Ακόμα κι αν έχεις τελειώσει τη σχολή σου στα 22, και έχεις σχέση χρόοοοονια πολλά, και νιώθεις καλά.. Είσαι στα 24 σου έτοιμη να κλείσεις σα γυναίκα; Δε θες να φλερτάρεις, να βγεις, να πηδηχτείς με άλλους, ρε αδερφέ, θεωρητικά τουλάχιστον, για όλη την υπόλοιπη ζωή σου (κανείς δεν παντρεύεται με την προοπτική ότι σε ένα χρόνο θα ξεκατινιάζονται για το πλυντήριο πιάτων); Είσαι έτοιμος να αφήσεις τα σχέδια για ταξίδια και τρέλες, για να περάσεις το εκπληκτικό σου DNA στις επόμενες γενιές μια ώρα αρχύτερα; Και οκ, καταλαβαίνω ότι υπάρχουν άνθρωποι που από τη μέρα που άρχισαν να καταλαβαίνουν τι παίζει γύρω τους ετοιμάζονται για τη "μεγάλη μέρα" που θα ενωθούν με το άλλο τους μισό ενώπιον θεού και ανθρώπων, αλλά πόσοι είναι αυτοί;
Και μετά σκέφτομαι λίγο περισσότερο, κι αναρωτιέμαι σε ποιό βαθμό έπαιξε ρόλο στην απόφαση αυτή η Mercedes που οδηγεί ο λεγάμενος, ή το ταξίδι στο Παρίσι που της έκανε δώρο στα γενέθλιά της, και δε θέλω να ζω σ'αυτόν τον πλανήτη πια, δε θέλω να πιστέψω ότι -ακόμα και στον ευρύτερο- κοινωνικο μου περίγυρο υπάρχουν άτομα που σκέφτονται έτσι. Ναι, μας έχει επηρεάσει όλους η κρίση, ναι, το να μοιράζονται 2 άτομα το ενοίκιο και τους λογαριασμούς είναι ευκολότερο.. αλλά... παίρνεις τόσο σημαντικές αποφάσεις αποκλειστικά και μόνο μ'αυτό το κριτήριο; Αποφασίζεις να εγκλωβίσεις τον εαυτό σου και να χαραμίσεις τα νιάτα και τη ζωντάνια σου, απλά και μόνο για να νιώθεις ασφάλεια; Κι αν είναι έτσι, υπάρχει και η συγκατοίκηση ρε άνθρωποι!
Ίσως είμαι, όπως πολλές φορές, κυνική και αυστηρή με τον κοσμο γύρω μου, κι ίσως μου λείπουν πληροφορίες για τη δυναμική στα ζευγάρια που έχω στο νου μου, αλλά... συγχωρήστε με που δε μπορώ να πιστέψω πως ξαφνικά βρήκαν όλοι το ταίρι τους, ξέρω πια πως στις σχέσεις τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται..
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Σκέψεις μιας νεράιδας" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
