Αν με ρωτούσες ποιο είναι το χειρότερο από τα ελαττώματά μου, ίσως να μη σου ανέφερα πρώτη τη μοναδική μου ικανότητα να μην κάνω σήμερα, ό,τι μπορώ να αφήσω για αύριο, κι όμως.. θα έπρεπε. Εδώ και μια βδομάδα περίπου ήξερα ότι σήμερα, στις 11.59 θα έπρεπε να έχω παραδώσει ένα project για τη σχολή, μπας και ξεμπερδέψω κι από κει κάποτε. Στις αρχές τις προηγούμενης βδομάδας βρήκα το βιβλίο, τις σημειώσεις και ότι παλιά project είχα στο σκληρό με το όνομα "ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ" από παλιότερα χρόνια. Ανέβαλλα το διάβασμα για την επόμενη, πήρε περισσότερο χρόνο από όσο περίμενα, συνεχίστηκε και τη μεθεπόμενη. Μια μέρα μετά, εκτύπωσα την εκφώνηση, την κοίταξα, κι έκανα ένα δυο σκίτσα, που υπολόγιζα πως θα με βοηθούσαν στη λύση. Την επόμενη, ασχολήθηκα με το πρώτο κομμάτι, το τελείωσα, κόλλησα στο δεύτερο, το παράτησα. Για δυο μέρες αγνοούσα το γεγονός ότι δεν έχω τελειώσει, χάζευα στον υπολογιστή, έτρεχα στο χωριό για το μνημόσυνο του παππού μου, έπινα καφέδες και ρακόμελα (το ποτό του φετινού χειμώνα, εύκολα). Σήμερα σε κάποιο από τα μικρά διαλείμματα του 15ωρου ύπνου μου, ή σε κάποιο όνειρο, είχα μια ακόμα επιφοίτηση, όμοια τρίγωνα και συστήματα εξισώσεων πηδούσανε στο κεφάλι μου, ξύπνησα και είχα τη λύση (νομίζω). Πήρα μολύβι και χαρτί, έκανα κι άλλα σχέδια, δυνάμεις και τάσεις και νούμερα πήραν πιο συγκεκριμένη μορφή στο κεφάλι μου. ΠΟΙΟΣ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΤΩΡΑ; Όσο για σχέδια σε autocad, ούτε για αστείο... Πριν να ανοίξω το word, έκανα μια βόλτα από την πλατφόρμα ηλεκτρονικής μάθησης της σχολής. ΠΑΡΑΤΑΣΗ 2 ΜΕΡΕΣ! Ευκαιρία για ξεκούραση, πολύ ασχολήθηκα σήμερα. Δε γράφω κι ένα ποστ, γιατί μου γκρινιάζουν κιόλας; Κι όπως θα καταλάβατε, ναι ζω, απλά με το δικό μου, βραδυπόδειο τρόπο :Ρ
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Σκέψεις μιας νεράιδας" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »