Θα σας πάω πίσω στο χρόνο, τότε που ο Leo Fender πούλησε την εταιρεία του, τη Fender, στη δισκογραφική CBS. Προφανώς, τα στελέχη της CBS που ανέλαβαν να κάνουν πιο κερδοφόρα τη Fender δεν είχαν την παραμικρή γνώση από κατασκευή μουσικών οργάνων ή από ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά κυκλώματα. Ήταν ένα τσούρμο λογιστές με περιορισμένη ροή αίματος προς τον εγκέφαλο λόγω του ασφυκτικού συνδυασμού του στενού γιακά και της γραβάτας, συνεπώς δεν τους έκοβε και πολύ. Είχαν στο μυαλό τους μόνο μια προσταγή: "μειώστε το κόστος κι αυξήστε το περιθώριο κέρδους", γιατί έτσι θα γίνονταν αρεστοί στο Δ.Σ. και θα παίρνανε μεγαλύτερα μπόνους, καλύτερο εταιρικό αμάξι, πληρωμένες διακοπές σε ακριβά θέρετρα κλπ. Βεβαίως, αυτά τα "καμάρια" που βγήκαν από ακριβοπληρωμένες σχολές οικονομικών δεν ήθελαν ούτε ν'ακούσουν την άποψη των τεχνικών και των μηχανικών. "Τους κατσαβιδάδες και τους μαραγκούς θ'ακούμε τώρα;" σκέφτονταν. Χαρακτηριστικά αναφέρουν τη μαρτυρία ενός τεχνικού της Fender στο βιβλίο τους "The Fender Book" οι Paul Day και Tony Bacon: ένας από αυτούς τους χαρτογιακάδες τους έλεγε πόσα λεφτά πετάνε σε χαλκόσυρμα για τους μαγνήτες των Stratocaster, Telecaster κ.α. οργάνων κι ότι αυτός θα τους έφερνε τη λύση, γιατί βρήκε άλλο προμηθευτή με πολύ καλύτερες τιμές. Και όντως, τους έφερε μερικούς τόνους χαλκόσυρμα που το προμηθεύτηκε σε πολύ χαμηλότερη τιμή. Όμως είχε λάθος πάχος, λάθος αντίσταση και ήταν απαράδεκτης ποιότητας. Όταν οι τεχνικοί διαμαρτυρήθηκαν ότι έτσι θα βγουν ελαττωματικές ένα σωρό παρτίδες κι ότι είναι ακατάλληλο το υλικό, αυτός τους είπε "αυτό θα χρησιμοποιήσετε, πάει και τελείωσε". Βλέπετε, οι λογιστάδες νόμιζαν ότι το να φτιάχνεις μουσικά όργανα - και δη υψηλών προδιαγραφών - είναι το ίδιο με το να φτιάχνεις τοστιέρες. Όσοι ξέρουν από ηλεκτρικές κιθάρες μπορούν άνετα να σας πουν ότι οι Fender της περιόδου 1971-1986 (τότε που πουλήθηκε από τη CBS η εταιρεία σε ένα κονσόρτσιουμ παλαιών εργαζομένων, το οποίο σήμερα τη μετέτρεψε σε κολοσσό που απορρόφησε τη Guild, τη Gretsch, τη Charvel και τη Jackson) ήταν οι χειρότερες που έφτιαξε ποτέ, με ανύπαρκτο έλεγχο ποιότητας, φθαρμένες εργαλειομηχανές κ.ο.κ. Τα ίδια ακριβώς ισχύουν και για τη μεγάλη ανταγωνίστρια της Fender, τη Gibson, η οποία εκείνη την εποχή είχε πουληθεί στη Norlin.
Τα "golden boys" λοιπόν, είναι ένα τσούρμο κωλοπαιδάκια που επειδή βγάλανε μια οικονομική σχολή νομίζουν ότι πιάσανε τον πάπα απ'τα αχαμνά κι ότι αυτοί ξέρουν τα πάντα, ενώ οι σχεδιαστές, οι μηχανικοί και οι άλλοι υπάλληλοι της εταιρείας είναι άσχετοι. Τα "golden boys" είναι εξόχως ικανά στο γλείψιμο και στο πισώπλατο μαχαίρωμα. Παίρνουν ένα σωρό λεφτά, αυξάνοντας το περιθώριο κέρδους μέσω της καταστροφής της ποιότητας των προϊόντων και των υπηρεσιών. Το ότι το όνομα της εταιρείας πάει κατά διαόλου δεν τους απασχολεί: δωροδοκούν τον ειδικό Τύπο με τεράστια διαφημιστικά πακέτα και ταξιδάκια αναψυχής και ιδού οι διθυραμβικές "δοκιμές", με το προϊόν, ακόμη κι αν στην πραγματικότητα είναι τραγικά κακό, να ανακηρύσσεται... "πρότυπο" και "σημείο αναφοράς" στην κατηγορία του από τους δοκιμαστές, πριν καν το πιάσουν στα χέρια τους. Κι αυτό συμβαίνει και στα μουσικά όργανα και στα αυτοκίνητα και στα εξαρτήματα υπολογιστών... Και βέβαια, τα "golden boys" συνεχίζουν να πλουτίζουν και να απολαμβάνουν παράλογα υψηλές αμοιβές, ενώ τα εργοστάσια στο τέλος καταρρέουν, γιατί κάποια στιγμή ή καταρρέει η αγορά ή αποκαλύπτεται πόσο μούφα είναι το προϊόν. Τι νομίζατε, ότι αυτοί οι απατεώνες βρίσκονται μόνο στον τραπεζικό και επενδυτικό τομέα;
Αλλά ας επανέλθουμε στην αυτοκινητοβιομηχανία. Τα "golden boys" της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας βρήκαν το κουμπί του μέσου αμερικανού αγοραστή και, κυρίως, της μέσης αμερικανίδας μεσοαστής νοικοκυράς - μαντάμ Σουσούς: θέλει ένα μεγάλο αυτοκίνητο για να φορτώνει τα παχύσαρκα κουτσούβελά (καλύτερα να μη συζητήσουμε για το "τίνος είναι βρε γυναίκα τα παιδιά"), τις προμήθειες της εβδομάδας από το σούπερ μάρκετ και να έχει εμφάνιση που να παραπέμπει σε γελαδάρισσα (cowgirl) και σε κάτι πιο "περιπετειώδες". Η λύση ήταν έτοιμη: πήραν τα ήδη υπάρχοντα "οικογενειακά" οχήματα με δυνατότητες εκτός δρόμου, τα οποία χρησιμοποιούσαν δάπεδα παλιών αγροτικών οχημάτων, τα φτιασιδώσανε και τα ρίξανε στην αγορά σε τιμές "πολυτελείας".
Προσέξτε τώρα για τι απατεώνες μιλάμε: μια αυτοκινητοβιομηχανία δηλώνει στο κράτος τι παράγει. Είναι υποχρεωμένες να καλύπτουν συγκεκριμένες προδιαγραφές οικονομίας καυσίμου, εκπομπής ρύπων και παθητικής ασφάλειας για τα επιβατηγά τους οχήματα (βέβαια, εδώ πρέπει να πω ότι οι αμερικανικές προδιαγραφές παθητικής ασφάλειας είναι κάτι αιώνες πίσω από τις ευρωπαϊκές, αλλά αυτό θα το αναλύσουμε διεξοδικά σε λίγο). Για τα φορτηγά όμως, τουλάχιστον μέχρι το 2005, δεν υπήρχε τέτοια υποχρέωση. Χμμμμμ... Πώς θα κατάφερναν τα "golden boys" να βγάλουν στην παραγωγή φτιασιδωμένες παλιατζούρες παλαιολιθικών προδιαγραφών με μηδενικό κόστος εξέλιξης, απίστευτα ενεργοβόρους και ρυπογόνους κινητήρες και αμαξώματα με ανύπαρκτη ενεργητική και παθητική ασφάλεια χωρίς να τους τσιμπήσει η νομοθεσία; Σωστά μαντέψατε: δήλωσαν τα SUV ως ΦΟΡΤΗΓΑ. Έτσι, παρέκαμψαν τις υποχρεωτικές προδιαγραφές για τα επιβατηγά και βγάλανε στην αγορά ένα σωρό εξοργιστικά υπερτιμολογημένα σκουπίδια, τα οποία αγοράστηκαν σωρηδόν από τον πανάσχετο κόσμο.
Το κακό είναι όμως ότι η σχεδίαση των αμαξωμάτων αυτών των κατασκευών ήταν απολύτως εγκληματική.
Τι εννοώ; Πέραν του ότι οι κολώνες της οροφής κατέρρεαν σε περίπτωση ανατροπής (λόγω ανεπαρκούς αντοχής τους, η οποία υπαγορεύθηκε από την εκστρατεία των "golden boys" για περικοπή του κόστους), υπήρξε το απίστευτο παράδειγμα εταιρείας της οποίας οι σχεδιαστές όρισαν ότι σε μια από αυτές τις κολώνες έπρεπε να ανοιχθεί οπή μέσα από την οποία θα περνούσαν καλωδιώσεις! Ήταν που ήταν στραβό το κλίμα, το'φαγε κι ο γάιδαρος... Στην παραμικρή απρόβλεπτη φόρτιση, η κολώνα κατέρρεε. Και αυτά δε συνέβησαν στη δεκαετία του '40, αλλά στη δεκαετία του '90!
Τι σημαίνει όμως "απρόβλεπτη φόρτιση"; Είναι μια φόρτιση (λόγω σύγκρουσης, για παράδειγμα) άγνωστης διεύθυνσης και έντασης. Με απλά λόγια, είναι αυτό που μας λέει η κοινή λογική ότι θα συμβεί σε ένα ψηλό SUV όταν τουμπάρει (και θα φέρει τουλάχιστον μια τούμπα): το όχημα θα τιναχτεί προς τα πάνω και θα συνεχίσει να περιστρέφεται γύρω από τουλάχιστον έναν εκ των τριών αξόνων του ενώ βρίσκεται στον αέρα, ενώ θα κινείται γραμμικά κατά την αρχική του διεύθυνση, εκτός κι αν κάνει γκελ σε τοίχο, γκρεμό ή σε άλλο όχημα και θα προσγειωθεί χτυπώντας σε κάποιο τυχαίο σημείο της οροφής του.
Από την άλλη πλευρά, οι αμερικανοί κατασκευαστές και η NHTSA ανερυθρίαστα προωθούν την ιδέα της "προβλέψιμης φόρτισης" με τις γελοίες "προδιαγραφές ασφαλείας" τους και κυρίως με την προδιαγραφή 216. Φυσικά, θα γίνω πιο συγκεκριμένος. Οι προδιαγραφές της NHTSA, οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με τις εξοντωτικές προδιαγραφές του EuroNCAP, ορίζουν για την αντοχή της οροφής ενός οχήματος και των υποστηριγμάτων της (των κολωνών δηλαδή) τα εξής: Μια πλευρά της οροφής πιέζεται από μια μεγάλη μεταλλική πλάκα (30 x 72 ίντσες ή περίπου 76.2 x 182.88 εκατοστά) προσαρμοσμένη σε υδραυλική πρέσσα και η δύναμη που ασκείται είναι 1.5 φορά το βάρος του οχήματος. Στον ένα άξονά της η πλάκα είναι γερμένη κατά 25 μοίρες και στον άλλο κατά 5. Αν η οροφή υποχωρήσει λιγότερο από 5 ίντσες (12.7 εκατοστά), το αυτοκίνητο θεωρείται ασφαλές (Πηγή: Autosafety.org).
Είναι όμως πασιφανές ότι αυτή η δοκιμή δεν ανταποκρίνεται καθόλου στην πραγματικότητα. Η NHTSA δέχθηκε σκληρή κριτική για τις μη ρεαλιστικές και ανεπαρκείς προδιαγραφές ασφαλείας που δεχόταν για τα αμερικανικά αυτοκίνητα, τα οποία απεδείχθησαν φονικά για τους επιβάτες τους. Βλέπετε, η NHTSA δεχόταν ως "φυσιολογική συμπεριφορά" να καταρρεύσουν με το... καλημέρα σε περίπτωση ανατροπής οι μπροστινές κολώνες και η οροφή ν'αγγίξει το κεφάλι του οδηγού! Σκεφθείτε τι γινόταν στις επόμενες τούμπες που έφερνε το αμερικανικό αυτοκίνητο κατά τη διάρκεια ενός ατυχήματος. Και ξέρετε ποιο είναι το αστείο; Πριν επιβληθεί το Δεκέμβριο του 1971 η προδιαγραφή 216, η αμερικανική κυβέρνηση είχε επιβάλει αυστηρότερες προδιαγραφές! Στο σύνδεσμο που έδωσα πιο πάνω θα δείτε πάρα πολλές και πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες - και μάλιστα γίνεται και αναφορά στα οφέλη που παρέχουν οι ενισχύσεις με "δομικούς αφρούς" (αφρούς μετάλλων).
Υποτίθεται ότι μέχρι το τέλος του 2006 η NHTSA θα επέβαλε πιο ρεαλιστικές προδιαγραφές. This I've got to see... Πάντως, μετά το μακελειό με τα Ford Explorer, έγιναν ξαφνικά πολύ της μόδας τα συστήματα ελέγχου της πίεσης των ελαστικών.
Αλλά τώρα θα σας δώσω ένα σχεδόν "συνωμοσιολογικό" σενάριο, το οποίο αφορά τις αγωγές και τις μηνύσεις που έχουν υποβληθεί κατά των αμερικανών κατασκευαστών (κανονικά θα έπρεπε και η NHTSA να συρθεί στο εδώλιο) λόγω των ανεπαρκών προδιαγραφών ασφαλείας τους. Έστω ότι είστε κατασκευαστής αυτοκινήτων και τα SUV σας έχουν προκαλέσει πολλούς θανάτους και πολλές μόνιμες ολικές ανικανότητες (ασφαλιστική ορολογία) λόγω ανεπαρκών προδιαγραφών παθητικής ασφάλειας - και, με τη σειρά τους, οι πελάτες και οι συγγενείς τους σας έχουν πνίξει στις αγωγές και στις μηνύσεις. Οι εμπειρογνώμονες της πολιτικής αγωγής έχουν επικεντρώσει το ενδιαφέρον και την κριτική τους στην κατάρρευση των κολωνών της οροφής. Εσείς γνωρίζετε από τα εσωτερικά υπομνήματα και την εσωτερική αλληλογραφία ότι τα "golden boys" σας και οι μηχανικοί σας εν γνώσει τους κατασκεύασαν δεκάδες χιλιάδες επικίνδυνα αυτοκίνητα με σκοπό την ελαχιστοποίηση του κόστους, τη μεγιστοποίηση του κέρδους και την ικανοποίηση των μετόχων και ημών των ιδίων, περνώντας με επιτυχία τις "για τα μάτια του κόσμου" δοκιμές για την έγκριση τύπου. Περνούν τα χρόνια κι έρχεται η ώρα να αντικαταστήσετε τα επικίνδυνα αυτά οχήματα στη γραμμή παραγωγής σας, ενώ ο κόσμος θυμάται ακόμα τις παλιές σας αμαρτίες, το ίντερνετ είναι τίγκα στις ιστοσελίδες που σας ξεβρακώνουν για τα επικίνδυνα οχήματά σας και σας κυνηγάνε ενώσεις καταναλωτών, δικηγόροι και εμπειρογνώμονες.
Τι θα κάνετε; Θα φτιάξετε νέα οχήματα με εμφανώς παχύτερες κι ενισχυμένες κολώνες οροφής (στέλνοντας έτσι το μήνυμα ότι παραδέχεστε ότι τα είχατε κάνει σκατά κι ότι είστε ένοχοι εγκληματικής αμέλειας κατά τη σχεδίαση); Ή μήπως θα βάλετε πιο διακριτικές ενισχύσεις για να μη σας κάνουν κομμάτια οι δικηγόροι των πελατών-θυμάτων σας;
Εγώ πάντως, θα συνέχιζα το lobbying και τη δωροδοκία προς πολιτικούς, κρατικές υπηρεσίες και ΜΜΕ για να συνεχίσουν να παραβλέπουν τη σημαντικότητα των A-pillars (δηλαδή των μπροστινών κολωνών της οροφής) και να εστιάζουν στις μεσαίες (B-pillars). Έτσι, θα αγόραζα χρόνο, παριστάνοντας ότι δεν τρέχει κάστανο μέχρι να ξεχαστεί το σκάνδαλο και οι δικαστικές μου περιπέτειες. Τότε, θα έσπευδα να παρουσιάσω ένα νέο SUV με θεόχοντρες κολώνες οροφής, πανίσχυρες και "θωρακισμένες" και θα καυχιόμουν για το πόσο μεγάλη σημασία δίνω στην ανθρώπινη ζωή.
Ακριβώς αυτό που έγινε με τη "νέα γενιά" των αμερικανικών SUV δηλαδή!
Έπεται συνέχεια...
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Heretic Auto Blog" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
