.. να μην ξεπερνάω το 1 κι ένα Milko που λέει και η μαμά ενός φίλου... .. το βάρος μου να είναι λίγο πάνω από τα 40 κιλά... .. η φωνή μου να είναι λεπτή έως αηδίας και λιγάκι τσιριχτή... .. να μην κυκλοφορώ με ταγέρ και χαρτοφύλακα και γόβες στιλέτο από το πρωί ως το βράδυ σα σούπερ φτασμένη μηχανικός, μια και δεν είμαι...
Αλλά γαμώ την πουτάνα μου άνθρωποι στις γαμημένες σάπιες ελληνικές υπηρεσίες, είμαι 23 χρονών, παλεύω να τελειώσω το μπουρδέλο το Πολυτεχνείο, ΘΕΛΩ ΛΙΓΟ ΣΕΒΑΣΜΟ!
Έχω βαρεθεί να μη μου δίνουν τους βαθμούς του μικρού στο σχολείο, γιατί δεν πιστεύουν ότι είμαι μεγαλύτερη, να μου ζητάνε ταυτότητα για να μου φέρουν μια μπύρα, να με ρωτάνε αν είμαι ενήλικη όταν πάω να βγάλω διαβατήριο, να με αγνοούν και να μου συμπεριφέρονται σαν παιδάκι και να με διώχνουν χωρίς να με βοηθήσουν και να έχουν την απαίτηση να είμαι και ευγνώμων που μου αφιέρωσαν χρόνο, σαν παιδάκι με παράλογες απαιτήσεις που του κάνουν τη χάρη για να μην κλαίει!
Έτρεχα από τις 8.30 το πρωί σήμερα για την κωλομελέτη, και μαντέψτε! Δουλειά φυσικά δεν έκανα!
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Σκέψεις μιας νεράιδας" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
