english text follows
Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} Πέμπτη 7 Μαιου 19:00 -19:30
παρουσίαση, «ένα tango για έξη γλυπτά.»
Ανταποκρινομενοι στο καλεσμα της Πινακοθήκης Χανιων, στα πλαισια της έκθεσης γλυπτικής του Τζομπανακη Μανώλη και στις παραλληλες εκδηλώσεις που την πλαισιωνουν, εμπνεόμαστε από τα εξαιρετικα εργα του και αυτοσχεδιάζουμε.
Αυτοσχεδιασμός σε έξη tango .
Αφιέρωμα σε ισάριθμα έργα του σπουδαίου αυτού γλύπτη.
Η αιώνια αμφισβήτηση των δυο αντιπάλων στρατοπέδων, των performer και των αυτοαποκαλούμενων καλλιτεχνών, είναι αν ο χορός είναι τέχνη ή διασκέδαση και κατά πόσο ο ασκούμενος είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης από τiς εμπορικές φιλοδοξίες χορογράφων, ή ελεύθερος να βουτήξει χωρίς δίχτυ ασφαλείας στο κενό .
Όντας πολύ μικροί για να τοποθετηθούμε στο τι είναι και τι όχι τέχνη, θα τολμήσουμε μια προσέγγιση μέσα από τις δικές μας εμπειρίες, λέγοντας ότι διασκέδαση είναι ότι γνωρίζουμε ενώ τέχνη ότι αγνοούμε. Είναι αυτό το μαγικό συναίσθημα όταν μας αποκαλύπτονται μικρά τμήματα του αγνώστου μέσα από τα μάτια και την τεχνική ενός εμπνευσμένου. (Στην περίπτωση μας του Μ Τζομπανακη.) Σε αυτήν την συνομιλία μεταξύ γνωστού και αγνώστου, διακρίνουμε ένα κοινό κουκούτσι, έναν κοινό πυρήνα που διατρέχει σαν ραχοκοκαλιά όλες τις απόπειρες εναγκαλισμού του αγνώστου. Από τον γλύπτη, τον μουσικό και τον χορευτή μέχρι τον ποιητή και τον συγγραφέα.
Τα έργα του Τζομπανακη δεν ήταν απλώς ένα πρόσχημα για να δέσουμε με τρόπο απαίδευτα αφαιρετικό μια τυχαία χορευτική παρουσίαση και να την αφήσουμε στην κρίση του θεατή. Ήταν η αφορμή και η έμπνευση για μια ερμηνεία και μια άποψη. Η ερμηνεία στην εκτέλεση της ήταν μοναδική σαν προϊόν αυτοσχεδιασμού. Υπακούοντας όμως στο ζητούμενο τις συνομιλίας με τα νοήματα του καλλιτέχνη στηρίχτηκε σε μια οπτική αντίστιξη με τα γλυπτά. Έτσι η "Oβάλ Xορεύτρια" απλώθηκε άνετα στο λυρικό τάνγκο βαλς Flores del alma, και η "Λευκή Θυσία" στο ανήσυχο "Verano Porteno" του Piazzola αποδομένο από τον Νότη Μαυρουδή . Η Μαρία Καλλας σε ένα από τα πιο γνωστά της θέματα, ακόμα και για παντελώς απαίδευτα αυτιά, στην Habanera. Έξαλλου Habanera είναι και το όνομα ενός παλαιότατου ρυθμικού σχήματος και χορού του 18ου αιώνα, προγόνου του tango. Το Oblivion -επίσης του Piazzola,- είναι ένα ευαίσθητο έργο-σταθμός που θα συνταίριαζε σαν κινηματογραφικό soundtrack στον "Ίκαρο" και στους στροβιλισμούς της πτώσης του.
Το tango είναι ένας χορός καθαρά αυτοσχεδιαστικός. Τα βήματα είναι σωστά μόνο όταν συνδέονται και ταυτίζονται με την μουσική που τα ορίζει. Και σε αυτή την συνομιλία έγινε η απόπειρα να συνδεθούν και με τις εικόνες και τις ιδέες του γλύπτη Μ Τζομπανακη.
Δημητρης Κοτζαμπασακης
Φρυνη Φατουρου
Σχολη FriniTango
Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 st1\:*{behavior:url(#ieooui) } /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}
English text
Thursday 7 May 19:00 -19:30
presentation, «one tango for six sculptures.»
Responding to the invitation of the Gallery of Chania, in the context of the exhibition of sculptor Tzompanakis Manolis and the events that frame this exhibition, we get inspired by the excellent works of the sculptor and improvise.
The eternal question of the two rival camps, the performers and the self declared as artists, is whether the dance is or not an art or entertainment, and whether the person (student-dancer) is being exploited by the commercial attempts of the choreographers, or free to dive without a safety net in a chaos of creative possibilities.
Being too small to place a secure opinion in what is and what is not art, we would dare to approach this question through our own experiences, saying that entertainment is what we know and art what we ignore. It is this magical feeling when we see small parts of the unknown through the eyes and the inspired technique of M Tzompanakis.
In this conversation between known and unknown, we see a common core, like a backbone of all the attempts to embrace the unknown. Of the sculptor, the musician the dancer the poet and the writer.
Tzompanaki’s works were not just an excuse to dress in an abstract way uneducated random dance steps and to leave them for the viewer to understand them.. It was the reason and inspiration for an interpretation and an opinion. The interpretation of the performance was unique as a product of improvisation.
However it was based on a visual counterpoint to the sculptures.
Thus the “Oval Dancer” spread easily in the lyrical tango waltz “Flores del alma”, the “White Sacrifice” in the restless “Verano Porteno” of Piazzola performed by the Greek Notis Mavroudis.
For “Maria Callas” we choose one of the most famous themes, even for completely uneducated ear, the Habanera. Moreover Habanera is the name of a old rhythm and dance of the 18th century ,ancestor of tango. The Oblivion-also from Piazzola, - is a sensitive work that suits like a film soundtrack in “Icarus” and the turbulence of its fall.The tango is a dance based in improvisation.
The steps are correct only when are connected with the music that defines them. And the attempt in this conversation was to connect them as well with the images and ideas of the sculptor Tzompanakis Manolis.
Dimitris Kotzampasakis
Frini Fatourou
FriniTango School
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "FriniTango" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
