Κι εκεί, που ελλείψει σχολής και δουλειάς, έχω τελειώσει ολάκερο το Song of Ice and Fire, έχω δει τις μισές από τις άπειρες αηδίες που κυκλοφορούν στα σινεμά κατά καιρούς, έχω ξαναπιάσει σειρές δεινοσαύρους, όπως το Grey's Anatomy (γιατί άνθρωπε;), έχω αρχίσει να διαβάζω ρευστομηχανική για ψυχαγωγία κλπ κλπ, μπαίνει ο Σ. στο msn. Ξέροντας ότι πιο μετά θα ανέβαινε με τους άλλους για ταινία στου Λ., εξασκήθηκα -ντρέπομαι που το λέω, αλήθεια, αλλά είναι χρήσιμο- στη γυναικεία τέχνη του να πείθεις έναν άντρα ότι αυτό που θες είναι δική του ιδέα, γιατί βαριόμουνα και να οδηγήσω, και βρέθηκα με άλλους 4-5 μαντραχαλάδες και την κολλητή μου να προσπαθούμε άδικα να στριμωχτούμε όλοι σε ένα διπλό κρεβάτι, με τέτοιο τρόπο, που να βλέπουμε όλοι και να μην πιαστεί κανείς (do not try this at home!).
Κάπου εκεί, λοιπόν, σκάει ο -αντιπαθέστατος και κλασικός χανιώτης- φίλος φίλου φίλου φίλου με την κοπέλα του. Σκορπίστηκε η παρ'ολίγον παρτούζα, τα αρσενικά κολλήσανε τις μούρες τους στην οθόνη βλέποντας το διαιτητή που έκανε τάκλιν στον ποδοσφαιριστή, κι έτσι έμεινα εγώ με τη Ν., να πρέπει να κάνουμε παρέα στην κοπέλα του άλλου. Κοιτώντας την από μακριά, δεν μπορούσες παρά να παραδεχτείς ότι είναι ένα εντυπωσιακό δείγμα γυναίκας. Όσο πλησίαζε, όμως, με το σχεδόν άσπρο βαμμένο και ισιωμένο μέχρι αηδίας μαλλί της να ανεμίζει και τα μακριά νύχια της να στραφταλίζουν από μακριά, ο ήχος από τα 12ποντα τακούνια της σου χάλαγε την ψευδαίσθηση. Δεν μπορούσες να αγνοήσεις ότι, κάτω από το σχεδόν επαγγελματικό της μακιγιάζ, τα μάτια της είχαν τη λάμψη του βλέμματος μιας αγελάδας.
"Δε γαμιέται, μπορεί να κάνω λάθος", σκέφτηκα ενώ ένιωθα ένα κύμα καλοσύνης να φεύγει από μέσα μου και να φωτίζει το δωμάτιο, "κάτσε να της μιλήσω". Και τότε θυμήθηκα γιατί επί χρόνια προσπαθώ να γίνω ο πιο κακιασμένος άνθρωπος του κόσμου. Στην ερώτηση μου για το αν σπουδάζει κάτι και τί, η απάντηση ήταν παπαρολόγος μηχανικός. "Είδες κακιά που δεν είναι εντελώς ηλίθια; Έχει περάσει πολυτεχνείο" σκέφτηκα, ταυτόχρονα με τη Ν, όπως μαρτυρούσε η επίκτητη εκ της υπερβολικής συναναστροφής τηλεπάθειά μας. Λίγο χαζοχαρούμενο μπλαμπλαμπλα αργότερα, το μυστήριο εξιχνιάστηκε. Παπαρολόγος από ΤΕΙ. Απ'αυτούς που χώνουν το μηχανικός δίπλα χωρίς να τους έχουν βγει τα μάτια για να μπουν, και κυρίως για να βγουν από μια πολυτεχνική σχολή; Τέτοια, λοιπόν. "Άρα είσαι σκέτη παπαρολόγος, όχι μηχανικός." Λέω εγώ, μια και η καλοσύνη είχε στερέψει από μέσα μου με το πρώτο κύμα που εξαπέλυσα στο περιβάλλον. "Όχι, όχι, μηχανικός είμαι." "Αφού έχεις περάσει σε ΤΕΙ. Δεν είσαι μηχανικός!" Το δολοφονικό βλέμμα της Ν. καίει το πρόσωπό μου από τη μεριά του καλού μου προφίλ, και πάνω που ετοιμαζόμουν να τη ρωτήσω αν ετοιμάζει τα χαρτιά της για το ΤΕΕ μια και τελειώνει ΣΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΕΤΟΣ, χώθηκε για να τη σώσει από το τοξικό και διαβρωτικό μου δηλητήριο που έχει προκαλέσει ανυπολόγιστες υλικές ζημιές σε καναπέδες, κρεβάτια, πεζοδρόμια κλπ.
Η κουβέντα, ομολογουμένως, σταμάτησε λίγο απότομα. Κι όποτε πήγαινε να ξεκινήσει, απλά ξανακολλούσε... Την αγνοήσαμε, λοιπόν, επιδεικτικά (η μήπως επι-δηκτικά;), και πιάσαμε την κουβέντα μεταξύ μας, μέχρι να την πάρει αγκαζέ ο καλός της και να την απομακρύνει από κοντά μας. Α! Και από τον τερατώδη (ύψους 30 εκατοστών περίπου) απειλητικό (παίζει και να μην έχω δει πιο φιλικό σκυλί τα τελευταία χρόνια) σκύλο του οικοδεσπότη μας! Να 'ταν η απελπισία στο βλέμμα της; Να 'ταν ο φόβος ότι δε θα του κάτσει το βράδυ; Ποιός μπορεί στ'αλήθεια να πει; Κι όλα αυτά, ενώ πριν να έρθουν, έχουμε λάβει σαφείς οδηγίες, για πλευρές του φίλου της τις οποίες καλό θα ήταν να μην αποκαλύψουμε, ούτε καταλάθος. Ταράζονται πιο εύκολα από τις υπόλοιπες τα εύθραυστα κοριτσάκια με τις γόβες, φαίνεται.
Και κάπως έτσι έμεινα εγώ, στην προσπάθειά μου να μην πεθάνω από τη μαλακία που βλέπαμε, να φιλοσοφώ.. Καλώς ή κακώς η πόλη μας είναι γεμάτη από τα κοριτσάκια που προσπαθούν απελπιστικά πολύ να δείχνουν εύθραυστες, ναζιάρες και όμορφες (αν και η συγκεκριμένη ήταν εισαγόμενη), κι έτσι μου έχουν δοθεί πάμπολλες ευκαιρίες να τις παρακολουθήσω. Κι άστες αυτές.. Το cosmopolitan τις έχει πείσει πως συμπεριφερόμενες και παρουσιάζοντας έτσι τον εαυτό τους, θα βρουν έναν καλό γαμπρό, και πολλές τα καταφέρνουν κιόλας! Αυτοί που τις κυκλοφορούν και τις πηδάνε και περνάνε χρόνο μαζί τους, που πολλές φορές είναι άνθρωποι σαν εσάς κι εμένα, λίγο πιο νορμάλ, λίγο πιο κάφροι, δεν κουράζονται κάποια στιγμή από την τραγικότητα της έλλειψης οποιασδήποτε ουσιαστικής επικοινωνίας στα πλαίσια της σχέσης τους;
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Σκέψεις μιας νεράιδας" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
