... Δυο άνθρωποι. Τόσο διαφορετικοί ο ένας από τον άλλο. Με τελείως διαφορετικούς ρόλους εδώ και χρόνια στη ζωή σου. Με διαφορετική σημασία για σένα. Και τελείως διαφορετική στάση απέναντί σου. Κι όμως, είναι τόσες οι μικρές, και ίσως ασήμαντες λεπτομέρειες που σε κάνουν να θυμάσαι τον έναν, όταν είσαι με τον άλλον, που σε κάνουν να αναρωτιέσαι μήπως όλα αυτά είναι μικρά σημάδια από το σύμπαν, που προσπαθεί να σου δείξει πως ήρθε η ώρα να αλλάξουν θέση στο μυαλό, και γιατί όχι; και στην καρδιά σου. Κι έπειτα σκέφτεσαι ότι ποτέ δεν πίστευες στ'αλήθεια στα σημάδια. Γιατί να το κάνεις τώρα; Μήπως προσπαθείς να κάνεις λίγο πιο εσωτερικό αυτό που βλέπεις με το μυαλό ότι θα μπορούσε να γίνει και σου φαίνεται ψυχρό; Μήπως προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι σ'αρέσει η ασπαρτάμη, γιατί αρνείσαι να δεχτείς ότι είσαι χοντρός και πρέπει να κόψεις τη ζάχαρη; Μήπως απλά προσπαθείς να βάλεις τον έναν σε μια "θέση" που είναι ελεύθερη, κι αυτός τη θέλει κι ο άλλος όχι, απλά και μόνο επειδή δεν μπορείς να έχεις την πρώτη επιλογή; Κι έπειτα σκέφτεσαι πως οι άνθρωποι δεν έχουν υποκατάστατα, κι έτσι αδικείς και τους δυο. Έτσι χάνουν και οι δυο τη μοναδικότητά τους, και κατά συνέπεια την αξία τους.
ΣΚΑΤΑ! Πίσω στο βιολογικό..
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Σκέψεις μιας νεράιδας" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
