Αυτήν τη φορά τα έχω με το «ιταλόφιλο» βρετανικό Auto Italia, του οποίου οι «αυθεντίες», πέραν του ότι διαπνέονται από μια ανόητη νοσταλγία για ένα παρελθόν που το κοιτάζουν μέσα από ροζ φακούς, κάτι που τους οδηγεί σε έναν βλακώδη σνομπισμό απέναντι σε ό,τι παράγεται τώρα, φαίνεται ότι ή έχουν βαλθεί να μας τρελάνουν εντελώς ή δεν ξέρουν τι τους γίνεται.
Θα πιάσω – απ’τα μούτρα – τον John Simister, ο οποίος προφανώς, ως ζάμπλουτος που είναι (είχα διαβάσει σε σχόλιο ότι σπαταλά τα εκατομμύριά του στο Las Vegas), είναι σε θέση να κατακρίνει με τρομερή ευκολία ο,τιδήποτε κοστίζει λιγότερο από 100.000 ευρώ, αλλά, παρά το γεγονός ότι αποφοίτησε από το High Performance Course του John Lyon, μοιάζει να γράφει ακριβώς τα αντίθετα απ’ό,τι έχω δει να γράφεται οπουδήποτε αλλού.
Συγκεκριμένα, μιλώ για τη δοκιμή του σχετικά με τη Lancia Delta. Κατ’αρχάς τον πείραξε ότι υπάρχουν σκληρά πλαστικά στο εσωτερικό κι αυτό τον οδήγησε στο να την απορρίψει λέγοντας ότι δεν είναι ποιοτική. Δεν τον είδα ούτε αυτόν ούτε κανέναν άλλο συνάδελφό του να ενοχλείται από την ίδιας έκτασης χρήση σκληρών πλαστικών σε εξ ίσου ή και ακόμα πιο premium οχήματα της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας. Και βέβαια, για τα απογοητευτικά χαμηλής ποιότητας πλαστικά του Mazda MX-5 NC, όταν το δοκίμασε για το περιοδικό Octane, δεν είπε κουβέντα.
Επιπλέον, η δοκιμή της Delta στο Auto Italia άφηνε να εννοηθεί ότι η νέα Delta έχει συρόμενες πίσω πόρτες στον στάνταρ εξοπλισμό της – άλλωστε, εμφανίζονταν τέτοιες πόρτες σε φωτογραφία μίας από τις Delta που παρουσιάστηκαν. Κανείς από τους «φωστήρες» του Auto Italia δεν πήρε είδηση ότι το συγκεκριμένο αυτοκίνητο ήταν η έκδοση Mobility, η οποία είναι ειδικά τροποποιημένη για χρήση από ΑΜΕΑ… Πηγαίνετε σε οποιαδήποτε αντιπροσωπεία του ομίλου Fiat θέλετε κι αν βρείτε στην έκθεση ετοιμοπαράδοτη Delta με συρόμενες πίσω πόρτες, ελάτε να μου το πείτε.
Τέλος, σε ό,τι αφορά το αν οι αναρτήσεις της Delta είναι σκληρές ή μαλακές, έχω πια μπερδευτεί. Τα ελληνικά περιοδικά γράφουν ότι οι στάνταρ (όχι οι προσαρμοζόμενες RSS) αναρτήσεις της είναι μαλακές και προσανατολισμένες στην άνεση. Ο Simister λέει ότι είναι υπερβολικά σκληρές για Lancia (οι θεόσκληρες αναρτήσεις της Fulvia HF που, μεταξύ άλλων αυτοκινήτων, οδηγεί φαντάζομαι ότι δεν είναι «υπερβολικά σκληρές για Lancia»). Τελικά τι ισχύει; Είναι σκληρές ή μαλακές; Κι αν ο Simister, που τις βρήκε – στους αγγλικούς και ιταλικούς δρόμους – «υπερβολικά σκληρές», τότε τι θα έπρεπε να πούμε εμείς με τα αισχρά καλντερίμια που με απύθμενο θράσος μας λένε οι δημόσιοι φορείς ότι είναι δρόμοι τους οποίους μάλιστα χρυσοπληρώνουμε; Οι Έλληνες δημοσιογράφοι, που οδήγησαν τη Delta στους τρισάθλιους ελληνικούς «δρόμους», λένε ότι οι αναρτήσεις της είναι προσανατολισμένες στην άνεση και στην εξασφάλιση υψηλής ποιότητας κύλισης. Ο Simister λέει – έχοντας οδηγήσει τη Delta σε δρόμους απείρως καλύτερους από τους δικούς μας – ότι είναι «υπερβολικά σκληρές». Τι ισχύει τελικά κύριοι; Το αυτοκίνητο είναι το ίδιο. Πώς στους κακοτράχαλους ελληνικούς «δρόμους» είναι μαλακό και άνετο και στους άψογους βρετανικούς και ιταλικούς είναι «υπερβολικά σκληρό»; Ποιος λέει αλήθεια και ποιος ψέματα; Ποιος ξέρει τι γράφει και ποιος γράφει βλακείες; Ο ταλαίπωρος αναγνώστης τελικά ποιον πρέπει να λάβει υπ’όψιν του και ποιον να απορρίψει και να αγνοήσει;
Καλά, για τις ηλιθιότητες που έγραψε στο πιο πρόσφατο τεύχος του εν λόγω περιοδικού ο ειδικός σε θέματα design Chris Hrabalek, με του οποίου τις κρίσεις ποτέ δε συμφώνησα (από άνθρωπο που του αρέσει η υπερβολική Lamborghini Estoque τι περιμένει κανείς;), τι να πω; Ο άνθρωπος έβγαλε όλα του τα κόμπλεξ, ως γνήσιος εγγλέζος, αντί να γράψει ένα σοβαρό άρθρο – μιμούμενος τον Jeremy Clarkson, με τη διαφορά ότι ο μεν Clarkson είναι ένας ακριβοπληρωμένος γελωτοποιός, ο δε Hrabalek έχει σπουδάσει βιομηχανικός σχεδιαστής και υποτίθεται ότι είναι ικανός και πρόθυμος να γράψει ένα εμπεριστατωμένο και χρήσιμο άρθρο με βάση την επιστημοσύνη του. Έγραψε λοιπόν ότι η Lancia εξευτέλισε το θρύλο της Delta (ταυτίζοντας, ως γνήσιος βλαξ, τη Delta με την HF Integrale και αγνοώντας την αδιάφορη δεύτερη γενιά που ήταν απλά ένα Fiat Tipo με άλλα σήματα), ότι η Lancia πρέπει να πάψει να βγάζει αυτοκίνητα κι ότι καλύτερα είναι να… ανοίξει πρακτορείο μοντέλων και ιεροδούλων πολυτελείας.
Εγώ έχω μια καλύτερη πρόταση για τους ανωτέρω κυρίους: να πάψουν να ασχολούνται με τα αυτοκίνητα γενικώς, γιατί θα ξεχάσουμε κι αυτά που ξέρουμε. Μη νομίζετε ότι τελείωσα με το Auto Italia. Μπορεί το πιο πρόσφατο τεύχος, όταν διάβασα τον χυδαίο οχετό του Hrabalek να το πέταξα στα σκουπίδια και να αποφάσισα ποτέ να μην ξαναγοράσω κανένα τεύχος του στο μέλλον, αλλά σε επόμενο άρθρο μου θα γράψω για τις ανοησίες που γράφει μια άλλη «αυθεντία», ο Martin Buckley.
Σε ό,τι αφορά δε τη Delta, θα επανέλθω με τις δικές μου εντυπώσεις, όπως τις διαμόρφωσα οδηγώντας την, λαμβάνοντας υπ’όψιν τι πραγματικά είναι, πώς συμπεριφέρεται στους ελληνικούς δρόμους και όχι αναπολώντας ένα παρελθόν που διαμορφώθηκε στην εικονική πραγματικότητα των εφηβικών φαντασιώσεων και, βεβαίως, δεν υπήρξε ποτέ παρά μόνο στη φαντασία των συντακτών που παριστάνουν τις αυθεντίες και με ύφος περισπούδαστο, δασκαλίστικο και υποτιμητικό ακόμα και για τη νοημοσύνη όσων εκ των αναγνωστών τους διαθέτουν επιστημονικές γνώσεις, γράφουν σαχλεπίσαχλες και συχνά χυδαίες ανοησίες.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Heretic Auto Blog" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
