Αφορμή για το σημερινό άρθρο είναι ένα κείμενο του Τουρέν (διαβάστε το "Μετά τη κρίση") γράφει μεταξύ άλλων: «….Τα πολιτισμικά κινήματα …και οι αγώνες τους είναι ο μόνος τρόπος για να αποφύγουμε το ενδεχόμενο η πτώση του τωρινού συστήματος να αποκαλυφθεί καταστροφική και ταυτόχρονα ρίχνουν τους σπόρους για την οικοδόμηση ενός νέου μοντέλου, το οποίο δεν θα υποτάσσει πλέον την κουλτούρα και την κοινωνία στην καπιταλιστική συσσώρευση, που αποκαλύφθηκε αυτοκαταστροφική»(Α. Τουρέν, Ελευθεροτυπία, 30.5.11). Φίλοι και συνομιλητές με αποκαλούν «ρομαντική» και «ονειροπόλα», όταν εξηγώ ότι αν βελτιώσουμε τον εαυτό μας, τον τρόπο που δρούμε και που φερόμαστε στους γύρω μας μπορούμε να βγούμε από τη κρίση γρηγορότερα. Τα γιαούρτια κι οι αποδοκιμασίες δεν οδηγούν πουθενά. Όσο αντιδρούμε με το θυμικό κι όχι με τη λογική, θα βουλιάζουμε βαθύτερα στη κινούμενη άμμο που έχουμε βυθιστεί. Είναι νομοτέλεια, οι σπασμωδικές κινήσεις δεν δίνουν λύσεις. Οι αφρίζοντες αρσενικοί που ομφαλοσκοπούνται ατέρμονα στα καφενεία βρίζοντας και καπνίζοντας μέσα από τις παρωπίδες τους λένε πως τη λύση θα δώσει ο «δικός» τους άνθρωπος. Δηλαδή; Αρνούνται να καταλάβουν ότι η εποχή των εθνοσωτήρων παρήλθε οριστικά. Ότι παρήλθε η εποχή των «πεφωτισμένων» που ψηφίζαμε για να μας σώσουν, αλλά τελικά μας μάδησαν για να πλουτίσουν αυτοί και οι κομματικοί τους φίλοι. Παρακολουθώ με θλίψη τους τελευταίους εκπροσώπους τους. Κατέχουν «σημαντικές» θέσεις προέδρων, διευθυντών, γραμματέων και Φαρισαίων. Είναι κολλημένοι επί δεκαετίες στις καρέκλες τους. Φτύνουν κατάμουτρα τους αδύναμους, κάνουν βαθιές υποκλίσεις στους εκπροσώπους της εξουσίας και γονυκλισίες στους «εκλεγμένους». Είναι οι άνθρωποι που έκαναν περιουσίες τα τελευταία χρόνια. Έπαιξαν στο χρηματιστήριο τα δικά μας λεφτά, έκλεψαν με δομημένα ομόλογα τα ασφαλιστικά μας ταμεία. Άνοιξαν τα σύνορα της χώρας για να έρθουν «οι αδελφοί» μας και γίναμε πεδίο δράσης των ανατολικομαφιόζων. Έμαθαν να ζουν σε μεζονέτες. Με πισίνες. Και πολυτελή 4Χ4 που προσδιόριζαν και το μέγεθος του ανδρισμού τους. Σε μια Ευρωζώνη που στήθηκε όπως-όπως και μοιράστηκαν πολλά και χρυσοπληρωμένα οφίτσια σε διάφορους από διάφορα «ισχυρά» κράτη ήταν φυσικό να γίνουμε εμείς ο ευαίσθητος κρίκος. Σε ένα κόσμο που η σημασία της δημιουργίας, της παραγωγής, της «απτής» οικονομίας πέρασαν σε δεύτερη μοίρα αφού ολίγοι ισχυροί ζητούν κι άλλα άυλα πλούτη, η Ελλάδα έδειξε πρώτη τη γύμνια του συστήματος της.Ο Γάλλος κοινωνιολόγος Αλέν Τουρέν δηλώνει πως ήδη έχουν διαμορφωθεί τα κινήματα που θα μας οδηγήσουν μακριά από τη καπιταλιστική συσσώρευση, που στάθηκε αυτοκαταστροφική για τη κοινωνία των πολιτών. Και με τη δράση τους μπορούν να μας βγάλουν από αυτή τη μείζονα συστημική κρίση και να αντιταχθούν στις βαρβαρότητες των ανδρικών αποφάσεων. Η εποχή της αρσενικής παντοδυναμίας και της δημοκρατίας όπως τη γνωρίσαμε ΤΕΛΕΙΩΣΕ. Όχι τα κινήματα αυτά δεν είναι οι παραδοσιακές αριστερές ή συνδικαλιστικές δυνάμεις.. Είναι τα πολιτισμικά κινήματα, το οικολογικό και το γυναικείο. Το οικολογικό κίνημα αντιδρά στις καταστροφές που επιφέρει ο νεοφιλευθερισμός. Όσο για το γυναικείο; «…Η πάλη των γυναικών έχει πολύ μεγαλύτερη και πιο γενική σημασία απ' όσο νομίζουμε, επειδή αντιμάχεται τον καπιταλισμό αμφισβητώντας το κεντρικό του σημείο, τη διαδικασία που εγγυάται το δυναμισμό του και από την οποία πηγάζει η ωμότητά του: εκείνη την κίνηση που συγκεντρώνει όλους τους πόρους στα χέρια μιας ελίτ και που υποβαθμίζει και θεωρεί κατώτερες τις κατηγορίες που δεν ανήκουν σε αυτήν την ελίτ»(ο.π.). Μάγια Ε. Σπανουδάκη
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "BlackCat.Hania" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
