Τελικά, ζωή δεν είναι οι μέρες που σαν καλό στρατιωτάκι κάνεις επανάληψη και πέφτεις για ύπνο νωρίς, αλλά οι άλλες, που πίνεις ως τις 4, έχεις δουλειά στις 6, στις 2 γράφεις, και κάπου στο ενδιάμεσο, λες μισομεθυσμένη στον εδώ και χρόνια φίλο σου,που σε πηγαίνει σπίτι, ότι δεν κολλάς σ'αυτή τη χώρα και στη νοοτροπία της, κι ότι κάνεις ό,τι κάνεις για να σηκωθείς να φύγεις όσο πιο γρήγορα μπορείς.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Σκέψεις μιας νεράιδας" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »