Χαρίλαος «πρέπει να μάθουμε να ξεχωρίζουμε την ιστορία από την παραϊστορία» και να την διαδίδουμε στις λαϊκές μάζες.
  Για να μην πλατειάσουμε και άλλο ξεφεύγοντας από το θέμα και την ουσία του, θα πούμε αυτό, πως ο εθνικισμός και η βλακεία πάνε πακέτο μιας και οι παραθεωρίες που αναφέραμε λίγο παραπάνω αποτελούν μια και μοναδική οικογένεια. Φυσικά και ο εθνικισμός δεν έχει καμία σχέση με τον πατριωτισμό, όπως και ο κοσμοπολιτισμός με τον διεθνισμό, εξάλλου και τα δυο(εθνικισμός και κοσμοπολιτισμός) είναι βγαλμένα απ’ την ίδια ιμπεριαλιστική μήτρα(από αυτήν χρηματοδοτούνται) και ανάλογα με τις περιόδους το ένα απ’ τα δυο κυριαρχεί σε σχέση με το άλλο, σήμερα κυριαρχούν και τα δυο ως ανώτερη ιδεολογική βαθμίδα κατατρομοκράτησης των λαών].
  
  Παραπομπή**
  Στην "κακή" Λ.Δ. Γερμανίας(Ανατολική), οι επιστήμονες σε συνδυασμό με τους τεχνολόγους είχαν κατασκευάσει "κλειστους κινητήρες ανακυκλούμενης εσωτερικής καύσης" όπου η συσσώρευση ποσότητας μετατρέπονταν σε νέα ποιότητα και το καύσιμο δεν εκτείθονταν στο περιβάλλον αλλά δεν χάνονταν και ποτέ.
  Δυστυχώς αυτό πραγματοποιήθηκε τα τελευταία χρόνια και δεν προχώρησε.
  
  Ρ.Κολλεκτίβα
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 23.07.2009
• 11:44

  Η Μάχη του Κούρσκ(Η μεγαλύτερη αρματομαχία της ιστορίας).

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Σαν σήμερα έληξε η επική μάχη του Κούρσκ, μια από τις πιο μεγάλες μάχες της παγκόσμιας ιστορίας και σίγουρα η μεγαλύτερη μάχη τεθωρακισμένων όλων των εποχών.
  Τυπικά ξεκίνησε στις 4/7 του 1943, αλλά η προπαρασκευή της ξεκίνησε ήδη από τα τέλη του Μάρτη της ίδιας χρονιάς όταν ένα περίπολο του κόκκινου στρατού έπιασε έναν αξιωματικό της Βέρμαχτ με τον οδηγό του ο οποίος μετέφερε απόρρητα έγγραφα που έδειχναν την μεγάλη επίθεση που ετοίμαζε η φασιστική Γερμανία στο μέτωπο του Όρελ και το νοτιότερο αυτό του Μπιέλγκοροντ.
  Οι ενδείξεις για αντεπίθεση των ναζί προϋπήρχαν μετά και από την ήττα της μεγαλύτερης στρατιάς της Βέρμαχτ το Φεβρουάριο του 1943 στο Στάλινγκραντ, όταν η στρατιά του Φον Πάουλους, αυτή που παρέλασε θριαμβευτικά μέσα στο Παρίσι πριν 3 χρόνια διαλύθηκε και αιχμαλωτίστηκε μετά από μια 7μήνη περίπου μάχη μέσα στα χαλάσματα της πόλης μνημείο και από την άποψη του ονόματος που διέθετε και από την άποψη του μοναδικού ηρωισμού που επέδειξε ο τιμημένος κόκκινος στρατός και ο Σοβιετικός Λαός.
  Ο Γκαίμπελς αμέσως μετά την ήττα της 6ης στρατιάς των ναζί, κήρυξε τον ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον της ΕΣΣΔ και πρώτος σταθμός αυτού του πολέμου θα ήταν η μεγαλειώδης μάχη του Κούρσκ, όπου σήμανε και την αρχή του τέλους του Γ' Ραίχ.
  Όμως αυτή η σύλληψη αποδείχτηκε θησαυρός και φυσικά η αξία και η σημασία των περιπόλων απέδειξε για μια φορά ακόμα πόσο μπορεί να βοηθήσει στην εξέλιξη μιας μάχης.
  Με αυτά και αυτά ο κόκκινος στρατός, οι αντάρτες στα μετόπισθεν των ναζί και σύσσωμος ο σοβιετικός λαός της περιοχής σε ένα μέτωπο 2 φορές στο μέγεθος στης Κρήτης πάνω από 350 χιλιόμετρα σε μήκος και πάνω από 300 σε ύψος, κατέβαλαν μια υπεράνθρωπη προσπάθεια που έμελε να αποδείξει πως όταν οι λαοί θέλουν μπορούν και πως τον πόλεμο κερδίζει αυτός που 1)Όποιος έχει τις πρώτες ύλες και την παραγωγή, 2)Οποίος είναι πιο αποφασισμένος έχει της περισσότερες εφεδρείες και 3)Όποιος έχει την μεγαλύτερη επιρροή στη λαϊκή βάση.
  Αυτά τα τρία χαρακτηριστικά ήταν διαπιστώσεις του Λένιν πριν ακόμα της Οκτωβριανής Επανάστασης και οι οποίες έγιναν πράξη ήδη από τα πρώτα χρόνια της επανάστασης στον εμφύλιο και στις μάχες με τους Ιμπεριαλιστές που εισέβαλαν στην τότε πρώιμη επαναστατική Ρωσία.
  Πάνω από 1.000.000 Σοβιετικοί πολίτες στις περιοχές που θα γίνονταν η μεγαλύτερη αρματομαχία όλων των εποχών, για τουλάχιστον 3 μήνες γέμισαν με παγίδες και νάρκες(προσωπικού και τεθωρακισμένων) ολόκληρο το μέτωπο που θα λάμβανε χώρα αυτή η τιτανομαχία.
  Έγιναν πάνω από 2.000 επιτυχημένες επιθέσεις καταστρέφοντας επανειλημμένα τις υποδομές τροφοδοσίας των ναζί. Μαζί με τα χιλιάδες σαμποτάζ που πραγματοποιήθηκαν στις ράγες των τραίνων (τα οποία θα μετέφεραν πολεμικό υλικό στα δυο αυτά μέτωπα), τα χτυπήματα στα μετόπισθεν των ναζί από τις αντάρτικες ομάδες που δρούσαν από τα δάση της Λευκορωσίας μέχρι τις παρυφές των δυο μετώπων σε αποστάσεις που ξεπερνούσαν το μήκος της Ουκρανίας και της γειτνιάζουσας από βορρά Λευκορωσίας .
  Οι πάνω από 4500 αεροπορικές έξοδοι της κόκκινης αεροπορίας για τρείς μήνες και τα χτυπήματα σε καίρια σημεία των ναζί(όρχους, αποθήκες καυσίμων και οπλισμού) αποτέλεσαν τον πρόδρομο της νίκης του κόκκινου στρατού.
  Φυσικά όταν οι ναζί έλεγαν ολοκληρωτικό πόλεμο εννοούσαν την συγκέντρωση 1.110.000 ανδρών, 3.500 αρμάτων μάχης όλων των τύπων που διέθεταν έως τότε και 15000 πυροβόλων ρυμουλκούμενων και αυτοκινούμενων μαζί, αριθμοί που σήμερα δεν μπορούν να συγκεντρωθούν ούτε κατά διάνοια, εξάλλου άλλο δόγμα έχουν οι σημερινοί ναζί το ΝΑΤΟ δηλαδή.
  Ας κάνουμε μια σύγκριση:
  Οι Σοβιετικοί έχοντας συγκεντρώσει 1.400.00 στρατό, 5.530 άρματα μάχης και αυτοκινούμενα πυροβόλα, πάνω από 20.000 ρυμουλκούμενα πυροβόλα όλων των διαμετρημάτων, απέδειξαν ότι είχαν καλύτερα οργανωμένες δυνάμεις και στο μέτωπο του Όρελ και στο μέτωπο του Μπιέλγκοροντ απ' τους Γερμανούς.
  Είναι σημαντικό να σημειώσουμε πως οι Ναζί για πρώτη φορά στο ανατολικό μέτωπο είχαν λιγότερα στρατεύματα απ' τον κόκκινο στρατό και αριθμούσαν 1.110.000 άνδρες, 3.500 άρματα μάχης και 15000 πυροβόλα, παρότι είχαν κηρύξει τον λεγόμενο "ολοκληρωτικό πόλεμο" στην ΕΣΣΔ.
  Η μάχη ξεκίνησε στις στις 4 Ιουλίου με το πυροβολικό του κόκκινου στρατού να βάλει με ομοβροντία και στο νότιο και στο βόρειο μέτωπο με τα 10.000 πυροβόλα μεγάλου βεληνεκούς στις 12 τα μεσάνυχτα κάνοντας τη νύχτα μέρα για τουλάχιστον ένα τρίωρο.
  Η απάντηση ήρθε σύντομα από το πυροβολικό των ναζί ωστόσο είχαν μεταφερθεί οι πυροβολαρχίες ακόμα πιο πίσω και οι ζημιές ήταν σχεδόν μηδαμινές σε ότι αφορά το συγκεκριμένο όπλο.
  
  Η κορυφαία σοβιετική τακτική και στα 2 μέτωπα ήταν τακτική φθοράς του αντιπάλου με συνεχόμενη οπισθοχώρηση και τυφλά χτυπήματα στα πλάγια των επιτιθέμενων που για πρώτη φορά είχαν μαζέψει και τα TIGER-1 & PANTHER V σε μεγάλες επιλαρχίες.
  Παράλληλα με τα χτυπήματα με τα Heavy Tanks KV-1, KV-2, KV-85, Medium Tanks T-34/76, και τα αυτοκινούμενα πυροβόλα(κυνηγοί αρμάτων) SU-76, SU-100, SU-122,SU-152 & ο φόβος και τρόμος των TIGER & PANTHER, τα ISU-122&152 τους κυνηγούς των άγριων θηρίων όπως ονόμαζαν τα γερμανικά άρματα μάχης.
  Ο κόκκινος στρατός σε όλο το μήκος και το βάθος και των δυο μετώπων είχε τοποθετήσει νάρκες και συρματοπλέγματα, ενώ πίσω από αυτά περίμεναν τα αντιαρματικά πυροβόλα ZIS-76, τα οποία συνεχώς οπισθοχωρούσαν, πίσω από αυτά οι ΠΕΠ(Πολλαπλοί εκτόξευες Πυραύλων), γνωστές και ως κατιούσες έβαλαν συνεχώς κατά του προσωπικού των ναζί.
  Παρότι και στα δυο μέτωπα οι μεραρχίες των ναζί προχώρησαν στο μεν βόρειο μέτωπο μόνο 12 χλμ και στο δε νότιο μέτωπο γύρω στια 36-42 χλμ, είχε έρθει η ώρα της αντεπίθεσης και το κρυφτούλι απ' τις σοβιετικές τεθωρακισμένες στρατιές είχε τελειώσει, το ελατήριο είχε αρκετά συσπειρωθεί και είχε έρθει η ώρα της αντεπίθεσης.Η 5η τεθωρακισμένη στρατιά του Βατούτιν με μια αντεπίθεση αστραπή με 500 μεσαίου τύπου Τ-34/76, εξέθεσε τα βαριά TIGER PANTHER & FERDINAND ELEPHANT, οδηγώντας τας στην κωμόπολη Προχορόφκα όπου ήταν ανίκανα να κάνουν το οτιδήποτε. Τα ελαφρύτερα και πιο γρήγορα Τ-34/76( ο πρόγονος όλων των σύγχρονων αρμάτων) μπορεί από μακριά να μην μπορούσαν να αχρηστέψουν με ευκολία τους ναζί γίγαντες, όμως στα κάτω από 200 μέτρα τους λιάνιζαν. Καθότι πιο γρήγορα όταν τελείωναν τα πυρομαχικά, με διεμβολισμούς γκρέμιζαν την υπεροχή των waffen ss και της Totenkopf.
  Σε μια κόλαση πυρός οι ναζί και οι μεραρχίες των waffen ss οπισθοχώρησαν χωρίς να έχουν πια και την δυνατότητα να επισκευάσουν τα τραυματισμένα άρματα μάχης τους.
  Με τη λήξη της μάχης αυτής ο κόκκινος στρατός πήρε το πάνω χέρι και από τη μάχη του Κουρσκ και έπειτα δε σταματούσε πουθενά απελευθερώνοντας ολόκληρη την κεντρική και ανατολική Ευρώπη.
  Και όταν λέμε απελευθερώνοντας, εννοούμε και την Σκανδιναβία(Νορβηγία) και ένα μέρος της Φινλανδίας, παράλληλα με την Αυστρία νοτιότερα. Ας τελειώνουμε επιτέλους με το παραμύθι ότι ο κόκκινος στρατός όπου πήγε εισέβαλε με νέες κατοχές, δηλαδή στη Γιουγκοσλαβία η στη Ρουμανία έκανε κατοχή;
  Επειδή το ψέμα έχει κοντό ποδάρι ο κόκκινος στρατός απελευθέρωσε εκατομμύρια λαούς στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο και είναι τουλάχιστον ύβρις να εξισώνεται με το δημιούργημα του ιμπεριαλισμού που είναι οι ναζίδες.
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα.
  
  
  Διαβάστε για τη μάχη του Κούρσκ και εδώ.
  Με αφορμή ένα τραγούδι για την επική μάχη του Κούρσκ
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 11:28

  Μια εξέχουσα γυναικεία μορφή ...

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Μια εξέχουσα γυναικεία μορφή του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, ήταν και η Ιμπαρρούρι Ντολόρες, η θρυλική «Πασσιονάρια». Γεννήθηκε το 1895 στην Καλιάρτα, επαρχία Βισκαίας και ήταν κόρη ανθρακωρύχου. Το 1917 προσχώρησε στη σοσιαλιστική οργάνωση της πόλης Σομυρρόστρο, και άρχισε να γράφει στον εργατικό τύπο με το ψευδώνυμο Πασσιονάρια. Μερικά χρόνια αργότερα έγινε μέλος του κομμουνιστικού κόμματος Ισπανίας που ιδρύθηκε το 1920. Διεύθυνε κομμουνιστικές εφημερίδες και το 1930 έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΙσπανίας και το 1932 μέλος του Πολιτικού του Γραφείου. Στα 1932-1942 ήταν Γραμματέας της Κ.Ε. του ΚΚΙσπανίας.
  Από το 1931-1933 ήταν ένας από τους αρχισυντάκτες του κεντρικού οργάνου του κόμματος «Μούντο Ομπρέρο». Πιάστηκε και φυλακίστηκε έξι φορές. Κατά τη διάρκεια του 7ου Συνεδρίου της Τρίτης Διεθνούς το 1935 εκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής.
  Εκλέχτηκε βουλευτής του Ισπανικού κοινοβουλίου το 1936 και αντιπρόεδρος του το 1937.
  Ως ηγέτης του ΚΚΙσπανίας διαδραμάτισε ιδιαίτερο ρόλο στη διάρκεια του εθνικο-επαναστατικού αγώνα του Ισπανικού λαού κατά των φασιστών πραξικοπηματιών και των Ιταλών και Γερμανών εισβολέων 1936-39. από το 1939 έζησε στο εξωτερικό ως πολιτικός πρόσφυγας.
  Στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου αγωνίστηκε δραστήρια για την ενότητα του Ισπανικού λαού σε κοινό εθνικό μέτωπο για την ανατροπή του δικτάτορα Φράγκο ο οποίος ήθελε να σύρει την Ισπανία στον πόλεμο ως σύμμαχο της φασιστικής Γερμανίας. Ο γυός της Ρουμπέν (1920-1942) ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης σκοτώθηκε στη θρυλική μάχη του Στάλιγκραντ πολεμώντας κατά των φασιστικών ορδών.
  Το 1942 μετά το θάνατο του Ζ. Ντιάζ η Πασσιονάρια έγινε γενικός Γραμματέας του ΚΚΙσπανίας και το 1954 έκανε την εισηγητική έκθεση στο 5ο Συνέδριο του Κόμματος. Στις ομιλίες της στην ΚΕ του κόμματος οι ομιλίες της είχαν ως θέμα την κατάσταση στην Ισπανία και την τακτική του κόμματος, της ενότητας της εργατικής τάξης και όλων των δημοκρατικών δυνάμεων για την κατάλυση του δικτατορικού καθεστώτος του Φράγκο, την εξασφάλιση της εθνικής ανεξαρτησίας και του εκδημοκρατισμού της Ισπανίας. Στο 6ο συνέδριο του κόμματος (1960) μίλησε για την 40η επέτειο του κόμματος και εκλέχτηκε πρόεδρος του.
  Η Ιμπαρρούρι έγραψε πολλά βιβλία και άρθρα. Προέδρευσε της υποεπιτροπής της Κ.Ε. για τη συγγραφή της ιστορίας του κομμουνιστικού κόμματος της Ισπανίας (1960-1961). Το αυτοβιογραφικό της έργο μεταφράστηκε σε αρκετές γλώσσες (ρωσικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά κ.ά). Είναι επίσης ένας από τους συγγραφείς του έργου, ο πόλεμος και η επανάσταση στην Ισπανία του 1936-39.
  Η Ιμπαρρούρι υπήρξε από τα ιδρυτικά στελέχη της Παγκόσμιας Δημοκρατικής Ομοσπονδίας Γυναικών (1945) και διαδραμάτισε ενεργό ρόλο στο διεθνές δημοκρατικό κίνημα γυναικών. Τιμήθηκε με το διεθνές βραβείο Λένιν για την εδραίωση της ειρήνης των λαών και της απονεμήθηκαν τα παράσημα Λένιν και άλλα μετάλλια της ΕΣΣΔ.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 20.07.2009
• 11:58

  Οι Τουρκικές Προκλήσεις στο Αιγαίο και η Μαύρη επέτειος.

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  "Η Τουρκική προκλητικότητα", όπως την ονομάζουν διάφοροι μεγαλοσχήμονες δημοσιολόγοι, δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από την Ευρωενωσιακή και Νατοϊκή μη αναγνώριση εθνικού εναέριου, θαλάσσιου και υποθαλάσσιου χώρου στο Αιγαίο.
  "Η Τουρκική προκλητικότητα", δεν είναι μόνο ένα καπρίτσιο των "κακών στρατηγών" της Τουρκίας, δεν γίνεται επειδή η Τουρκική αστική τάξη ζητάει μεγαλύτερο εύρος δράσης στο θαλάσσιο και εναέριο χώρο του Αιγαίου.
  "Η Τουρκική προκλητικότητα" δεν πραγματοποιείται από μόνη της και έχει σημασία να δούμε από πότε ξεκίνησε και τελικά ποιους εξυπηρετεί.
  "Η Τουρκική προκλητικότητα" είναι αποτέλεσμα της Ευρωενωσιακής μη πραγματικής αναγνώρισης των δικών μας δικαίων, αναγνωρίζοντας την αλλαγή του αεροπορικού χάρτη του Αιγαίου από το 1997(συμφωνία της Μαδρίτης) και το 2003 όπου επίσημα η Ε.Ε , αποδέχονταν τη σταδιακή αλλαγή του καθεστώτος εθνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο.
  Εκτός λοιπόν από την από την εδώ και δεκαετίες προγενέστερη διευκόλυνση της παράνομης εισόδου των τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών στο Αιγαίο μέσω και από το ΝΑΤΟ, [το οποίο δεν αναγνωρίζει καμία εθνική κυριαρχία στο Αιγαίο(εξάλλου τα Νατοϊκά στρατηγεία της Νάπολης, Λάρισας και Σμύρνης προσδιορίζουν το Αιγαίο στους χάρτες τους ως αμιγώς Νατοϊκή περιοχή), η υποβάθμιση του ελληνικού FIR (δηλαδή την αρμοδιότητα ελέγχου της εναέριας κυκλοφορίας)] έρχεται και η διευκόλυνση της Ε.Ε., από τις ημερομηνίες που καταγράψαμε αποδεχόμενη ουσιαστικά τη συρρίκνωση του ελληνικού εναέριου χώρου από τα 10 στα 6 ναυτικά μίλια σε περιοχές που γίνονται τουρκικές ασκήσεις.
  Να σημειώσουμε εδώ πέρα, πως με αφορμή κάποιες ασκήσεις, η κάποιες έρευνες πετρελαίου στην περιοχή(όπως αυτές που διανύουμε), ότι κάθε δεκαετία τουλάχιστον μια φορά από το 1976, το 1987 και το 1996, η λεγόμενη "Τουρκική προκλητικότητα" με τη συναίνεση του Ευρωενωσιακού η Νατοϊκού Ιμπεριαλισμού, βάζει τις δύο χώρες να βρίσκονται στα πρόθυρα του πολέμου...
  Η πραγματικότητα όμως λέει ότι αυτούς που "ευχαριστούσε" δημοσίως ο κ. Σημίτης το Φεβρουάριο του 1996, είναι αυτοί που ουσιαστικά μαζί με την Ε.Ε., βάζουν πλάτες στους "συμμάχους" μας στο ΝΑΤΟ Τούρκους στρατηγούς να παραβιάζουν όποτε θέλουν το "συρρικνωμένο" από το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε ελληνικό FIR.
  Ενόψει και της σημερινής μαύρης επετείου των 35 χρόνων δηλαδή από την τουρκική κατοχή, παράλληλα με τις έρευνες για πετρέλαιο λίγο έξω από την Κάρπαθο στα Ελληνοκυπριακή μεθόριο, δεν θεωρούμε καθόλου απίθανη μια παρόμοια εξέλιξη με τις προηγούμενες εξάλλου έχουν περάσει και 13 χρόνια από την προηγούμενη αρνητική εξέλιξη.
  
  Ρ. Κολλεκτίβα.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 18.07.2009
• 00:54

  Δόξα και τιμή στο ΔΣΕ...

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Σήμερα γυρίσαμε στα πάτρια εδάφη και μόλις ανοίξαμε το laptop για να δούμε και τα red blogs.
  Συνδυάσαμε την εκδρομή και τις υπόλοιπες φετινές διακοπές με αφετηρία το 18ο αντιιμπεριαλιστικό διήμερο της ΚΝΕ, τη γνώση και την ιστορία των αγώνων του λαού μας για ελεύθερη πατρίδα και πανανθρώπινη την λευτεριά.
  Δεν θα πούμε περισσότερα μιας και τόσα έχουν ειπωθεί και γραφτεί για αυτό, εξάλλου σε μια απ' τις επόμενες αναρτήσεις θα μιλήσουμε και γι αυτό και για το ιστορικό της μετά εκδρορμήε, ωστόσο τώρα το μόνο που θα αναδείξουμε είναι το κολάζ με μερικές φώτο απ' το Νεστόριο και τη Λυκοράχη.
  
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα.
  
  ΥΓ* Σφε Rizobraker, για ποδόσφαιρο θα μιλήσουμε από το collectiva sports στα μέσα Αυγούστου γιατί τώρα είναι και νωρίς και η θεματολογία δεν συνταυτίζεται με το φώτο κολάζ και την ανάρτηση.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 06.07.2009
• 10:57

  Τα κάνουν όλα και μάλιστα αποτριχωμένοι...

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  "Ευπειθώς αναφέρω πως είμαι έτοιμος για όλα κ. διευθυντά!!!"
  Σενάριο επιστημονικής φαντασίας , η σενάριο εργοδοτικής τρόμο-ασυδοσίας με τις πλάτες των κομμάτων του ευρωμονόδρομου;
  Το δεύτερο "μάλλον" είναι και το πιο πιθανό, για να μην πούμε το μοναδικό σίγουρο.
  Χωρίς να πούμε και πολλά μιας και η ραστώνη του φετινού θέρους μας έχει εξαφανίσει κάθε ίχνος όρεξης για γραφή στο ιστολόγιο, αυτό που ακούσαμε μας έβγαλε απ' τα ρούχα μας.
  Εταιρεία ενοικιάσεως εργαζομένων [απ' αυτές που με νόμο το "καλοκάγαθο" και "σοσιαλιστικό" ΠΑΣΟΚ πέρασε (με την ανοχή του προπάντως "φιλεργατικού" ΣΥΝ, στην δεκ' του 90 και σήμερα η κυβέρνηση του "σεμνά και ταπεινά" εφαρμόζει πάντα με την αγαστή συνεργασία του ΛΑΟΣ και της ηγεσίας της ΓΣΕΕ) και βεβαίως νομιμοποίησε], ζητάει από εργαζόμενους (που προορίζονται για ξενοδοχειακές μονάδες), να υπογράψουν κάτι σαν συμβόλαιο, πως δεν συνδικαλίζονται, πως δεν θα έχουν σχέση με τα ταξικά συνδικάτα, πως θα είναι έτοιμοι για όλα και φυσικά να υποστούν ολική αποτρίχωση, να κάνουν γυμναστήριο, να περιποιούνται την εξωτερική τους εμφάνιση και να χαμογελούν βρέξει χιονίσει(ούτε σε xxx movie να παίζουν).
  Τέτοιους εξευτελισμούς της αξιοπρέπειας των εργαζομένων σίγουρα δεν είχαμε στις "κακές" κατά το καπιταλιστικό σύστημα σοσιαλιστικές χώρες, ωστόσο είχαμε, έχουμε(από τώρα) και θα έχουμε(όσο θα έχουμε τον καπιταλισμό και την Ε.Ε. πάνω απ' το κεφάλι μας) σε κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα του ελεεινού μονοπωλιακού καπιταλισμού, από τον κόσμο του θεάματος έως και τα super market, τον επισιτισμό και τα ξενοδοχειακά καταλύματα πια.
  Δεν θα πούμε τίποτα παραπάνω, γιατί πλέον ο καθένας έχει και τις δικές του ευθύνες, ενδεχομένως πολύ λίγες, πολύ μικρές αλλά και πολύ συγκεκριμένες, γι' αυτό και όχι ακατόρθωτες.
  Αν το να περάσει κάποιος το χαντάκι για την καλυτέρεψη της ζωής του απαιτεί αγώνα και είναι πολύ δύσκολο (μια φορά δύσκολο) να το περάσει, ας σκεφτεί και αυτό. Τι είναι πιο δύσκολο να ζει κανείς στο απέραντο βούρκο με τα περιττώματα που άλλοι του δημιούργησαν(ο καπιταλισμός) και να τσαλαβουτά σε αυτόν, η να αγωνίζεται για αξιοπρέπεια διεκδικώντας μια καλύτερη ζωή;
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα
  
  ΥΓ* (Άσχετο με το θέμα)
  Σίγουρα όλοι έχουμε τάσεις βαρεμάρας και κανείς από εμάς τους red bloggers δεν είναι ούτε επίσημη φωνή του κόμματος, δεν εκπροσωπεί το κόμμα, ούτε φυσικά παίζουν και κανένα σοβαρό ρόλο τα ιστολόγια μας, δεν είναι και δεν αποτελούν κανένα δημοσιογραφικό όργανο και πολύ περισσότερο δεν είναι κανένα κίνημα, ούτε υποκαθιστούν τα καθήκοντα μας που είναι πόρτα πόρτα, στο σωματείο και στο δρόμο.
  Ωστόσο όμως μεταξύ υπάρχει κάτι που μας δένει πέραν του ιδεολογικού, ο κοινός τρόπος σκέψης και ανάγκης ο ένας να διαβάζει τον άλλο. Κάνοντας αυτό που μας αρέσει και ερχόμενοι σε επικοινωνία με ομοίους και ομοίες μας, ο καθένας και η κάθε μια λιγότερος και λιγότερη, είναι όπως και να 'χει μια φίλη και ένας φίλος λιγότερος και οι red bloggers δεν είμαστε μόνο φίλοι αλλά και σ/φοι...
  Σύντροφοι που γράψατε πως ίσως σταματήσατε ξανασκεφτείτε το γιατί μας ήδη λείπετε και μόνο στην ιδέα πως θα σας χάσουμε, γράφετε όποτε θέλετε έστω και μια φορά το χρόνο, αλλά γράφετε...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 28.06.2009
• 14:13

  Ο πάτος του αντικομμουνισμού δεν έχει πάτο...

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Αρκετά με τις αντικομουνιστικές μπαρούφες που πετιούνται απ' εδώ και από εκεί ωσάν ρύζι σε γάμο.
  Είπαν πολλά και επειδή το ΚΚΕ δεν είναι κανένα τυχαίο κόμμα, 9ο+ χρόνια βρίσκεται στο κουρμπέτι, είναι πλέον σαφές και στον πλέον αφελή(αμφιβάλουμε αν υπάρχουν τέτοιοι), ότι έχουν γνώση οι φύλακες.
  Το ΚΚΕ κ. Λαζόπουλε [που σαφώς και δε σας βάζουμε στο ίδιο τσουβάλι με όλους τους παρακάτω, ούτε φυσικά στην φώτο με την οικογένεια του υπουργού προπαγάνδας του 3ου Ράιχ (εξάλλου θα ήταν μια αστεία και κακόγουστη προβοκάτσια), ωστόσο όμως έχετε και εσείς τις αντιΚΚΕ αγωνίες σας], ούτε σε πολυκατοικία μένει, αλλά ούτε και σε μονοκατοικία, όπως λέγατε στην τελευταία σας εκπομπή για την μη προσπάθεια ενότητα της αριστεράς δείχνοντας το ΚΚΕ γιατί δεν πήγε στο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, με αφορμή την "πρόθεση παραίτησης" του κ. Αλαβάνου από το χώρου του.(Λες και αυτό μας αφορά, όπως δεν μας αφορούν τα εσωτερικά κανενός κόμματος). Το ΚΚΕ αγαπητέ κύριε, μένει στους δρόμους σταθερά με τους εργαζόμενους εδώ και χρόνια προειδοποιώντας τους για αυτά που θα βρουν μπροστά τους και εσείς φυσικά βάζετε τις αριστερές σας τρικοκλοποδιές όπως μπορείτε
  Το ΚΚΕ κ. των ΜΜΕ(εξαπάτησης), είναι εδώ και όσο και αν προσπαθείτε να το εξαφανίσετε επιμελώς αυτό δεν μπορεί να γίνει. Δεν εξαφανίζεται κάτι που για περίπου 1.000.000 Έλληνες των φτωχών και λαϊκών στρωμάτων είναι το μοναδικό αποκούμπι, το γνωρίζετε καλά όλοι όσοι τραβάτε κουπί με τους εργοδότες σας και απευθύνεστε μόνο σε εμάς όταν χάνετε τις δουλειές σας. Γνωρίζετε πως δεν υπάρχει ούτε ένας λαϊκός αγώνας που να έχει κερδηθεί στην νεοελληνική ιστορία, που το ΚΚΕ να μην έχει βάλει τη σφραγίδα του. Ωστόσο όμως είναι τουλάχιστον συντεχνιακός τυχοδιωκτισμός να ζητάτε την βοήθεια του όταν το έχετε ανάγκη, και όταν εργοδότες σας το ζητούν να κρύβετε τα πάντα επιμελώς γύρω απ' αυτό.
  Το ΚΚΕ κύριοι του ΠΑ.ΟΣ δεν είναι σαν τα μούτρα σας να κάνει πολιτικές κολοτούμπες από τη μια στιγμή στην άλλη.
  Αξιότιμοι κ. της προβοκάτσιας που πότε ονομάζετε "αριστερός ψάλτης της δεξιάς", πότε ονομάζετε "Γερμανός και τα οικονομικά του ΚΚΕ", πότε ονομάζετε "συνδιαλλαγή η μη για κομμουνιστή πρόεδρο της δημοκρατίας", πλανάστε πλάνην οικτρά αν νομίζετε πως θα πιάσουν οι λάσπες σας.
  Σας προτρέπουμε να κοιτάξετε τα "υπέροχα μούτρα σας"(ωσάν άλλοι νάρκισσοι), στις λίμνες με τα βρωμόνερα της προβοκάτσιας σας. Αν θέλετε φυσικά μετά, μπορείτε να βουτήξετε για να αγκαλιάσετε τα σε συνεχόμενη εναλλαγή προσωπεία σας. Εσείς ξέρετε τόσο καλά να τα βάζετε για να κρύψετε την "καθαρότητα του προσώπου σας".
  Φυσικά αυτό δεν πρόκειται να το κάνετε γιατί είστε το καλύτερο πολιτικό προσωπικό της άρχουσας τάξης και των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων και διαχέεται το ταξικό τους μίσος με όλο σας το είναι.
  Δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία πως θα σταματήσετε, ακόμα και όταν εξευτελίζεστε διαρκώς από την ίδια την πραγματικότητα, γιατί είναι προφανές ότι όταν φτάσετε στον πάτο του εξευτελισμού(αυτό το έχετε κάνει)μετά δεν υπάρχει άλλος πάτος και όταν υπάρχει έστω και η υποψία του, εσείς συνεχίζετε να σκάβεται ξεθάβοντας φαντάσματα και ψέμματα της εποχής Παπάγου, γιατί η συνήθεια του αντικομμουνισμού δεν είναι ούτε καν η δεύτερη, αλλά η κυρίαρχη πρώτη σας φύση.
  
  Γ.Κ.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 23.06.2009
• 18:43

  Ξεκίνησε η προετοιμασία....

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Ουσιαστικά βάση ημερολογίου το καλοκαίρι ξεκίνησε χτες και μαζί με αυτό ξεκίνησε και η προετοιμασία, (όχι των ΠΑΕ, εξάλλου αυτή δεν μας αφορά, αλλά η δική μας που είναι και το τοπικό μέρος των διακοπών μας.)
  Έτσι χωρίς πολλές περιστροφές πραγματοποιήσαμε την πρώτη μας 65ρα και μάλιστα σε διαδρομές που συνδύαζαν όλη σχεδόν τη μορφολογία της επαρχίας Κυδωνίας. Ξεκινούσαν από κάμπους και τα "πορτοκαλοχώρια", μεταφέρονταν σε βουνά, επέστρεφαν στους κάμπους και τους λοφίσκους της ίδιας επαρχίας με τελική κατάληξη τις παραλίες της.
  Ο χειμώνας πάντα μας αφήνει τα σημάδια του πάνω μας και φέτος ήταν πολλά πράγμα που σημαίνει πως για την υγεία μας πρέπει να κάνουμε και ορισμένες "θυσίες" τι οποίες φυσικά πάντοτε τις πραγματοποιούμε με περισσή χαρά.
  Εδώ και δέκα μέρες στο χαλαρό κάθε απόγευμα συνδυάζουμε διαδρομή με κολύμπι, χτες όμως θυμηθήκαμε τις καλές μας ημέρες όμως στο διπλάσιο χρόνο σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια.
  Ξεκινήσαμε στις 15:30 απ' το σπίτι με μερικές διατάσεις και σιγά σιγά πήραμε τους δρόμους στην κυριολεξία, ενώ λίγο πριν ξεκινήσουμε είχαμε ανεβάσει ένα άρθρο στο κεντρικό ιστολόγιο.
  Φυσικά η καλή διαδρομή συνδυάζει σχεδιασμό στο χάρτη, ταχύμετρο με πολλαπλές δυνατότητες και συναρτήσεις και φυσικά παλμογράφο για οικονομία στην κατανάλωση ενέργειας από πλευράς αναβάτη δηλαδή ημών, ενώ παράλληλα πριν το ξεκίνημα πρέπει να έχει καταναλωθεί πλουσιοπάροχο γεύμα τουλάχιστον 1500 θερμίδων πλούσιο σε σίδηρο, πράσινους υδατάνθρακες, φρούτα, άφθονο νερό και καθόλου μα καθόλου οινοπνεύματος για να μην υπάρξει κατακράτηση υγρών.
  Ο σχεδιασμός έιχε ως εξής:
  1ο Κομμάτι Χανιά - Φουρνές -Μεσκλά -Φουρνές - Αλικιανός - Μπαπιόλο - Μανωλιόπουλο.
  2ο Κομμάτι Μανολιόπουλο - Γεράνι - Πλατανιάς - Αγία Μαρίνα -Σταλός - Αγ. Απόστολοι.
  Στο δεύτερο κομμάτι περιελάμβανε στάση και ξεκούραση για 10 λεπτά μιας και κάναμε το λάθος να μην βάλουμε το κλασσικό ποδηλατικό κολάν παντελόνι και τα αγωνιστικά παπούτσια με τα τακάκια που κλειδώνουν στα πετάλια με αποτέλεσμα να μας έχει βγει η κούραση με πόνους στις πατούσες....
  Από τους Αγ. Απόστολους έως τη Χ. Ακτή είναι περίπου ένα χιλιόμετρο και δεν το υπολογίζουμε καν ως διαδρομή, όπου κάναμε κολύμπι με διαλείμματα περί της μιας ώρας.
  Το τρίτο κομμάτι της διαδρομής ήταν Χ. Ακτή - Χανιά, δηλαδή μια απόσταση 5 χιλιομέτρων που και αυτή δεν λογίζεται ως διαδρομή μιας και η Χ. Ακτή είναι μέσα στα Χανιά, είναι το κοντινότερο δυτικό και μεγάλο προάστιο μαζί με το νοτιότερο Μ. Τοίχο.
  Αν πάει έτσι ολόκληρο το καλοκαίρι θα είναι τέλεια αλλά εδώ πρέπει να σημειώσουμε πως δεν είναι εύκολο να χτυπάμε κάθε μέρα πενηντάρες όπως το κάναμε προ πενταετίας και τα χρόνια αρχίζουν μαζί με τα παραπανίσια κιλά να κάνουν την δραματική αλλά νομοτελειακή τους εμφάνιση.
  Φυσικά οι διακοπές για μας ήταν πάντα συνδεδεμένες με ένα ποδήλατο μια μπάλα, με μερικά μαγιό, όπως επίσης και τα νησιά που παλαιότερα επισκεπτόμασταν ειδικά των ανατολικών Κυκλάδων.
  Η λεγόμενη προπόνηση για μας δεν έχει να κάνει σε καμία περίπτωση με τον πρωταθλητισμό, ούτε φυσικά με κανένα καταναγκαστικό έργο, αλλά με μια διασκεδαστική σχέση ανάμεσα στη γυμναστική, στη χαρά, στο παιχνίδι και στο ταξίδι.
  
  Σ/φοι και Σ/φισες σας ευχόμαστε καλό Καλοκαίρι.
  
  ΥΓ*
  Κατόπιν καταγγελιών συνιστολόγων αναγνωστών και φίλων μεταφέρουμε ετούτη τη δημοσίευση του collectivasports εδώ για να υπάρχουν σχόλια...
  Έχει να πέσει δούλεμα....χεχεχε
  
  Collectiva Sports.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 17.06.2009
• 10:03

  ΠΑ.ΟΣ....

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Προβοκάρουν κάνοντας Αντικομμουνισμό που θα ζήλευαν οι αλήστου μνήμης "Χίττες" του αρχιπράκτορα των Βρετανών Γρίβα, λειτουργούν σαν ιεροφάντες της αντιΚΚΕ εκστρατείας Συκοφαντόντας κατά βούληση με Οχετούς διαρκείας ανοίγοντας το δρόμο για υποθέσεις τύπου Καθαρά χέρια.
  Ναι είναι οι νέοι πολιτικοί ένοικοι της Ιπποκράτους που συμπεριφέρονται ωσάν Καίσαρες λες και κυβερνούν αυτοί στη Δημαγωγία, τον καιροσκοπισμό αλλά και τις ρατσιστικές ατάκες περί μηδενικής ανοχής στους μετανάστες, κάνοντας το ΛΑ.ΟΣ, να μοιάζει σκουριασμένο μπιχλιμπίδι στη σκιά τους.
  Ιδού οι "Σοσιαλιστές" του ΠΑΣΟΚ, μάλλον του ΠΑ.Ο.Σ(Πασοκικός Ορθόδοξος Συναγερμός), αφού μαζί τράβηξαν το κουπί της προβοκάτσιας εις βάρος του ΚΚΕ και τώρα οι ίδιοι (της Ιπποκράτους) το ομολογούν ανοικτά σε εσωτερικό κείμενο τους σε μέλη και στελέχη τους.
  Δεύτερη φύση η προβοκάτσια(διαβάστε εδώ) και για να προλάβουμε ορισμένους και ορισμένες καλοθελητές, να πούμε τούτο, πως ο Ριζοσπάστης όταν δημοσιεύει τέτοιου είδους ειδήσεις σίγουρα έχει και τα αποδεικτικά στοιχεία δεν είναι σαν όλους τους άλλους, γιατί αν ήταν θα υπήρχαν έστω και μαλακές αντιδράσεις για το άρθρο που ανέδειξε την αντιΚΚΕ νοοτροπία του ΠΑΣΟΚ, τέτοιες αντιδράσεις δεν είχαμε και ούτε θα έχουμε γιατί πολύ απλά το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑ.ΟΣ αγκαλίτσα στρώνουν το έδαφος για τα χειρότερα που η Ε.Ε ετοιμάζει.
  Απλά πρέπει να γνωρίζουν πως στο ΚΚΕ δεν πιάνουν ούτε απειλές ούτε προβοκάτσιες και πως αργά η γρήγορα αποκαλύπτονται "γιατί το ψέμα έχει κοντό ποδάρι", απλά τους λέμε πως όσο περισσότερο προβοκάρουν διασπείροντας ψέμματα τόσο θα μας βρίσκουν μπροστά τους.
  Εκτός πάλι αν δεν είναι στα καλά τους και πιστεύουν στα σοβαρά πως θα φοβίζουν το ΚΚΕ με την επίδειξη αντικομμουνισμού τους; Μάλλον δεν έχουν αίσθηση του τι πράττουν και καλό θα ήταν να μελετήσουν τη νεοελληνική ιστορία, όπου κάθε λαμπρή σελίδα της είχε τη σφραγίδα ενός μόνο κόμματος του ΚΚΕ. Ίσως τότε μάθουν πως όσο μας προκαλούν τόσο μας κάνουν πιο δυνατούς τελεία και παύλα.
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 13.06.2009
• 18:10

  Ο ρατσισμός είναι η πιο βίαιη μορφή του ταξικού μίσους των ιμπεριαλιστών.

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Το "από την πόλη έρχομαι και στη κορφή κανέλα" που λέει και ο πάνσοφος λαός, θα μπορούσε εύκολα να μεταφραστεί "απ' την Ασία έρχομαι γιατί με βομβαρδίζεις".
  Ο τίτλος αυτού το άρθρου περικλείει τα κυρίαρχα συναισθήματα της Ε.Ε για τους λαούς, αλλά και τα δικά μας για την Ε.Ε των πολυεθνικών που ουδεμία σχέση έχει με την Ευρωπαϊκή Ήπειρο και τους λαούς της.
  Μάλιστα κύριοι υπηρέτες της Ε.Ε των πολυεθνικών, του διεθνοποιημένου κεφαλαίου, του αντικομμουνισμού, των ιμπεριαλιστικών πολέμων, της πανάθλιας κυρίαρχης ιδεολογίας σας της ανταγωνιστικότητας και της επιχειρηματικότητας δηλαδή, η Ε.Ε είναι μια κατευθυνόμενη πύλη εισόδου για τους "άθλιους" όπου γης από εσάς τους ίδιους, για να τους ξεζουμίσετε "χωρίς σάλιο" για δεύτερη φορά. Την πρώτη μπορεί να είχατε βομβαρδίσει την οικογένεια τους και το σπίτι τους, στην πρώην χώρα τους(γιατί αποκαΐδια - προτεκτοράτα τους αφήσατε για μετά) ούτως ώστε να αποκομίσετε ακόμα περισσότερα κέρδη με την επερχόμενη μαζική μετανάστευση, με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια δηλαδή.
  Η Ε.Ε είναι το χειρότερο, το πιο βρωμερό, από άποψη και συνθηκών και ιδεολογίας κελί (για να μην πούμε στρατόπεδο συγκέντρωσης) που γνώρισε η ανθρωπότητα απ' τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο και έπειτα για εκατομμύρια "εξαθλιωμένους".
  Δεν υπάρχουν λαθραίοι και μη μετανάστες γιατί δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι. Ετούτοι οι τρομαγμένοι απόκληροι απ' τις δικές σας στρατηγικές γίνονται πολλαπλά εξασθενημένοι γιατί αυτό σας βολεύει. Τα περί λαθραίων, είναι δικά σας φληναφήματα μήπως και αφομοιώσετε αυτού του είδους το εργατικό δυναμικό με όρους δουλείας και μάλιστα χωρίς καμία αντίδραση. Σκοπός σας είναι να μεγιστοποιήσετε τα κέρδη σας δηλαδή να τους εξοντώσετε σε εξαντλητικά ωράρια και να τους πετάξετε σαν μια στημένη λεμονόκουπα στα σκουπίδια σας, όταν θέλετε ένα κέντρο όπως το κέντρο των Αθηνών, ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο για τις πολυεθνικές σας.
  Αυτή είναι η Ε.Ε σας, που ως ένας άλλος βραχίωνας του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, συμμετέχει συνδιοργανόνοντας πολέμους η δικτατορίες στην Ασία, την Αφρική , η οπουδήποτε αλλού, πετυχαίνοντας μαζικές "αποδράσεις" από μερικές χιλιάδες ανθρώπους , ιθαγενείς των χωρών τους.
  Οι περισσότεροι μέσα από τα υπό διάλυση κράτη που κατάγονται, ψάχνουν τρόπο διαφυγής προς την "εύπορη", όπως τους την έχετε παρουσιάσει δύση και κάνουν το βήμα, για να ζήσουν σαν άνθρωποι ταξιδεύοντας κάτω από αντίξοες συνθήκες, με κίνδυνο την ίδια τους την ζωή για ένα καλύτερο αύριο. Φυσικά αντί για ένα καλύτερο αύριο έχουν συναντήσει επανειλημμένως την κρατική και παρακρατική βία, την καταστολή και το καλλιεργημένο από τους εκάστοτε άρχοντες μίσος.
  Σήμερα φυσικά αντιμετωπίζουν και άλλα ζητήματα που έχουν να κάνουν με την απεραντοσύνη του ταξικού μίσους που η ίδια η Ε.Ε έχει δημιουργήσει, που θέλει τους μετανάστες τσάμπα εργατικό δυναμικό και πριν αυτό προλάβει να οργανωθεί για να ζητήσει τα αυτονόητα, τους ετοιμάζουν και στρατόπεδα συγκέντρωσης για τη λεγόμενη επαναπροώθηση για που όμως, σε μέρη που δεν μπορούν γυρίσουν γιατί δεν υπάρχουν ούτε καν πρεσβείες;
  Οι μετανάστες είναι τμήμα της εργατικής τάξης και ως τέτοιο το αντιμετωπίζουμε και εμείς που στεκόμαστε αλληλέγγυοι. Φυσικά και το μεγάλο κεφάλαιο στέκεται σε αυτούς , αλλά από την απέναντι όχθη χύνοντας το ταξικό του δηλητήριο πάνω τους. Δεν ήταν ποτέ και δε μπορεί εκ των πραγμάτων να γίνουν "πράκτορες" των διαλυμένων πρώην χωρών τους, όπως προπαγανδίζουν τα φερέφωνα και οι καλοθελητές του μίσους, όλοι αυτοί οι λαϊκίζοντες και αλλοπρόσαλλοι γκεμπαιλίσκοι, τα νέου τύπου και κοπής φασιστοειδή που δεν είναι και φασίστες γιατί ό φασισμός συν τοις άλλοις έχει και μια θεωρητική βάση.
  Τα εν λόγω φερέφωνα, είναι αυτά που εστιάζουν στην κινδυνολογία, στη φοβία και στη διαδεδομένη (αναληθή τις περισσότερες φορές, έως σχεδόν πάντα) πληροφορία που έχει ως αφετηρία τα ΜΜΕ(ξαπάτησης) και ως στόχο το χαμηλό υπογάστριο του κόσμου αλλά και την λειψή ιστορική του παιδεία, την ημιμάθεια που το αστικό κράτος του την έχει καλλιεργήσει για να δημιουργεί κέρδη σε αυτούς που αυτό υπηρετεί ως πολιτικό προσωπικό.
  Προφανώς κάτι τέτοια γκρουπούσκουλα το σύστημα τα αγκαλιάζει και τα αξιοποιεί καταλήλως για να κάνει τη δουλειά του, και η δουλειά του είναι να ξεγελά, να εμπαίζει και να περιφρονεί τον ταξικό του αντίπαλο, πέραν της εκμετάλλευσης που πραγματοποιεί πάνω του με κάθε τρόπο.
  Το ρατσιστικό μίσος είναι πάνω απ' όλα ταξικό μίσος και οι Έλληνες εργάτες πρέπει με κάθε τρόπο να υπερασπιστούν τους μετανάστες συναδέλφους τους που η Ε.Ε και το μεγάλο κεφάλαιο έχουν βαλθεί να ξεζουμίσουν με κάθε τρόπο.
  Οι μετανάστες είναι το πιο εξαθλιωμένο τμήμα της εργατικής τάξης, που η εργοδοσία χρησιμοποιεί για να ξεζουμίσει όσο γίνεται πιο πολύ. Το μεγάλο κεφάλαιο τους χρησιμοποιεί για να πιέσει αφόρητα το ανοργάνωτο και διασπασμένο τμήμα της εργατικής τάξης της χώρας εκπίπτοντας το σε χειρότερους εργασιακούς όρους. Με τον τρόπο αυτό η άρχουσα τάξη και το πολιτικό της προσωπικό στρώνει τον δρόμο για το νέο εργασιακό μεσαίωνα και ένα νέο διαίρει και βασίλευε μέσα στις χώρες της Ε.Ε.
  Αυτά φυσικά δεν γίνονται ούτε από μόνα τους ούτε και αυτόματα. Εδώ πέρα χρειάστηκε και η συμβολή του εργατοπατερισμού, όλων εκείνων των συμβιβασμένων ηγεσιών της ΓΣΕΕ, που ποτέ δεν έκαναν δράμι για την υπεράσπιση Ελλήνων και ξένων εργατών και δεν έκαναν τίποτα για να οργανώσουν τους τελευταίους στα σωματεία τους.
  Τώρα όσο ποτέ άλλοτε χρειάζεται ένα ισχυρό ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα όπως το ΠΑΜΕ, που θα οργανώσει και θα ενώσει Έλληνες και ξένους εργάτες στη βάση της κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και θα αντιπαλέψει λυσσαλέα την λαγνεία του μεγάλου κεφαλαίου για παραπάνω κέρδη.
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 08.06.2009
• 12:04

  Ευρωεκλογές τέλος, πάμε για νέους αγώνες.

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Η αυλαία των ευρωεκλογών έπεσε και μέσα στο γενικευμένο κλίμα αντικομμουνισμού, την ταχυδακτυλουργική προσπάθεια εξαφάνισης του ΚΚΕ από τους δημοσκόπους εδώ και δύο χρόνια περίπου, την καθολική επίθεση βρωμιάς απ' όλες τις πλευρές και τις συνθήκες εθνικών εκλογών που πραγματοποιήθηκαν αυτές οι ευρωεκλογές, το ΚΚΕ όχι μόνο έμεινε σταθερό αλλά υπήρξε αρκετός κόσμος που "πέρασε το χαντάκι" και έκανε το παραπάνω βήμα.
  Υπήρξε αρκετός νέος κόσμος που με ένα χαμόγελο καλωσόρισε η πάντα λιτή, σοβαρή, ευφυέστατη, ευγενέστατη και καλοπροαίρετη γγ της ΚΕ του κόμματος, που παρά τις ιδεολογικές διαφορές που μπορεί να έχουν με το κόμμα μας τους ευχαρίστησε από την πρώτη κι όλας ανακοίνωση για το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών επειδή έκαναν το βήμα παραπάνω. Μπράβο στο κόμμα μας γιατί και αυτό δείχνει το χάος που το χωρίζει από όλους τους άλλους.
  Για το ΚΚΕ το αποτέλεσμα ήταν και πρέπει να είναι θετικό και πως να μην είναι, όταν το περίπου 8,5% πραγματοποιήθηκε μέσα στις συνθήκες που προαναφέραμε και μόνο θετικά μπορεί να το δει κανείς.
  Οι κομμουνιστές κάνουν δουλειά μυρμηγκιών πόρτα - πόρτα και χωρίς ποτέ να κουράζονται παλεύουν για να δυναμώσουν το κόμμα. Ωστόσο έχουμε την αίσθηση ότι πρέπει να βρεθεί μια φόρμουλα - λύση για τη μετακίνηση τους. Είναι μεγάλο εκείνο το ποσοστό των ετεροδημοτών που ανήκουν στη λαϊκή οικογένεια, είναι ψηφοφόροι του κόμματος και δεν μπορούν να μεταφέρονται εύκολα απ' το ένα σημείο της χώρας στο άλλο για να το υπερψηφίσουν και πρέπει να δούμε πως θα διενεργήσουμε σε αυτή την περίπτωση. Οι κομμουνιστές και ιδιαίτερα του ΚΚΕ πρέπει να πυκνώσουν και να μεγαλώσουν ακόμα παραπέρα τους δεσμούς τους με τους φυσικούς τους συμμάχους (εργατική τάξη, μικρομεσαίους και φτωχούς αγρότες αλλά και με τους μικρομεσαίους και τους αυτοαπασχολούμενους της πόλης), γιατί τότε και μόνο τότε η αγανάκτηση θα παίρνει ταξική κατεύθυνση.
  Αν όλοι κάτω απ' αυτές τις δύσκολες συνθήκες πηγαίναμε να υπερψηφίσουμε το κόμμα, θα επιβεβαιώνονταν όλες οι κρυφές δημοσκοπήσεις που είχαν τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΝΔ και με την αποχή που υπήρξε, το περίπου 8,5% μπορεί να ήταν το ποσοστό που θα μας οδηγούσε και στον τρίτο και όχι μόνο ευρωβουλευτή, παρά ταύτα όχι μόνο πήγαμε καλά, αλλά μπορούμε και καλύτερα.
  Αυτό φυσικά δε σημαίνει πως ο αντικομμουνισμός τους δε θα συνεχιστεί και δεν είναι τυχαίο το φορτωμένο ποσοστό του ΛΑΟΣ απ' τη ΝΔ. Αντικειμενικά είδαν και εκτίμησαν πως δεν μπορούν όλοι μαζί, (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, αστικό πολιτικό σύστημα και δημοσκόποι να συρρικνώσουν το ΚΚΕ), με τις φούσκες του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και των Οικολόγων - Πράσινων και ενίσχυσαν το κόμμα του πιο προχωρημένου αντικομμουνισμού, το αναχρονιστικό και ρατσιστικό ΛΑΟΣ που μιλάει στο πιο χαμηλό υπογάστριο του "αμόρφωτου" λούμπεν νεοέλληνα.
  Το ΛΑΟΣ είναι ένα κόμμα που κάθε είδους φασιστοειδές του χειρίστου είδους βρίσκει λόγο για να ξερνά μπόχα και μισανθρωπική δυσωδία. Το ΛΑΟΣ δεν είναι φασιστικό κόμμα, αλλά κάτι ακόμα χειρότερο. Είμαστε σίγουροι και πιστεύουμε πως ο αντικομμουνισμός θα συνεχιστεί, θα είναι σε ακόμα μεγαλύτερη έκταση και ένταση και να είστε σίγουροι και σίγουρες πως το ποσοστό που ανησύχησε το σύστημα δεν ήταν η κατευθυνόμενη αύξηση του ΛΑΟΣ, αλλά η σταθερή πορεία του ΚΚΕ, εξάλλου υπάρχουν σενάρια ήδη από το 2007 μετά τις εθνικές εκλογές να το στείλουν δημοκοπικά στο 18% όπως το έκαναν με τον ΣΥΝ/Σύριζα στο 23%, τον οποίο ενίσχυαν για να "ισοπεδώσει" το κόμμα μας και τελικά έφτασε το 4,5%, ενώ θεωρούμε αμφίβολη τη συμμετοχή του στην επόμενη βουλή(όταν το φωνάζαμε μας έλεγαν σε σχόλια πως θα εξαφανιστούμε). Το ΛΑΟΣ κάνει τον πιο χοντροκομμένο και εφυλιοπολεμικό αντικομμουνισμό(αυτός χρειάζεται τώρα και όχι ο επιστημονικός του ΠΑΣΟΚ του ΣΥΝ και των αναρχο-αριστεριστών), ασχέτως πως μπορεί στις επερχόμενες εκλογές να μην είναι ούτε αυτός στη βουλή όπως και οι κάτω απ' αυτόν για τους λόγους που όλοι γνωρίζουμε.
  Ας μην μας κάνει εντύπωση το ποσοστό που θα μας δώσουν όλο το επόμενο διάστημα οι εταιρίες δημοσκοπήσεων, η ένα κομμάτι τους, γιατί κάποιες από αυτές θα μας ρίξουν ξανά στο 5,5% ίσως και λιγότερο. Εξάλλου είναι τοις πάσι γνωστό ότι οι δημοσκοπήσεις είναι μια απ' τις μορφές αποπροσανατολισμού της κοινωνικής συνείδησης.
  Πήγαμε καλά, μπορούμε και καλύτερα και τα καλύτερα σ/φοι και σ/φισες δεν έχουν έρθει ακόμα, εξάλλου το προνομιακό πεδίο μας είναι οι αγώνες και μόνο αυτοί και "έχουμε να 'ξάνουμε πολύ μαλλί ακόμα" όπως έλεγε και ο Χαρίλαος.
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 05.06.2009
• 02:14

  Συν/ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑΟΣ και Οικολόγοι Πράσινοι. Τα μεγάλα ανώδυνα αναχώματα.

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Συν/ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑΟΣ, Οικολόγοι Πράσινοι και διάφορα άλλα γρκουπούσκουλα διαφόρων "αριστερό - δεξιών" αποχρώσεων που φυσικά δεν θα αναφερθούμε σε αυτούς χάριν χρόνου.
  Όλοι μαζί αποτελούν συστημικά αναχώματα, βαλβίδες ασφαλείας και ανώδυνες ομαδούλες για το κοινωνικοπολιτικό σύστημα τον καπιταλισμό δηλαδή, που αν μήτι άλλο προσβάλουν τη νοημοσύνη μας μιλώντας για αλλαγή του πολιτικού σκηνικού.
  Ένας, ένας ξεχωριστά απ' τους παραπάνω, εμφανίζεται ως ο
  λυτής μιας δυσεπίλυτης λογαριθμικής εξίσωσης που για να λυθεί, χρειάζεται να κάποιος γνωρίζει έστω και τα βασικά για να την επιλύσει.
  Το να μιλάς από δεξιά και από αριστερά για επίλυση στα προβλήματα των πολιτών(λες και δεν υπάρχουν κοινωνικές τάξεις αλλά εταίροι), αν δεν κοροϊδεύεις ανοικτά αυτούς που απευθύνεσαι τουλάχιστον τους χύνεις μελάνι για να θολώνουν ακόμα περισσότερο τα θολά απόνερα που άφησε ο λεγόμενος δικομματισμός στο εποικοδόμημα. Στη πραγματικότητα όχι μόνο δεν τον αποδυναμώνεις αλλά τον ενισχύσεις με ένα πιο επικίνδυνο φρούτο που λέγεται διπολισμός.
  Είτε δικομματισμός, είτε δεξιά και αριστερά, είτε διπολισμός, αυτό που βγαίνει ως αποτέλεσμα είναι η προσπάθεια καλλωπισμού ενός συστήματος που "μπάζει" από παντού. Έχει ως βασική του ιδιότητα τον ευρωμονόδρομο και τη διατήρηση του μονοπωλιακού καπιταλισμού και στη βάση και στο εποικοδόμημα.
  Το να σπέρνεις αυταπάτες και "όταν σπέρνεις αυταπάτες θερίζεις κουτόχορτο" και μάλιστα εσκεμμένα σαν σε διατεταγμένη υπηρεσία, που είναι και δεν είναι κάτι τέτοιο γιατί προσφέρεις εθελοντικά και από μόνος σου καλές υπηρεσίες στο σύστημα...
  Οι λεγόμενες αριστερές φωνές που δεν μπορούν να δουν τη βασική αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, αλλά και τις υπόλοιπες τέσσερις βασικές αντιθέσεις του καπιταλισμού, την αναρχία στη παραγωγή, μιλώντας για άλλες δευτερεύουσες και "άνευ σημασίας" αντιθέσεις - προϊόντα του συστήματος, τότε η υπάρχει πρόβλημα κατανόησης των χαρακτηριστικών γνωρισμάτων της καπιταλιστικής οικονομίας (που είναι αδύνατο να εξαλειφθούν στα πλαίσια αυτού του συστήματος), η ενδιαφέρεσαι για να γίνεις βαστάζος του συστήματος.
  Κάτω από το βάρος αυτών των αντιθέσεων γεννήθηκε η συνθήκη του Μαάστριχτ με τις τέσσερις ελευθερίες της(να πάλι ο ΣΥΝ): (την Ελεύθερη διακίνηση του Κεφαλαίου, των Υπηρεσιών, του Εργατικού δυναμικού και των Εμπορευμάτων), μήπως μπορέσει να καλύψει έστω και προσωρινά κάποιες απ’ αυτές τις αντιθέσεις. Παράλληλα με το μπάλωμα των αντιθέσεων, να δημιουργήσει δυναμικές «επενδυτικού - κλίματος και περιβάλλοντος» όπως το ονομάζει, δηλαδή να πραγματοποιήσει περιβάλλον ανάπτυξης. Φυσικά οι αντιθέσεις δε λύθηκαν γι’ αυτό και οι Σοσιαλδημοκράτες το 1996 έριξαν στο τραπέζι την συνθήκη του Άμστερνταμ πετώντας μέσα απ’ αυτή το "κοινωνικό" τους κράτος. Στο καπιταλιστικό σύστημα με τις μεγάλες αντιφάσεις του, με τίποτα και με κανένα τερτίπι δε μπορούν μέσα απ' το νομικοπολιτικό προσωπικό να το κάνουν να μην έχει αντιφάσεις.
  Οι αντιθέσεις στη παραγωγή και το κεφαλαίο, στη σχετική οργάνωση της παραγωγής μέσα απ’ την ίδια την αναρχία της σε κοινωνική κλίμακα, έχουν ως βάση την ατομική ιδιοκτησία! Είναι αδύνατον να μην υπάρχει αντίθεση της παραγωγής με την κατανάλωση και στο σκοπό της καπιταλιστικής παραγωγής και των παραγωγικών δυνάμεων, μιας και οι δυνάμεις παραγωγής αυξάνουν κατά αλματώδη ρυθμό τα κέρδη που πάνε σε όλο και λιγότερα χέρια. Είναι μεταφυσικό να πιστεύει κάποιος πως ο σκοπός του κεφαλαίου δεν είναι το κέρδος και μόνο το κέρδος και πως αυτό δεν πρέπει να διευρυνθεί κι άλλο ακόμα και αν αυτό δημιουργεί την αντίθεση της παραγωγής με τη κατανάλωση. Είναι αδύνατο τα κέρδη να διαμοιραστούν στα εκατομμύρια των εργαζόμενων επειδή κάποιος απ’ τους πολιτικούς εκπροσώπους του μεγάλου κεφαλαίου θέλησε να «βοηθήσει» για τους δικούς του πολιτικούς λόγους η να εκτονώσει τη κατάσταση. Όταν το κεφάλαιο δε χρειάζεται άλλους εργαζόμενους τους ρίχνει στην ανεργία για να πολλαπλασιάσει τα κέρδη του και αυτό για τον εαυτό είναι ανάπτυξη. Όμως όσο πιο πολλούς ρίχνει στην ανεργία τόσο τα προϊόντα δεν τα αγοράζει και τόσο μεγάλος όγκος καταναλωτών, που είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Αυτός είναι και ό λόγος που κατασκευάζει ινστιτούτα καταναλωτών για να δημιουργήσει ξανά μια ακόμη βαλβίδα ασφαλείας που είναι μέσα στα πλαίσια της «ανάπτυξης» και αυτή.
  Έχουμε ξαναπεί και τονίσει επανειλημμένως πως για έναν κόσμο η έννοια αριστερά αντανακλά τη κοινωνική δικαιοσύνη και τη βελτίωση ζωής των πιο φτωχών λαϊκών στρωμάτων, σημαίνει τη διαδικασία καλυτέρευσης της ποιότητας ζωής, ενός άλλου τρόπου σκέψης. Όμως είναι έτσι τα πράγματα και τι σημαίνουν ορισμένοι όροι που πηγάζουν μέσα απ' αυτό το γενικό "πολιτικό" όρο Αριστερά.
  Μήπως αυτός ο όρος αυτός αντί να διευκολύνει τις εξελίξεις για την ανατροπή του καπιταλισμού, η να δίνει παραπάνω περιθώρια για φιλολαϊκότερες πολιτικές με τη πίεση του λαϊκού κινήματος, να εγκλωβίζει παραπέρα το λαϊκό κίνημα διατείνοντας "αταξικά" θεωρητικά σχήματα με "λύσεις" εκ των έσω, λύσεις που καθ'αγιάζουν το καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής δίνοντας του περιθώρια ζωής και μάσκες οξυγόνου δια της "μεταρρύθμισης" που ζητούν οι κάθε λογής οπορτουνιστές;
  Στις 7 του Ιούνη ο Συν/ΣΥΡΙΖΑ, ο ΛΑΟΣ και οι Οικολόγοι Πράσινοι και τα μεγάλα ανώδυνα αναχώματα πρέπει να τιμωρηθούν εξίσου με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, να φάνε γερή πολιτική σφαλιάρα ο καθένας για διαφορετικούς λόγους και για ένα ίδιο για την εκτροφή αυταπατών ότι το σύστημα θα αλλάξει όταν αλλάξει πολιτικό προσωπικό εκ των έσω(δηλαδή να βάλει τα ρούχα του αλλιώς ο Μανωλιός), και όχι το σύστημα αναπαραγωγής της εκμετάλλευσης
  Επειδή όμως δεν κρίνεται αυτό, τούτη εδώ τη στιγμή και επειδή υπάρχουν και οι άμεσες ανάγκες είναι απαραίτητο ένα ακόμα πιο ισχυρό ΚΚΕ που θα ενισχύσει ακόμα παραπέρα τη δυναμική ανάπτυξη του λαϊκού παράγοντα ενισχύοντας την αμυντική του ικανότητα, δηλαδή να κερδίζει επιμέρους ζητήματα και να βάζει τις βάσεις για την ανατροπή του καπιταλισμού σε τοπικό και ευρωπαϊκό επίπεδο για την ενδυνάμωση του λαϊκού μετώπου και τη σοσιαλιστική προοπτική.
  ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΙΣΧΥΡΟ ΚΚΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΦΡΑΞΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 04.06.2009
• 10:38

  Ήταν Μεγαλειώδης πως να κάνουμε;

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 03.06.2009
• 00:28

  Μεγάλη Προεκλογική συγκέντρωση του ΚΚΕ στα Χανιά.

   »  Radio Collectiva (1988-2008)

  Enclosure: [download]

  Έχουν βάλει λυτούς και δεμένους, αχυρανθρώπους(όπως τους αποκάλεσε και η σ/φίσα Αλέκα προχτές στη Θεσσαλονίκη και χτες στην κεντρική προεκλογική συγκέντρωση του ΚΚΕ στα Χανιά στη πλατεία Γεφυροπλάστιγγας, κάτω από τα γραφεία της Ν.Ε, το μέλος του Π.Γ της ΚΕ του ΚΚΕ ο σ/φος Στέφανος Λουκάς) και άλλους αλλά δεν μπορούν να αποκόψουν το μεγάλο ποτάμι του λαού που ρέει προς το ΚΚΕ για να το εκτρέψουν σε άλλες ανώδυνες για το αστικό πολιτικό σύστημα μικρομέγαλες δεξαμενές.
  Η πλατεία ήταν γεμάτη και γέμιζε ακόμα περισσότερο όσο περνούσε η ώρα. Να μην ξεχνάμε πως χτες ήταν Τρίτη και άρα εργάσιμη για τα εμπορικά καταστήματα και τις υπηρεσίες έως της 21:30, ενώ η συγκέντρωση ξεκινούσε στις 20:30 δηλαδή μια ώρα νωρίτερα.
  Μιας και το κόμμα έχει ξανακάνει συγκεντρώσεις στο ίδιο σημείο και το 2004 στις Ευρωεκλογές και το 2007 στις εθνικές εκλογές, για όσους ελπίζουν σε μείωση του ποσοστού του ΚΚΕ στη πόλη και στο νομό, θα τους διαψεύσουμε οικτρά γιατί και οι δυο προηγούμενες ήταν κατά πολύ μικρότερες συγκεντρώσεις.
  Πολλά νέα πρόσωπα παρακολούθησαν τη συγκέντρωση του κόμματος, πολλοί νέοι και νέες πρωτοστατούσαν με τα στεντόρεια συνθήματα τους, που καλούσαν το κόσμο και τους ψηφοφόρους να σκεφτούν και να πράξουν ποιος ήταν μέχρι σήμερα μαζί τους και ποιά κόμματα του ευρωμονόδρομου είναι υπεύθυνα για αυτά που σήμερα βιώνουν, ποιος τους είχε προειδοποιήσει και ποιοί μίλαγαν για τα χρυσά κουτάλια της ΕΕ.
  Στο ίδιο μοτίβο κινήθηκε και το μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Στέφανο Λουκά υπερτονίζοντας στο τέλος ότι καμία ψήφος δεν πρέπει να χαθεί. Να ενισχυθεί το ΚΚΕ αποφασιστικά για να βγουν πιο δυνατά το ΚΚΕ και τα άλλα ΚΚ που συμμετέχουν στη δημιουργία κομμουνιστικού πόλου στην ΕΕ, να μην μπερδευτούν σε διλήμματα και ψευτοδιλήμματα, κόμματα και αποκόμματα που θα στείλουν τον λαό και τους εργαζόμενους στη γωνία αποτελειώνοντας τον.
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα
  
  
  
  
  Ένα μικρό απόσπασμα από την ομιλια του σ/φου Στέφ Λουκά.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 27.05.2009
• 01:14

  Πετάει ο Γαϊδαρος -πετάει κατά τον πρώην υπουργό

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Ότι να 'ναι, καλά εκεί στην Ιπποκράτους δηλαδή στο ΠΑΣΟΚ, έχουν ξεφύγει εντελώς; Φαίνεται πως κάτι έμαθαν απ' τη διγλωσσία του ΣΥΝ/Σύριζα και προφανώς την αντιγράφουν...
  Οι μεν του (ΣΥΝ/ΡΙΖΑ) λένε πως την ψήφισαν μεν, αλλά δεν τους εκφράζει δε. Παραταύτα την υπερασπίζονται γιατί έχει θετικά στοιχεία και επιδέχεται προοδευτικών αλλαγών κατά τα λεγόμενα τους. Μύλος με τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο διγλωσσία αλλά πολυγλωσσία τους διακατέχει ως σύνολο εκεί στην Κουμουνδούρου.
  Οι δε του ΠΑΣΟΚ την ψήφισαν και εφαρμόζοντας κατά γράμμα τις "εντολές - επιλογές" της ΕΕ ως κυβερνητικός σχηματισμός την περίοδο 1993-2004, φτώχυναν τα 3/4 της χώρας και παρέδωσαν στη σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ ένα ολοκληρωμένο πακέτο το οποίο ψηφίστηκε και με την συνδρομή της Αυτόνομης Παρέμβασης(ΣΥΝ) στα συνδικάτα.
  Η ΝΔ σήμερα εφαρμόζει την αντιλαϊκή πολιτική της ΕΕ, γιατί το ΠΑΣΟΚ μαζί με το ΣΥΝ έκαναν τη βρώμικη δουλεία στα συνδικάτα εκμηδενίζοντας τα, ψήφισαν όλοι μαζί την συνθήκη του Μαάστριχτ(ότι ζούμε σήμερα από εκεί εκπορεύται) και πέρασαν με ότι συνεπάγεται με όλα τα παραπάνω από την κλειδαρότρυπα τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, την ημιαπασχόληση κοκ.
  Μαζί το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΝ την περίοδο 1996-1998, πέρασαν "αμαχητί" τις επιλογές της ΕΕ αφοπλίζοντας το συνδικαλιστικό κίνημα, τις έκαναν νόμο ο καθένας με τον τρόπο του και τώρα τις εφαρμόζει κατά γράμμα η κυβέρνηση της ΝΔ, τα πράγματα είναι απλά και ξεκάθαρα.
  Κατανοούμε πως δεν μπορούνε να πούνε μια αλήθεια στον λαϊκό κόσμο και στη Νέα Γενιά, γιατί έχουν τη φωλιά τους λερωμένη. Είναι κατανοητό επίσης πως δεν μπορούν να κοιτάξουν κανένα απ' τους παραπάνω στα μάτια και δικαιολογημένα.
  Τι να πουν δηλαδή στη λαϊκή οικογένεια ότι την έθαψαν ζωντανή;
  Τι να πουν στην νέα βάρδια της εργατικής τάξης ότι στα 60 εργάσιμα χρόνια της, όταν και αν αυτή έχει συμπληρώσει τα ένσημα (που σημαίνει πως θα δουλεύει μέχρι τα 80 αν χωρίς διακοπή δουλεύει απ' τα 20), ίσως πάρει σύνταξη, η ότι δεν θα έχει κοινωνική ασφάλιση επειδή μας υπόσχονταν τα "χρυσά κουτάλια" της ΕΕ μετά τη συνθήκη του Μάαστριχτ;
  Είναι αρκούντως κατανοητά όλα τα παραπάνω, αλλά ας μην λένε τουλάχιστον τέτοιες ψεμματάρες, γιατί όσο τις αναπτύσσουν, τόσο θα ανταμείβονται με ακόμα πιο ενισχυμένο ΚΚΕ.
  Αν έχουν δεδομένο πως ο κόσμος και ιδιαίτερα ο φτωχός πως τρώει κουτόχορτο, ας το ξεχάσουν άπαξ και διαπαντός. Ο λαϊκός κόσμος όχι μόνο δεν τρώει κουτόχορτο, άλλα τους περιμένει στη γωνία για να τους περιποιηθεί καταλλήλως με ένα ακόμη πιο ισχυροποιημένο ΚΚΕ.
  Πρέπει να το μάθουν καλά πως ο γάιδαρος δεν πετάει επειδή μπορού να τον βάλουν σε μεταγωγικό αεροσκάφος...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 00:30

  ΤΑ ΝΕΑ SPOTS ΕΙΝΑΙ ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΑ....

   »  Radio Collectiva (1988-2008)

  Τηλεοπτικό spot του Κ.Κ.Ε. για τις ευρωεκλογές 2009 (τιμώρησές τους 2) from KNE Video on Vimeo.

  
  
  

  Τηλεοπτικό spot του Κ.Κ.Ε. για τις ευρωεκλογές 2009 (όχι στην αποχή!) from KNE Video on Vimeo.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 23.05.2009
• 03:17

  Πολύ μεγάλη Συγκέντρωση του ΚΚΕ στο Ηράκλειο

   »  Radio Collectiva (1988-2008)

  Enclosure: [download]

  Ήταν μια μεγάλη συγκέντρωση με πολύ πάθος και ένταση, σε μια πλατεία που δε γεμίζει με τίποτα. Εδώ το ΠΑΣΟΚ του 65% στον Νομό Ηρακλείου ζορίζεται ακόμα και με μεταφερόμενο κόσμο απ' όλη τη Κρήτη, ψάχνοντας για ταχυδακτυλουργούς της εικόνας όπως ο Μπιρσίμ μήπως και κερδίσει τις εντυπώσεις.
  Η μεγάλη συγκέντρωση του ΚΚΕ στη πλατεία Ελευθερίας στο Ηράκλειο μας γέμισε αισιοδοξία και πως τα καλύτερα έρχονται!!! Παρότι εργάσιμη μέρα η Παρασκευή το απόγευμα σε όλη την Κρήτη, δεν εμπόδισε τον κόσμο να συγκεντρωθεί στις παρυφές μιας πλατείας που είναι τόσο δύσκολη όσο η πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα χωρίς μεταφερόμενο κόσμο ακόμα και απ' το Κιλκίς για ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.
  Στην πλατεία Ελευθερίας έχει να κάνει συγκέντρωση το κόμμα από την εποχή του ενιαίου Συνασπισμού, δηλαδή από το 1989 και αυτή η συγκέντρωση σε σχέση με εκείνη που έγινε πριν είκοσι χρόνια ήταν κατά πολύ μεγαλύτερη με ότι αυτό συνεπάγεται.
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 21.05.2009
• 10:19

  ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΜΑΤΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ(Αναδημοσίευση παλαιότερου άρθρου μας)

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΜΑΤΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ(Πατήστε εδώ για να διαβάσετε το άρθρο)
  Αυτή είναι μια παλαιότερη δική μας ανάρτηση(άρθρο) και αφορούσε τη λεγόμενη μάχη της Κρήτης και το ρόλο που "έπαιξε" αν τελικά έπαιξε στην πορεία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου(κατ' εμάς δεν έπαιξε). Ωστόσο αυτό που βγαίνει ως συμπέρασμα και αυτό πρέπει να κρατήσουμε είναι ότι "όταν οι λαοί θέλουν μπορούν" και ειδικά αυτές τις εποχές που οι κρατούντες με τις εντολές της ιμπεριαλιστικής Ε.Ε., δεν κάνουν τη "Μάχη της Κρήτης" εθνική αργία, γιατί θεωρούν τους λαούς τρομοκράτες ειδικά όταν τα βάζουν με κατακτητές στρατούς. Δεν είναι τυχαίο ότι στους χώρους της Ε.Ε., ακόμα και σήμερα υπάρχουν φωνές που ζητούν την καταδίκη του Ηρωικού Κρητικού Λαού το Μάη του 1941, ως τρομοκράτη!!!
  
  Τα Συμπεράσματα δικά σας.
  Ράδιο Κολλεκτίβα
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 16.05.2009
• 20:18

  Λες και δεν έγινε ποτέ...

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Οι κάθε λογής "περιθωριακοί" είναι ζήτημα τηλεοπτικής τιμής και ένα σοβαρό θέμα για τα κανάλια δηλαδή για τους καναλάρχες...
  Τα εκατοντάδες χιλιάδες μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ όποτε και όταν πραγματοποιούν πολιτικές και συνδικαλιστικές εκδηλώσεις, παραστάσεις και πρωτοβουλίες εξαφανίζονται ως δια μαγείας λες και δεν υπάρχουν πουθενά.
  Δεν ξέρουμε αν οι καναλάρχες και οι διευθυντές ειδήσεων έχουν την ίδια άποψη με τον πολύ κύριο Πάγκαλο για το 8% του Ελληνικού Λαού, ωστόσο όμως είναι ολοφάνερο ότι πρόκειται για μια ευθεία επίθεση στον πυρήνα του "εχθρού λαού" όπως μεταφράζεται η πολιτική πρωτοπορία της εργατικής τάξης (δηλαδή το ΚΚΕ), από το πολιτικό προσωπικό της άρχουσας τάξης της χώρας, την ίδια την άρχουσα τάξη και τους ξένους μονοπωλιακούς βαστάζους τους στο πεδίο της οικονομίας και της πολιτικής.
  Η χθεσινοβραδινή συγκέντρωση διαμαρτυρίας στον «Αστέρα Βουλιαγμένης» όπου συνεδριάζει η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, μετά από πρωτοβουλία τη Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας για μια ακόμη φορά έκανε φτερά. Επικεφαλής της μεγάλης πορείας - συγκέντρωσης του ΚΚΕ ήταν ο Θ. Παφίλης και επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου. Σε δήλωσή του τόνισε ότι «θέλουμε να στείλουμε ένα μήνυμα στον ελληνικό λαό πρώτα απ' όλα: Να καταδικάσει με την πάλη του και με την ψήφο του στις 7 του Ιούνη τους εκπροσώπους του ιμπεριαλισμού, των μονοπωλίων και της ολιγαρχίας που συμμετέχουν σε αυτή τη σύσκεψη των "τσακαλιών", στην οποία βέβαια παίρνουν μέρος και κορυφαία στελέχη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, και που, παρά τη μυστικότητα την οποία κρατούν, γνωρίζουμε ότι αυτό που συζητούν σήμερα είναι πώς θα περάσουν τα μέτρα κατά των εργαζομένων ενόψει της οικονομικής κρίσης και πώς θα προσπαθήσουν να τσακίσουν τις αντιστάσεις των λαών».
  Σε ανακοίνωση του το γραφείο τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ Χαιρέτισε τη χθεσινοβραδινή διαδήλωση των κομμουνιστών και κομμουνιστριών της Αθήνας, «παρά τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας» μπροστά από τον Αστέρα Βουλιαγμένης, όπου συνεδρίαζε η ιμπεριαλιστική λέσχη Μπίλντερμπεργκ.
  Το γραφείο Τύπου του Κομμουνιστικού Κόμματος τόνισε πως «το γεγονός ότι εξαφανίστηκε από τα αστικά ραδιοτηλεοπτικά Μέσα, δείχνει από μόνο του τη σημασία της συγκεκριμένης κινητοποίησης: Η πάλη κατά του ιμπεριαλισμού πρέπει να συνεχιστεί ακόμα πιο αποφασιστικά και να είναι πολύμορφη».

  Ράδιο Κολλεκτίβα
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 13.05.2009
• 21:02

  Ο βόθρος είναι δικός σας και μόνο δικός σας....

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Ο άνθρωπος είναι δηλωμένος αντικομμουνιστής, αυτό το ξέρουμε πολύ καλά, εξάλλου έχει δηλώσει άπειρες φορές περήφανος για το παραπάνω.
  Δεν μας κάνει καμία εντύπωση πως μέσα στο βόθρο που οι ίδιοι έφτιαξαν πάνε να εμπλέξουν και το ΚΚΕ.
  Δεν το κάνουν τυχαία, γνωρίζουν πως στις "βρομιές τους" δεν μπορούν να συγκριθούν ούτε οι κόπροι του Αυγεία και πως αυτές οι "βρομιές" δεν καθαρίζονται όχι μόνο με υπέρ προσπάθειες ημίθεων τύπου Ηρακλή, αλλά ούτε με τους καταρράκτες του Νιαγάρα, παρά μόνο με την ανατροπή του συστήματος.
  Ότι κάνουν το κάνουν για να δημιουργήσουν εντυπώσεις με την Γκαιμπελικού τύπου λογική που λέει πες πες κάτι θα μείνει.
  Όποτε πλησιάζει καλοκαίρι η υπάρχει υποψία εκλογικής διαμάχης, το ΠΑΣΟΚ δια της ηγεσίας του χρεώνει τον "κύριο" της παραπάνω φωτογραφίας να ξεφορτώσει τόνους λάσπης στο ΚΚΕ. Μαζί με τον εγγονό του δικτάτορα, φωνασκούν τα σκυλάκια του ΛΑΟΣ κάνοντας πράξη το "αξίωμα" του ιδεολογικοπολιτικού τους καθοδηγητή ( Γρίβα) τον άνθρωπο δηλαδή, που με τις προβοκάτσιες του χώρισε στα δυο τη Κύπρο. Ποίο ήταν και είναι το αξίωμα του "Χίτη" που το ΛΑΟΣ μαζί με τον κ. Πάγκαλο κάνουν πράξη; "Θέλω σκυλιά να γαβγίζουν" και να λένε ψέμματα φωναχτά και σε μόνιμη βάση, γιατί το ψέμα όταν επαναλαμβάνεται μπορεί να εκληφθεί και ως αλήθεια, που ξέρεις καμία φορά τι γίνεται;
  Όλοι μαζί γνωρίζουν πως δεν θα καταφέρουν το παραμικρό πλήγμα στο ΚΚΕ γιατί το ΚΚΕ είναι πιο καθαρό και απ' τον καθαρό ουρανό, απλά θέλουν να κερδίσουν χρόνο και να εισβάλουν στις χαρτογραφήσεις του κόμματος για να φτιάξουν νέου τύπου φακελώματα και να δημιουργήσουν νέου τύπου εκβιασμούς στο χώρο των οπαδών του και εδώ υπάρχει εμπειρία μπόλικη ειδικά απ' το ΠΑΣΟΚ της δεκ του 80.
  Γνωρίζουν επίσης πως δε θα αποκαλυφθεί τίποτα εις βάρος του ΚΚΕ, απλά με τον αντικομμουνισμό που επιβάλλεται απ' την Ε.Ε και με τις γκαιμπελικού τύπου λοβοτομές που προσπαθούν να κάνουν στη νέα γενιά ελπίζουν να δώσουν παράταση ζωής σε ένα θνησιγενές σύστημα, ωστόσο είναι βαθιά νυχτωμένοι.
  Δεν θα πούμε περισσότερα πράγματα, μόνο τούτο, στις εσωτερικές τους δημοσκοπήσεις βλέπουν που βρίσκεται το ΚΚΕ και κάνουν τα πάντα για να το ψαλιδίσουν, όμως μάταιος ο κόπος τους.
  Όσο για τον κ.Βερελή ας αφήσει τα περί εμπλοκής των διακομματικών επιτροπών, γιατί αυτές δεν παίρνουν τις "νόμιμες μίζες" ούτε εμπλέκονται στα σκάνδαλα τους, με ότι στοιχεία τους παρουσιάζουν λαμβάνονται και οι ανάλογες αποφάσεις για αγορά η όχι αγαπητέ κύριε υπουργέ, ναι η όχι;
  
  *ΥΓ Κουτοπόνηροι....
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 12.05.2009
• 11:00

  Φοιτητικές και σπουδαστικές εκλογές μόνο με την ΠΚΣ

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  
  Μας το στείλατε εσείς και το βγάζουμε φόρα παρτίδα, σιγά που δε θα συμφωνούσαμε ασχέτως με την απομάκρυνση μας από τις σχολές εδώ και 1/5 δεκαετία.
  Φοιτητικές και σπουδαστικές εκλογές μόνο με την ΠΚΣ.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 09.05.2009
• 16:31

  9 Μάη 2009 Ένα λουλούδι για τους ήρωες του Κόκκινου στρατού.

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Στην πόλη μας και συγκεκριμένα στο κοιμητήριο του Αγ. Λουκά υπάρχει ένα μνημείο αφιερωμένο στους 33 πεσόντες στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού που είχαν βρεθεί στην Κρήτη την περίοδο της κατοχής βοηθώντας ουσιαστικά την αντίσταση στο νησί.
  Φυσικά στην πατρίδα τους διεξάγονταν ο μεγαλύτερος πόλεμος στην ανθρώπινη ιστορία μιας και "ο μεγάλος πατριωτικός πόλεμος" ήταν η καρδιά του Β' Παγκοσμίου πολέμου που κόστισε 22.000.000 νεκρούς και μερικά ακόμη εκατομμύρια τραυματίες και ανάπηρους πολέμου από πλευράς Σοβιετικής Ένωσης, άρα η θυσία τους στο νησί μας έχει πολύ μεγάλη, αν όχι τεράστια αξία και σημασία μαζί.
  Αυτό το μνημείο το έστησε στη δεκαετία του 1980 ο Ελληνοσοβιετικός σύνδεσμος και το χώρο πρόσφερε η τότε "προοδευτική δημοτική αρχή" της πόλης για να ταφούν οι ήρωες του κόκκινου στρατού.
  Το θεωρήσαμε χρέος μας να βρεθούμε στο μνημείο που στήθηκε για τον κόκκινο στρατό για να καταθέσουμε ένα κόκκινο γαρύφαλλο, εξάλλου αυτό το κάνουμε κάθε χρόνο, ειδικά τα τελευταία 8 χρόνια που η ένταση και η έκταση του αντικομμουνισμού έχει πάρει επικίνδυνες διαστάσεις.
  Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε είναι χρέος για κάθε δημοκρατικό και τίμιο άνθρωπο να κρατήσει τη σημαία και τη φλόγα της αντιφασιστικής νίκης ψηλά, να μετατρέψει τη φλόγα σε πυρκαγιά για να κάψει τα ψέμματα και τη συνειδητή διαστρέβλωση της ιστορίας που προωθούν η ΕΕ και το μεγάλο κεφάλαιο.
  Πρέπει να το μάθουν καλά οι ιθύνοντες της Ε.Ε. των μονοπωλίων και του ιμπεριαλισμού πως η μέρα που διάλεξαν για να την αφιερώσουν στην Ευρώπη του ταξικού τους μίσους, ότι είναι η μέρα που θα στοιχειώνει τα όνειρα τους.
  Η 9η Μάη ήταν πάντα και θα είναι μονάχα η μέρα της αντιφασιστικής νίκης των λαών και αν δε θέλουν να το μάθουν θα το επιβάλλουν οι Λαοί γιατί αυτοί γράφουν την ιστορία.
  Η 9η Μάη είτε το θέλουν, είτε όχι, ήταν είναι και θα είναι, η μέρα της αντιφασιστικής νίκης των λαών και θα στέκεται μπροστά τους σαν φάντασμα μετατρέποντας τα όνειρα τους εφιάλτες.
  Η 9η Μάη είτε το θέλουν, είτε όχι, μαζί με την Οκτωβριανή επανάσταση είναι οδηγοί για το μέλλον αποτελώντας, τα δυο μεγαλύτερα κοσμοϊστορικά γεγονότα που θα οδηγήσουν τους λαούς στην αποτίναξη της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο γι' αυτό παίρνουν και τα μέτρα τους.
  Αυτοί το ξέρουν καλά πως ο σοσιαλισμός είναι η ιστορική και κοινωνική νομοτέλεια των λαών σε κάθε χώρα ξεχωριστά καιρός να το αποδείξουμε και εμείς και η αρχή είναι η Ευρωεκλογές.
  
  ΖΗΤΩ Η 9Η ΜΑΗ ΗΜΕΡΑ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ ΝΙΚΗΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ
  
  63 χρόνια αντιφασιστικής νίκης(για φέτος 64) ΠΡΩΤΟ Μέρος63 χρόνια αντιφασιστικής νίκης χρόνια αντιφασιστικής νίκης ΔΕΥΤΕΡΟ Μέρος
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 08.05.2009
• 00:50

  1ας Χρόνος Ράδιο Κολλεκτίβα

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Πέρασε κι όλας ένας χρόνος, τόσο γρήγορα και εύκολα που δεν το πήραμε χαμπάρι.
  Εδώ πέρασαν σχεδόν 21 χρόνια από τότε που πρώτο ασχοληθήκαμε με το ραδιόφωνο και την αρθρογραφία στον τοπικό τύπο και δεν το καταλάβαμε στους 12 μήνες θα κολλήσουμε τώρα; Αυτοί μας έχουν φανεί αέρας και ας πάμε αισίως για την 403η ανάρτηση, χωρίς φυσικά να υπολογίζουμε τις υπόλοιπες απ' τα ιστολόγια που εκδίδουμε και διαχειριζόμαστε!!!
  Δεν θέλουμε να πούμε και πολλά πράγματα, ωστόσο αισθανόμαστε την ανάγκη να αναδημοσιεύσουμε υπό τη μορφή συνδέσμων(link), τις δυο πρώτες αναρτήσεις που πραγματοποιήσαμε την παραμονή της 9ης Μάη του 2008, θέλοντας να αναδείξουμε με αυτές τις αναρτήσεις και με την μέρα που επιλέχθηκε (όχι τυχαία φυσικά) για την έναρξη του ιστολογίου μας, πως η 9η Μάη είναι η μέρα της Αντιφασιστικής νίκης των Λαών και όχι η μέρα της Ευρώπης όπως έχει επιλέξει η ΕΕ.
  
  Άντε και του χρόνου με περισσότερη δύναμη..,
  
  63 χρόνια αντιφασιστικής νίκης(για φέτος 64) ΠΡΩΤΟ Μέρος63 χρόνια αντιφασιστικής νίκης χρόνια αντιφασιστικής νίκης ΔΕΥΤΕΡΟ Μέρος
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 29.04.2009
• 17:16

  Alazonistiri news

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Έχουμε ξαναγράψει για το "τηλεοπτικό φαινόμενο" Λάκης Λαζόπουλος και στο παρελθόν στο Al SYNaspistiri News και δεν πρόκειται να επανέλθουμε στην ίδια "κριτική" αναφορά επί του ταλέντου του που ομολογουμένως είναι μεγάλο.
  Γενικά εδώ και καιρό από την εποχή που είχε βγάλει στο πλατό τον κ. Αλαβάνο το Μάιο του 2007, τότε που με λυπημένο ύφος καλούσε τον κόσμο να μην αφήσει εκτός βουλής το Συνασπισμό-ΣΥΡΙΖΑ, τον έχουμε εγκαταλείψει και δεν τον παρακολουθούμε σε μόνιμη βάση, αλλά αραιά και που, σε σημεία που δεν ορίζουμε το τηλεχειριστήριο για να βάλουμε κάτι άλλο.
  Και παρότι δεν τον παρακολουθούμε σε μόνιμη βάση, κάθε φορά που τυγχάνει να υποπέσει στην τηλεοπτική μας αντίληψη, τότε ακριβώς επιτίθεται στο κόμμα μας.
  Έτσι και χτες που ήμασταν εκνευρισμένοι γιατί δεν μπορούσαμε να δούμε απευθείας την μεγάλη Μπαρτσελόνα λόγω δουλειάς, μόλις γυρίσαμε σπίτι πέσαμε πάνω στα κακόγουστα παραπολιτικά αστεία του που αυτός αποκαλεί σάτιρα και σαφώς ή σάτιρα δεν έχει όρια, αλλά άλλο πράγμα η σάτιρα, ακόμα και η κριτική και η πολεμική αν θέλετε και άλλο πράγμα η προσπάθεια γελοιοποίησης του ΚΚΕ.
  Δε θέλουμε να υποψιαζόμαστε πως ηθελημένα η άθελα του παίζει το ρόλο του συστήματος που θέλει ένα ΚΚΕ απολιτικό, με life style χαρακτηριστικά κόμμα. Μήπως όμως τελικά θέλει ένα κόμμα μακρυά απ' την εργατική τάξη και τους συμμάχους της, χωρίς πολιτικό λόγο και ανάλυση που δε στοχεύει με τη δράση του στην δημιουργία και ενδυνάμωση του λαϊκού μετώπου;
  Είναι όμως πολλές οι φορές που μας έχει εγκαλέσει σαν άλλος αντιΚΚΕ κρατικός λειτουργός της δεκαετίας του '50 ζητώντας από εμάς "τους πάλιοΚΚΕδες" δήλωση μετανοίας γιατί δεν κάνουμε τη χάρη στους οπορτουνιστές του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσουν.
  Αν θέλουν να κυβερνήσουν υπάρχει και το ΠΑΣΟΚ, εξάλλου "πεδίο δόξης λαμπρόν", αλλά από μας δεν έχει τελεία και παύλα.
  Αν ο κ. Λαζόπουλος πιστεύει πως σάτιρα είναι οι "ευσεβείς πόθοι" των οπορτουνιστών δηλαδή η γελοιοποίηση του ΚΚΕ και η διάλυση του καλώς το πιστεύει, αλλά δυστυχώς γι' αυτόν δεν θα του κάνουμε τη χάρη.
  Είτε το θέλει είτε όχι, το 90χρόνο ΚΚΕ έχει πλέον πολύ μεγάλη εμπειρία για να ξεχωρίζει τους φίλους απ' τους εχθρούς που βαστούν πισώπλατα το μαχαίρι, όπως και την "ήρα απ' το στάρι".
  Αν ο κ. Λαζόπουλος θέλει, όπως τα αφεντικά του καναλιού του, ένα κόμμα μαριονέτα που θα μιλάει αποκλειστικά αλλά δε θα παλεύει για τη νεολαία και τα δικαιώματα της λέγοντας πως αγωνίζεται για αυτήν, ενώ παράλληλα θα είναι ένα κόμμα του ευρωμονόδρομου, που θα κάνει τα χατίρια της άρχουσας τάξης και του πολιτικού του της προσωπικού, άρα θα λειτουργεί εις βάρος της νεολαίας που αυτός λέει ότι υπερασπίζεται, είναι γελασμένος και τέτοιο ΚΚΕ δε θα δει ποτέ.
  Το σίγουρο είναι πως αυτή τη στιγμή, δε σατιρίζει το περιεχόμενο των λόγων του όποιου "σατιρίζει"(όποιος και να είναι αυτός), αλλά ασχολείται με τις προσωπικές αδυναμίες του καθενός ξεχωριστά και μάλιστα με εμπάθεια.
  Όπως δεν είχε το δικαίωμα η κ. Πάνια(την οποία κάποτε σατιρίζατε) να μειώνει τους ανθρώπους με "αδυναμίες" μέσα απ' τις ίδιες "τις αδυναμίες" τους, έτσι και εσείς, δεν μπορείτε να ονομάζεται σάτιρα την αμετροέπεια και τα χτυπήματα κάτω απ' τη ζώνη στον οποιονδήποτε.
  Αυτή η έπαρση και η αλαζονεία που αναπτύσσετε είναι σάτιρα η παρα-σάτιρα, η μήπως έχει καμία σχέση με την "αριστερή" κοσμοαντίληψη για την οποία επαίρεστε ότι έχετε;
  Αυτό που θα τονίσουμε για το τέλος είναι αυτό που γράφει ο σημερινός "Ρ" με τον τίτλο Στήσιμο και που μας βρίσκει απολύτως σύμφωνους γιατί το κακό γούστο έχει όρια όπως και η φτηνή κατασκευή.
  
  Ρ.Κολλεκτίβα
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 27.04.2009
• 22:01

  Μια πολύ θετική Εξέλιξη

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Μια πολύ θετική εξέλιξη πραγματοποιήθηκε από το Ουγγρικό Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα το οποίο αποχώρησε από το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς του οποίου ήταν ιδρυτικό μέλος.
  Στην ανακοίνωση που εξέδωσε το ΟΥ.Κ.Ε.Κ μεταξύ άλλων αναφέρει, ότι το Ευρωπαϊκό Κόμμα της Αριστεράς δεν κάνει λόγο για ανατροπή του Καπιταλισμού - Ιμπεριαλισμού, αλλά προσπαθεί να τον καλλωπίσει - "εξανθρωπίσει"(σιγά μην εξανθρωπίζετε) και αυτόν και την Ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ προσθέτει πως ο Σοσιαλισμός που γνωρίσαμε στις πρώην Σοσιαλιστικές χώρες ήταν μια θετική εξέλιξη για ολόκληρη την ανθρωπότητα και κυρίως για την ιστορία αυτών των χωρών γι αυτό θα παλέψει για τη δημιουργία του κομμουνιστικού πόλου.
  Σας το είχαμε πει και το είχαμε γράψει από εδώ, πως η όλη πρεμούρα των "πληρωμένων" και μη, αλλά ιδεολογικά "αντικκέδων κονδυλοφόρων" με το συνέδριο του ΚΚΕ, ήταν να θολώσουν τα νερά και να επικεντρωθούν στη "σταλινολογία" παραχαράσσοντας την περίοδο μέχρι το 1953, γιατί πολύ απλά γνώριζαν - ήξεραν και υπολόγιζαν πως στο κέντρο της μεγαλύτερης καπιταλιστικής κρίσης μετά από αυτή του 1929 - 1933, οι λαοί και η μεγαλύτερη μερίδα Κ.Κ. νέου τύπου θα επανεξετάσουν το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε, θα δουν τι είχαν και τι έχασαν, ενώ οι ταγοί της Ιμπεριαλιστικής Νέας Τάξης Πραγμάτων δε θα μπορούν να συσκοτίζουν πια με τις γνωστές ψευτιές τους την μεγαλύτερη εφαρμοσμένη επιστημονική και κοινωνική ανακάλυψη της ανθρώπινης ιστορίας το Μαρξισμό - Λενινισμό στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες.
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα
  
  ΥΓ* Όσο για το φίλο που σε σχόλιο του στην προηγούμενη ανάρτηση μας έγραψε (παπαγαλίζοντας το λόγο του κ. Τσίπρα όταν το 23% άρχισε να καταρρέει προς το 5,2%), πως χτυπώντας την αριστερά συνολικά χτυπάμε το σπίτι μας και αυτό είναι κακό, του λέμε:
  α)Ότι δεν ήμασταν δεν είμαστε και δε θα γίνουμε ποτέ σ/φοι με τους πρώην Ευρωκομμουνιστές και το ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, άρα πέραν του ότι δεν έχουμε καμία συγγένεια με δαύτους δεν μας αφορά και που θα καταλήξουν πολιτικά στο ΠΑΣΟΚ η θα γίνουν κάτι άλλο, εξάλλου σε άλλο κόσμο απευθυνόμαστε εμείς (σε εργάτες μικρομεσαίους και αυτοαπασχολούμενους της πόλης και του χωριού εμείς), στα βολεμένα μεγαλομεσαία στρώματα αυτοί και το "νέο φρούτο" των δημοσκοπήσεων τους οικολόγους(το καλοκαίρι το είχαμε προβλέψει τούτο) μαζί με αυτούς.
  β)Δεν είναι μόνο δική μας θέση για δεξιούς οπορτουνιστές και για το διαλυτικό ρόλο αυτών των στελεχών που πριν την αμερικανοκίνητη δικτατορία πάλευαν για τη διάλυση - διάχυση του κόμματος στην ΕΔΑ, στελέχη τα οποία δεν έκαναν τίποτα για να βγει ο κόσμος στους δρόμους για να ανατρέψει τη δικτατορία των συνταγματαρχών πριν αυτή εκδηλωθεί, ενώ απ' τη μεταπολίτευση και μετά έφτιαξαν το αντιΚΚΕ, ΚΚΕ εσωτερικού.
  γ)Έχουμε πλήθος αναρτήσεων που αποδείχνουν πως δεν έχουμε τίποτα κοινό με το δεξιό και αριστερό οπορτουνισμό.
  δ)Έχουμε το δικαίωμα να αφαιρούμε σχόλια που πετούν τη μπάλα στην εξέδρα, που προσπαθούν δηλαδή να πάνε τη συζήτηση εκεί που τους συμφέρει για να ανακατευτεί η τράπουλα και να πουν αυτά που θα συσκοτίσουν τη συζήτηση.
  Άλλο τα σχόλια και άλλο τα σκολιανά με τακτ που είναι εκτός θεματολογίας. Δεν θα κάνουμε τη χάρη σε κανένα να μετατρέψει το ιστολόγιο σε "χάβρα των Ιουδαίων".
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 22.04.2009
• 16:51

  Όλα γυρίζουν ξαναγυρίζουν....

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Χτες είχαμε την 42η επέτειο απ' την επιβολή της αμερικανοκίνητης Δικτατορίας απ' τα πάνω και εκ της Αμερικανικής πρεσβείας, η οποία ξεκίνησε με όχημα τον αντικομμουνισμό.
  Ο "κομμουνιστικός κίνδυνος" (δηλαδή ο ανοικτός αντικομμουνισμός από "Δεξιά" και "Κέντρο"), η πλήρης "απαξίωση" του ΚΚΕ από μερίδα στελεχών του που πάλευαν για τη διάχυση του στην ΕΔΑ, (δηλαδή αυτών που πάλευαν για την οριστική διάλυση του διαμέσου αυτής της πρακτικής και λίγα χρόνια αργότερα, μετά την 12η ολομέλεια έφτιαξαν το ΚΚΕ εσωτερικού), οι πολιτικές αντιθέσεις του αστικού πολιτικού συστήματος στη χώρα, που δεν ήταν τίποτα άλλο απ' την ανταγωνιστική πολιτική έκφραση των ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων - συμφερόντων ανάμεσα σε "δεξιά" και "κέντρο"(αλλά και σε αντιτιθέμενες φράξιες στο εσωτερικό των αστικών κομμάτων)στην περιοχή.
  Όλοι αυτοί έβαλαν κατ' επιταγή των Αμερικανικών συμφερόντων και διαμέσου του αντικομμουνιστικού "ΙΔΕΑ", "στη χειρουργική κλίνη" τον τότε "ανώριμο εγχώριο" και βαθιά εξαρτημένο καπιταλισμό για να τον παραδώσουν επτά χρόνια αργότερα, πιο έτοιμο - ωριμότερο και "δημοκρατικότερο" στην μεταπολιτευτική "προεδρευομένη δημοκρατία", η οποία με τη σειρά της παρέδωσε τη χώρα στη δικτατορία των μονοπωλίων και της Ε.Ε.
  Αυτές τις μέρες βιώνουμε την Ε. Ενωσιακή παραχάραξη της ιστορίας, όπου η ταξική πάλη ισούται με ποινικό αδίκημα και ο αντικομούνισμός επιστρέφει στο γονιδιακό του στάδιο, ένα στάδιο, όπου οι απανταχού Βελόπουλοι, Ροντούληδες και Γεωργιάδηδες, μαζί με τους εγγονούς των δικτατόρων, υμνούν και περιμένουν να εφαρμοστεί και νομικοπολιτικά .
  Αυτές τις μέρες η παραπλανητική κουβέντα για τη σημερινή "δημοκρατία"(δικτατορία των μονοπωλίων είναι), γίνεται απ' την άρχουσα τάξη για να εδραιώσει ακόμα παραπέρα την ταξική της κυριαρχία. Κοιτάζει με πείσμα και προσεχτικά αν τα οδοφράγματα της και το κλείσιμο των δρόμων για την έφοδο στο μέλλον δεν έχει υποστεί "ριφιφί".
  Παίρνει τα ίδια μέτρα με τότε σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, τα ίδια μέτρα που έπαιρναν οι Ιερή Συμμαχία και ο Μέτερνιχ όταν γράφονταν το Κ. Μανιφέστο και τα ίδια ακριβώς που πήραν οι Αμερικανοί στη χώρα όταν επέβαλαν τη δικτατορία τους στην περιοχή.
  Σαν σήμερα πριν 138 χρόνια το 1870(είναι λάθος να λέμε 139, μιας και όταν γεννήθηκε δεν ήταν ενός έτους), γεννήθηκε η ελπίδα, η μεγαλύτερη πολιτικό φιλοσοφική προσωπικότητα ανά τους αιώνες ο Βλαδίμηρος Ουλιάνοφ του Ιλιά(Λένιν), που ανέπτυξε το Μαρξισμό όσο κανένας άλλος στην περίοδο του ιμπεριαλισμού και τον παρέδωσε θριαμβευτικά στο μέλλον με την νίκη της Οκτωβριανής επανάστασης το 1917, κόντρα στον οπορτουνισμό των Πλεχάνοφ, Μαρτώφ, Τρότσκι, Μπουχάριν κλπ, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για τους λαούς.
  Όσο και αν κάποιοι αντικομμουνιστές σαν το κ. Παπουτσή που κάνουν τη νύχτα μέρα, λέγοντας απ' τα έδρανα της βουλής "πως δεν ψήφισαν τη συνθήκη του Μαάστριχτ αυτοί", αλλά ο κ. Μητσοτάκης, δείχνουν ότι δεν έχουν τσίπα πάνω τους λέγοντας τέτοια ωμά ψέμματα, εφόσον την εν λόγω συνθήκη την ψήφισαν ΠΑΣΟΚ - ΝΔ και Συνασπισμός, μόνο το ΚΚΕ την είχε απορρίψει.
  Όσο και αν προσπαθεί να πείσει κυρίως εαυτόν, πως με η κριτική μας στο ΠΑΣΟΚ "επιβεβαιώνει στην πράξη ότι νόμος είναι το συμφέρον των ακτοοπλόων εφοπλιστών", ας θυμηθεί ποιος απελευθέρωσε το καμποτάζ, υπό ποιανού υπουργού εμπορικής Ναυτιλίας έγινε το "δυστύχημα" στο Σάμινα. Αλήθεια από πότε, με ποιο τρόπο και από που, η αντιλαϊκή πολιτική της Σοσιαλδημοκρατίας 1985-1989 και 1993-2004 θα βγει λάδι;
  Επειδή όλα γυρίζουν όπως λέει και το τραγούδι, σε ένα ίδιο και απαράλλαχτο σύστημα που διαμέσου εναλλαγών ανάμεσα σε αστικού τύπου δημοκρατίες και αμερικανοκίνητες χούντες, ανάμεσα σε σοσιαλδημοκρατία και χριστιανοδημοκρατία, ανάμεσα σε δικομματισμούς και διπολισμούς, σημασία έχει να διδασκόμαστε το παρελθόν και να προετοιμάζουμε το μέλλον, γιατί αν υπήρχε ισχυρό ΚΚΕ το 1967 και κατέβαζε τον κόσμο στο δρόμο δεν θα είχαμε την δικτατορία των συνταγματαρχών που προετοίμασε την δικτατορία των μονοπωλίων.
  Η Εμπειρία δείχνει πως όσο οι κομμουνιστές είναι μπροστάρηδες στην ταξική πάλη "νομιμοποιώντας" την, τόσο προσπάθειες όσο του 1983(ανάλογη με του 1967), θα πέφτουν στο κενό, πως όσο εντείνεται ο αντικομμουνισμός, τόσα κακά έρχονται για τους Λαούς.
  
  Γιάννης Κ. Εκδότης του Ράδιο Κολλεκτίβα
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 18.04.2009
• 21:15

  Η μπαλάντα του κυρ' Μέντιου

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  
  Δε λυγάνε τα ξεράδια
  και πονάνε τα ρημάδια!
  Κούτσα μια και κούτσα δυο
  της ζωής το ρημαδιό!
  
  Mεροδούλι, ξενοδούλι!
  Δέρναν ούλοι: αφέντες, δούλοι,
  ούλοι: δούλοι, αφεντικό
  και μ' φήναν νηστικό.
  
  Tα παιδιά, τα καλοπαίδια,
  παραβγαίνανε στην παίδεια
  με κοτρόνια στα ψαχνά,
  φούχτες μύγα στ' αχαμνά!
  
  Aνωχώρι, Κατωχώρι,
  ανηφόρι, κατηφόρι,
  και με κάμα και βροχή,
  ώσπου μου 'βγαινε η ψυχή.
  
  Eίκοσι χρονώ γομάρι
  σήκωσα όλο το νταμάρι
  κι' έχτισα, στην εμπασιά
  του χωριού, την εκκλησιά.
  
  Kαι ζευγάρι με το βόδι
  (άλλο μπόι κι' άλλο πόδι)
  όργωνα στα ρέματα
  τ' αφεντός τα στρέμματα.
  
  Kαι στον πόλεμ' "όλα για όλα"
  κουβαλούσα πολυβόλα
  να σκοτώνωνται οι λαοί
  για τ' αφέντη το φαϊ.
  
  Kαι γι' αυτόνε τον ερίφη
  εκουβάλησα τη νύφη
  και την προίκα της βουνό,
  την τιμή της ουρανό!
  
  Aλλά εμένα σε μια σφήνα
  μ' έδεναν το Μαη το μήνα
  στο χωράφι το γυμνό
  να γκαρίζω, να θρηνώ.
  
  Kι' ο παπάς με την κοιλιά του
  μ' έπαιρνε για τη δουλειά του
  και μου μίλαε κουνιστός:
  "Σε καβάλησε ο Χριστός!
  
  Δούλευε για να στουμπώσει
  όλ' η Χώρα κι' οι καμπόσοι.
  Μη ρωτάς το πώς και τί,
  να ζητάς την αρετή!
  
  -Δε βαστάω! Θα πέσω κάπου!
  -Ντράπου! Τις προγόνοι ντράπου!
  -Αντραλίζομαι!... Πεινώ!...
  -Σούτ! θα φας στον ουρανό!"
  
  Kι' έλεα: όταν μιαν ημέρα
  παρασφίξουνε τα γέρα,
  θα ξεκουραστώ κι' εγώ,
  του θεού τ' αβασταγό!
  
  Kι' όταν ένα καλό βράδυ
  θα τελειώσει μου το λάδι
  κι' αμολήσω την πνοή
  (ένα πουφ είν' η ζωή),
  
  H ψυχή μου θε να δράμη
  στη ζεστή αγκαλιά τ' Αβράμη,
  τ' άσπρα, τ' αχερένια του
  να φιλάει τα γένια του!
  
  Γέρασα κι' ως δε φελούσα
  κι' αχαϊρευτος κυλούσα,
  με πετάξανε μακριά
  να με φάνε τα θεριά.
  
  Kωλοσούρθηκα και βρίσκω
  στη σπηλιά τον Αι-Φραγκίσκο:
  "Χαίρε φως αληθινόν
  και προστάτη των κτηνών!
  
  Σώσε το γέρο κύρ Μέντη
  απ' την αδικιά τ' αφέντη,
  συ που δίδαξες αρνί
  τον κύρ λύκο να γενή!
  
  Tο σκληρόν αφέντη κάνε
  από λύκο άνθρωπο κάνε!..."
  Μα με την κουβέντα αυτή
  πόρτα μου 'κλεισε κι' αυτί.
  
  Tότενες το μαύρο φίδι
  το διπλό του το γλωσσίδι
  πίσω από την αστοιβιά
  βγάζει και κουνάει με βιά:
  
  "Φως ζητάνε τα χαϊβάνια
  κι' οι ραγιάδες απ' τα ουράνια,
  μα θεοί κι' όξαποδώ
  κει δεν είναι παρά δώ.
  
  Aν το δίκιο θες, καλέ μου,
  με το δίκιο του πολέμου
  θα το βρης. Οπου ποθεί
  λευτεριά, παίρνει σπαθί.
  Mη χτυπάς τον αδερφό σου-
  τον αφέντη τον κουφό σου!
  Και στον ίδρο το δικό
  γίνε συ τ' αφεντικό.
  
  Χάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο
  χάιντε Σύμβολον αιώνιο!
  Αν ξυπνήσεις, μονομιάς
  θα 'ρτη ανάποδα ο ντουνιάς.
  
  Kοίτα! Οι άλλοι έχουν κινήσει
  κι' έχ' η πλάση κοκκινήσει
  κι' άλλος ήλιος έχει βγη
  σ' άλλη θάλασσ', άλλη γης".
  
  Κ. Βάρναλης
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 14.04.2009
• 01:25

  Σπέρνοντας αυταπάτες θερίζεις κουτόχορτο...(Α' Μέρος)

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Είναι 1,25 π.μ, προσπαθούμε με τα δυσκολίας να συγκεντρώσουμε τις σκέψεις μας που ομολογουμένως είναι πολλές και να τις βάλουμε επιτέλους σε μια τάξη για να βγάλουμε το τελικό συμπέρασμα (ούτε κινηματογραφική ταινία να ήταν).
  Σήμερα συνέβησαν τόσο πολλά που το καθένα απ' αυτά θα μπορούσε από μόνο του να αποτελεί μια και μοναδική ανάρτηση.
  Μέσα σε μια μέρα, είδαμε τόσο πολλά πράγματα και καταστάσεις που όταν και εφόσον συνδεθούν μεταξύ τους, θα αποδείξουν για μια ακόμη φορά το αυταπόδεικτο, πως οι σχέσεις παραγωγής επηρεάζουν στο ακέραιο τις κοινωνικές σχέσεις και αποτελούν μέρος της συνέχειας της κυριαρχίας του κεφαλαίου σε αυτή την ταξική κοινωνία που δεν είναι παγκοσμιοποιημένη, αλλά τμήμα του κοσμοπολιτισμού της επίσημης ιδεολογίας του ιμπεριαλισμού, παράλληλα με κάτι άλλο.
  Ποιο είναι αυτό το άλλο τελικά; Το να σπέρνεις αυταπάτες και "όταν σπέρνεις αυταπάτες θερίζεις κουτόχορτο" και μάλιστα εσκεμμένα σαν σε διατεταγμένη υπηρεσία, που είναι και δεν είναι κάτι τέτοιο γιατί προσφέρεις εθελοντικά και από μόνος σου καλές υπηρεσίες στο σύστημα... Εκεί είναι όλο το ρεζουμέ το οποίο τείνει να αποδειχτεί ως αξίωμα στην εποχή μας, και για όσους γνωρίζουν μαθηματικά το αξίωμα δεν επιδέχεται της παραμικρής αμφισβήτησης
  Θα ήταν πολύ σκληρό για ορισμένους να έλεγαν την αλήθεια εξαρχής, πριν είκοσι και βάλε χρόνια, όταν συμμετείχαν(έστω και τυπικά όπως αποδείχτηκε στη πορεία) στην ταξική πάλη, ότι έμαθαν το έμαθαν δια της ακοής;
  Ειλικρινά δεν είμαστε σίγουροι αν τελικά ο οπορτουνισμός τους είναι αποτέλεσμα της βλακείας που τους έδερνε, η της γενικευμένης ημιμάθειας τους ως θέση εκκίνησης, γιατί στην πορεία μπήκαν και άλλα δεδομένα και το πράγμα πήρε άλλη τροπή.
  Το να είσαι οπαδός του πλουραλισμού σε ένα σύστημα που το κεφάλαιο κυριαρχεί απόλυτα σε πολιτικό, ιδεολογικό και οικονομικό γίγνεσθαι, είναι τουλάχιστον κοροϊδία, είναι καλύτερα να είσαι στο σπίτι σου παρά να τρέφεις αυταπάτες πως μπορείς να βελτιώσεις τις κοινωνικές σχέσεις με τερτίπια που μόνο ζημιά μπορεί να κάνουν.
  Ο πλουραλισμός είναι ένα αστικό ιδεολόγημα που λειτουργεί και δυαδικά και δεκαδικά βγάζοντας εκατοντάδες εκατομμύρια νέα σχήματα που στην ουσία ως κοινό παρονομαστή τους έχουν την προστασία του καπιταλισμού, δηλαδή τη διαιώνιση της ταξικής κυριαρχίας του μεγάλου κεφαλαίου, δηλαδή την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τελεία και παύλα.
  Ο μαρξιστικός - λενινιστικός τρόπος σκέψης είναι διαλεκτικός και ιστορικός και ότι έχει αποδείξει έως σήμερα ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΑΞΙΩΜΑ, μιας και τα πάντα τραβούν του δρόμο τους σε κάθε στάδιο της ιστορίας με ένα και μόνο τρόπο στον κεντρικό άξονα λειτουργίας του, ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ, όσο για όλα τα άλλα εξελίσσονται κατά κύριο λόγο απ' αυτές, οι ανάγκες, οι τέχνες, ο πολιτισμός, οι κοινωνικές συνθήκες, η κοινωνική συνείδηση κοκ.
  Ο μαρξιστικός - λενινιστικός τρόπος σκέψης είναι μια σπείρα που πάει προς τα μπροστά με διαδοχικά ζιγκ - ζαγκ πολλές φορές και προς τα πίσω, που όμως θα καταλήξουν νομοτελειακά μπροστά, δεν είναι κυκλικός τρόπος σκέψης ούτε πλουραλιστικός.
  Ο μονισμός σε σχέση με τον πλουραλισμό έχουν τον ίδιο βαθμό αντίθεσης όσο το κεφάλαιο με την εργασία και μια επίσης σημαντική διαφορά, ότι ο μονισμός εξελίσσεται επιστημονικά και ο πλουραλισμός μεταφυσικά. Ο μονισμός επίσης δεν είναι μια μοναχική ιδεολογία(είναι επιστημονική ορολογία στη γλώσσα της φιλοσοφίας) και είναι αποτέλεσμα της ιστορίας και των αξιωμάτων που μας έχει δώσει αυτή, στη διαλεκτική σχέση της θέσης - αντίθεσης - σύνθεσης, παράλληλα με μια σειρά άλλες διαλεκτικές παραμέτρους, που εξετάζουν την μορφή και το περιεχόμενο, στη βάση και στο εποικοδόμημα , σε κάθε κοινωνικό σύστημα...
  Αυτά τα ολίγα ως αρχή γιατί το β' μέρος θα το αναρτήσουμε λιαν συντόμως κυρίως σε επίπεδο παραδειγμάτων, ωστόσο κάθε θεωρητική εισαγωγή είναι χρήσιμη για να γίνει κατανοητό αυτό που θα σας παρουσιάσουμε στο κυρίως πιάτο.
  Πριν όμως γίνει αυτό και κλείνοντας αυτό το μέρος(εμείς έχουμε καταγράψει και το β' μέρος, ωστόσο θα το παρουσιάσουμε σύντομα), να πούμε ότι το σήμερα το 2009 δε διαφέρει και πολύ με το 1909, η το 1016, η το 1936, είναι το ίδιο πράγμα(και μιλάμε για τον καπιταλιστικό κόσμο), εφόσον οι σχέσεις παραγωγής είναι οι ίδιες και τείνουν να γίνουν χειρότερες, οι καπιταλιστικές κοινωνίες έχουν τα ίδια προβλήματα στις κοινωνικές σχέσεις, με δυο μόνο διαφορές , το εποικοδόμημα έχει κάνει άλματα δια της επιστημονικοτεχνικής "επανάστασης" και δεύτερον υπήρξε η περίοδος του σοσιαλισμού που φυσικά ακόμα και σήμερα βάζει στα όνειρα αναπαραγωγής του συστήματος φιτίλι, γιατί δεν μπορούν να προχωρήσουν μέχρι τέλους την καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων, έχουν ένα σοβαρό εμπόδιο και προσπαθούν όσο γίνεται γρηγορότερα να ξεμπερδέψουν με αυτό.
  Γι αυτό λοιπόν όσοι προσπαθούν να βάλουν τρικλοποδιές στο λαϊκό κίνημα όπως έκανε το ΠΑΣΟΚ στη δεκ του '80 στη χώρα μας και σήμερα ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ με τα κοινωνικά του κινήματα, σύντομα θα βρεθούν σε δυσχερή θέση γιατί το μελάνι που σπέρνουν στην κοινωνία δεν πιάνει στα μάτια της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, μιας και διαλύεται αμέσως πια, παρά μόνο σε κάτι λούμπεν μικροαστικά στοιχεία που οι ανησυχίες τους είναι του επιπέδου ενός κατευθυνόμενου life style με ψευτοεπαναστικά χαρακτηριστικά, ασύνδετες και άσχετες μεταξύ τους πληροφορίες που καμία σχέση δεν έχουν με εκείνο το θεωρητικό υπόβαθρό που θα μπορεί να αποτελέσει αποκούμπι.
  Παρά την προσπάθεια που γίνεται με τη συνεχή και αδρή χρηματοδότηση από τον εθνικό προϋπολογισμό σε ΜΚΟ(ακόμα και σε περιόδους καπιταλιστικής κρίσης), για το χτίσιμο της συνείδησης με κοινωνική συναίνεση και ευρώ -ενωσιακό προσανατολισμό, όλα τα παραπάνω θα έχουν θνησιγενή χαρακτηριστικά και θα ανανεώνονται μόνο στο επίπεδο του αντικομμουνισμού με πλουραλισμό και νέα προσωπεία...
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 11.04.2009
• 15:02

  Το κίνημα του 1909 στο Γουδί (Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΗΛΙΑΚΗ)

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Το κίνημα του 1909 στο Γουδί
  
  Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΗΛΙΑΚΗ
  
  Στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα το ελληνικό έθνος φυτοζωούσε μέσα στον αποπνιχτικό κλοιό του παλατιού, των τσιφλικάδων και της εμπορομεσιτικής οικονομίας. Το μεγαλύτερο ποσοστό των αγροτών ήταν κολίγοι που περίμεναν μάταια να αποκτήσουν κάποιο κλήρο γης. Η φτώχεια ήταν ο μόνιμος, θλιβερός σύντροφος της συντριπτικής πλειοψηφίας των κατοίκων.
  Τα χωριά ζούσαν κάτω από την κηδεμονία μεγαλοϊδιοκτητών και του χωροφύλακα. Ο αναλφαβητισμός οργίαζε και η καθαρεύουσα κατάπνιγε κάποια πνευματική πνοή. Και πάνω απ΄ όλα αυτά ξέσπασε ο πόλεμος του ΄97. Η ταπεινωτική ήττα αποκάλυψε πόσο βαθύ και εκτεταμένο ήταν το εθνικό απόστημα. Η πληρωμή σημαντικής πολεμικής αποζημίωσης στην Τουρκία και ο Διεθνής οικονομικός Έλεγχος που μας επιβλήθηκε από τις μεγάλες δυνάμεις οδήγησαν σε μια νέα καθίζηση τον τόπο. Η φυγή απόμεινε η μόνη σωτηρία για πολλούς και έτσι άρχισε η ομαδική μετανάστευση. Η Αυλή θεωρούσε φέουδο της το στρατό και οι κυβερνήσεις διαδέχονταν η μία την άλλη χωρίς να προσφέρουν στον τόπο τίποτα το νέο ή κάτι το αξιόλογο για τον τόπο. Μεγάλη δυσφορία επικρατούσε και στις τάξεις του Ελληνικού στρατού. Πρώτοι οργανώθηκαν οι υπαξιωματικοί που ίδρυσαν Στρατιωτικό Σύνδεσμό κάτω από την καθοδήγηση του λοχαγού και βουλευτή του Ριζοσπαστικού Κόμματος Γ. Καραϊσκάκη εγγονού του ήρωα του Εικοσιένα. Σε λίγο ανθυπολοχαγοί και υπολοχαγοί ιδρύουν δικό τους Σύνδεσμο και ακολουθούν οι λοχαγοί με το δικό τους Σύνδεσμο. Και οι τρεις σύνδεσμοι αρνήθηκαν να μυήσουν ανώτερούς αξιωματικούς του στρατού που τους θεωρούσαν όργανα της Αυλής.
  Σκοπός των στρατιωτικών αυτών συνδέσμων ήταν η αναδιοργάνωση του στρατού με βασική προϋπόθεση την απομάκρυνση των πριγκίπων που τους λογάριαζαν κύριους υπόλογους της κακοδαιμονίας τους. Ιδιαίτερα ανεπιθύμητο θεωρούσαν τον διάδοχο Κων/νο που εξακολουθούσε να διοικεί το στράτευμα με τον ίδιο κύκλο των επιτελικών αξιωματικών που είχαν κατευθύνει τις επιχειρήσεις στον αποτυχημένο πόλεμο του ΄97.
  Παρ΄ όλα αυτά και οι τρεις σύνδεσμοι που δημιουργήθηκαν ούτε στιγμή δεν σκέφτηκαν την ανατροπή του πολιτεύματος ή της δυναστείας του Γεωργίου του Α΄. Περιορίζονταν στην αναδιοργάνωση του στρατού και την απαλλαγή του από την ασφυκτική επιρροή του παλατιού. Αντίθετα σημαντικό μέρος του λαού και ιδιαίτερα οι φωτισμένες προσωπικότητες εκείνου του καιρού απέβλεπαν σε πιο ριζικές μεταβολές. Ο δημοσιογράφος Βλάσης Γαβριηλίδης έγραφε στην εφημερίδα του «Ακρόπολη»: «Έχομεν ανάγκη ριζικής επαναστάσεως εναντίο του κοτζαμπασισμού, εναντίο της φαυλοκρατίας, εναντίο της πολιτικής «πέκεη εφέντημ». Σκούπα εναντίο των πάντων. Το πρόγραμμα τούτο βγαίνει από τας ανάγκας μας. από την εθνικήν ψυχήν και τας νόσους της, από την πολιτικήν και τας καταστροφάς της, από τον οικονομικόν μας βίον, από την εθνικήν στρατηγική και τας βλακείας της, από το παθολογικό μουσείου της συναλλαγής και του γενιτσαρικού πανθέου της ολιγαρχικής τυραννίας».
  Στον πολιτικό χώρο είχαν δημιουργηθεί διάφορες ομάδες, η σοβαρότερη από τις οποίες ήταν η «Κοινωνιολογική Εταιρία» που ιδρύθηκε το 1908 από επιστήμονες με πρωτοβουλία τον Άλεξ. Παπαναστασίου με μέλη τους Κουτούκη, Πετμέζα, Αραβαντινό, Αλεξ Δελμούζο, Σπ. Μελά κ.ά. Τα ιδανικά τους ξέφευγαν από τα καθιερωμένα τότε πλαίσια. Σε άρθρο που δημοσίευσε ο Άλεξ. Παπαναστασίου στην εφημερίδα «Πατρίς» στις 17 Φλεβάρη 1909 έγραφε μεταξύ των άλλων: «Πολλοί φρονούν ότι ο σοσιαλισμός είναι εχθρός της πατρίδας, όπως θα ιδείτε δεν υπάρχει τίποτα το ψευδέστερον από αυτό. Ο Ελλην σοσιαλιστής, κατά παρόμοιον τρόπον (δηλ. όπως ο Γάλλος, ο Άγγλος κ.τ.λ.) θέλει και ποθεί την απελευθέρωση του Έλληνος ραγιά και την θέλει και την ποθεί βέβαια βαθύτερα από κάθε πατριδο-ρήτορα εθνικόφρονα. Θέλει όμως συγχρόνως και την απελευθέρωσιν και του Βουλγάρου και του Τούρκου ραγιά.
  Είχαν βέβαια προηγηθεί οι πρόδρομοι του σοσιαλισμού όπως ο Πλάτων Δρακούλης, με την εφημερίδα «Αρδην», οι, Σταύρος Καλλέργης και Ρόκκος Χοϊδας, με το σοσιαλιστικό Σύλλογο, ο Γ. Σκληρός με τη μελέτη του «το κοινωνικό πρόβλημα», ο Μαρίνος Αντύπας που έβγαζε στην Κεφαλλονιά την εφημερίδα «Αντίστασις», ο Κλεάνθης Τριανταφύλλου με το σατιρικοπολιτικό περιοδικό «Ραμπαγας» και αρκετοί άλλοι όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και σε επαρχιακές πόλεις, Κέρκυρα, Πάτρα, Βόλος, Σύρο, Κεφαλλονιά, Λάρισα κ.ά.
  Ο «Ριζοσπαστικός Σύνδεσμος κυκλοφόρησε στις 9 του Φλεβάρη του 1909 το πρώτο φύλλο του εβδομαδιαίου δημοσιογραφικού του οργάνού με τον τίτλο «Ριζοσπάστης». Αμέσως έγινε φανερό, ότι γύρευε βασικές πολιτειακές μεταβολές καθώς πρώτοι αυτοί έριξαν το σύνθημα να συγκληθεί Συντακτική Συνέλευση.
  Από όλα όσα εκτέθηκαν παραπάνω γίνεται φανερό πως το έθνος απαιτούσε μια αναδιάρθρωση πνευματική, πολιτική και κοινωνική. Τον εθνικό αυτό πόθο διετύπωσε εξαίρετα ο Γαβριληλίδης, σε άρθρο του στην εφημερίδα Ακρόπολη στις 22 του Μάη του 1909: «Αλλά τώρα εντός του κράτους, υπάρχουν άλλες τάξεις, άλλα στρώματα κοινωνικά, άλλα συμφέροντα, άλλα ιδεώδη, αν θέλετε άλλα ήθη, άλλη ηθική. Ίσως και άλλη μορφή γλώσσας, ακόμη ίσως και άλλης συνείδησις θρησκείας ουσιαστικότερης, χριστιανικοτέρας, ευαγγελιοτέρας, τα οποία όλα αυτά θέλουν να εκτοπίσουν την ολιγαρχία, η οποία διέφθειρε, έφθαρη, εξαντλήθη και αδυνάτισε, δια να ιδούν και αυτές ήλιον, δια να σχηματίσουν άλλο κράτος με άλλο δίκαιον, όχι το γενιτσαρικό ή το δίκαιο των οικοπεδοφάγων, άλλα σύνορα, άλλα οικονομικαί σχέσεις, άλλαι δυνάμεις, άλλες προόδους, άλλας μεταβολάς».
  Στη δεύτερη συγκέντρωση της ομάδας των ανθυπολοχαγών και των υπολοχαγών που έγινε πάλι στο σπίτι του Θ. Πάγκαλου υπογράφηκε, γραμμένο με κόκκινο μελάνι σαν επαναστατικό κείμενο, το πρώτο πρωτόκολλο του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Χαρακτηριστικό είναι ότι σ΄ αυτό διατύπωναν την ευχήν η ηγεσία να ανατεθεί στον Ελευθ. Βενιζέλο που, για την αναμέτρησή του με τον Πρίγκιπα Γεώργιο, τον θεώρησαν «φυσικό πρόδρομό τους».
  Ως τα τέλη του Μάη 1909 υπόγραψαν το πρωτόκολλο άλλοι σαράντα ανθυπολοχαγοί και υπολοχαγοί.
  Παράλληλα οργανώθηκε και η ομάδα των λοχαγών με πρωτεργάτη τον πλοίαρχο Ζυμβρακάκη που σε αυτήν εντάχθηκαν και αξιωματικοί του πολεμικού ναυτικού με επικεφαλής τον υποπλοίαρχο Τυπάλδο. Οι δυο ομάδες ήλθαν σε επαφή και συμφώνησαν σε κοινή σύσκεψη να διατυπωθεί το τελικό πρωτόκολλο του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Η σύσκεψη έγινε τη νύχτα 25-26 Ιούνη στο σπίτι του υπολοχαγού Χρ. Χατζημηχάλη και στην οποία πήραν μέρος 181 αξιωματικοί από το βαθμό του ανθυπολοχαγού ως του ταγματάρχη (απ΄ αυτούς ήταν μόνο τρεις). Στη συζήτηση οι λοχαγοί συμφώνησαν στην απομάκρυνση των πριγκίπων από το στρατό και διαφώνησαν να προσκληθεί ο Βενιζέλος να αναλάβει την ηγεσία του κινήματος. Κοντά στη μια μετά τα μεσάνυχτα ο φρουρός φωνάζει: Ο Φρούραρχος, κι αμέσως μπαίνουν στην αίθουσα ο συνταγματάρχης Σχοινάς και ο υπασπιστής του Ίλαρχος, Μπενεψάλτης. Όλοι κατάλαβαν πως ο τελευταίος πρόδωσε την υπόθεση. Ο Σχοινάς κατηγόρησε το Χατζημηχάλη σαν συνωμότη κι εκείνος απάντησε: πως οι σκοποί των συγκεντρωμένων αξιωματικών ήταν πατριωτικοί και πρόσθεσε: «Σας προσκαλούμε κ. Φρούραρχε να προεδρεύσετε». «Τολμάτε να μου προτείνετε, του λέει ο Σχοινάς να γίνω συνομώτης; Σας θέτω υπό κράτηση. Ακολούθησε πανδαιμόνιο. Μετά την απροσδόκητη αυτή διακοπή εξακολουθεί η συζήτηση και εκλέγεται με ψηφοφορία Διοικητική Επιτροπή του Συνδέσμου από εννιά ανθυπολοχαγούς και υπολοχαγούς και έξι λοχαγούς. Σε διακήρυξη της επιτροπής αναφέρονταν μεταξύ άλλων «θέλουμε την κατάργηση της δουλευτικής φεουδαρχίας η οποία τα δημόσια. Θέλομεν διοίκησιν όχι κλεφτοκοτάδων, λαφυραγωγών του Ταμείου, τυρρανικήν των πολιτών. Θέλομεν τα χρήματα του λαού να μην διαρπάγονται από τας ατίμους συμμορίας των κομμάτων και των αυλών. Θέλομεν άνδρας, θέλωμεν πατριώτας, θέλομεν τιμήν και χαρακτήραν.
  Μετά απ΄ αυτά η κυβέρνηση Θεοτόκηδεν μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο από το να παραιτηθεί, οπότε ο Βασηλιάς δίνει την πρωθυπουργία στο Δ. Ραλλή, ο οποίος γρήγορα μεταβλήθηκε σε βασιλικότερος του Βασιλέως. Κυκλοφόρησαν μετά δυο προκηρύξεις των υπαξιωματικών και των φοιτητών οι οποίες έκαναν μεγάλη εντύπωση.
  Οι αξιωματικοί του Στρατιωτικοί Συνδέσμου αντιλαμβάνονταν την ανάγκη να αποκτήσουν ηγέτη. Για το πρόσωπο υπήρχαν αντιτιθέμενες απόψεις και στο τέλος η αρχηγία δόθηκε στο συνταγματάρχη του πυροβολικού Νικόλαο Ζορμπά, ηλικίας 65 χρόνων. Ήταν μορφωμένος και είχε διοικητικά προσόντα δεν ήταν όμως από τη στόφα που δημιουργούνται οι επαναστατικοί ηγέτες. Μερικοί μάλιστα τον χαρακτήριζαν νερόβραστο επαναστάτη.
  Ο Ζορμπάς όταν ανάλαβε την αρχηγία προσπάθησε να βρει κάποια συμβιβαστική λύση και έρχεται σε έμμεση επαφή με την αυλή και την κυβέρνηση. Φυσικό ήταν η προσπάθεια του αυτή να θεωρηθεί απότοκη αδυναμιών στους κόλπους του Συνδέσμου.
  Ο Ράλης αντί να συζητήσει τις προτάσεις που του έγιναν αποφασίζει να αποτάξει εννιά από τους πιο αδιάλακτους αξιωματικούς του Συνδέσμου ανάμεσα σ΄ αυτούς και τον ίλαρχο Ζυμβρακάκη, υπολοχαγό Π. Χατζημιχάλη, υπολοχαγό Θ. Πάγκαλο και τον υποπλοίαρχο Τουπάλδο. Ο βασιλιάς υπογράφει αμέσως το σχετικό διάταγμα. Σύγχρονα το υπουργείο Στρατιωτικών μεταθέτει από την Αθήνα σε επαρχιακές φρουρές πλήθος αξιωματικών καθώς και τον συνταγματάρχη Ζορπά που έπρεπε να παρουσιαστεί μέσα σε 48 ώρες στη φρουρά της Λάρισας. Μόλις δημοσιεύτηκαν τα διατάγματα αυτά αποφασίστηκε η οριστική ρήξη για τις 14 με 15 Αυγούστου με τόπο συγκέντρωσης το Γουδί.
  Στο μεταξύ ο πρωθυπουργός και όλοι οι υπουργοί συγκεντρώνονται στο υπουργείο των Στρατιωτικών για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση.
  Το πρωί τις 15 Αυγούστου είχαν συγκεντρωθείς το Γουδί 450 αξιωματικοί και υπαξιωματικοί όλων των όπλων, 2.650 οπλίτες και ναύτες, 250 ιππείς και 12 πυροβόλα. Καμιά πια δυνατότητα δεν είχε το κατεστημένο να αποτρέψει την εξέγερση.
  Ο Ράλλης τότε παίρνει τηλέφωνο το Βασιλιά Γεώργιο του υποβάλλει την παραίτησή του και προτείνει ο σχηματισμός κυβέρνησης να ανατεθεί στον επικεφαλής του επαναστατικού κινήματος. Ο διάδοχος Κων/νός αποκρούει την πρόταση του Ράλλη να δοθεί η εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στο Συνταγματάρχη Ζορμπά. Αποφασίστηκε τότε να δοθεί η εντολή στην Κυριακούλη Μαυρομιχάλη. Εκείνος είχε «ενδοιασμούς και λέει στο Γεώργιο ότι δεν είναι δυνατόν οι επαναστάτες να συνθηκολογήσουν άνευ όρων. Πρέπει να πληροφορηθούμε τα αιτήματά τους. Ο Γεώργιος πολύπειρος σε ελιγμούς καταλαβαίνει πως εκείνη την ώρα το μόνο που είχε σημασία ήταν να σωθεί το στέμμα και του λέει: «Να τα δεχθείτε όλα κ. Μαυρομηχάλη». Εκείνος στέλνει αμέσως γράμμα στο Ζορμπά του γνωρίζει ότι πήρε εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης κι αφού του πρότεινε να συμπεριληφθεί σ΄ αυτήν σαν υπουργός του ζητούσε να συναντηθούν «προς εξομάλυνση της κατάστασης». Ο Ζορμπάς κάλεσε αμέσως σύσκεψη αξιωματικών. Πολλοί υποστήριξαν πως όχι μόνο ο Ζορμπάς έπρεπε να δεχθεί την πρόταση για συμμετοχή του στην κυβέρνηση μα και να ζητήσουν όπως όλα τα στρατιωτικά υπουργεία μαζί και το υπουργείο των εσωτερικών να δοθούν σε εκπροσώπους του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Ο Ζορμπάς όμως δεν δέχεται το αίτημά τους. «Δεν πρέπει, είπε, να φθείρουμε την επανάστασή μας μετατρέποντας την σε κόμμα. Αν η πλειοψηφία δεν εγκρίνει την άποψή μου είμαι έτοιμος να παραιτηθώ». Μπροστά σ΄ αυτή την απειλή η Διοικητική Επιτροπή βρίσκει μια μέση λύση. Υποδείχνουν υπουργό τον Ναυτικών τον πλοίαρχο Ι. Δαμιανό, και άφησαν στο Μαυρομιχάλη την εκλογή του υπουργού των Στρατιωτικών από τις τάξεις των ανώτερων αξιωματικών, αποδεκτού όμως από το Σύνδεσμο, όπως και έγινε. Έθεσαν επίσης στην κυβέρνηση και άλλα αιτήματα μαζί και το αίτημα να δοθεί αμνηστία στους επαναστάτες. Το αίτημά τους αυτό φανέρωνε, περισσότερο από κάθε τι άλλο, τη σύγχυση της ηγεσίας του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Ίσως είναι η μοναδική περίπτωση που ένα νικηφόρο κίνημα αντί να παραχωρεί αμνηστία, να ζητά το ίδιο να αμνηστευθεί.
  Τόσο η Αυλή όσο και η κυβέρνηση Μαυρομιχάλη αντιλαμβάνονταν πως ο μόνος τρόπος κατευνασμού των στρατιωτικών ήταν η προσωρινή απομάκρυνση των πριγκίπων από την Ελλάδα. Βάζουν τότε σε διαθεσιμότητα τον διάδοχο Κων/νο και στους πρίγκιπες Ανδρέας και Χριστόφορο δίνουν τρία χρόνια άδεια «μετά πλήρων αποδοχών» για μετεκπαίδευση σε στρατιωτικές σχολές στη Γερμανία.
  
  Το συλλαλητήριο των Συντεχνιών.
  Φεύγοντας ο διάδοχος Κων/νος για την Ευρώπη περνά από την Κέρκυρα όπου σε δηλώσεις που κάνει επικρίνει το Στρατιωτικό Σύνδεσμο και ο Θεοτόκης σε συνέντευξή του στο δημοσιογράφο Πώπ, λέει πως η χώρα κυβερνιόταν από στρατιωτικούς, ερήμην του λαού και ότι ο βασιλιάς φαινομενικά μόνο δέχτηκε τα αιτήματα των επαναστατών. Παρόμοιες δηλώσεις έκανε και ο Ράλλης. Από τη μεριά του ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος για να αποδείξει πως είχε με το μέρος του την απόλυτη πλειοψηφία του λαού παροτρύνει τις Συντεχνίες να οργανώσουν εκδήλωση συμπαράστασης.
  Στις 14 του Σεπτέμβρη το απόγευμα πλήθος κόσμου, άνδρες, γυναίκες ακόμα και παιδιά – ξεχύθηκαν από τις συνοικίες στο Πεδίο του Άρεως. Τέτοια εκδήλωση δεν είχε δει ποτέ έως τότε η Αθήνα. Μερικοί ανέβαζαν τους διαδηλωτές σε 100.000 και οι πιο μετριοπαθείς σε 70.000. Οι Μακεδονομάχοι και οι απόμαχοι αγωνιστές της Κρήτης αποθεώθηκαν.
  Στην πρόχειρη εξέδρα που στήθηκε ο πρόεδρος των Συντεχνιών Παπαφώτης άρχισε να μιλά «ο λαός, φωνάζει ο Παπαφώτης, πρέπει να εγκολπωθεί την επανάσταση γιατί είναι σάρξ εκ της σαρκός μας και οστούν εκ των οστέων μας. Ζητούμε την κατάργηση της κομματικής συναλλαγής. Ζητούμε τα φορολογικά βάρη να μην απομυζούν πια το λαό μα να αντληθούν από το περίσσευμα των κεφαλαιούχων». Τα πλήθη αποθέωσαν τον ομιλητή ο οποίος συνέχισε να λέει: Γυρεύουμε να θεσπισθεί η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, να ψηφιστούν νόμοι κατά της συναλλαγής να προστατευθούν η γεωργία, η κτηνοτροφία, το εμπόριο, η ναυτιλία, να καλυτερεύσει η τύχη του εργάτη, να χτυπηθεί η τοκογλυφία. Και ο Παπαφώτης τελειώνει: «Ο λαός αγρυπνά θα παρακολουθεί την πραγματοποίηση των αιτημάτων του. Έτσι ο Παπαφώτης είχε γίνει ο εκφραστής των λαϊκών επιθυμιών γιατί τέτοιες θέσεις με αναμορφωτικό περιεχόμενο δεν είχε ποτέ υποστηρίξει ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος.
  Μα η καταπληκτική αυτή σε όγκο και παλμό συγκέντρωση τελείωσε με τον πιο παράδοξο τρόπο. Κάποιος από την εξέδρα φώναξε πως θα έπρεπε να πάνε στο παλάτι να ευχαριστήσουν το Βασιλιά και το Μαυρομιχάλη για τις ανακαινιστικές αποφάσεις που πήραν. Και όλο αυτό το πλήθος χωρίς την παραμικρή αντίρρηση ξεκίνησε για το παλάτι. Και ο Γεώργιος ικανοποιημένος που η εκδήλωση που υποκίνησε ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος μετατράπηκε σε επιβεβαίωση πίστης στο θρόνο λέει με κάποια δόση ειρωνείας στο πλήθος: «Σας συγχαίρω δια τας ζητωκραυγάς σας και για την ειρηνική και νομοταγήν εκδήλωσιν των ευχών σας». Με άλλα λόγια τους είπε ότι ουσιαστικά τίποτα δεν είχε αλλάξει. Χρειάζεται επίσης να προστεθεί πως στο Φάληρο είχαν αράξει δυο αγγλικά θωρικτά για να προστατέψουν το θρόνο τους.
  Ναυμαχία της Σαλαμίνας
  Δεν άργησε να γίνει φανερό πως και αυτά τα περιορισμένα αιτήματα του Στρατιωτικού Συνδέσμου δεν πραγματοποιούνταν. Η βουλή όπου ο παλαιοκομματισμός είχε την απόλυτη πλειοψηφία κωλυσιεργούσε στην ψήφιση νόμων για οποία ουσιαστική αλλαγή ή αναδιοργάνωση του στρατού. Οι δισταγμοί του αμφιταλαντευομένου Ζορμπά, προκαλούσε τη θλίψη των πιο ριζοσπαστικών στοιχείων του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Ιδιαίτερα αγανακτισμένοι ήταν οι κινηματίες του πολεμικού ναυτικού. Φιλομοναρχικοί αξιωματικοί να τους προπηλακίζουν να τους αποκαλούν προδότες, να τους τιμωρούν για φανταστικά παραπτώματα ακόμα και να τους δέρνουν. Ο Τυπάλδος ζητά να λυθούν δυναμικά τα ζητήματα του ναυτικού. Η Επιτροπή δεν συμφωνεί και τότε ο Τυπάλδος απειλεί πως οι αξιωματικοί του ναυτικού που ήταν μέλη του Συνδέσμου θα έλυναν δυναμικά τα ζητήματά τους. Παίρνει τους ομοϊδεάτες του και να τη νύχτα φτάνουν στο ναύσταθμο. Απομακρύνουν από τα αντιτορπιλικά τους αντιφρονούντες αξιωματικούς και μέσα σε λίγες ώρες τα καθιστούν ετοιμοπόλεμα. Ο Ζορμπάς συγκαλεί την Εκτελεστική Επιτροπή που έπειτα από εισήγησή του διαγράφει από μέλη του Συνδέσμου του Τυπάλδο και όσους τον ακολουθούν, χαρακτηρίζουν αντιπειθαρχικό το κίνημά τους και ανοικτά υποστηρίζουν την κυβέρνηση να το εξουδετερώσει. Ακολούθησε ναυμαχία ανάμεσα στα αντιτορπιλικά και τα θωρηκτά με επικεφαλής το ναύαρχο Μιαούλη με αποτέλεσμα οκτώ σκοτωμένους και πέντε τραυματίες. Ο Τυπάλδος και άλλοι επτά αξιωματικοί μπαίνουν σε μια άκατο και βγαίνουν στην αντικρινή στεριά. Αργότερα ο Τυπάλδος θα γράφει: «Πήραμε τα βουνά Πατέρα όπου επί τρία ημερόνυχτα περιπλανηθήκαμε, πεινασμένοι, διψασμένοι και τιμωρούμενοι γιατί ζητήσαμε καλύτερο ναυτικό και πιστέψαμε σε μια καλύτερη Ελλάδα». Χωρίστηκαν σε μερικές ομάδες προσπαθώντας να μπουν στην Αθήνα μα όλοι πιάστηκαν.
  Το άδοξο τέλος του Στρατιωτικού Συνδέσμου
  Έπειτα από την αιματηρή αυτή εμφύλια σύγκρουση γινόταν φανερό κάθε μέρα που περνούσε πως ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος οδηγούνταν σε διάλυση. Ο Ζορμπάς εισηγήθηκε στην επιτροπή την ανάθεση της ηγεσίας του Συνδέσμου στον Ελευθέριο Βενιζέλο. Η επιτροπή αποδέχτηκε την πρόταση και έστειλαν στα Χανιά το λοχαγό Ι. Κονταράτο εφοδιασμένο με γράμμα του Ζορμπά. Ο Βενιζέλος απάντησε ότι δεν ήταν έτοιμος να αναλάβει την αρχή εάν δεν είχε πεισθεί ότι το συμφέρον του Έθνους του επέβαλε τούτο ως επιτακτικό καθήκον. Δεν πέρασε όμως ούτε ένας χρόνος και ο Βενιζέλος ορκίζονταν πρωθυπουργός της Ελλάδας. Σχετικά με τα γεγονότα του 1909 ο ιστορικός Γιάννης Κορδάτος, έγγραφε «Έγινε ότι μπορούσε να γίνει. Όταν με τέτοια προοπτική εξετάζουμε τη στρατιωτική επανάσταση του 1909 είμαστε υποχρεωμένοι να πούμε πως αν δεν σημείωσε μεγάλο σταθμό έδωσε ένα δυνατό σκούντημα στον τροχό της νεοελληνικής ιστορίας».
  
  Βιβλιογραφία: Τάσου Βουρνά Γουδί το κίνημα του 1909, Γιάννη Κορδάτου, ιστορία της νεότερης Ελλάδας, Στέφανού Σαράφη ιστορικές αναμνήσεις, Σπύρου Μελά η Επανάσταση του 1909 κ.ά.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 01:15

  Οπορτουνιστικές τούμπες...(Μια ανδιαφέρουσα αναδημοσίευση)

   »  Radio Collectiva (1988-2008)

  «Η συμφωνία που έχετε κάνει με τον κ. Βγενόπουλο έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον Κανονισμό 1008/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου που προβλέπει συγκεκριμένα ποσοστά, 50%, αν δεν κάνω λάθος, για τα ευρωπαϊκά κεφάλαια (...) καταθέτω τη μετοχική σύνθεση της MIG, του MARFIN INVESTMENT GROUP από την οποία δε φαίνεται με κανένα τρόπο ότι το 50% είναι ευρωπαϊκά κεφάλαια, τα μόνα που φαίνονται είναι τα αραβικά κεφάλαια και τα διάφορα funds τα οποία ελέγχουν τη MARFIN (...) δεν έχετε δικαίωμα να θέσετε σε ψηφοφορία το σημερινό νομοσχέδιο. Ετοιμάζετε μια υπόθεση Μανούση αν θέλετε, βρείτε και τον Παυλίδη, όπου μέσα από μια διαδικασία αδιαφάνειας και σύγκρουσης με το νομοθετικό πλαίσιο της ΕΕ προσπαθείτε να εκποιήσετε την Ολυμπιακή Αεροπορία», πρόκειται για ένα απόσπασμα από την ομιλία του προέδρου της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Αλαβάνου χτες στην συζήτηση στη Βουλή.

  Εδώ είναι που λέμε «βασιλικότερος του βασιλέως». Δηλαδή, τι θέλει να πει ο Αλ. Αλαβάνος; Πως αν το 50% των κεφαλαίων ήταν ευρωπαϊκά δε θα υπήρχε πρόβλημα; Αν τηρούσε τις προδιαγραφές της ΕΕ όλα θα ήταν μέλι - γάλα; Μάλλον αυτό θέλει να πει, γιατί με τις πολλές δεξιο-αριστερές τούμπες του καιροσκοπισμού τους βγαίνει η αλήθεια. Και στην προκειμένη περίπτωση αυτή η αλήθεια είναι διπλή. Δηλαδή, η με πάθος υποστήριξη της ΕΕ των μονοπωλίων και των θεσμών της και ταυτόχρονα το γεγονός ότι δεν έχουν κανένα πρόβλημα τελικά με αυτή καθ' αυτή την ιδιωτικοποίηση, αρκεί να γίνεται με διαφάνεια και στα πλαίσια του νομοθετικού πλαισίου της ΕΕ.

  Η υπόθεση με την «Ολυμπιακή Αεροπορία» είναι πράγματι ένα σκάνδαλο. Αλλά όχι για το λόγο που επικαλείται ο κ. Αλαβάνος, εξωραΐζοντας κι εδώ την ΕΕ. Είναι σκάνδαλο αυτό καθ' αυτό το γεγονός της παράδοσης της γης, του αέρα, των θαλασσών, επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας στο μεγάλο κεφάλαιο. Είναι σκάνδαλο το δικαίωμα του λαού στις φτηνές, ασφαλείς και σύγχρονες μεταφορές κάθε είδους να εξαρτάται απ' τις ορέξεις του καπιταλιστή που τις εκμεταλλεύεται. Μικρή σημασία έχει αν στο πλαίσιο αυτό υπάρχουν ή δεν υπάρχουν ευρωπαϊκά κεφάλαια ή αν τα κεφάλαια είναι αραβικά ή αφρικάνικα. Καθόλου σημασία δεν έχει αν παραβιάζεται ή όχι ένας κάποιος κανονισμός της ΕΕ. Αυτό που δεν παραβιάζεται είναι η κατεύθυνση - προσταγή της ΕΕ για ιδιωτικοποιήσεις, για παράδοση των πάντων στο μεγάλο κεφάλαιο.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 06.04.2009
• 23:30

  Μεγάλοι και ανεκπλήρωτοι έρωτες...

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Δεν χάνουν καμία ευκαιρία να πάει χαμένη και υπό το άγρυπνο βλέμμα του αρχηστράτηγου του δεξιού οπορτουνισμού Λ. Κύρκου(αρχηγού παρόντος πάσα αρχή παυσάτω), ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, απέδειξαν ότι υπάρχουν δυνατότητες παραπέρα προσέγγισης ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ σε σημαντικά ζητήματα. Όταν ο λόγος δόθηκε στο Γιώργο Παπανδρέου και τον Αλέκο Αλαβάνο, στην παρουσίαση του βιβλίου του προέδρου του ΙΣΤΑΜΕ(το ιδεολογικό και ιστορικό μαγαζάκι του ΠΑΣΟΚ) Νίκου Κοτζιά "πολιτικό σύστημα και ταυτότητα", τα "σορόπια" έπεφταν εκατέρωθεν βροχή.
  Και οι δύο ανέπτυξαν επαρκώς τη θεωρία των ευρύτερων συναινέσεων στα ζητήματα που αφορούν το σύμφωνο σταθερότητας, τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και την άρνηση στην επανεκλογή Μπαρόζο, ενώ συνέκλιναν στην κριτική τους έναντι των κυβερνητικών χειρισμών στην οικονομία.
  Συμπέρασμα, σιγά που δε θα έκαναν όλα τα παραπάνω, εδώ "ο κόσμος το 'χει τούμπανο και αυτοί κρυφό καμάρι", πως εδώ μιλάμε για ένα έρωτα μεγάλο που τον διαπερνάει η λογική της διαχείρισης, ειδικά τώρα που η ανάγκη τους για "μικροβελτιώσεις" εκ των έσω, είναι κάτι παραπάνω από δεδομένη.
  Όπως και να 'χει το πράγμα, όσο κι αν προσπαθούν να αποδείξουν το αντίθετο, οι δύο τους θέλουν να μπουν τα δαχτυλίδια όσο πιο γρήγορα γίνεται, περιμένοντας και τους οικολόγους στη γωνία, κάνοντας όλοι μαζί το πάρτι του οπορτουνισμού, κάτι σαν το παζάρι του Σαββάτου.
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 30.03.2009
• 22:20

  Επιστρέψαμε....

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Επιστρέψαμε πιο δυνατοί από πριν και φυσικά φροντίσαμε την ώρα που μας ζητήθηκε να κλείσουν τα φώτα, να πείσουμε άπαντες στο θάλαμο να παραμείνουν ανοικτά, το κάναμε λαϊκή απαίτηση, όχι παίζουμε που θα αφήναμε όλους αυτούς που έχουν διαλύσει το σύμπαν να μας καλλιεργούν τη λογική της κοινωνικής ευθύνης δουλεύοντας μας διπλά, βρε δε πάτε να δείτε αν ερχόμαστε απ' τη γωνία.
  Μας έστειλαν και βίντεο για τα 10 χρόνια απ' τον εγκληματικό πόλεμο του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία πριν 10 χρόνια, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε γιατί οι "δημοκρατικές δυνάμεις" στην ΕΕ, είναι ικανές να μας πουν πως και εδώ έβαλε το χεράκι του ο Στάλιν....
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα....
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 25.03.2009
• 14:11

  Δυστυχώς δε θα είμαστε στην Παγκρήτια Κινητοποίηση

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Μετά λύπης δηλώνουμε πως δυστυχώς δε θα είμαστε εκεί λόγω "ανωτέρας βίας", ελπίζουμε όμως να είσαστε όλοι και όλες εσείς.
  Εμείς πάμε να δώσουμε μια σκληρή μάχη και φυσικά στη Παγκρήτια κινητοποίηση να συναντηθούν νέες δυνάμεις που θα κάνουν το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα φουσκωμένο ποτάμι την οργή του λαού δίνοντας του προοπτική για το μέλλον.
  Ελπίζουμε να ξανασυναντηθούμε σύντομα, τόσο σύντομα όσο το φωτογραφικό άνοιγμα και το κλείσιμο ενός βλέφαρου στη στιγμή.
  Σύντροφοι Red Bloggers, πάμε να δώσουμε μια μάχη και ελπίζουμε να βγούμε νικητές...
  
  Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς
  Γιάννης Κ. εκδότης Radio Collectiva.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 21.03.2009
• 22:55

  "ήταν μενονωμένες περιπτώσεις τότε"

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Με το καλήμερα σήμερα Σάββατο, ανοίγουμε την τηλεόραση για να δούμε την ανάγνωση στα πρωτοσέλιδα, εξάλλου το κάνουμε εδώ και πολλά χρόνια γιατί μας αρέσει το πρωινό ξύπνημα ιδιαίτερα κάτι Σάββατα και κάτι Κυριακές όταν οι άλλοι επιστρέφουν απ' τις "κρεπάλες".
  Μόλις είχαμε βγει απ' το μπάνιο με τη τσίμπλα στο μάτι και πετυχαίνουμε μια συζήτηση "κατηγορώ" στην εργοδοσία.
  Το τι ακούσαμε δε λέγεται, κάθε είδους ηθικονομικίστικη μπουρδολογία όπως, ότι οι εργοδότες έχουν αποθρασυνθεί(τώρα το πήραν χαμπάρι αυτοί) και χρησιμοποιούν τα ελαστικά ωράρια εργασίας για ψύλλου πήδημα και με τη σέσουλα, ενόψει κρίσης και άλλα τέτοια όψιμα στη ΝΕΤ.
  Ευτυχώς που ήταν και ο σ/φος Ζαριανόπουλος στο πάνελ και έβαλε τα πράγματα στη θέση τους, όταν η κουβέντα απ' τους άλλους δυο περιστρέφονταν στην ανάγκη συνεννόησης, διαλόγων και άλλων τέτοιων χαζοκουβεντών, χρησιμότατων όμως για το καπιταλιστικό τους σύστημα.
  Δε θα πούμε και πολλά πράγματα, μόνο τούτο. Καλά η ηγεσία της ΓΣΕΕ μας έχει περάσει για τίποτα αμνήμονες; Όπως δεν μπορεί να ξεχάσει κανείς τα έργα και τις ημέρες της πριν 12 χρόνια,(όταν υπέγραφε με χέρια και με πόδια την καταδίκη της εργατικής τάξης), έτσι ακριβώς δε μπορεί να ξεχάσει και σήμερα τα όσα συμφώνησε με το ΣΕΒ ως αλλή 5η φάλαγγα. Ακόμη δεν έχουν στεγνώσει τα μελάνια των πρόσφατων υπογραφών τους για την εργασιακή ειρήνη ενόψει Καπιταλιστικής κρίσης και μιλάνε κι όλας;
  Ευτυχώς που η λαϊκή απαίτηση δημιούργησε το ΠΑΜΕ(η οποία εμφανίστηκε δειλά ήδη απ' τη δεκαετία του '80, μετά το πραξικόπημα της ΠΑΣΚΕ στη ΓΣΕΕ το 1986) και έγινε πραγματικότητα το 1999, ως τμήμα του λαϊκού μετώπου που ανειρήνευτα παλεύει τη κάθε είδους εργοδοτική τρομοκρατία παράλληλα με τον κάθε είδους εργατοπατέρα, αναγκάζοντας το "δίκαιο του αστικού κράτους" να επέμβει για να περισώσει το μεγάλο κεφάλαιο.
  Πριν έντεκα χρόνια όταν κυβερνούσε το "αγαπημένο" της ΠΑΣΟΚ, αυτή δεν ήταν που πήγαινε σε εκείνους τους επαίσχυντους διαλόγους - διαόλους για την εργατική τάξη και με τη δική της σφραγίδα συμβολή δεν πραγματοποιήθηκαν τα ελαστικά ωράρια δια νόμου;
  Δε θυμόνται τι υπέγραφαν οι εκπρόσωποι της ΠΑΣΚΕ και της Αυτόνομης Παρέμβασης(ΣΥΝ), η έχουν επιλεκτική μνήμη; Αν δεν θυμόνται αυτοί θυμόμαστε εμείς, όπως δε ξεχνάμε και την πρόθεση των ίδιων μαζί με τη ΔΑΚΕ να συνέλθουν με τον ΣΕΒ στο ίδιο τραπέζι πριν λίγες μέρες για την "εργασιακή ειρήνη".
  Νόμος του ΠΑΣΟΚ δεν ήταν αυτός που σήμερα εφαρμόζει η ΝΔ. Τότε ήταν καλός και σήμερα κακός δηλαδή;
  Καλά τι άλλο θα σκαρφιστούν ως δικαιολογία γιατί θα μας "τρελάνουν" με αυτά που έλεγαν και συνεχίζουν να λένε οι ΠΑΣΟΚοΣυνασπισμένοι εργατοπατέρες;
  Ακούσαμε απ' τα χείλη των παρευρισκομένων(μόλις έκλεισαν το σ/φο Ζαριανόπουλο λόγω δορυφορικής αποσύνδεσης), ότι τα ελαστικά ωράρια εφαρμόζονταν και τότε αλλά σε περιορισμένη κλίμακα και σε συνθήκες χρηματιστικής "ευημερίας" και δεν δημιουργούσαν πρόβλημα μιας και η έκταση ήταν αμελητέα.
  Το πρόβλημα τελικά είναι ζήτημα έκτασης(μεγέθους δηλαδή), όχι ότι εδώ και 12 χρόνια έχουν σκίσει στη κυριολεξία την εργατική τάξη(και ιδιαίτερα τις νέες βάρδιες της) στη χώρα μας με τις ντιρεκτίβες της ΕΕ και με τη δική τους συμβολή οι κάθε λογής εργατοπατέρες του ευρωμονόδρομου που όταν ακούν ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών βγάζουν σπυριά...
  " Ήταν μεμονωμένες περιπτώσεις τότε ε "; ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΙΟΙ !!!
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 18.03.2009
• 18:55

  Καζινο Οπορτουνισμός;

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Το λένε και το ξαναλένε εκεί στην Κουμουνδούρου "Καζίνο Καπιταλισμός" και "Καζίνο Καπιταλισμός".
  Καλά έχουν αίσθηση του τι λένε; Γιατί και ένα μωρό παιδί γνωρίζει πως το καπιταλιστικό σύστημα ως κεντρικό άξονα της λειτουργίας του έχει το κέρδος και μόνο αυτό.
  Λέτε "οι σοφοί του Συνασπισμού και του Σύριζα", (που υποτίθεται πως γνωρίζουν και πολιτική οικονομία) να μη γνωρίζουν; Εμείς λέμε πως γνωρίζουν και μάλιστα πολύ καλά, τόσο καλά που ξέρουν να το διαστρεβλώνουν, τόσο καλά δηλαδή!!!
  Αλλά αυτοί τα παίζουν όλα για όλα, αρκεί να αποδείξουν πως η ζαριά τους τα "ασό-δυα" και τα "ντόρτια" δηλαδή, είναι εξάρες και τελικά αποδείχνονται αυτοί ως καζίνο οπορτουνιστές για να πάρουν τη θέση του διαχειριστή στη μεγάλη κεντροαριστερή, ριζοσπαστική, σοσιαλδημοκρατία κοκ.
  Φυσικά και δεν είναι καζίνο οπορτουνιστές, οπορτουνιστές με όλα τα γράμματα κεφαλαία είναι, αλλά τους χρειάζεται να την ακούν συνεχώς γιατί έτσι αποκαλύπτονται, μιας και είναι "τα χαϊδεμένα" της άρχουσας τάξης, της τηλεόρασης και των ΜΜΕ.
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα
  
  Διαβάστε εδώ για τον αντισοσιαλισμό του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 13.03.2009
• 13:45

  ΠΟΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ; Γ' μέρος

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Για ένα κόσμο η έννοια αριστερά αντανακλά τη κοινωνική δικαιοσύνη και τη βελτίωση ζωής των πιο φτωχών λαϊκών στρωμάτων, σημαίνει τη διαδικασία καλυτέρευσης της ποιότητας ζωής, ενός άλλου τρόπου σκέψης. Όμως είναι έτσι τα πράγματα και τι σημαίνουν ορισμένοι όροι που πηγάζουν μέσα απ' αυτό το γενικό "πολιτικό" όρο Αριστερά.
  Μήπως αυτός ο όρος αυτός αντί να διευκολύνει τις εξελίξεις για την ανατροπή του καπιταλισμού, η να δίνει παραπάνω περιθώρια για φιλολαϊκότερες πολιτικές με τη πίεση του λαϊκού κινήματος, να εγκλωβίζει παραπέρα το λαϊκό κίνημα διατείνοντας "αταξικά" θεωρητικά σχήματα με "λύσεις" εκ των έσω, λύσεις που καθαγιάζουν το καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής δίνοντας του περιθώρια ζωής και μάσκες οξυγόνου δια της "μεταρρύθμισης" που ζητούν οι κάθε λογής οπορτουνιστές;
  Όλα αυτά όμως έχουν και παρελθόν, τίποτα δεν αποτελεί μέρος παρθενογένεσης και δε μπορεί να γίνει έτσι.
  Όλες οι σημερινές "σύγχρονες σχολές" συναντούν τους πολιτικούς τους προγόνους 1μίση αιώνα πίσω, στο 19ο αιώνα και η κάθε μια "νέα" θεωρία είναι τόσο παλιά όσο το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.
  Το κυρίαρχο ρεύμα στη λεγόμενη "αριστερά", είναι ο "δημοκρατικός σοσιαλισμός" που είναι η επίσημη ιδεολογία του σύγχρονου ρεφορμισμού, διατυπώθηκε το 1951 στη Φραγκφούρτη και στο συνέδριο της σοσιαλιστικής διεθνούς, όμως ο πολιτικός του πρόγονος είναι η σοσιαλδημοκρατία του Μπερνστάϊν
  Απ' την επίσημη διακήρυξη του εν λόγω συνεδρίου αναπτύσσεται το θεωρητικό πλαίσιο της μετωπικής αντιπαράθεσης με το Μαρξισμό - Λενινισμό. Οι θεωρητικές ρίζες του βρίσκονται στο λεγόμενο ηθικό σοσιαλισμό (νεοκαντιανισμός). Σύμφωνα με τον ηθικό σοσιαλισμό πρόγονο της σοσιαλδημοκρατίας, ο σοσιαλισμός είναι ζήτημα "ορισμένης ηθικής κοσμοθεωρίας", τουτέστιν την "επιστημονική" θεωρία που απονεκρώνει τις αντιθέσεις στις κοινωνικές σχέσεις μεταφέροντας στις στο πεδίο της μεταφυσικής, δηλαδή εδώ έχουμε την ταξική συνεργασία σε πλήρη ανάπτυξη.
  Γενικά υπάρχει ιδεολογική σχέση και με τον "ινστρουμενταλισμό" που δηλώνει ότι "το κίνημα είναι το παν, ό τελικός στόχος δεν είναι τίποτα", που σημαίνει άρνηση της πάλης για το σοσιαλισμό.
  Ο ηθικός σοσιαλισμός δεν έχει καμία σχέση με την κομμουνιστική ηθική μιας και η τελευταία είναι αποτέλεσμα του συνόλου των αρχών και κανόνων που αντιστοιχούν στον επιστημονικό κομμουνισμό και στο κόμμα νέου τύπου.
  Σε όλες τις φάσεις του εργατικού κινήματος υπήρχε πλήρης διαδοχή και αντιστοίχηση, όλων ανεξαιρέτως των οπορτουνιστικών σχολών και των τάσεων. Αυτό που αναπτύσσονταν και διαμορφώνονταν θεωρητικά και ιδεολογικά γύρω και μέσα απ' την λεγόμενη αριστερά κατά το παρελθόν, ακριβώς το ίδιο διαμορφώνεται και σήμερα. Τίποτα νέο δεν υπάρχει σε αυτές τις "νέες αριστερές" που ξεκινούν απ' τη σοσιαλδημοκρατία και καταλήγουν στον Γκυ Ντε Μπορ.
  Ο εμπειρισμός είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό παράδειγμα το οποίο χρησιμοποιούν οι κάθε λογής οπορτουνιστές, αρνούμενοι τη σημασία και τη χρησιμότητα της θεωρίας.
  Αποθεώνουν την αίσθηση της μοναδικής εμπειρίας γενικά και αόριστα ξεκόβοντας την απ' το ιστορικό προτσές.
  Γι' αυτούς ο κόσμος και τα προβλήματα είναι αυτά και όπως τα βλέπουμε και πρέπει να "λυθούν" εδώ και τώρα και επειδή τίποτα δε λύνεται "τώρα" καταλήγουν στις μεταφυσικές θεωρητικές υπεραπλουστεύσεις του "εκ των έσω". Γι' αυτούς δεν υπάρχουν οι αιτίες που γεννούν αυτό που τάχα "πολεμούν", καταλήγοντας σε αντιμαρξιστικά συμπεράσματα όπως αυτό(οι τάξεις ξεχωρίζουν απ' το δηλωθέν εισόδημα τους), ή αυτό ( ο πλούσιος είναι και αναγκαστικά αστός) τέτοιες βλακείες δηλαδή...
  Οι εμπειριστές γενικά αρέσκονται στα σκληρά παζαρέματα, δείχνοντας (εσκεμμένα) άγνοια στη διασύνδεση θεωρίας και πράξης, περιορίζονται και οχυρώνονται στο πρόβλημα και στο διαμοιρασμό θέσεων στους "περισσότερο άξιους", στην ετερόκλητη σύγκλιση προγραμμάτων για να "λυθεί" τάχατες το πρόβλημα, βγάζοντας λάδι τον καπιταλισμό(άραγε σας θυμίζει κάτι αυτό); Οι πιο χαρακτηριστικοί εμπειριστές είναι η της σχολής της "εμπειρικής κοινωνιολογίας", που αποσυνδέει την κοινωνία σε κλάδους μετατρέποντας τους σε τάξεις.
  Ο Μαρξισμός φιλοσοφικά θεωρεί την αισθησιακή εμπειρία ως αρχή της γνώσης και απορρίπτει τον εμπειρισμό, αναγνωρίζει ότι πηγή της αισθησιακής εμπειρίας είναι εξωτερικός κόσμος που υπάρχει αντικειμενικά.
  Μια άλλη σχολή είναι αυτή που είχε ιδρύσει ο Μπουχάριν στα πρότυπα των Μπογκντάνωφ - Μαρτώφ και αποκαλείται η σχολή της "αυτοδιαχείρισης" την οποία την υιοθέτησε μερικώς ο Γιόζιπ Μπρος(Τίτο) στην πρώην Γιουγκοσλαβία και ήταν το όχημα - σύνθημα για τους δεξιούς οπορτουνιστές και συγκεκριμένα εκείνο το τμήμα των στελεχών που ανέτρεψε το σοσιαλισμό το 1991 στην πρώην Σοβιετική Ένωση.
  Η αυτοδιαχείριση είναι ενάντια στον κεντρικό σχεδιασμό και το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό στα πλαίσια της σχέσης κράτους κόμματος νέου τύπου και είναι το ιδεολογικό όπλο που χρησιμοποιούν σήμερα αναρχικοί, αριστεριστές κάθε λογής και κοπής, σοσιαλδημοκράτες, κεντροαριστεροί ακόμα και αποσχιστικές τοπικιστικές ομάδες που δρουν σε χώρες της ΕΕ , Βέλγιο, Ισπανία(Καταλονία), Νότια Γαλλία, Ιταλία(Τεργέστη) και σήμερα την έχουν κάνει σημαία. Αυτό δε σημαίνει πως όλοι οι παραπάνω είναι ίδιοι.
  Η αυτοδιαχείριση είναι τόσο ελαστική και τόσο αντικομμουνιστική, που αποτέλεσε και το σύνθημα του πρώην Σοσιαλιστή και κατοπινού ιδρυτή του φασισμού Μουσολίνι το 1926, όταν αυτός καλούσε τους μικροαστούς και το λούμπεν προλεταριάτο να εξεγερθούν απ' τα "αυτοδιαχειριζόμενα φάσσιο" (που σημαίνουν «δέσμες» ή «ενώσεις» προσώπων), να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να εξεγερθούν, ενάντια στην αστική τάξη και το προλεταριάτο με το σύνθημα «όποιος κρατάει τα όπλα έχει και το ψωμί».
  Στην αριστερά των οπορτουνιστών χωράνε τα πάντα. Απ' τη σχολή της Φρανκφούρτης, η του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (Μαξ Χόρκχαϊμερ, Τέοντορ Αντόρνο και Γιούργκεν Χάμπερμας) που επηρεάστηκαν απ' το Γιουγκοσλαβικό περιοδικό praxis, (το οποίο μεταξύ άλλων διαπραγματεύονταν την αυτοδιαχείριση), τη σχολή της πρώιμης σοσιαλδημοκρατίας του Μπέρνσταϊν, στη σχολή της "τεχνοκρατικής θεωρίας" που ξεχωρίζει τις σχέσεις παραγωγής απ' την τεχνολογία, τη σχολή του αναθεωρητή Λούκατς, την "αστική θεωρία" (του Κάρλ Μάνχαϊμ), και τις θεωρίες της κοινωνικής αρμονίας(Φρέντερικ Μπαστιά - Τζον Στιούαρτ Μιλ),των τριών παραγωγικών συντελεστών(Σε ζαν Μπαπτίστ), του κοινωνικό κράτους και του κοινωνικού αποκλεισμού κλπ (Τ.Α. Μάρσαλ), μαζί με τους όλους τους παραπάνω μπαίνει ως σφήνα κάθε λογής αντιμαρξιστική θεωρία που παρουσιάζεται ως νέα δροσερή και "αριστερή", όπως οι μικροαστικές των Νόαμ Τσόμσκι Όλες αυτές άλλοτε ονοματίζονται και άλλοτε όχι.
  Όλες οι σχολές και οι τάσεις είχαν και έχουν ως στόχο όχι τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό, αλλά το συνεπές οργανωμένο κίνημα που καθοδηγείται απ' το κόμμα νέου τύπου και τα τρία χαρακτηριστικά που αποτελούν τις αρχές λειτουργίας του, δηλαδή να είναι: (α) Το κόμμα της εργατικής τάξης και των συμμάχων λαϊκών στρωμάτων. (β) Να παλεύει με όλες του τις δυνάμεις για το στρατηγικό στόχο τον Σοσιαλισμό και τον Κομμουνισμό, μετά την εγκαθίδρυση του κατώτερου σταδίου του σοσιαλισμού τη δικτατορία του προλεταριάτου δηλαδή. (γ) Ως βασική αρχή λειτουργίας να έχει το Δημοκρατικό συγκεντρωτισμό.
  Κατά συνέπεια όλοι όσοι βαράνε το λαϊκό κίνημα και την οργανωμένη ταξική πάλη, είτε μιλώντας για την ενότητα της αριστεράς στο πρόβλημα, είτε για να το κατάσυκοφαντήσουν , δεν παλεύουν ενάντια στον καπιταλισμό, αλλά ενάντια στην όποια λύση μπορεί να δοθεί στο μέλλον με προοπτική για το λαϊκό μέτωπο και φυσικά ενάντια στο σοσιαλισμό.
  Δεν ήταν ποτέ και δε μπορεί να γίνει σύμμαχος το κομμουνιστικό κίνημα με τους οπαδούς του αυθόρμητου και της προχειρότητας οι οποίοι είναι έτοιμοι να εξαγγείλουν και πάλι "στις 18 σοσιαλισμό". Ακόμα και να πετύχαιναν το έργο τους όλοι αυτοί, οι κάθε λογής οπορτουνιστές, πάλι θα έπρεπε να βρουν απέναντι τους το συνεπές κίνημα, γιατί το ζήτημα είναι να νικήσεις εφαρμόζοντας με συνέπεια τον επιστημονικό κομμουνισμό και όχι κάτι άλλο, οτιδήποτε άλλο είναι φτιασίδωμα εκ των έσω, ένα προσωρινό και καταδικασμένο σε ήττα απ' την ίδια την ιστορία φληνάφημα.
  Σήμερα τα σχήματα δεξιά, κέντρο και αριστερά έχουν μόνο ιστορική αξία και εφόσον δεν ανταποκρίνονται στις βασικές αρχές τις "πολιτικής οικονομίας", δεν ανταποκρίνονται και στην εποχή που το μεγάλο κεφάλαιο επιτίθεται με κάθε τρόπο, μέσο και λυσσαλέα στην εργατική τάξη και τους συμμάχους της.
  Σήμερα ο όρος αριστερά πέραν του ότι είναι ξεπερασμένος χρησιμοποιείται και "εκ του πονηρού" με διπλή κατεύθυνση.
  Η πρώτη είναι για να αποπροσανατολίσει καθολικά προσπαθώντας να κατευθύνει μελλοντικά στο αφερέγγυο ΠΑΣΟΚ τις μάζες των αριστερών ψηφοφόρων, όπως έγινε το 1981.
  Η δεύτερη κατεύθυνση είναι αυτή που λέει ότι στην Ελληνική πραγματικότητα ο αριστερός είναι ό "τίμιος και καθαρός αγωνιστής". Δηλαδή ο "αριστερός" είναι κάτι σαν τίτλος τιμής, που στους Συνασπισμένους όχι μόνο δεν ταιριάζει(δεν τους ανήκει κι όλας), αλλά εσκεμμένα και με τα καμώματα τους, ως τίτλο τον χυδαιοποιούν και τον κάνουν σαν τα "μούτρα τους", με σκοπό στα πλαίσια αυτού του συστήματος να ξαναγραφτεί η ιστορία ανάποδα, να μετατραπεί σε παραϊστορία και αυτό ο τίτλος τιμής να γίνει συνώνυμο του πλιατσικολόγου, η του όλοι ίδιοι είναι.
  Φυσικά το μοναδικό πραγματικό δίλημμα σήμερα είναι:"η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες" το κρύβει έντεχνα κάτω απ' το χαλί με πλαστές θεωρίες τύπου η γενιά των 600-700 η 800 ευρώ. Ο "πολιτικός" όρος εκτός του ότι είναι η "κολυμβήθρα του Σιλωάμ" για να περισώσει την ταξική φύση του μονοπωλιακού καπιταλισμού και να αποκαθάρει (απ' την αριστερά των οπορτουνιστών) τη "λαίλαπα" του Μαρξισμού - Λενινισμού και το δρόμο για το σοσιαλισμό λειτουργεί και αποπροσανατολιστικά, είναι μια κατευθυνόμενη αυταπάτη που πρέπει να τελειώσει.
  
  
  Γιάννης Κ.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:49

  Ολοταχώς προς διάσπαση;

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Είναι ηλίου φαεινότερο πως ο Συν είναι χωρισμένος σε τρία κομμάτια, αλλά κανένα από αυτά δεν εμφορείται από φιλολαϊκές πολιτικές. Οι λύσεις και οι προτάσεις όλων των ομάδων ανεξαιρέτως, είναι ξεκομμένες απ' το λαϊκό παράγοντα τον οποίο έχουν πάμπολλες φορές χτυπήσει απ' τα "αριστερά" είτε διαμέσου των συμβιβασμένων ηγεσιών της ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΓΣΕΒΕ, είτε διαμέσου της Τ.Α .
  Ο σχεδιασμός όλων τους είναι κοινός, η πολιτική επιβίωση της σωστικής λέμβου που λέγεται ΣΥΝ και της παραμονής του στη Βουλή(δηλαδή στο πολιτικό προσκήνιο), που πάντα ήταν
  -ακόμα και όταν εικονικά είχε φτάσει στο 23%- το πρώτο τους μέλημα.
  Το Πρώτο κομμάτι του ΣΥΝ(Αλαβάνος), θέλει να ενσωματωθεί στο Σύριζα για να αποτινάξει (και καλά) το κακό παρελθόν του(Μαάστριχτ κλπ), φυσικά το ενδιαφέρει μια σχέση "προγραμματικών αρχών" με το "παλιό καλό" ΠΑΣΟΚ του 1981, ως συνέχεια της συνεργασίας της "αριστεράς" με το "σοσιαλιστικό χώρο", όπως ονομάζει τον ευρύτερο χώρο του ΠΑΣΟΚ του 1981, αλλά και του ΔΗ.Κ.ΚΙ.
  Το Δεύτερο κομμάτι του ΣΥΝ(Τσίπρας), θέλει να αποκτήσει αριστερή φυσιογνωμία, να είναι ο βασικός πυλώνας του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς όμως να διαχυθεί σε αυτόν και να διαλύσει, ενώ παράλληλα να μην πετάξει τίποτα από το παρελθόν του. Τέλος καλοβλέπει μια μελλοντική σχέση συγκυβέρνησης με το ΠΑΣΟΚ μέσω παράκαμψης, που δεν έχει να κάνει με ιδεολογικές παραμέτρους αλλά κυρίως με τι ανταλλάγματα θα γίνει αυτή η σύμπλευση.
  Ανάμεσα σε αυτά τα δυο μέρη βρίσκεται το σύνολο του λεγόμενου "αριστερού ρεύματος", το οποίο έχει υποστεί σοβαρά ρήγματα απ' την διγλωσσία και των δυο μερών, ενώ γενικά είναι ένα Αίολο στη κυριολεξία ιδεολογικά κομμάτι που θέλει "και την πίτα ολάκερη και το σκύλο χορτάτο.
  Το Τρίτο κομμάτι του ΣΥΝ οι πρώην Ευρωκομμουνιστές δηλαδή ΚΚΕεσ-ΕΑΡ κλπ[το πιο τίμιο κατ' εμάς, αφού πάντα έλεγε ανοικτά τι θέλει(γάμο με το ΠΑΣΟΚ εδώ και τώρα και όχι δια της τεθλασμένης) όπως τα άλλα δυο].
  Σε αντικομμουνισμό και τα τρία κομμάτια είναι εξίσου καλοί ανταγωνιστές και ειδικά στον αντιΚΚΕδισμό που δεν έχει όρια. Ποιος θα ξεχάσει τις δηλώσεις Τσίπρα για το Τσε Γκουεβάρα όταν τον χαρακτήριζε εμμέσως πλην σαφώς τυχοδιώκτη, η τις δηλώσεις του όλου ΣΥΝ για το ΚΚΕ στη περίοδο του προσυνεδριακού διαλόγου του τελευταίου.
  Από αυτή την άποψη υπάρχει ένα δεδομένο πως όλοι μαζί( προς το παρών τουλάχιστον), κρατάνε ζωντανό το μαγαζάκι τους γιατί είναι ένα καλό ανάχωμα προς το ΚΚΕ. Το μεγαλύτερο κακό γι' αυτούς είναι ότι σέρνονται από πίσω του μπας και του κόψουν κάτι, γιατί αν το ΚΚΕ δεν είχε τέτοια ανοδική επιρροή δυναμική προς την εργατική τάξη και το λαϊκό κίνημα, όλοι αυτοί και οι τρεις ομάδες του ΣΥΝ, αλλά και οι περισσότερες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, θα είχαν εκδηλωθεί ανοικτά από χτες για συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, για να μην πούμε από προχτές.
  Είναι "ηλίου φαεινότερον", ότι ο αποπροσανατολισμός και των τριών ομάδων μέσα στο ΣΥΝ, έχει ως στόχο την πολιτική τους επιβίωση και το χτύπημα του ΚΚΕ.
  Είναι τόσο μεγάλος ο οπορτουνισμός του που ανακατεύει τα πάντα αρκεί να προσδώσει τη συνείδηση της κοινωνικής συναίνεσης στα πλαίσια του "όλοι οι καλοί χωράμε" στο παλιό καλό ΠΑΣΟΚ του 1981, φυσικά προέχει να είσαι καλή εφεδρεία για το σύστημα και να το αποδείχνεις με κάθε τρόπο και σε κάθε περίπτωση και θα έρθει και η δική σου σειρά στα έδρανα της "δημοκρατικής συμπαράταξης" όπως την ονομάτισε το Μάρτη του 1989 ο Ανδρέας Παπανδρέου.
  Όλες οι κεντρικές πολιτικές επιλογές του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είναι συγκεκριμένες στηρίζονται στον ευρωμονόδρομο όπως και η πολιτική της ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, αλλά και στην τέχνη του εφικτού(όπως αντιεπιστημονικά ονομάζουν την πολιτική), αν χρειαστεί να κάνουν άλλα 4 συνέδρια μέσα σε 4 χρόνια και αν συνεχίσουν να υπάρχουν, θα το ξανακάνουν για να δικαιολογήσουν για μια φορά τα αδικαιολόγητα.
  Φυσικά οι Ευρωεκλογές είναι κοντά και ο πήχης έχει κοντίνει πάρα πολύ, το 15% που έβαλε ως στόχο ο πρόεδρος του ΣΥΝ στην εκπομπή της κ. Παναγιωταρέας φαντάζει με 51%, μιας και σήμερα το 5,1% είναι περισσότερο προσεγγίσιμο στο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και στις Ευρωεκλογές. Αλήθεια πόσο εύκολο είναι να πιάσουν οι κύριοι της Κουμουνδούρου τις 500.000 ψήφους, όταν και οι Ευρωεκλογές θα αποτελέσουν πεδίο δικομματικής σύγκρουσης με χωρίς προηγούμενο και πόσο πιο εύκολο θα είναι να συγκρατήσουν την ανανεωτική πτέρυγα του ΣΥΝ που στη βάση του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είναι σχεδόν το 40%, όταν αυτή απαιτήσει ανοικτή προεκλογική συνεργασία( για να μην πούμε διάχυση) με (σ)το ΠΑΣΟΚ ;
  
  Ρ. Κολλεκτίβα
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 11.03.2009
• 13:19

  ΔΑΡΒΙΝΟΣ ΚΑΡΟΛΟΣ του Λευτέρη Ηλιάκη

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  
  ΔΑΡΒΙΝΟΣ ΚΑΡΟΛΟΣ
  
  Ο Δαρβίνος Κάρολος γεννήθηκε στις 12 Φλεβάρη του 1809 κοντά στο Λονδίνο και πέθανε το 1882. Ήταν Άγγλος φυσιοδίφης ιδρυτής της υλιστικής θεωρίας της προέλευσης των ειδών, των ζώων και των φυτών μέσω τις διαδικασίας της φυσικής επιλογής. Μετά την αποφοίτησή του από το πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ έκανε ένα ταξίδι του γύρου του κόσμου σαν φυσιοδίφης, το 1831-1836. Στην διάρκεια του ταξιδιού έκανε πολλές παρατηρήσεις σε θέματα ζωολογίας, βοτανικής, γεννολογίας, παλαιοντολογίας, ανθρωπολογίας και εθνολογίας.
  Μετά το ταξίδι δημοσίευσε το ημερολόγιο ερευνών στο οποίο πρώτος εκείνος έκανε την περιγραφή πολλών ζώων της Νότιας Αμερικής και των νησιών ιδιαίτερα των τρωκτικών, των αρπακτικών των πτηνών, των σαύρων, των γκαλαπάγκος, των χελωνοειδών και των σπίνων. Στις σημειώσεις του έδινε επιπλέον προσοχή σε θέματα της κοινωνικής και της πολιτικής ζωής, περιγράφοντας τις δύσκολες συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούσαν οι ινδιάνοι της Νότιας Αμερικής. Ο ίδιος δημοσίευσε ακόμα τρεις κύριες εργασίες στη γεωλογία και πολλές άλλες εργασίες του. Η κύρια όμως εργασία του ήταν η προέλευση των ειδών μέσω της φυσικής επιλογής ή η διατήρηση των ευνοημένων φυλών στον αγώνα για τη ζωή που εκδόθηκε το 1852. Στο έργο αυτό ο Δαρβίνος απέδειχνε ότι τα διάφορα είδη των φυτών και των ζώων, δεν είναι σταθερά αλλά υπόκεινται σε αλλαγές και ότι τα είδη που υπάρχουν σήμερα εξελίχθηκαν με φυσικά μέσα από άλλα προϋπάρχοντα είδη. Επί πλέον η σκοπιμότητα που παρατηρεί στη φύση δημιουργήθηκε και δημιουργείται συνεχώς από τη φυσική επιλογή τυχαίων αλλαγών που είναι χρήσιμε στους οργανισμούς. Το 1868 δημοσίευσε τη δεύτερη μεγάλη εργασία του περί της μεταβολής των ζώων και των φυτών μετά υπό την επίδραση της εξημέρωσης.
  Η εργασία του αυτή ήταν και το συμπλήρωμα της βασικής του εργασίας και περιλάμβανε μαζί με πληροφορίες για τον πολλαπλασιασμό μέσω της τεχνητής επιλογής των ζώων και φυτών, που είναι χρήσιμα στον άνθρωπο και πληθώρα πραγματικών στοιχείων για την εξέλιξη των φυσικών μορφών που βγήκαν από την ανθρώπινη εμπειρία πολλών εκατονταετηρίδων. Το 1871 ο Δαρβίνος δημοσίευσε την Τρίτη μεγάλη εργασία του σχετικά με τη θεωρία της εξέλιξης.
  Η καταγωγή του ανθρώπου και η γεννητική επιλογή, όπου εξετάζεται η ογκώδης μαρτυρία της ζωικής προέλευσης του ανθρώπου από πιθηκοειδή ζώα. Το τελευταίο αυτό έργο προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση και μεγάλες συζητήσεις στους επιστημονικούς κύκλους της εποχής. Παρ΄ όλα αυτά όμως η θεωρία του Δαρβίνου γρήγορα αναγνωρίστηκε επειδή η ιδέα της ιστορικής ανάπτυξης στη Δύση εξηγούσε τα δεδομένα της εμπειρίας, καλύτερα από την ιδέα του αμετάβλητου των ειδών. Η γρήγορη αποδοχή της οφειλόταν επίσης και στη συνηγορία πολλών βιολόγων της εποχής.
  Ο Κ. Μάρξ και ο Έγκελς και αργότερα ο Λένιν αναγνώρισαν τη μεγάλη σπουδαιότητα του Δαρβινισμού και τον θεωρούσαν ως φυσικοϊστορική βάση του διαλεκτικού υλισμού. Ο υλιστικός χαρακτήρας του Δαρβινισμού τον καθιστούσε απαράδεκτο για τους συντηρητικούς βιολόγους και τις θρησκευτικές ομάδες. Σχεδόν ταυτόχρονα με το θρίαμβο της ιστορικής ανάπτυξης της ζωής, άρχισαν να εμφανίζονται πολλές αντιδαρβινικές θεωρίες της εξέλιξης όπου οι δημιουργοί τους υποστήριζαν διαφορετικές από το Δαρβίνο ερμηνείες για τις κινητήριες δυνάμεις της εξέλιξης. Αυτές οι αντιδαρβινικές θεωρίες πολλές φορές βασίζονταν σε ιδεαλιστικές ή μηχανιστικές κοσμοθεωρίες.
  Η παραπέρα ανάπτυξη της βιολογίας εμβάθυνε και συμπλήρωσε τις ιδέες του Δαρβίνου που αποτελούν τη βάση του σύγχρονου δαρβινισμού. Ο σύγχρονος Δαρβινισμός είναι η σημαντικότερη θεωρητική βάση για τη βιολογία, την γεωπονία και την ιατρική. Μόνο μια συνεπής δαρβινιστική προσέγγιση κάνει δυνατό τον πραγματικό μετασχηματισμό της ράτσας των κατοικίδιων ζώων και των ποικιλιών των καλλιεργούμενων φυτών καθώς και τη χρησιμοποίηση νέων, παραγωγικότερων στελεχών από τους μικροοργανισμούς που παράγουν αντιβιοτικά..
  Το τελευταίο διάστημα απ΄ αφορμή και τα διακόσια χρόνια από τη γέννηση του δημοσιεύτηκαν κείμενα στον τοπικό τύπο σχετικά με το Δαρβίνο και το Δαρβινισμό που είτε παρασιώπησαν σχεδόν την μεγάλη προσφορά του Δαρβίνου στην επιστήμη με τη θεωρία της προσέλευσης των ειδών, των ζώων και των φυτών μέσω της διαδικασίας της φυσικής επιλογής, όπως και της προέλευσης του ανθρώπου από πιθηκοειδή ζώα είτε παρουσιάζουν το Δαρβίνο Αγνωστικιστή και τη θεωρία του που δεν έρχεται σε αντίθεση με τη βιβλική περιγραφή της Γενέσεως. Είτε ότι ο Δαρβινισμός κομίζει τάχα στην κοινωνική και ηθική ζωή απαντήσεις που είναι μάλλον απογοητευτικές επειδή τάχα η διαδικασία της φυσικής επιλογής στη φύση, σύμφωνα με την οποία η φύση επιλέγει τον ισχυρότερο αν μεταφερθεί στην κοινωνία επιβιώνει ο ισχυρότερος και αφανίζεται ο πιο αδύναμος.
  Πρώτα – πρώτα ο Αγνωστικισμός είναι φιλοσοφική θεωρία η οποία υποστηρίζει ότι τα πράγματα ναι μεν βρίσκονται έξω από το πνεύμα και τις αισθήσεις μας, είναι όμως πράγματα «καθ΄ ευατά» και δεν μπορούμε να γνωρίσουμε την ουσία τους. Στην πραγματικότητα όμως οι φυσικές επιστήμες συνεχώς ανακαλύπτουν και νέες πλευρές και ιδιότητες των πραγμάτων και τις βάζουν σε χρήση για την εξυπηρέτηση του ανθρώπου. Βέβαια εξακολουθούν να υπάρχουν και πράγματα «καθ΄ ευατά» με την παραπέρα όμως πρόοδο των επιστημών τα πράγματα «καθ΄ ευατά» θα γίνονται πράγματα για τον εαυτό μας. Πως μπορούσε λοιπόν ένας επιστήμονας, του ύψους του Δημόκριτου που αφιέρωσε όλη τη ζωή του στη μελέτη των ιδιοτήτων υλικών πραγμάτων να είναι οπαδός της αντιεπιστημονικής φιλοσοφίας του Αγνωστικισμού;
  Η θεωρία του Δαρβίνου δεν κομίζει κανένα φοβερό ηθικό μήνυμα για την κοινωνία. Αυτό που συμβαίνει στη φύση δεν ισχύει για την κοινωνία. Ο λεγόμενος κοινωνικός Δαρβινισμός με πρόδρομό του τον Θ. Μάλθους που δικαιολογούσε τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους με την δικαιολογία ότι τα προϊόντα που παράγει η γης αυξάνονται με αριθμητική πρόοδο ενώ ο πληθυσμός της αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο δεν βρήκε καμία δικαίωση. Υπήρξαν πολλές αντιδραστικές παραλλαγές του Κοινωνικού Δαρβινισμού και μερικές από τις πιο αντιδραστικές συνδέονται με το ρατσισμό και που όλες απορρίφτηκαν από την ίδια την εξέλιξη της κοινωνικής ζωής.
  
  ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΗΛΙΑΚΗΣ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Χανιά, 09.03.2009
• 14:51

  "Σειρικό Βασιλίκι και το καπετανιλίκι".

   »  Radio Collectiva (1988-2008)
  Ο εγγονός του Δικτάτορα έκανε για μια ακόμη φορά βαρυ(α)σήμαντες* δηλώσεις.
  "Το ΚΚΕ και οι Κνίτες (λέει ο τρις μέγιστος), του έβαλαν τα γκαζάκια στα γραφεία.
  Ερώτηση καλόπιστη, την ώρα που τα γκαζάκια χτυπούσαν το γραφείο του, μήπως την ίδια ώρα, η έστω λίγα λεπτά νωρίτερα χτυπούσαν και τα γραφεία του Ριζοσπάστη και της Σύγχρονης Εποχής στην Αθήνα;
  Έλα όμως που ο αντικομμονισμός του σέρνει από πάππου προς πάππου, πως το λέει ο λαός μας;
  "Σειρικό Βασιλίκι και το καπετανιλίκι".
  
  Ράδιο Κολλεκτίβα
  
  ΥΓ* Φράση δανεισμένη απ' το φιλολαϊκό ιστολόγιο...
  
  
  Περισσότερα... »