Έβαλα σήμερα να δω το How to train your dragon. Ήρθε η ώρα να αρχίσω να βλέπω ξανά ταινίες, κι αυτό έμοιαζε ασφαλής επιλογή. Δε θα έχει αγαπημένα ζευγάρια, δε θα έχει χωρισμούς, δε θα έχει τίποτα από αυτά που προσπαθώ τόσο καιρό να αποφύγω.Κι όμως, πριν αρχίσει η ταινία, είχε το παιδάκι που καθόταν στο φεγγάρι και ψάρευε. Θυμάσαι το Σεπτέμβρη βγαίνοντας από το σινεμά, που κοιτούσαμε το φεγγάρι και σκεφτήκαμε κι οι δυο το ίδιο; Ότι λείπει το παιδάκι; Και μετά ψάχναμε ποιας εταιρείας είναι; Και που σε ρώτησα, πού θα βρεις άλλη σαν εμένα; Το ξέρεις κι εσύ, ότι δύσκολα θα βρεθεί άλλη να σε καταλαβαίνει, να μπαίνει στο μυαλό σου, να σκέφτεται ότι κι εσύ όπως εγώ, όμως.. πού ξέρεις; Μπορεί να είναι και για καλό...
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Σκέψεις μιας νεράιδας" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »