Μπαίνεις στο πρώτο, παίρνεις κάτι στο δοκιμαστήριο (σορτσάκι! όσοι με ξέρετε κάντε το σταυρό σας!) και σου είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ. Ζητάς από την πωλήτρια το μικρότερο. Στο φέρνει. Μεγάλο κι αυτό.. "Συγγνώμη δε βγαίνουν πια πιο μικρά."
Δε γαμιέται, πας στο δίπλα, και στο παραδίπλα. Τα ίδια....... Στο τελευταίο ρούχο που έχεις μαζί σου για να το δοκιμάσεις, βγάζεις το κεφάλι σου έξω και ρωτάς την κοπέλα με φάτσα κουταβιού που έχει 2 μήνες να φάει "Πιο μικρό υπάρχει;". Στην αρνητική απάντηση τα παίρνεις με τους σχεδιαστές και τις εταιρείες και τους γιατρούς που επέβαλλαν να μεγαλώσουν τα νούμερα, αναπολείς τις παλιές καλές μέρες που φορούσες 28 και βγαίνανε ρούχα με το εξωφρενικό νούμερο 25, φουντώνεις πιο πολύ από όσο είχες ήδη, και γυρνάς σπίτι.
Κι έτσι για να φτιαχτείς ακόμα περισσότερο, σου λέει η κολλητή σου γελώντας ότι πρέπει να φας για καμιά βδομάδα για να πας για ψώνια, και η μάνα σου ότι από δω και πέρα θα φοράς μόνο φορέματα..
Ξέρω ότι αυτήν την εποχή έχει πέσει πολύς κόσμος με τα μούτρα στις δίαιτες και τα γυμναστήρια για να βγουν αξιοπρεπώς στην παραλία και τα γνωστά καλοκαιρινά, κι ότι πολλοί με μισούν αυτή τη στιγμή... αλλά ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΚΟΥΤΣΙΚΟΙ! Με τα βρακιά θα κυκλοφορούμε;
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Σκέψεις μιας νεράιδας" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
