Άφησα το αμάξι μου στην άκρη του δρόμου, η μπροστινή ρόδα από τη μεριά του συνοδηγού μισοβυθισμένη στην άμμο. "Ας μη βγει ποτέ, δε με νοιάζει." σκέφτηκα. Ακολούθησα τα σημάδια από τις ρόδες, ήξερα ότι ήταν δικά σου, μη με ρωτήσεις πως.Έβγαλα τα παπούτσια μου, τα πέδιλα δεν είναι για να περπατάς στην έρημο, κι άρχισα σκοντάφτοντας να ακολουθώ τις γραμμές στην άμμο. Έπρεπε να σε βρω. Τα πόδια μου καίγονταν και τα χείλια μου ήταν ξερά, συνέχισα όμως να μισοτρέχω.Το είδα από μακριά. Το αυτοκίνητό σου. Ο -κάποτε- δεύτερος μεγαλύτερος έρωτάς σου, μετά από μένα. Μαύρο, λιγότερο καθαρό από όσες φορές το έχω δει ποτέ, η πόρτα σου ανοιχτή, άμμος να μπαίνει μέσα... Μέσα στον πανικό μου, ένα κομμάτι του μυαλού μου σε φαντάστηκε να προσπαθείς να βγάλεις τη σκόνη, να σκουπίζεις και να ξεσκονίζεις τα πατάκια, το ταμπλώ.. Χαμογέλασα και τα στεγνά χείλια μου σκάσανε σε ένα ακόμα σημείο. Μπαίνοντας μέσα είχα την ελπίδα να σε βρω. Κι όμως, στο κάθισμα του συνοδηγού ήταν η Ρ. Η φίλη του πρώην μου που έχω δει δυο φορές στη ζωή μου: μια που παρατήρησε πόσο μικρή ήμουν και θύμωσα (κι ας ήμουν πολύ μικρή), και μια που προσφέρθηκε να με φιλοξενήσει, παρά το γεγονός ότι με είχε δει άλλη μια φορά στη ζωή της. "Πάλι εγώ θα σε σώσω;" μου είπε χαμογελώντας, κι εγώ άρχισα να φωνάζω πως εγώ είμαι καλά, πως έπρεπε να βρω εσένα, πως κάτι δεν πάει καλά..Την άφησα εκεί, έκλεισα την πόρτα κι άρχισα να τριγυρνάω μόνη μου στην έρημο. Όλα ήταν ίδια, δεν ήξερα αν περπατούσα σε ευθεία ή σε κύκλο, δεν ήξερα που να σε ψάξω και γιατί. Ήξερα, όμως, πως με είχες ανάγκη.. Και σου έχω υποσχεθεί τόσες φορές πως θα είμαι πάντα εδώ, να σε βοηθήσω, να σου σταθώ, να σε προστατεύσω, ότι και να συμβεί. Δεν πρέπει να σε απογοητεύσω πάλι..Η Ρ. από πίσω μου με ακολουθούσε πιο πολύ σαν κατασκεύασμα του μυαλού μου, σαν παραίσθηση δημιουργημένη από τη ζέστη και την κούραση και την έλλειψη νερού, παρά σαν άνθρωπος, να μου μιλάει για τα φρύδια μου πάλι, να μου λέει πόσο ωραία είναι, πως δε γίνεται με τέτοια φρύδια να μη θες να γυρίσεις πίσω σε μένα. Κι εγώ όλο να την πιστεύω και να λέω "Αλήθεια, δε γίνεται. Δεν έχει φύγει από μόνος του. Κάποιος τον έχει πάρει από μένα, κάποιος του κάνει κακό. Πρέπει να τον βρω."Θυμήθηκα τον πιλότο στο μικρό πρίγκιπα. Κάπως έτσι πρέπει να έψαχνε κι αυτός, μέχρι να βρει το μικρό του φίλο και το φίδι..Πετάχτηκα στον ύπνο μου κλαίγοντας, για άλλη μια φορά. Δεν ήθελα να σε ενοχλήσω, δε σου έστειλα μήνυμα, ένα από τα πολλά που ξυπνάς και βρίσκεις στο τηλέφωνό σου το πρωί. Ήπια λίγο νερό, μάλλον διψούσα. Έτσι δικαιολογείται η έρημος. Έβαλα μουσική, έξω είχε αρχίσει να ξημερώνει.. Θυμήθηκα την τελευταία φορά που κοιμηθήκαμε αγκαλιά, που δεν πετάχτηκα στον ύπνο μου κλαίγοντας, που δεν θυμάμαι τι ονειρεύτηκα, που ακόμα κι αν ξύπνησα στη μέση της νύχτας, όταν γύρισα να σε κοιτάξω, με έσφιξες στα χέρια σου πιο πολύ, με ρώτησες αν όλα είναι καλά ψιθυριστά, και μου είπες να κοιμηθώ και πάλι. Θυμήθηκα το Inception, πως μπορούσαν να καθοδηγούν με το μυαλό τους τα όνειρά τους. Μας φαντάστηκα πάλι μαζί, μόνους, στον ιδανικό, αποκλειστικά κατασκευασμένο για μας κόσμο, να ζούμε όσα δε θα ζήσουμε μαζί, τα χέρια μας δεμένα μεταξύ τους, γερασμένα και φτιαγμένα για να ταιριάζουν ακριβώς μαζί, σαν δυο κομμάτια του ίδιου αντικειμένου.
Πάνω που συνειδητοποιούσα πως έβαζα σαμπουάν στα μαλλιά μου για τέταρτη φορά και πως το ζεστό νερό τελείωνε, χτύπησε η πόρτα. Η μάνα μου είχε ανησυχήσει. Πόση ώρα ήμουν μέσα, πόσες φορές είχα πει από μέσα ή απ'έξω μου "soulmates never die...", δεν έχω ιδέα.. Προσπαθούσα να βγάλω άκρη από το όνειρο, όλα τα άλλα γίνονταν μηχανικά. Αλήθεια, την τελευταία φορά που μπήκες στο μπάνιο ενώ ήμουν στη μπανιέρα, όση ώρα προσπαθούσες να με κάνεις να επανέλθω στο εδώ και το τώρα, όση ώρα κοιτούσες το γυμνό μου σώμα, έβλεπες εμένα; σου άρεσε αυτό που έβλεπες; το ήθελες έστω και λίγο, όπως παλιά;
Τα γράμματά μου στα 'χω δώσει όλα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Δε θα τελειώσουν ίσως ποτέ, πάντα θα έχω κάτι να σου πω, πάντα θα ψάχνω ένα νέο ή μια πληροφορία να σου στείλω, να επιχειρήσω να επικοινωνήσω μαζί σου, όπως παλιά.. Αυτό δεν είναι ένα γράμμα για σένα. Είναι για μένα.. Για να μην ξεχνάω..
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Σκέψεις μιας νεράιδας" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
