Το αύριο που γινόταν χτες σε μια παραλία, με δυο ανθρώπους αγκαλιασμένους στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου...Ένας άνθρωπος να υπόσχεται να είναι κοντά σου όποτε τον θες...Υπεραστικά τηλέφωνα, με τον άλλον τελικά να αποκοιμιέται, αφήνοντάς σε να ακούς την ανάσα του στην άλλη άκρη της γραμμής...Τις λέξεις ντυμένες ψέματα, κι ένα σ'αγαπώ που ακουγόταν όλο και πιο σπάνια, και εσύ δυσκολευόσουν να πιστέψεις... Μια μπλούζα γεμάτη δάκρυα συγκίνησης βαμμένα με μαύρο μολύβι και μάσκαρα, σε ένα παγκάκι...Μια συναυλία, η πρώτη από πολλές που πήγαμε μαζί, να σου τραγουδάω παράφωνα και να σε κοιτάω στα μάτια...
Σε κάθε τραγούδι, σε κάθε αστέρι, σε κάθε ανάσα, έκλεινα τα μάτια και ευχόμουν να μπορούσα να τα ζήσω όλα από την αρχή... Μετά τα άνοιγα.. κι όλα είχαν γίνει.. αυτά που θα φυλάξω μέσα μου σα θησαυρό, κι όσα προσπαθώ να ξεχάσω για να σηκώνομαι το πρωί από το κρεβάτι...Τα αστέρια δε σου χαρίζουν ευχές... και ο χρόνος δε γυρίζει πίσω...
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Σκέψεις μιας νεράιδας" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
