Αφορμή για την γραπτή επικοινωνία μας ήταν τα επεισόδια που προκλήθηκαν στο Πολυτεχνείο Κρήτης την ώρα του μαθήματος του Ιωακείμ Γρυσπολάκη. Ιδού τα σοφά λόγια που δίνουν έρεισμα για προβληματισμούς, ενώ στη κατακλείδα ο καθηγητής του Ε.Μ.Π. εξηγεί ποιο ακριβώς είναι το μεγάλο πρόβλημα της σημερινής νεολαίας, διαπίστωση την οποία προσυπογράφω (φυσικά…)!«Επανέρχομαι όχι για να πείσω αλλά για να εκφραστώ, καθώς μιλώ με τους σπουδαστές μας και ΜΑΘΑΙΝΩ από αυτούς.Τα παιδιά αυτά δεν φύτρωσαν ξαφνικά, είναι ΔΙΚΑ μας παιδιά. Και έχουν Πρότυπα. Το κάθε πρότυπο όμως κερδίζει το σεβασμό όταν αντικατοπτρίζει έργο και όχι κενά νοήματος «ιδανικά». Η νεολαία, ασυνείδητα ίσως, το ξέρει αυτό, και θα ήμουν επίορκος αν προσπαθούσα να την πείσω για το αντίθετο. Οι νέοι κάθε εποχής πιστεύουν στην αυθεντία της λογικής και όχι στη λογική της αυθεντίας. Γι’ αυτό είναι νέοι και θα γεννούν πάντα αυθέντρα λογική και αλήθεια.Τα πρότυπα πάλι που επικρατούν στο χώρο της Παιδείας είναι τα πρότυπα των δυνατών που κατέχουν και διακυβερνούν τα αγαθά. Η παιδεία προσπαθεί να μορφώσει πολίτη ικανό να συντηρεί τα καθεστώτα όπως είπε και ο αείμνηστος Γληνός. Η αδιάκοπη όμως δυναμική και οι πόθοι εκείνων που διψούν για γνώση, οδηγεί ευτυχώς σε νέα δεδομένα ισορροπίας έξω και σε αντίθεση και με το κράτος, δηλαδή σε νέα πρότυπα. Επί του παρόντος οι νέοι συνθλίβονται μέσα στην οικονομική δυσπραγία, την ανεργία, την απαιτητική οικογένεια και κοινωνία που ολοένα απαιτούν αλλά δεν ακούν και δεν νοιώθουν. Ας μην εκπλήσσονται λοιπόν όταν σπέρνοντας προβλήματα θερίζουν θύελλες.Οι νέοι αντί να ζουν, σπαταλούν τον χρόνο και τη δημιουργικότητα τους για να κάνουν καριέρα. Αυτά ισχύουν και για τους νέους που βρίσκονται ακόμη στο σχολείο. «Καριέρα», εδώ, είναι ο βαθμός και η επιτυχία στα ΑΕΙ, η οποία εξάλλου ανήκει σε ολόκληρη την οικογένεια από την οποία και πηγάζει ως καθήκον. Αλλά ακόμα και στα μικρά σχολικά χρόνια, το «κουδούνι» ηχεί ως «λύτρωση» από κάτι που καταπιέζει χωρίς να δίνει χαρά. Έτσι από μικροί μάθαμε πως ο κόπος δεν συνδέεται με τη χαρά και το γέλιο, αλλά με την επίτευξη «στόχων», είτε πρόκειται για βαθμολογία στο σχολείο, είτε για το «πιάσιμο του πλάνου» πωλήσεων στην εταιρία. Μάθαμε πως άλλο πράγμα ο κόπος, και άλλο το λεγόμενο «fun» το οποίο ενίοτε έχει το σύνορο του στην εκτόνωση άνευ σκοπού και ουσίας.Το σύστημα της παράνοιας αυτού του είδους δεν μπορεί να ισορροπήσει χωρίς την υποκρισία. Οι δάσκαλοι προσποιούνται ότι διδάσκουν, οι μαθητές υποκρίνονται ότι μαθαίνουν, οι δημοσιογράφοι μοχθούν για την «επικοινωνία», τα στελέχη υποκρίνονται ότι προάγουν την ανάπτυξη η οποία εξάλλου είναι και στο υποκριτικό σενάριο όσων υποδύονται τους κυβερνήτες και γενικώς όλοι προσπαθούν και δηλώνουν ότι είναι κάτι που κατά βάθος ξέρουν ότι δεν είναι. Και ασφαλώς όλοι ασκούμε «λειτούργημα»!
Εγώ απλά ζητώ συγγνώμη από τα παιδιά που βρέθηκαν σ’ αυτόν τον άθλια ανταγωνιστικό, αφόρητα ανορθολογικό, θλιβερά υποκριτικό, μολυσμένο κόσμο μας. Η ουσία, το πρότυπο της εξέλιξης, είναι το πετροβόλημα του τείχους της σιωπής, του βολέματος, της κοινωνικής αλληλοκάλυψης προσωπικών συμφερόντων, της ανυποληψίας, της αυθαιρεσίας, του αυταρχισμού, μαζί με την αμφισβήτηση κάθε αυτοανακηρυγμένης αυθεντίας.Αναλογιστείτε:-ποιοι δημιούργησαν την γενιά των 700 Ευρώ; Φύτρωσε η γενιά αυτή; Πόσοι από τους αναλυτές που γυρνάνε στα παράθυρα και δίνουν το λόγο όπου και όπως θέλουν, παίρνουν 10 έως 50 φορές περισσότερα το μήνα; Πόσοι από τους αγανακτισμένους επαγγελματίες που τους καίνε τις περιουσίες, είναι εργοδότες της γενιάς αυτής; -πως διαφοροποιούνται τα κόμματα εξουσίας; Από τα οράματα; Tις ιδεολογίες; Την πραγματιστική αντίληψη για τον κόσμο; Ή μήπως από τον εγωιστικό «ρεαλισμό» και τον αδιάκριτο συμφεροντολογικό ωφελιμισμό μετά υποκριτικών επιφάσεων περί του «κοινού καλού»; Μήπως κάποιοι από εμάς, την υποτιθέμενη πνευματική ηγεσία συνδράμαμε ενεργητικά η και παθητικά στην αναξιοκρατία και στην αναξιοπιστία των ποικιλώνυμων ηγεσιών μας, λέγοντας ναι στα πάντα για να είμαστε αρεστοί; Διότι καλή η Δημοκρατία και η Ελεύθερη άποψη ΕΚΤΟΣ αν οδηγεί στο βιασμό του αλλού. Και ο βιασμένος οφείλει να αντιδράσει, και ΕΝΤΟΣ της Δημοκρατίας. Για σκεφτείτε λοιπόν, για 10 δευτερόλεπτα εστω, μήπως οι εν λόγο φοιτητές γνωρίζουν καλύτερα τις συνθήκες στο πανεπιστήμιο τους από όσο εγώ (που δεν γνωρίζω τίποτα) και εσείς που πληροφορούμαστε τα γεγονότα ως παντοφλοφοροι τηλεθεατές; .Είναι τόσο τυχαίο ότι τα ίδια και χειρότερα (χτίσιμο….! ,αν δεν με απατά η μνήμη μου, διορθώστε με αν κάνω λάθος ,είμαι από τους λίγους που αναγνωρίζω τα λάθη μου όταν μου τα λένε) έχουν συμβεί στο παρελθόν με τον ίδιο άνθρωπο ;Τι συμβαίνει λοιπόν; Σας πληροφορώ επίσης ότι και εγώ μαζί με τον τ.πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου υπήρξαμε θύματα γιαουρτωματος στη Σύγκλητο του ΕΜΠ. Εμείς όμως δεν κάναμε μήνυση στους δράστες ,πήγαμε και τους μιλήσαμε. Τυχαίο ; Δεν νομίζω! Τέλος σκεφτείτε. Τα παιδιά αυτά μπήκαν με θυσίες αυτών και των γονιών τους σε ένα πολύ καλό Πανεπιστήμιο όπως της Κρήτης με υψηλή βαθμολογία. Τι νομίζετε ότι συνέβη κατά την διάρκεια της φοίτησης τους και τους κάνει να ρίχνουν αυγά. Τρελαθήκαν; Δεν νομίζω!Το μόνο πρόβλημα με τη Νεολαία είναι ότι δεν ανήκω εγώ πια σε αυτήν!».
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "BlackCat.Hania" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
Εγώ απλά ζητώ συγγνώμη από τα παιδιά που βρέθηκαν σ’ αυτόν τον άθλια ανταγωνιστικό, αφόρητα ανορθολογικό, θλιβερά υποκριτικό, μολυσμένο κόσμο μας. Η ουσία, το πρότυπο της εξέλιξης, είναι το πετροβόλημα του τείχους της σιωπής, του βολέματος, της κοινωνικής αλληλοκάλυψης προσωπικών συμφερόντων, της ανυποληψίας, της αυθαιρεσίας, του αυταρχισμού, μαζί με την αμφισβήτηση κάθε αυτοανακηρυγμένης αυθεντίας.Αναλογιστείτε:-ποιοι δημιούργησαν την γενιά των 700 Ευρώ; Φύτρωσε η γενιά αυτή; Πόσοι από τους αναλυτές που γυρνάνε στα παράθυρα και δίνουν το λόγο όπου και όπως θέλουν, παίρνουν 10 έως 50 φορές περισσότερα το μήνα; Πόσοι από τους αγανακτισμένους επαγγελματίες που τους καίνε τις περιουσίες, είναι εργοδότες της γενιάς αυτής; -πως διαφοροποιούνται τα κόμματα εξουσίας; Από τα οράματα; Tις ιδεολογίες; Την πραγματιστική αντίληψη για τον κόσμο; Ή μήπως από τον εγωιστικό «ρεαλισμό» και τον αδιάκριτο συμφεροντολογικό ωφελιμισμό μετά υποκριτικών επιφάσεων περί του «κοινού καλού»; Μήπως κάποιοι από εμάς, την υποτιθέμενη πνευματική ηγεσία συνδράμαμε ενεργητικά η και παθητικά στην αναξιοκρατία και στην αναξιοπιστία των ποικιλώνυμων ηγεσιών μας, λέγοντας ναι στα πάντα για να είμαστε αρεστοί; Διότι καλή η Δημοκρατία και η Ελεύθερη άποψη ΕΚΤΟΣ αν οδηγεί στο βιασμό του αλλού. Και ο βιασμένος οφείλει να αντιδράσει, και ΕΝΤΟΣ της Δημοκρατίας. Για σκεφτείτε λοιπόν, για 10 δευτερόλεπτα εστω, μήπως οι εν λόγο φοιτητές γνωρίζουν καλύτερα τις συνθήκες στο πανεπιστήμιο τους από όσο εγώ (που δεν γνωρίζω τίποτα) και εσείς που πληροφορούμαστε τα γεγονότα ως παντοφλοφοροι τηλεθεατές; .Είναι τόσο τυχαίο ότι τα ίδια και χειρότερα (χτίσιμο….! ,αν δεν με απατά η μνήμη μου, διορθώστε με αν κάνω λάθος ,είμαι από τους λίγους που αναγνωρίζω τα λάθη μου όταν μου τα λένε) έχουν συμβεί στο παρελθόν με τον ίδιο άνθρωπο ;Τι συμβαίνει λοιπόν; Σας πληροφορώ επίσης ότι και εγώ μαζί με τον τ.πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου υπήρξαμε θύματα γιαουρτωματος στη Σύγκλητο του ΕΜΠ. Εμείς όμως δεν κάναμε μήνυση στους δράστες ,πήγαμε και τους μιλήσαμε. Τυχαίο ; Δεν νομίζω! Τέλος σκεφτείτε. Τα παιδιά αυτά μπήκαν με θυσίες αυτών και των γονιών τους σε ένα πολύ καλό Πανεπιστήμιο όπως της Κρήτης με υψηλή βαθμολογία. Τι νομίζετε ότι συνέβη κατά την διάρκεια της φοίτησης τους και τους κάνει να ρίχνουν αυγά. Τρελαθήκαν; Δεν νομίζω!Το μόνο πρόβλημα με τη Νεολαία είναι ότι δεν ανήκω εγώ πια σε αυτήν!».
