Το άρθρο είναι γενικά καλογραμμένο, αν και - δυστυχώς - αναπαράγει τη γνωστή ανεπιβεβαίωτη ως σήμερα φήμη που λέει ότι η Fiat χρησιμοποιούσε στη δεκαετία του '70 ατσάλι άθλιας ποιότητας προερχόμενο από σοβιετικά διαλυτήρια πλοίων, το οποίο πήρε ως αντάλλαγμα για το στήσιμο του εργοστασίου της Lada. Επειδή έχω δει πάρα μα πάρα πολύ ράδιο-αρβύλα, έχω προκαλέσει ακόμα και συντάκτες του εγχώριου και διεθνούς "ειδικού" Τύπου να παρουσιάσουν αποδείξεις γι'αυτόν τον ισχυρισμό (δελτία Τύπου, ανακοινώσεις, διακρατικές συμφωνίες κλπ), αλλά ως τώρα δεν έχουν παρουσιάσει το παραμικρό πειστήριο. Μέχρι λοιπόν να μου δείξει κάποιος στοιχεία που να τεκμηριώνουν αυτόν τον ισχυρισμό, θεωρώ ότι είναι urban legend.
Αρκετά όμως με τους προλόγους - δεν είμαι δα και Jeremy Clarkson να γράφω πέντε σελίδες πρόλογο (και μάλιστα άσχετο με το θέμα) και πέντε αράδες κύριο θέμα. Ήρθε νομίζω η ώρα να δικαιολογηθεί ο τίτλος του σημερινού μου άρθρου, δε συμφωνείτε;
Που λέτε, γύρω στο 1972, η Fiat, η οποία είχε ήδη εξαγοράσει, το 1969, τη Lancia από τον μέχρι τότε ιδιοκτήτη της, Carlo Pesenti, ετοιμαζόταν να αγοράσει και τη Citroen. Η τελευταία ήδη είχε κάμποσα προβλήματα - το 1974 χρεωκόπησε και την απορρόφησε η Peugeot - , μέρος των οποίων οφειλόταν στις "παιδικές ασθένειες" του σχεδιασμένου από τη Maserati κινητήρα της SM. Τότε, η Maserati ανήκε στη Citroen, πριν η τελευταία την πουλήσει στον Alejandro De Tomaso. Εκείνη την εποχή βρισκόταν σε εξέλιξη το πρόγραμμα εξέλιξης της διαδόχου της Lancia Flavia/2000, δηλαδή το πρόγραμμα εξέλιξης της Gamma. Το αυτοκίνητο επρόκειτο να χρησιμοποιήσει υδροπνευματικές αναρτήσεις από τη Citroen (συγκεκριμένα, αυτές της CX, η οποία εξελισσόταν παράλληλα) και, κατά τα πρότυπα των Flavia/2000 (η 2000 ήταν απλά μια Flavia με αλλαγές στην εμφάνιση και δίλιτρο κινητήρα), κινητήρα "boxer", τοποθετημένο κατά το διαμήκη άξονα του αυτοκινήτου, κρεμασμένο μπροστά από τον μπροστινό άξονα και με την κίνηση να μεταδίδεται στους μπροστινούς τροχούς.
Δυστυχώς, το 1972, ο στρατηγός De Gaulle, ισχυρός άνδρας της Γαλλίας, παρενέβη προσωπικά και ακύρωσε την προσπάθεια συγχώνευσης Fiat-Citroen. Τον χάλαγε πολύ βλέπετε να αποκτήσει η Citroen πρόσβαση σε καλύτερους κινητήρες από τους πανάρχαιους της Traction Avant που εξακολουθούσαν να κινούν τις DS και, αργότερα, τη CX μέχρι το 1979... Και τον χάλαγε να χρησιμοποιηθεί ο V6 της Dino ή ο "Arese" της Alfa Romeo στις Citroen αντί για τον εκτρωματικό "Douvrin" που σχεδιάστηκε από επιτροπή στελεχών της Peugeot, της Renault και της Volvo. Ίσως να'θελε να το παίξει και "εθνοπατριώτης" και να διατηρήσει τον έλεγχο της Citroen σε αυστηρώς γαλλικά χέρια.
Η απόφασή του αυτή ήταν μοιραία για το μέλλον της γαλλικής και της ιταλικής αυτοκινητοβιομηχανίας, καθώς η αψυχολόγητη παρέμβασή του κατέστρεψε κάθε ελπίδα των αυτοκινητοβιομηχανιών αυτών των χωρών να έχουν μερίδιο στην αγορά μεγάλων αυτοκινήτων (E-segment), μια κατηγορία που σήμερα λυμαίνονται τα τσιράκια του Τρίτου Ράιχ (Mercedes-Benz, BMW, VAG).
Τι εννοώ; Πολύ απλά, η παρέμβαση του De Gaulle δημιούργησε σοβαρά προβλήματα στην εξέλιξη δυο σημαντικών μοντέλων που θα μπορούσαν να αποτελέσουν σοβαρούς ανταγωνιστές των BMW, Audi και Mercedes-Benz, αλλά τελικά δεν τα κατάφεραν. Η CX κατέληξε να χρησιμοποιεί από το 1974 ως και το 1979 ένα πανάρχαιο μοτέρ που δεν έπρεπε ούτε τη DS να κινεί: ήταν το μοτέρ της προπολεμικής Traction Avant, με τη χαρακτηριστική τραχιά λειτουργία, το οποίο δεν άρμοζε σε καμία περίπτωση να χρησιμοποιείται σε αυτοκίνητα που ήθελαν να φημίζονται για την άνεση και την ποιότητα κύλισής τους.
Η Gamma, από την άλλη, χρειάστηκε να ανασχεδιασθεί από την αρχή, αφού η ακύρωση του "γάμου" της Fiat με τη Citroen κατέστησε ξαφνικά μη διαθέσιμες τις υδροπνευματικές αναρτήσεις κι έτσι η Lancia υποχρεώθηκε να δαπανήσει τα - περιορισμένα - κονδύλια που είχε στη διάθεσή της για την εξέλιξη του κινητήρα στο στήσιμο αναρτήσεων και δαπέδου από το μηδέν. Το αποτέλεσμα ήταν ότι η Gamma απέκτησε έναν κινητήρα τρομερά αναξιόπιστο, ο οποίος έχανε λάδια από τις φλάντζες, υπερθερμαινόταν πολύ εύκολα, έφθειρε πολύ γρήγορα τους εκκεντροφόρους του, οι ιμάντες των εκκεντροφόρων φεύγανε πολύ εύκολα από τη θέση τους με καταστροφικά αποτελέσματα και, επίσης, καθώς η υποβοήθηση του τιμονιού οδηγείτο από τον κινητήρα, το να στρίβει κανείς τους τροχούς μέχρι τέρμα δημιουργούσε κίνδυνο καταστροφής των ιμάντων των εκκεντροφόρων.
Αν ο στρατηγός δεν έκανε του κεφαλιού του, θα υπήρχαν δυο εξαίρετα αυτοκίνητα με υδροπνευματική ανάρτηση στο E-segment και ο κινητήρας της Gamma θα είχε την αξιοπιστία που χρειαζόταν. Ίσως μάλιστα η Lancia να χρησιμοποιούσε και καλύτερης ποιότητας διακόπτες και να'φτιαχνε κι ένα όμορφο ταμπλώ, γιατί αυτό της Gamma ήταν πανάσχημο και κατέστρεφε την εικόνα του εσωτερικού. Επίσης, η CX θα μπορούσε πολύ ωραία να ωφεληθεί και αυτή, γιατί ο κινητήρας της Gamma θα μπορούσε (εάν εξελισσόταν σύμφωνα με τον αρχικό - προ ντεγκωλικής παρεμβάσεως - σχεδιασμό και γινόταν αξιόπιστος και πολιτισμένος όπως ήθελε η Lancia) να χρησιμοποιηθεί και σ'αυτήν. Θα είχε έτσι και η CX έναν καθ'όλα σύγχρονο κινητήρα. Πιθανώς μάλιστα και η SM να αποκτούσε τον υπέροχο V6 που σχεδίασε ο Vittorio Jano για τις Ferrari Dino 206/246, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε και στα Fiat 130 και στη Lancia Stratos... Ένας κινητήρας με ακόμα καλύτερο "pedigree" και σαφώς καλύτερη αξιοπιστία από αυτόν της πρώτης γενιάς της SM.
Αλλά...
Είδατε πόση ζημιά μπορεί να προκαλέσει ένας άσχετος με εξουσία;
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Heretic Auto Blog" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
