Όταν φτάνεις στο σημείο να θεωρείς ότι είναι περισσότερο προς το συμφέρον σου να είσαι άνεργος, από το να προσπαθείς να συντηρήσεις την επιχείρηση που επί χρόνια ήταν ο τόπος εργασίας σου, ο τρόπος να ταΐσεις τα παιδιά σου, και να πληρώσεις το ενοίκιό σου, γιατί πολύ απλά σου στερεί χρήματα τα οποία θα μπορούσες να αξιοποιήσεις αλλιώς, τότε βλέπεις πως κάτι δεν πάει με το επικρατούν οικονομικό σύστημα...Όταν οι τράπεζες φτάνουν στο σημείο να σε παίρνουν τηλέφωνο στο κινητό, για να σου υπενθυμίσουν ότι χρωστάς 0.06 €, τα οποία προέκυψαν από στρογγυλοποίηση στο ταμείο, την τελευταία φορά που πήγες να πληρώσεις, με αποτέλεσμα τελικά να χρεώνονται περισσότερο προσπαθώντας να τα πάρουν, συνειδητοποιείς πως κάπου στο δρόμο χάθηκε αυτό που λέμε κοινή λογική...Όταν φτάνεις στο σημείο να πεις "δε γαμιέται" και να παραιτείσαι από την διεκδίκηση των δεδουλευμένων ή της αποζημίωσης που δικαιούσαι, όταν απολύεσαι μετά από 20 χρόνια δουλειάς, γιατί δεν αντέχεις άλλο την κοροϊδία, την ειρωνεία και τον εκφοβισμό, από μεριάς της πρώην εργοδοσίας σου, δεν μπορείς παρά να απορείς που σκατά πήγαν οι έννοιες της δικαιοσύνης, του κοινωνικού κράτους, του φιλότιμου...
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Σκέψεις μιας νεράιδας" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »