Βαδίζω στους δρόμους της απαξιωμένης (όχι από την οικονομική κρίση) πόλης μου. Και ξέρω πως όσα πεζοδρόμια καινούρια και να φτιάξει ο Δήμος, πάλι θα χαλάσουν αφού ανεβάζουμε πάνω σ' αυτά τα αυτοκίνητά μας....Στο ενετικό λιμάνι γύφτοι, πεινασμένοι αλλοδαποί, φρικιά που μένουν εδώ το χειμώνα γυροφέρνουν, μαζί με πεινασμένα αδέσποτα τετράποδα. Το αρχαιολογικό μουσείο ανοιχτό σε ώρες δημοσίου. Ο σερβιτόρος που φέρνει τη κομμένη από το πρωί σαλάτα. Η θάλασσα γεμάτη πλαστικές σακούλες (στη στεριά μας φταίει πάντα ο δήμος που δεν καθαρίζει όσο συχνά πρέπει), αλλά ποιος σκέφτεται να τη προστατεύσει; Τα πλαστικά "σκιάδια" (για να μπορούν τα καταστήματα να δέχονται πελάτες όλο το χρόνο υποτίθεται), οι κάδοι και τα σκουπίδια....Κι από την άλλη, αυτοί οι (υποτίθεται) δυστυχισμένοι Βόρειοι. Με μηδέν εγκληματικότητα. Σεβασμό στο περιβάλλον. Δίχως πλαστικές σακούλες, πλαστικές τέντες στα καφενεία τους. Δίχως την "αδάμαστη" ελληνική "ψυχή"(ποτέ δεν κατάλαβα τι ακριβώς σημαίνει αυτό, αλλά άσε δεν είναι η ώρα να μάθω). Δίχως τη διάσημη ελληνική φιλοξενία με τις προτηγανισμένες πατάτες, τους βραζιλιάνικους χυμούς και το ελβετικό βούτυρο. Τα συμπεράσματα της μελέτης, δικά σας!
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "BlackCat.Hania" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
