Ο Γιάννης Μετζικώφ γεννήθηκε στην Κρήτη- τα ξαναείπαμε! Παπαδάκη τον λένε αυτό το μοναδικό δημιουργό μα επέλεξε το βαφτιστικό όνομα του πατέρα του για να το κάνει «ψευδώνυμο». Ζωγράφος, γλύπτης, μοντέρνος εικαστικός δημιουργός εγκαταστάσεων, σκηνογράφος και ενδυματολόγος έχει συνεργαστεί με τους διασημότερους σκηνοθέτες (Βολανάκη, Βουτσινά, Κακογιάννη, Κούνδουρο, κ.α) κέρδισε τη καρδιά μας και τον θαυμασμό όταν άρχισε να δημιουργεί αυτές τις μοναδικής φαντασίας και σύλληψης θεατρικές μάσκες. Όταν τα έκθαμβα μάτια μας είδαν αυτό το αποτέλεσμα-μείξης νεκρικής, βενετσιάνικης, αρχαιοελληνικού θεάτρου νοιώσαμε πως ο κόσμος των νεκρών(νεκρική μάσκα) «υπάρχει» συνάμα με τη χαρά της ζωής (καρναβάλι) και τις αφηγήσεις της(θέατρο)! 
Στην αφήγησή του μπροστά στα φορέματα που δημιούργησε για τις Τρωάδες ένοιωσα την χαρά της δημιουργίας, όταν είδαν οι μοδίστρες τα πολύπτυχα βαρύτιμα φορέματα ολοκληρωμένα. Μετά «έμαθα» για τη καταστροφή: άνθρωποι, καμινέτα και ψαλίδια να αφαιρούν την ομορφιά από τα μοναδικά ρούχα τους και να σκορπίζουν θλίψη και πόνο! Ιδού το αποτέλεσμα! Η Ανδρομάχη θρηνεί το σύζυγο και το γιό της. Η χήρα του Έκτορα προσωποποιεί το άδικο και το κουράγιο στον Ευριπίδη και εξελίσσεται σε τρόπαιο πολέμου…Μάλλον ήταν τόσο όμορφο όσο και τα βαθυκόκκινο ρούχο της…
Λίγο παραδίπλα τα μοναδικά ρούχα του χορού των Τρωάδων. Οι γυναίκες θρηνούν και οι ενδυμασίες τους υπογραμμίζουν τη καταστροφή του πολέμου(γι αυτό όλοι αγαπήσαμε τις Τρωάδες, είναι βαθιά αντιπολεμικό και ανθρωποκεντρικό έργο) και τις όμορφες μέρες στη πατρίδα που χάθηκαν οριστικά. (Η σκηνοθεσία στο έργο του Εθνικού ήταν του Διαγόρα Χρονόπουλου, η μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου, και πρωταγωνιστούσαν Αννα Βαγενά(Εκάβη), Γιάννης Βούρος, Πέγκυ Τρικαλιώτη, Τάνια Τρύπη (Ανδρομάχη), Δημήτρης Λιγνάδης, Κατερίνα Λέχου, Γιάννης Θωμάς).
Δύσκολα θα διάλεγα ποιο κουστούμι με «κράτησε» στην έκθεση αν δεν υπήρχε ο Ωκεανός! Ο «Προμηθέας Δεσμώτης», (επίσης παράσταση του Εθνικού με σκηνοθέτη το Σ.Χατζάκη) αναφέρεται δια χειρός Αισχύλου στην κακή τύχη που έχουν οι πρωτοπόροι που ζητούν ελευθερία και πρόοδο και τολμούν να αμφισβητήσουν την εξουσία και τον παραλογισμό της. Κι ο Μετζικώφ δημιούργησε αυτό το εκκωφαντικά αφηγητικό κουστούμι με το βαθύ χρώμα του ωκεανού να κυριαρχεί και το πλούσιο πανί να δίνει καθαρά τους αέναους κυματισμούς του ( σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, μουσική Δημήτρη Παπαδημητρίου. Πρωταγωνιστούσαν Νίκος Αρβανίτης, Λυδία Φωτοπούλου, Αριστοτέλης Αποσκίτης, Χρήστος Νίνης, Θέμης Πάνου, κ.α.). Στην Ιφιγένεια εν Αυλίδι ο σκηνοθέτης Σ.Χατζάκης προτείνει μια διόλου αυθαίρετη κατά τη γνώμη μου ερμηνεία, γιατί η πρωταγωνίστρια «αποφάσισε» τελικά μόνη της να θυσιαστεί…Όχι από αγάπη στη πατρίδα ή υποταγή στο πατέρα της, αλλά από αηδία αφού στην εξέλιξη του έργου προβάλλονται οι ανθρώπινες μικροαδυναμίες ακόμα και βασιλέων (Αγαμέμνονας, διψασμένος και τυφλός για εξουσία), Κλυταιμνήστρα (κρατά μέσα της και το βγάζει σε κάθε ευκαιρία το γεγονός ότι ο Αγαμέμνων σκότωσε τον άντρα και το παιδί της και την έκλεψε δια της βίας) ο Αχιλλέας αποδεικνύεται ψεύτης, δολοπλόκος και υποχωρητικός απέναντι στην αδικία της εξουσία…Κι η Ιφιγένεια πεθαίνει από αηδία, (καλύτερα μοιάζει να σκέφτεται με κομένο κεφάλι παρά με αυτούς) φορώντας ένα λευκό (συμβολικά) φόρεμα, ενώ η βασίλισσα μητέρα της που την οδήγησε στο θάνατο φορά το μπλε βασιλικό ρούχο της που έδειξε ακόμα πιο πλούσιο και εντυπωσιακό δίπλα στο μεταβιομηχανικό σκηνικό της Ε.Δρίνη (Πρωταγωνιστές παράστασης: Μαρία Κεχαγιόγλου, Μαρία Σκουλά, Ακύλλας Παπαζήσης, Αιμίλιος Χειλάκης, κ.α.)
Παρότι με δυσκολία αποφάσισα να προβάλω μόνο αυτά τα κουστούμια τελικά δεν κρατιέμαι και βάζω κάποια από τα κουστούμια που φόραγαν οι χορεύτριες στο Μπαλέτο (μουσική Τσαικόφσκι, παρουσιάστηκε στην Εθνική Λυρική Σκηνή) αλλά και ένα μοναδικό κομμάτι (και με αυτό τελειώνω το λιτό αφιέρωμα σε αυτή τη μοναδική έκθεση που κατά τη γνώμη μου δεν προβλήθηκε σωστά κι έτσι Χανιώτες και επισκέπτες δεν την απήλαυσαν). Θα το φόραγε η Μπέτυ Αρβανίτη που έπαιζε το ρόλο της Ελισάβετ στο "Μαρία Στιούαρτ" (στον ομώνυμο ρόλο ήταν η Ρένη Πιτακή και σκηνοθεσία του Ν.Μαστοράκη). Το κουστούμι ήταν τόσο πολύτιμο που τελικά στη παράσταση δεν φορέθηκε (φορέθηκε μια πιο απλή έκδοσή του), αλλά ο θεατής που έχει την ευκαιρία να το δει, αντιλαμβάνεται αμέσως τους λόγους που η δουλειά του Μετζικώφ είναι εικαστική, κι όχι διεκπεραιωτική. Όσο για τη διαφορά της εικαστικής και της διεκπεραιωτικής δουλειά ειδικά στο θέατρο, έχω σκοπό αμέσως μετά τις διακοπές μου να ασχοληθώ με το θέμα. Γιατί; Γιατί πρέπει να μάθουμε να διαχωρίζουμε την τέχνη, από την εικόνα που δημιουργεί κάποιος τυχαία....Ειδικά στο θέατρο...
Μάγια Ε. Σπανουδάκη
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "BlackCat.Hania" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
