Οι ανάγκες των Ενετών (μετά τον 14ο αι.) που κυριαρχούσαν στη Μεσόγειο στη θάλασσα και το εμπόριο για ειδικούς χώρους για επισκευή των καραβιών ή ναυπήγηση καινούριων, ήταν η αφορμή να κατασκευαστούν αυτά τα στενόμακρα κτίσματα (περίπου 50 μέτρα μάκρος) ανοικτά προς τη (βόρεια) πλευρά της θάλασσας για να μπαίνουν τα πλοία. Θα μπορούσαν να κηρυχθούν μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς αφού έπαιξαν μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση κοινωνικών, ιστορικών, πολιτικών και πολιτιστικών δεδομένων της ανατολικής Μεσογείου. Το γεγονός ότι η Γαληνοτάτη ξόδευε το 10% του προϋπολογισμού για τη λειτουργία των ναυπηγείων της υποδεικνύει τη σημασία τους.
Αν οραματιστούμε για λίγο θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι… Βάσει των υφιστάμενων μελετών (αναφορά στα Χανιώτικα Νέα για βράβευση σχετικής μελέτης και υλοποίησης της [www.haniotika-nea.gr] , αλλά και από τη βιβλιοθήκη του ΤΕΕ για τον μελετητή της [library.tee.gr] ,) σε μια χώρα που βουλιάζει οικονομικά θα έλεγαν οι αρμόδιοι: «αφού δεν έχουμε λεφτά για άλλες μελέτες ας χρησιμοποιήσουμε τουλάχιστον την εγκεκριμένη και από το ΚΑΣ υφιστάμενη μελέτη για να αποκαταστήσουμε ΕΣΤΩ εξωτερικά τα άλλα νεώρια. Έτσι συνεργεία της αρχαιολογίας, του Δήμου Χανίων μαζί με εθελοντές θα μπορούσαν να ξεκινήσουν (φυσικά με επίβλεψη αρχαιολόγων) τον καθαρισμό των ξένων στοιχείων! 
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "BlackCat.Hania" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
