|
| «Με στόχο την δεύτερη ανάβαση στη κορυφή του Ψηλορείτη που οργανώνει ο Πολιτιστικός Σύλλογος Λιβαδίων, το απόγευμα του Σαββάτου 6 Αυγούστου ξεκινήσαμε από τα Λιβάδια για το «Λάκκο του Μυγερου», τη ρίζα του Ψηλορείτη κατά τις πέντε το απόγευμα. Μας πήρε 20 περίπου λεπτά να φτάσουμε και να αφήσουμε εκεί που τελειώνει η άσφαλτος τα αυτοκίνητα για να αρχίσει η ανάβαση με το μονοπάτι που έχει πρόσφατα δημιουργηθεί μειώνοντας έτσι κατά πολύ το χρόνο για να φτάσει κάποιος με τα πόδι στο Λιβαδιώτικο Αόρι. Στη διαδρομή που κρατά περίπου δυο ώρες το φυσικό κάλλος του βουνού, ο ιστορικός για τους Μυλοποταμίτες «Κουρνόλακκος», και τα μαγικά χρώματα της δύσης κρατάν το ενδιαφέρον του πεζοπόρου. |
|
| Κι όταν φτάναμε στη κορυφή ο ερχομός του φεγγαριού που νομίζεις ότι αν απλώσεις το χέρι σου θα το αγγίξεις αφού αισθάνεσαι ότι είναι τόσο κοντά! Τα φώτα της πόλης δεν φωτίζουν τον ουρανό κι έτσι τα αστέρια πέφτουν συνέχεια σαν βροχή-τόσο γρήγορη που δεν προβαίνεις να κάνεις ευχές-. Περίπου 100 μέτρα πριν την κορυφή η θερμοκρασία αλλάζει, εδώ δεν είναι καλοκαίρι, η θερμοκρασία είναι χαμηλή κι ο βοριάς δυνατός. Εμείς οι ντόπιοι ξέρουμε πως στο βουνό απαραίτητη προϋπόθεση για να επιβιώσεις και να περάσεις καλά είναι να φορέσεις ζεστά ρούχα! Όσοι γνωρίζουν κι έχουν ορειβατικό εξοπλισμό ( αντιανεμικό μπουφάν, σκούφο, γάντια, μακρύ άνετο παντελόνι (φόρμα) υπνόσακο, και σκηνή) είναι αυτοί που περνάν καλά. Η ομάδα μας είχε υπνόσακους και μπουφάν αφού είχαμε αποφασίσει να κοιμηθούμε με «σκέπασμα» τα αστέρια και το φεγγαράκι. |
|
| Αναζητώντας μέρος ασφαλές για να διανυκτερεύσουμε είδαμε πως πολλές ομάδες που ήδη είχαν φτάσει είχαν κατασκηνώσει γύρω από το πέτρινο εκκλησάκι και τα μικρά τύπου «λαγούμια» που έχει φτιάξει ο Δήμος στο πλάι του βουνού (για να διανυκτερεύουν οι ορειβάτες). Έτσι κατεβήκαμε λίγο παρακάτω στη πλαγιά που βλέπει στα νότια παράλια του νησιού, με θεά το Τυμπάκι, που τουλάχιστον δεν θα είχε αέρα!Κι είχε έρθει η ώρα του βραδινού, που απολαύσαμε με τα παραδοσιακά τρόφιμα που είχαμε πάρει μαζί μας, αφού φωτιά δεν μπορείς να ανάψεις στο Ψηλορείτη, πρώτον λόγο του δυνατού αέρα και δεύτερον γιατί δεν υπάρχουν καθόλου ξύλα! Ούτε για δείγμα. Το βουνό είναι γυμνό, έχει μόνο πέτρες!.Η νύχτα ήταν πολύ δύσκολη, αν και είχαμε προστατευθεί κάπως από τον αέρα δεν την γλυτώσαμε από την υγρασία!. Μετά τα μεσάνυχτα απλώνεται παντού υγρασία, κι έτσι ξέρουμε πως του χρόνου πρέπει εκτός από υπνόσακο να πάρουμε και σκηνή!Κατά τις πέντε αποφασιστικά βγήκα από τον υπνόσακο! Ήθελα να δω το ξημέρωμα από την κορφή του Ψηλορείτη και να ανάψω κεράκια στην χάρη του Τίμιου Σταυρού! |
|
| Το κρύο όμως ήταν πραγματικά δυνατό! Τραβώ τα μανίκια μου για να ζεστάνω τα χέρια μου αλλά έχουν παγώσει. Το ίδιο και τα αυτιά μου, το κεφάλι μου! Συνέχιζα όμως να ανεβαίνω κι αποζημιώθηκα με ότι πιο όμορφο έχω δει στη ζωή μου! Να σας πω πως κατά τη διάρκεια της νύχτας υπήρχαν άνθρωποι που έκαναν ανάβαση, αυτή βέβαια για τους γνωρίζοντες είναι πολύ κακή και επικίνδυνη ιδέα… Η ώρα πέρασε, μαζευτήκαμε πολλοί, απολαύσαμε το βουνό, τη θεία λειτουργία στο εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού στην κορυφή, χορέψαμε και τραγουδήσαμε. Μετά ακολούθησε γλέντι στο «Λάκκο του Μυγερου»με παραδοσιακά Κρητικά εδέσματα! Αντικριστό, βραστό, πιλάφι, σαλάτες, ρεβίθια με κόκκινη σάλτσα, και φρούτα! Τον ρυθμό έδωσαν μουσικοί από τα Λιβάδια και -πρέπει να το πούμε- ο Ερυθρός Σταυρός με τους Σαμαρείτες του Ρεθύμνου με τον αναγκαίο εξοπλισμό «συνόδευσαν» την ομάδα στην ανάβαση. |
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "BlackCat.Hania" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
