Τις ρίζες να ξεχνούνε
Γιατί οι ρίζες αν χαθούν
Κι αυτά θα ξεραθούνε.
Όποιος λαός τη γλώσσα του
Ξεχνά και δεν θυμάται
Στη λήθαργο του σπαραγμού
Καθημερνά κοιμάται.
Νύσταξα και πλάγιασα
κόρη στα γόνατά σου
δε μ’ άφησες να κοιμηθώ
με τα καμώματά σου.
Όταν στερέψει η θάλασσα
το δω και το πιστέψω
τότε αγάπη στης καρδιά
καινούρια θα γυρέψω.
Δεν είναι πόνος πιο βαθύς
πόνος πιο μεγάλος
αυτή που τόσο αγαπάς
να τη φιλάει άλλος.
Κάνω τάματα σ’ αγίους
να σε έχουνε γερό
ν’ αρθείς πια κοντά σε μένα
που πολύ σε αγαπώ.
Μες του τσιγάρου τον καπνό
και του πιοτού τη ζάλη
έρχεσαι μες στην σκέψη μου
και με παιδεύεις πάλι.
Σαν το καθάριο το νερό
που είναι στις λιμνούλες
έτσι’ ναι η αγάπη καθαρή
στων νέων τις καρδούλες.
Μπορεί η αγάπη στη καρδιά
αιώνια να μείνει
αρκεί φαρμάκια στη ζωή
μην δίνει και μην πίνει.
Η πέτρα πίνει το νερό
Και το νερό την πέτρα
Μα εσύ στο δύσκολο καιρό
Το ριζικό σου μέτρα.
Χάρτινο το φεγγαράκι
ψεύτικη η ακρογιαλιά
αν με πίστευες λιγάκι
θα ήταν όλα αληθινά.
O έρωτας αγόρι μου
δεν είναι παιχνιδάκι
μον’ είναι αρρώστια δυνατή
είναι πικρό φαρμάκι.
Tα πορτοκάλια στο νερό
απάνω πάνω πλένε
το μόνο που πεθύμησα
να μάθω πως σε λένε
Μαράζι τόχω να σε δω
Να σε ρωτήσω μόνο
Γιατί αποφεύγεις να με δεις
Και πας από άλλο δρόμο.
Ένα κορμί χρωστώ στη γη
Και πρέπει να το δώσω
Μα σένα ήντα σου χρωστώ
Και με παιδεύεις τόσο.
Όλος ο κόσμος με μισεί
Μα δε μισό κανένα
γιατί η ζωή προσωρινή
είναι για τον καθένα.
Τι λυπηρό που κανείς
Για φίλο να πεθαίνει
Κι αυτός ο φίλος στη ζωή
Φαρμάκια να του φέρνει.
Χίλιες στιγμές να χει η χαρά
Και χίλιες να χει πόνο
Μακριά σου όπου βρίσκομαι
Σαν το κεράκι λιώνω.
Πονώ μα πόνο δε γρικώ
Γιατί πονώ για σένα
Κομμάτια να με κάνουνε.
Δε φεύγω από σένα.
Δυο λέξεις είναι στα Χανιά γραμμένες για ιστορία
Η μια γράφει για θάνατο κι’ άλλη ελευθερία.
Η ιστορία ενός λαού είναι η δύναμή του
Και να την πάρουν δεν μπορούν όλοι μαζί οι εχθροί του.
Αιώνια η μνήμη σας Ρουματιανοί πατέρες
Εσείς μας λευτερώσατε και ζούμε αυτές τις μέρες.
Τα Ρούματα εδώκανε σε όλους τους αγώνες
Αίμα ψυχή παλικαριά πριν από πολλούς αιώνες.
Τα ήθη και τα έθιμα ποτέ μη λησμονάτε
Γιατί βαριά κληρονομιά στα χέρια σας κρατάτε.
Ρούματα που γεννήθηκα ποτέ δεν λησμονάω
Και τα καλά και τα κακά γι΄ αυτό σας αγαπάω.
Από παλιά τα Ρούματα όλοι αυτό το ξέρουν
Φιλόξενους και χορευτές είχανε νιους και γέρους.
Τ΄ Αποπηγάδι το βουνό στον Ομαλό δεξιά ναι
Κι όσοι δεν το κατέχεται αξίζει για να πάτε.
Η Κυδωνία το Σέλινο και η Κίσαμο δεξιά τους
Τ’ Αποπηγάδι το βουνό είναι τα συνορά τους.
Στα Ρούματα θα ανεβώ πάνω στ΄ Αποπηγάδι
Νε σε ξανοίξω Κίσσαμο μήπως σου βρω ψεγάδι.
Τ’ Αποπηγάδι το βουνό τρεις επαρχίες ενώνει
Απάνω του σαν ανεβείς όλες τις καμαρώνεις.
Στ’ Αποπηγάδι στη πηγή δίπλα στον Αη Γιάννη
Εκεί να πας να πιείς νερό όταν πονείς να γιάνεις.
Ολογυρίς τα Ρούματα είναι βουνά και ρυάκια
Μα οι κάτοικοι του λεβεδιές με γλέντια και μεράκια.
Σαν πρωτοπάς στα Ρούματα αρχίζεις ν΄ αμφιβάλεις
Μα σαν θα κάτσεις και θα δεις δεν θες να φύγεις πάλι.
Χωριό μου αγαπητό μα και ιστορικό με το μοναδικό σου
Το κρυφό σχολειό σ’ αγαπώ δε σε ξεχνώ.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Σωματείο Λαϊκής Βιβλιοθήκης Παλαιών Ρουμάτων" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
