Στην ουσία δεν είναι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από την αναγνώριση και το χλευασμό από το ίδιο το άτομο των χαρακτηριστικών ή των συνηθειών του, που μπορεί να προκαλέσουν πειράγματα από τον περίγυρό του. Έχω ακούσει πολλές φορές ότι ο αυτοσαρκασμός είναι στοιχείο των έξυπνων, γεμάτων ακομπλεξάριστο χιούμορ, ανθρώπων που ξέρουν πολύ καλά τον εαυτό τους και έχουν έρθει σε απόλυτη ισορροπία και κατανόηση με το ποιοί και πως πραγματικά είναι.
Σαν άτομο που ξεχειλίζει αυτοσαρκασμό από τα αυτιά, έχω την αίσθηση πως είναι απλά μια άμυνα των ευαίσθητων και ανασφαλών, ένας τρόπος να γλιτώσεις τα χειρότερα. Όταν οι άλλοι δουν ότι ειρωνεύεσαι μόνος σου τον εαυτό σου, θα χάσουν το ενδιαφέρον τους, γιατί θα νομίσουν ότι δεν μπορούν να σε πληγώσουν, και κατά συνέπεια να νοιώσουν αυτοί καλύτερα με τον εαυτο τους, και θα στραφούν σε κάποιο άλλο, δυνητικά πιο αδύναμο "θύμα".
Ο χοντρός που λέει ότι είναι οκ με τα κιλά του και κάνει πλάκα γιαυτά, κρυφά κάνει δίαιτες που ποτέ δεν αποδίδουν, κι ονειρεύεται πως είναι μοντέλο του Dior. Η κοντή που λέει για αρώματα σε μικρά μπουκαλάκια κ ψηλούς που έχουν φτιαχτεί για να την υπηρετούν ισορροπεί για ώρες πάνω σε πανύψηλα, επίπονα τακούνια. Τα παραδείγματα είναι άπειρα.
Την επόμενη φορά που θα καταφύγεις στον αυτοσαρκασμό, κάτσε δυο λεπτάκια κ σκεψου γιατί το κάνατε, και θα με θυμηθείς. Κι ακόμα, την επόμενη φορά που κάποιος θα κοροϊδέψει κάτι πάνω του ή μέσα του, γέλα, αλλά όχι μέχρι υστερίας λέγοντάς του "χαχαχαχα, ναι μαλάκα, δίκιο έχεις, χαχαχα, πωπω δε μπορώ να πάρω ανάσα χαχαχαχα". Ίσως το επόμενο γέλιο να είναι εις βάρος σου.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Σκέψεις μιας νεράιδας" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
