Ήμουν και εγώ στο 49ο Φεστιβάλ κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη. Δεν έγραψα σχετικά για αυτή μου την εμπειρία, ακόμα. Δεν μπορώ μορέεεε δεν είμαι καλή σε αυτά έχω πει.
Είδα λοιπόν λίγες ταινίες αλλά στην πλειοψηφία καλές. Ποια πλειοψηφία; Όλες που είδα ήταν καλές για τα δικά μου δεδομένα!
Θα σταθώ για αρχή σε μια από αυτές.
Waltz With Bashir/ Vals im Bashir/ Βαλς με τον Μπασίρ.
Ισραηλινή ταινία με την εξής περίληψη από το πρόγραμμα και από το site της ταινίας:
"Μία νύχτα σε ένα μπαρ, ένας φίλος αφηγείται στο σκηνοθέτη Άρι Φόλμαν έναν επαναλαμβανόμενο εφιάλτη του. Οι δύο άντρες φτάνουν στο συμπέρασμα ότι ο εφιάλτης αυτός συνδέεται με τη κοινή τους εμπειρία από την εποχή που ήταν στον ισραηλινό στρατό κατά τον πρώτο πόλεμο στο Λίβανο, στις αρχές της δεκαετίας τους ‘80. Ο Άρι εκπλήσσετε απ’ το γεγονός ότι δεν θυμάται τίποτα από εκείνην την περίοδο. Η περιέργεια του εξάπτετε και αποφασίζει να συναντήσει και να μιλήσει με παλιούς φίλους και συμπολεμιστές απ’ όλο τον κόσμο. Νιώθει την ανάγκη να ανακαλύψει την αλήθεια για εκείνη την εποχή και για τον εαυτό του. Καθώς ο Άρι βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στα μυστήρια εκείνης της αποστολής και στο ρόλο που είχε διαδραματίσει, από μνήμη που αναδύονται σουρεαλιστικές, συχνά αποκρουστικές εικόνες."
Η ταινία είναι animation κατά κύριο λόγο, που σε πολύ σημαντικές στιγμές «αλλάζει» για να σε συγκλονίσει συναισθηματικά.
Έχει απίστευτη μουσική που ήταν και η αιτία να γράψω σχετικά. Εγώ πάντως ανατριχιάζω κάθε φορά που την ακούω.
Δεν θα πω άλλα γιατί έχω την τάση να είμαι spoiler
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Me, MySelf and I" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
