Γύρω στις 6.30 το πρωί που βγήκαμε επιτέλους από την Έλλη, κοιτώντας τον ουρανό συνειδητοποίησα πως ήταν "κομμένος" στα δύο. Το κάτω μέρος του ήταν φωτεινό, γεμάτο χρώματα από τον ήλιο που έβγαινε κάπου στο βάθος, και το πάνω ήταν κατάμαυρο, καλυμμένο από ένα παχύ και πολύ χαμηλό στρώμα από σύννεφα που δεν άφηνε ούτε μια αχτίδα να περάσει από μέσα του.Νύχτα και μέρα, ταυτόχρονα, στο ίδιο μέρος. Το κοιτούσα όση ώρα οι λιγότερο μεθυσμένοι προσπαθούσαν να βγάλουν από το μαγαζί τους περισσότερο μεθυσμένους που τσακώνονταν για την ΑΕΚ και τον Παναθηναϊκό, κι όλο και περισσότερο συνειδητοποιούσα γιατί με άγγιζε τόσο. Δεν ένιωθα αγχωμένη ότι θα άρχιζε να βρέχει, δεν ήμουν θυμωμένη με τους βλάκες που δεν αποφάσιζαν να κουνήσουν για να φύγουμε, ένιωθα απλά συγκινημένη.Είμαι σαν τον ουρανό, κομμένη στα δυο. Είμαι ο ένας άνθρωπος που σκέφτεται λογικά και ξέρει πως έχουν τα πράγματα, τι θα έπρεπε να κάνει, αυτός που ντύνεται και βάφεται και χαμογελάει και κάνει τον κλόουν για να νομίζουν όλοι πως είναι καλά. Κι είμαι κι ο άλλος, ο αδύναμος κι ανήμπορος, που πονάει και νιώθει μόνος του και έχει ανάγκη από μια αγκαλιά, αυτός που κλαίει κρυφά και κυκλοφορεί μέρες ολόκληρες με τις πυτζάμες και όταν έχει κάνει όλα όσα πρέπει και έχει βγει, γυρίζει σπίτι εξουθενωμένος από την προσπάθεια που κατέβαλλε επί ώρες να δείχνει φυσιολογικός και χαρούμενος, κι όχι σπασμένος και φοβισμένος.Το φωτεινό και το σκοτεινό κομμάτι. Όμως.. σε αντίθεση με τον ουρανό, το δικό μου πραγματικό, κι όχι το κρυμμένο και μασκαρεμένο (κάτω από σύννεφα ή make up και φτιαγμένα μαλλιά, έχει σημασία;) είναι το σκοτεινό, και το άλλο είναι απλά μια βιτρίνα, μια συνειδητή προσπάθεια να κρύψω αυτό που πραγματικά υπάρχει από κάτω..
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Σκέψεις μιας νεράιδας" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »