Πληροφορίες
Πληροφορίες για το site
Καταχωρήστε το blog σας
Συχνές ερωτήσεις (FAQ)
Blogging για αρχάριους
Ἐνορία Ἁγ. Σπυρίδωνος Παλαιῶν Ρουμάτων Κισάμου
Τοῦ Αἰδεσ. Γεωργίου Διγενάκη,
Ἐφημερίου τῆς Ἐνορίας
Ἡ Ἐνορία Παλαιῶν Ρουμάτων βρίσκεται στὸ νότιο ἀνατολικότερο σημεῖο τῆς Ἐπαρχίας Κισάμου, καί ἀνήκει στὴν περιφέρεια τοῦ Δήμου Βουκολιῶν. Ἡ σημερινὴ Ἐνορία Παλαιῶν Ρουμάτων ἀποτελεῖται ἀπὸ μικρὰ χωριά, τὰ ὁποῖα ἔχουν τόν χαρακτήρα καὶ τοὺς δεσμοὺς μεταξὺ τῶν κατοίκων γειτονιᾶς, ἀποτελοῦν γειτονοχώρια. Τὸ 1872 ὑπῆρξε Δῆμος Ρουμάτων, σύμφωνα μὲ ἐπιγραφὴ εἰκόνας ποὺ φυλάσσεται στὸν Ἐνοριακὸ Ἱερὸ Ναὸ καὶ ἀναγράφει, Δωρεὰ τῆς σχολῆς τοῦ Δήμου Ρουμάτων 1872. Δῆμος μὲ τέσσερεις μεγάλες Ἐνορίες, ποὺ ἀργότερα καὶ σταδιακὰ συγχωνεύονται σέ μία.
Στὸν κεντρικὸ Ἱερὸ Ναὸ φιλάσσονται σὲ θέσεις γιὰ προσκύνηση ἀπὸ τοὺς πιστοὺς Ἱερὰ Λείψανα τῶν παρακάτω ἁγίων: Ἀποστόλου Ἰάκωβου υἱοῦ τοῦ Ἀλφαίου 9 Ὀκτωβρίου, Μεγάλου Βασίλειου Καισσαρείας 1 Ἰανουαρίου, Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Διαλόγου Πάπα Ρώμης 12 Μαρτίου, Ἁγίου Ἰγνάτιου Ἀντιοχείας 20 Δεκεμβρίου, Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Χαραλάμπους 10 Φεβρουαρίου, Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Κλήμεντος Ρώμης 24 Νοεμβρίου, Ἁγίας Ἑλένης τῆς Ἰσαποστόλου 21 Μαΐου, Ἁγίου Θεόδωρου τοῦ Στρατηλατου 8 Φεβρουαρίου, Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Τήρωνος 17 Φεβρουαρίου, Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Εὐσταθίου τοῦ Πλακίδα 20 Σεπτεμβρίου, Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Μερκουρίου 25 Νοεμβρίου, Ἁγίων Μαρτύρων Νταοῦ Πεντέλης 10 Ἀπριλίου, Ἁγίου Χρυσάνθου καί Δαρείας 19 Μαρτίου, Ὁσίων 99 Πατέρων Ἀζωγυρέ 7 Ὀκτωβρίου, Ὁσίου Ἱερώνυμου 15 Ἰουνίου, Ὁσίου Ἰλαρίωνος 21 Ὀκτωβρίου, Ὁσίου Παρθενίου τοῦ ἐν Κουδουμᾶ 10 Ἰουλίου, Ὁσίου Εὐμενίου τοῦ ἐν Κουδουμᾶ 10 Ἰουλίου. Φυλάσσονται ἀκόμη πλῆθος ἱερὰ κειμήλια, εἰκόνες, χειρόγραφα, παλαιὰ ἄμφια καὶ ἀντικείμενα ἰδιαίτερης ἱστορικῆς καὶ θρησκευτικῆς ἀξίας, τὰ ὁποῖα μὲ τὴν βοήθεια τῆς 28ης Ἐφορείας Βυζαντινῶν καὶ Μεταβυζαντινῶν ἀρχαιοτήτων, εὐελπιστοῦμε νὰ ἐκθέσουμε ὥστε νὰ μπορέσουμε ὅλοι νὰ τὰ θαυμάσουμε.
Παλαιά Ρούματα. Τόπος μὲ πολὺ βαθιὰ λαϊκὴ καὶ θρησκευτικὴ παράδοση, ποὺ χάνεται στὰ βάθη τῶν αἰώνων, μὰ καὶ τόπος ποὺ ἔχει τὴ δύναμη νὰ ἀφομοιώσει τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ ὅπου καὶ ἂν προέρχονται, μὲ ὅποια ἰδεολογία, δίνοντάς τους συναισθήματα καὶ ἀντίληψη ποὺ πολὺ σπάνια συναντᾶ κανείς.
Διατελέσαντες Ἱερεῖς ἀπὸ τὸ 1838. Τὸ 1838 μέχρι τὴν 8η Μαΐου 1903 π. Γεώργιος Δ. Δημητριάδης, τὴν 30ή Σεπτεμβρίου τοῦ ἴδιου ἔτους χειροτονεῖται Ἱερέας ὁ πρῶτος υἱός του, Δημήτριος Γ. Δημητριάδης καὶ διορίζεται ἐπίσημα τὴν 4η Ὀκτωβρίου 1904, ὁ ὁποῖος καὶ παραμένει μέχρι τὴν 17η Σεπτεμβρίου τοῦ 1917, ὁπότε καί φεύγει μὲ προσωρινὴ ἄδεια στὸν Πειραιᾶ. Ὁ δεύτερος υἱὸς τοῦ π. Γεωργίου Δημητριάδη, Ἀντώνιος, χειροτονεῖται Ἱερέας στὴν Ἀνώσκελη τὴν 13η Νοεμβρίου τοῦ 1909 καὶ μετατίθεται στὰ Παλαιὰ Ρούματα τὸ 1917 ἀπὸ τὸν ἀείμνηστο Μητροπολίτη Κισάμου κ.κ. Ἄνθιμο. Ὁ π. Ἀντώνιος Δημητριάδης παρέμεινε μέχρι τὸ 1959 ἐφημέριος καὶ ἐκοιμήθη τὸ 1964. Τὸ 1959 χειροτονεῖται Ἱερέας ὁ π. Πολυχρόνιος Φουντουλάκης καὶ διορίζεται Ἐφημέριος Παλαιῶν Ρουμάτων. Τὸ 2001 κατόπιν συνταξιοδότησης τοῦ π. Πολυχρονίου, χειροτονεῖται Ἱερέας ἀπὸ τὸν Γέροντα πρώην Μητροπολίτη Κισάμου & Σελίνου Εἰρηναῖο Γαλανάκη καὶ διορίζεται Ἐφημέριος Παλαιῶν Ρουμάτων ὁ μέχρι τότε Διάκονος Γεώργιος Διγενάκης.
Ἡ Ἐνορία Παλαιῶν Ρουμάτων ἔπαιξε σημαντικὸ ρόλο στὴν διαμόρφωση τῆς ἱστορίας τοῦ τόπου. Ἐνδεικτικὰ ἀναφέρουμε ὅτι, τὸ 1890 μετὰ ἀπὸ παράκληση τῶν κατοίκων καὶ τὴν σύμφωνη γνώμη τῶν Προεστῶν τῶν περιοχῶν Παλαιῶν Ρουμάτων, Κακοπέτρου, Καλῆς Ἀχλάδας, Κεφάλας, Μεσαβλιῶν, Γρᾶ Κερᾶς, Προδρομίου, Ζυμβραγοῦ, εἰσπράττει τὸν μουκατᾶ γιὰ λογαριασμὸ τῆς Κυβέρνησης, ὁ ὁποῖος ἦταν τὸ 1/4 τῆς παραγωγῆς σιτιρῶν καὶ ἐλαιολάδου. Αὐτὸ γίνεται μέχρι τὸ 1917, μὲ ἀποτέλεσμα ὅλοι οἱ κάτοικοι νὰ ἔχουν μεγάλη βοήθεια καὶ ἀσπίδα τὴν Ἐνορία, ποὺ προσπαθοῦσε νὰ προστατεύσει τὰ πενιχρὰ εἰσοδήματα. Τὸ 1896 στεγάζει δωρεὰν τὸ σχολεῖο σὲ οἴκημα ποὺ χτίζεται μὲ δωρεὲς τῶν κατοίκων σὲ κτῆμα ποὺ εἶχε ἀγοράσει ἀπὸ τὴν χήρα Παπαδογιάννη, μέχρι νὰ ἀποκτηθεῖ ἄλλος ἰδιωτικὸς χῶρος. Ἡ χήρα Παπαδογιάννη δωρίζει κατόπιν δύο οἰκήματα καὶ ὅλη τὴν περιουσία της, ποὺ εὑρισκόταν γύρω ἀπὸ τὸν Ἅγιο Σπυρίδωνα, στὴν Ἐνορία γιὰ τὸ καλό τοῦ χωριοῦ. Μέχρι τὸ 1927 νοικιάζει τὸ ἀγροκήπιο δίπλα στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνα σὲ ἰδιῶτες, πάντα μὲ μόνο σκοπὸ τὰ ἔσοδα νὰ διαθέτονται γιὰ νὰ καλύψουν ἀνάγκες τῆς Ἐνορίας. Τὸ 1927 ἐνοικιάζεται σὲ ἰδιώτη γιὰ τέσσερα χρόνια, ὁ ὁποῖος δὲν τὸ ἐπιστρέφει ξανὰ στὴν Ἐνορία. Τὸ 1929 δημιουργεῖ ἄλλο μεγάλο ἀγροκήπιο στὸ ἄλλο μεγάλο κτῆμα της, δίπλα στὸν ἐνοριακὸ Ἱερὸ Ναό, γιὰ νὰ μαθαίνουν τὰ παιδιὰ τοῦ σχολείου σύγχρονες καλλιέργειες. Τό 1930 ἡ Ἐνορία πωλεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ οἰκήματα γιὰ νὰ στεγαστεῖ τὸ γραφεῖο τοῦ συνεταιρισμοῦ καὶ νὰ γίνει ἀποπληρωμὴ τοῦ τέμπλου. Τὸ 1933 παραχωρεῖ οἴκη¬μα δωρεὰν, γιὰ τὴν στέγαση τῆς κοινότητας μὲ τὸν ὅρο νὰ τό ἐπιστρέψει στὴν Ἐνορία σὲ δέκα χρόνια. Τὸ 1944 παραχωρεῖ δωρεὰν οἴκημα καὶ προτείνει νὰ ἱδρυθεῖ ἡ λαϊκὴ Βιβλιοθήκη μέχρι νὰ ἀποκτήσει δικό της, κρίνοντας τὸ ἔργο αὐτὸ ἀναγκαῖο γιὰ τὸ χωριό. Τό 1945 παραχωρεῖ δωρεὰν οἴκημα γιὰ νὰ στεγαστεῖ τὸ λαϊκὸ ἰατρεῖο μέχρι νὰ ἀποκτήσει δικό του. Στίς 4 Δεκεμβρίου τοῦ 1960 μὲ τὴν ἀπόφαση Γ΄ τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου παραχωρεῖ οἰκόπεδο ἀπὸ τὴν κάτω πλευρὰ τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος γιὰ νὰ ἀνεγερθεῖ κοινοτικὸ γραφεῖο, μὲ τὸν ὅρο, δίπλα στὸ κοινοτικὸ γραφεῖο νὰ ἀνεγερθεῖ καὶ γραφεῖο γιὰ τὴν Ἐνορία. Ἡ κοινότητα ἔχτισε γραφεῖο σὲ ἄλλο οἰκόπεδο καὶ, σύμφωνα μὲ τὸ παραπάνω πρακτικὸ, τὸ οἰκόπεδο πρέπει νὰ ἐπανέλθει στὴν Ἐνορία. Τό 1961 ἱδρύεται, μετὰ ἀπὸ πρόταση τοῦ Μητροπολίτη Κισσάμου & Σελίνου κ.κ. Εἰρηναίου καὶ μὲ ἐνέργειες τῆς Ἐνορίας, ὁ σύλλογος γυναικῶν μὲ πρώτη πρόεδρο τὴν δασκάλα Μαρία Πατελάκη. Τὸ 1963 ἐκλέγεται πρόεδρος τοῦ συλλόγου ἡ πρεσβυτέρα Ἑλένη Φουντουλάκη, ἡ ὁποία καὶ ἐπανεκλέγεται ἐπὶ 17 χρόνια. Τὸ 1967, μὲ παρέμβαση τοῦ πατρὸς Πολυχρονίου καὶ τοῦ Ἐπισκόπου κ.κ. Εἰρηναίου, ἀθῶοι χωριανοὶ σώζονται ἀπὸ τὴν χούντα. Τό 1968 ὁ π. Πολυχρόνιος Φουντου¬λάκης ἐπιτρέπει νὰ κατεδαφιστοῦν τὰ παλαιὰ πλέον οἰκήματα καὶ, μαζὶ μὲ μέρος τοῦ κτήματος μπροστὰ ἀπὸ τὸν Ι.Ν Ἁγ. Σπυρίδωνος, τὰ παραχωρεῖ γιὰ νὰ δημιουργηθεῖ πλατεία καὶ νὰ διαπλατυνθεῖ ὁ δρόμος. Ἡ πλατεία καί σήμερα ἐξυπηρετεῖ πάρα πολὺ τίς ἀνάγκες τοῦ χωριοῦ καὶ παρουσιάζει μία ὄμορφη εἰκόνα. Μὲ τίς ἐνέργειες μάλιστα τοῦ σημερινοῦ Δημάρχου κ. Νικολάου Μπομπολάκη ἀναδεικνύεται ἡ ἱστορικὴ ἀξία τοῦ χωριοῦ μας.
Ὁ σημερινὸς Ἱερὸς Ναὸς εἶναι κυλιστή, δρομικὴ, τρίκλιτη βασιλική μὲ τὸ κεντρικὸ κλίτος ἀφιερωμένο στὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου καὶ τὰ ἄλλα δύο ἀφιερωμένα στὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Θεολόγο καὶ στὸν Ἅγ. Σπυρίδωνα. Στίς 30 Ἰανουαρίου 1906 μετὰ ἀπὸ συνέλευση ὅλων τῶν κατοίκων ἀποφασίσθηκε νὰ γκρεμισθεῖ ὁ παλαιότερος καὶ κατὰ πολὺ μικρότερος ναὸς καὶ στὴν ἴδια θέση νὰ ἀνεγερθεῖ καινούριος καὶ μεγαλύτερος. Ὁ θεμέλιος λίθος τοῦ κεντρικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ ἐτέθη στίς 7 Ἰουνίου 1906 στὴν θέση ὅπου εὑρισκόταν πολὺ ἀρχαιότερος καὶ μικρότερος δίκλιτος Ναΐσκος, ἀφιερωμένος στὸν Ἅγ. Ἰωάννη τὸν Θεολόγο καὶ τὸν Ἅγ. Σπυρίδωνα. Οἱ ἱεροὶ Ναοὶ οἱ ὁποῖοι ἀνήκουν στὴν Ἐνορία εἶναι: στό Βαβουλέδο ὁ Ἱ.Ν.Ἁγ. Βασιλείου, 13ου αἰ. μὲ τοιχογραφίες τοῦ 14ου καὶ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ποὺ ἀποπερατώνεται τὸ 1910 ἀλλά δὲν ἐγκαινιάστηκε ποτέ. Στόν Τραχινὸ ὁ Ἱ.Ν. Ἁγ. Γεωργίου τοῦ τροπαιοφόρου, 11ου αἰ. Στά Λιδιανά ὁ Ἱ.Ν τῆς Ἁγ. Τριάδος καὶ τοῦ Ἁγ. Ἐλευθερίου, τοῦ 16ου αἰ. Στά Πατελιανὰ ὁ Ἱ.Ν Ἁγίου Παντελεήμονος τοῦ 18ου αἰ. Στό Περαχώρι ὁ Ἱ.Ν Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου 13ου αἰ. μὲ τοιχογραφίες τοῦ 14ου. Στίς Πλατανὲς ὁ Ἱ.Ν Πρ. Ἡλιοῦ τοῦ Θεσβίτου, τοῦ
17ου αἰ. Στά Βροντιανὰ ὁ Ἱ.Ν Ἁγίου Σπυρίδωνος, τοῦ 16ου αἰ. Στά Νταρατσιανὰ τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Προ¬δρόμου, 11ου αἰ. μὲ ἐπιχρισμένες τοιχογραφίες. Στά Δασκαλιανὰ ὁ Ἱ.Ν Ἁγ. Πάντων, 16ου αἰ. Στίς Κεχρὲς ὁ Ἱ.Ν τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς, 15ου αἰ. Στό Χαμαλεύρι ὁ Ἱ.Ν Ἀνακομιδῆς τῶν λειψάνων τοῦ Ἁγ. Γεωργίου τοῦ τροπαιοφόρου, 15ου αἰ. Ὁ Ἱ.Ν. τοῦ Προφ. Ἐλισσαίου, ἀρχές 19ου αἰ. ἀνήκει σὲ ὅλα τὰ γύρω χωριὰ, καὶ μὲ ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κισάμου τῆς 28ης Ἀπριλίου 1938 πρέπει νὰ διοικεῖται ἀπὸ ἐπιτροπή. Ἀνεγέρθη μὲ συνεισφορὰ ὅλων τῶν γύρω χωριῶν, στὴν μνήμη τῶν πεσόντων στὴ μάχη τοῦ Δρομονέρου. Σήμερα ἡ ἐκκλησία αὐτή διακονεῖται ἄξια ἀπὸ τὸν π. Ἐμμανουὴλ Ἀλεξανδράκη, μὲ τὴν σύμφωνη γνώμη ὅλων μας, ὁ ὁποῖος μὲ πολὺ προσωπικὸ κόπο ὑπηρετεῖ.
Ἡ Ἐνορία διαθέτει ἐννέα κοιμητήρια, ἀπὸ τὰ ὁποῖα τὰ ὀκτὼ εὑρίσκονται σὲ κατάσταση κορεσμοῦ, καθώς εἶναι ὅλα σὲ χρήση. Ὁ κορεσμὸς τῶν κοιμητηρίων ὁδήγησε στὸ νὰ δημιουργηθεῖ καινούριο δημοτικὸ κοιμητήριο μὲ Ἱερὸ Ναὸ ἀφιερωμένο στὴν Ἁγ. μεγαλομάρτυρα Αἰκατερίνα, ὁ ὁποῖος εἶναι οἰκοδο¬μημένος μὲ προσωπικὸ κόπο καὶ κόστος ἀπὸ τὸν κ. Ἰωάννη Θεοδωρίδη.
Στὶς πρόσφατες ἀνασκαφὲς στὸ Χαμαλεύρι, ποὺ ἄρχισαν στίς 10 Μαΐου 2009 ἀπὸ τὴν Ἐνορία, μὲ τὴν ἐπίβλεψη καὶ καθοδήγηση τῆς 28ης Ἐφορείας Βυζαντινῶν καὶ Μεταβυζαντινῶν Ἀρχαιοτήτων καὶ τῆς ΚΕ΄ Ἐφορείας Κλασικῶν καὶ Προϊστορικῶν Ἀρχαιοτήτων, ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ τόπος εἶναι σημαντικὸς γιὰ τὴν εὐρύτερη περιοχὴ τῶν Παλαιῶν Ρουμάτων, γιατί ἀπὸ τὰ σπασμένα κεραμικὰ ποὺ διαρκῶς ἔρχονται στὸ φῶς, ἐπιβεβαιώνεται ἡ δραστηριότητα ἀνθρώπων ἀπὸ τὰ Μινωικὰ ἀκόμη χρόνια μέχρι καὶ σήμερα, καθώς καί ἡ λειτουργία Κρυφοῦ Σχολείου σὲ ὅλη τὴν διάρ¬κεια τῆς τουρκοκρατίας.
Τὰ Παλαιὰ Ρούματα εἶναι ἕνας τόπος ποὺ γέννησε καὶ ἀνάθρεψε ἄντρες καὶ γυναῖκες μὲ ἰσχυρὴ παρουσία, τόμπρους μὲ καθαρὴ ματιὰ καὶ δύναμη ψυχῆς ποὺ ἔμαθαν νὰ προσαρμόζονται μὲ τὰ στοιχεῖα τῆς φύσης καὶ τὴν εὐτυχία, τὸν πόνο, τὴν κούραση, τὰ δάκρυα, τὸν πόλεμο, μὰ καὶ τίς καθημερινὲς ἀσχο¬λίες, νὰ τὰ κάνουν μαντινάδες, χοροὺς καὶ ριζίτικο τραγούδι.
Ἡ προσωπική μου θέση, ἡ ὁποία καὶ στηρίζω, εἶναι ὅτι τὰ Παλαιὰ Ρούματα ἔχουν πολὺ βαθιὲς μέσα στὸ χρόνο καταβολές. Βαβουλέδο, γιὰ ἐμένα, ποὺ μὲ ἀξίωσε ὁ Θεὸς νὰ εἶμαι Ἐφημέριος σὲ ἕνα εὐλογημένο τόπο, πάντα θὰ εἶναι λέξη Ἰωνικῆς διαλέκτου ποὺ σημαίνει τὰ σπίτια, ποὺ βρίσκονται στὸν τόπο ποὺ ἔχει ἀντίλαλο, καὶ ποὺ ταυτίζεται ἀπόλυτα μὲ τὸν χαρακτήρα τῶν τραγουδιῶν μας, ποὺ εἶναι ἀντιφωνικός. Ὁ Βαβουλέδος, γιὰ τοὺς παλαιότερους, εἶναι τὸ μοναδικὸ ὄνομα χωριοῦ σήμερα ποὺ ἀποδεικνύει τὴν γενεσιουργὸ αἰτία τοῦ Ριζίτικου, τὴν ἀντιφωνία. Χαμαλέυρι εἶναι ὁ τόπος ποὺ ἀλέθαμε. Οἱ ἐκκλησίες μας χτισμένες σὲ αὐτοὺς τοὺς τόπους ἀποδεικνύουν τὴν ἀνάγκη μας νὰ ἀποδείξουμε καὶ νὰ ἀποδεχτοῦμε τὸν ἱερὸ καὶ ὑπέρτατο σκοπὸ καὶ στόχο τῆς ἁπλῆς καθημερινότητάς μας καὶ μέσα ἀπὸ αὐτὴν νὰ λουστοῦμε τὸ προαιώνιο Φῶς τῆς χάρης τοῦ Ὑψίστου.
Ἐνδεικτικὰ καὶ πάλι ἀναφέρω μία μεγάλη πα-ρουσία τοῦ 17ου καὶ 18ου αἰώνα ποὺ γεννήθηκε καὶ ἀναθράφηκε στὸ χωριὸ καὶ ποὺ νομίζω ὅτι ἀντιπροσωπεύει ἕνα μεγάλο μέρος τῶν κατοίκων.
Τὰ Παλαιὰ Ρούματα εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς τόπους ὅπου καλλιεργήθηκε ἡ ἰδέα τῆς ἀπελευθέρωσης. Τὰ παιδιὰ μας μεγάλωναν καὶ μεγαλώνουν ἐπὶ αἰῶνες γαλουχούμενα μὲ τὴν αἴσθηση τῆς ἐλευθερίας, ποὺ τὰ βουνά μας, οἱ παραδόσεις μας καὶ ἡ πίστη μας τοὺς ἔδιναν. Στοιχεῖα ποὺ ὁδήγησαν ἀνθρώπους, ὅπως ὁ Νίκος ὁ Ρενιέρης νὰ ἀφιερώσουν ὅλη τους τὴν ὕπαρξη στὴν ἰδέα τῆς δημιουργίας μίας ἑνιαίας ἐλεύθερης Ἑλλάδας καὶ ἑνὸς Ἔθνους. Ἡ πολιτεία σήμερα πρέπει νὰ ἐνισχύσει τὸ δυναμικὸ τῶν ὀρεινῶν περιοχῶν, ὅπως εἶναι τὰ Παλαιὰ Ρούματα, σεβόμενη τουλάχιστον τὴν μνήμη τοῦ πρώτου Προέδρου τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ καὶ ἄλλων ποὺ ἀκολούθησαν τοὺς ἴδιους ἀγῶνες δικαίου. Νὰ δημιουργήσει οἰκονομικὲς εὐκαιρίες γιὰ τοὺς ἴδιους τούς κατοίκους, ὥστε νὰ δοθοῦν ἐναύσματα στίς νέες οἰκογένειες γιὰ νὰ παραμείνουν ἢ νὰ ἐπιστρέψουν σὲ αὐτοὺς τοὺς τόπους. Οἱ ἄνθρωποι τῶν ὀρεινῶν περιοχῶν πρέπει νὰ ξανανιώσουν ὑπερήφανοι γιά τίς ξεχασμένες αὐτές περιοχές ἀλλά καί συνεχιστές μιᾶς μεγάλης παράδοσης πού χρέος καί εὐθύνη ἔχουμε ὅλοι νά περιφρουρήσομε καί νά μεταλαμπαδεύσομε στίς νεώτερες γενιές.-
Περισσότερα... »
18/01/08
