Η φωτογραφία από τον Εμμανουήλ Παπαδόπουλο
Μια απλή διαδρομή στα Χανιά με ποδήλατο θα μπορούσε να περιγραφτεί ως εξής:
Εκκίνηση από το σπίτι: Στόχος Νο1, να βρω κενό ανάμεσα από τα αυτοκίνητα για να περάσω.Α! Ωραία! Βρήκα! Ξεκινάω τη διαδρομή μου... Πρώτο STOP: Όπως μου ΄χει πει η μαμά μου από μικρή σταματάω και κοιτάω δεξιά αριστερά. Από πίσω μου ανυπόμονος οδηγός μου κορνάρει (να βιαστώ ή να εξαφανιστώ ως δια μαγείας) και μετά χώνεται δίπλα μου με σκοπό να περάσει πρώτος (είναι και αυτά τα απωθημένα από τα παιδικά χρόνια...).
Συνεχίζω την πορεία μου. Ηθικό δίλημμα: Να πηγαίνω δεξιά του δρόμου με κίνδυνο να φάω στα μούτρα μια ωραία πόρτα αυτοκινήτου ή στη μέση του δρόμου και να θέλουν να με εξολοθρεύσουν τα αυτοκίνητα; Κάνω κάτι ενδιάμεσο με φαντασία και ρίσκο. Παράλληλα βέβαια τα μάτια μου κοιτάνε και μέσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα προς εύρεση κάποιας σκιάς-ανθρώπου που ίσως μου κάνει έκπληξη με το άνοιγμα πόρτας.
Συνεχίζω σώα και αβλαβής. Χμμ..ήρθε η ώρα να στρίψω... Εδώ χρειάζεται ακροβατική τέχνη: Πρέπει να βγάλω το χέρι για σήμα και ταυτόχρονα να οδηγώ και να ισορροπώ με το άλλο χέρι στο τιμόνι. Κάτι τέτοιο θα ήταν εύκολο αν δεν υπήρχαν όλα τα ασφαλτικά σουβενίρ από την τοποθέτηση οπτικών ινών, από τα απανωτά σκαψίματα της ΔΕΥΑΧ,ΔΕΗ κτλ...και φυσικά από την πατροπαράδοτη ελληνική Λακκούβα! Και όμως! Τα κατάφερα! Έστριψα! (νιώθω σα να πέρασα πίστα σε videogame!).
Η πορεία μου συνεχίζεται με αρκετό σασπένς. Τρόμος σε κάθε στενό που ξεμυτίζουν αυτοκίνητα για να περάσουν. Δε φταίνε σε τίποτα, απλά η ορατότητά τους εμποδίζεται από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα με αποτέλεσμα να βγαίνουν πολύ έξω στο δρόμο (και όποιον πάρει ο χάρος-συνήθως έναν αθόρυβο ποδηλάτη). Περνάω 3 διασταυρώσεις αλώβητη! Χα! Bonus!
Επιτέλους φτάνω στον προορισμό μου! Βρίσκω ένα καημένο δεντράκι να κλειδώσω το ποδήλατο. Κατεβαίνω από το ποδήλατο και μου κάνει εντύπωση ότι είμαι με την αδρεναλίνη μου σε υψηλά επίπεδα και το κεφάλι μου ολίγον σαν καζάνι από τα όσα πέρασα.
Στον γυρισμό τα πράγματα είναι εξίσου δύσκολα. Με αυτοκίνητα να στρίβουν χωρίς φλας και εσύ από πίσω τους ή δίπλα να αποκτάς αντανακλαστικά Τσάκυ Τσαν! Ουφ! Πάλι τη γλίτωσα (γιαγιά μήπως μου έχεις κάνει κανένα τάμα στα κρυφά;). Ωχ! Πλησιάζω ένα λεωφορείο...βαθιά αναπνοή και γρήγορα προσπέραση για λίγο οξυγόνο. Yes! Έφτασα πρώτη στο φανάρι! Μικρή ανάπαυλα και ξανά προς τη ζούγκλα...
Η οδήγηση ποδηλάτου στην πόλη μας είναι μια δύσκολη υπόθεση χωρίς ποδηλατόδρομους. Παρόλα αυτά είναι και άκρως πρακτική και γρήγορη λύση για την μετακίνηση. Προσοχή όλοι και μη ξεχνάτε ότι οι δρόμοι δεν ανήκουν μόνο στα αυτοκίνητα...
Την Τρίτη στις 22 Σεπτεμβρίου, Πανευρωπαϊκή Μέρα Χωρίς Αυτοκίνητο, οι δρόμοι μας ανήκουν. Σας περιμένουμε όλους με τα ποδήλατά σας στην Αγορά στις 19.00. Μετά την πορεία θα ακολουθήσει προβολή video από το δεύτερο ποδηλατικό παιχνίδι πόλης που έγινε το Μάιο.
(Από την Δέσποινα)
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ποδηλατώντας" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
