Σαν άνθρωποι, θέλουμε τα ισοζύγια μας να είναι πάντα θετικά, περιμένουμε οι συναναστροφές μας να μας αφήνουν κερδισμένους. Πιο γεμάτους, πιο χαρούμενους, πιο πλούσιους, πιο επιτυχημένους.. Η ισορροπία μας δίνει την αίσθηση του ανικανοποίητου, ότι κάτι λείπει. Και, φυσικά, όταν έχουμε δώσει πιο πολλά από όσα έχουμε πάρει, μένει η πικρία της απώλειας, είτε αυτό αφορά όσα έχουμε επενδύσει συναισθηματικά, είτε απλά το χρόνο και την προσπάθεια που έχουμε αφιερώσει για την κατάκτηση του ανθρώπου που έχουμε απέναντί μας.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα πολλές φορές να "επενδύουμε" πιο πολλά από όσα θα έπρεπε ή θα θέλαμε κάτω από άλλες συνθήκες, ή ακόμα και περισσότερα από όσα έχουμε περιθώριο να δώσουμε, επιχειρώντας να επιτύχουμε το θετικό αποτέλεσμα που δεν έρχεται. Και με τον τρόπο αυτό, ενώ ήσουν πριν στο +2, μπορεί τελικά να καταλήγεις στο -10. Απλά επειδή αρνείσαι να δεχτείς ότι έχεις χάσει. Είναι κάπως σαν να παίζεις πόκερ με δανεικά, σίγουρος ότι όχι μόνο θα βγάλεις τόσα, ώστε να επιστρέψεις τα χρέη σου, αλλά και ακόμα πιο πολλά, για να μείνουν και για τη δική σου τσέπη.
Καμιά φορά, ο τζογαδόρος συνειδητοποιεί ότι το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να πνίξει την απληστία του, να μαζέψει ότι έχει κερδίσει ή ότι του έχει μείνει μέχρι εκείνη τη στιγμή και να αποχωρήσει όσο μπορεί, με το κεφάλι ψηλά.
Έτσι, λοιπόν, πριν να πνίξω τα πάντα, μάζεψα ότι είχε μείνει από την αξιοπρέπεια και τον εαυτό μου, και είπα μέσα μου και έξω μου, οριστικά πια, τέλος. Δε θέλω στην προσπάθειά μου να πάρω περισσότερα να καταστρέψω όλα όσα πήρα χρόνια τώρα, ούτε να μετανιώσω για όσα έδωσα, ακόμα κι αν τα έδωσα χωρίς να μου ζητηθούν και χωρίς να περιμένω κάτι σαν αντάλλαγμα...
Honey, please well, don't forget to rememberHow we both used to feel
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Σκέψεις μιας νεράιδας" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
