Chania Blogs » Ο Φωτογράφος της Κισάμου

urn:www-chaniablogs-gr:feeds:atom Chania Blogs » Ο Φωτογράφος της Κισάμου Chania Blogs » Ο Φωτογράφος της Κισάμου 2010-09-10T22:15:49-04:00 http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/08/16/%ce%a0%ce%95%ce%a1%ce%91%ce%98%ce%a9%ce%a1%ce%91%ce%9a%ce%97%ce%a3_%ce%99%ce%a9%ce%91%ce%9d%ce%9d%ce%97%ce%a3 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΠΕΡΑΘΩΡΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ 2010-08-16T16:44:00-04:00 2010-08-16T16:44:00-04:00

KΑΛΥΒΙΑΝΗ 21.00 GARTEN BAR ΕΚΘΕΣΗ ΙΩΑΝΝΗ ΠΕΡΑΘΩΡΑΚΗ
[sadentrepese.blogspot.com]

Ο Έρωτας και η λευτεριάστην Κρήτη κατοικούνε,γιατί ο τόπος τους φελάκι όλο το χρόνο ανθούνε

Ήθελα μόνο μια στιγμήτης θάλασσας να μοιάσω,για να μπορέσω ολόκληρητην Κρήτη ν’ αγκαλιάσω

Δυο μάνες έχω εγώσε τούτο τον πλανήτη,η μια ναι που με γέννησεκαι η άλλη είναι η Κρήτη

" Αμα δεν νιώσεις λεύτερη
στον κόσμο πάντα κι άλλη ,
μη χάνεις το κουράγιο σου,
έλα στην Κρήτη πάλι "

Η λευτεριά δεν έχει σκοπό. Μήτε βρίσκεται στη γης ετούτη - στη γης ετούτη βρίσκεται μονάχα ο αγώνας για τη λευτεριά.
Αγωνιζόμαστε για τα άφταστα, και γι' αυτό ο άνθρωπος έπαψε να είναι ζώο.
Καλή 'ναι η δικαιοσύνη, μα για τους αγγέλους - ο άνθρωπος ο κακομοίρης δεν αντέχει, θέλει έλεος... Μπας και βρίσκεται στον πάτο της Κόλασης, Κύριε, η πόρτα της Παράδεισος;
Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι λεύτερος.
ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

H Χερσόνησος του Τηγανιού τα νησάκια Άγρια & Ήμερη Γραμβούσα, αλλά και το Ποντικονήσι, βρίσκονται στα βορειοδυτικά της επαρχίας μας και προστατεύονται από το ευρωπαϊκό δίκτυο Φύσης 2000.
Πάνω στην Ήμερη Γραμβούσα, το κάστρο που κατασκευάστηκε από τους Ενετούς το 1582 είναι μνημείο ιστορικό, και φυσικά ενταγμένο στο πρόγραμμα «Κάστρων Περίπλους» του υπουργείου Πολιτισμού.
Νησί πολυδιαφημισμένο, πολυπερπατημένο, πολυτραγουδισμένο, πόλος έλξης χιλιάδων τουριστών κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, και ημερήσιας περιπέτειας των ντόπιων κατά φαντασία «πειρατών».
Για την ανάδειξη της κληρονομιάς μας αυτής στο κάστρο αλλά και γενικά στο νησί της ήμερης Γραμβούσας έγιναν κάποια έργα, όπως αναστηλώσεις στο τείχος του κάστρου, κατασκευή τριών κτισμάτων, κατάλυμα για τον φύλακα και τους επιστήμονες που θα πραγματοποιούν μελέτες στο νησί, αναψυκτήριο και τουαλέτες για τους επισκέπτες.
Ο παράδεισος του ψαροτουφεκά.
[sadentrepese.blogspot.com]

Ωκεανίδες, Νηρηίδες, Γοργόνες, Νύμφες και Σειρήνες, πλάσματα βγαλμένα από την μυθολογία μας αλλά και την φαντασία μας. Κόρες του Δία, θεότητες των γλυκών νερών οι Νύμφες γεννήθηκαν στον ουρανό κατέληξαν όμως να κατοικήσουν στους επίγειους παραδείσους, στα δάση, στις πηγές ποταμών και στα καταπράσινα λιβάδια
Σε όλα τα μέρη της Ελλάδας οι σπηλιές που ο υγρός τους θόλος στάζει στάλα-στάλα και σχηματίζει σταλακτίτες, προπαντός οι πολύ μικρές σπηλιές και οι κοιλότητες των βράχων που αναβλύζουν κρυστάλλινες πηγές ήταν η φυσική κατοικία των Ναϊάδων. Μια τέτοια Ναϊάδα έτυχε να ζήση κατά την παράδοση ή τα λεγόμενα μας στην δυτική μεριά του δήμου μας, η νύμφη Φαλασάρνη.

Μάλλον από αυτήν την νύμφη πήρε το όνομα της η ομορφότερη περιοχή του νομού μας, την περιοχή με την φανταστική αμμώδη παραλία και τα πεντακάθαρα γαλανοπράσινα νερά, τους μικρούς γραφικούς κολπίσκους που αναβλύζουν πηγαία νερά, και όσους απόμειναν από τους υπέροχους αμμόλοφους με τα κάτασπρα κρινάκια.
Φαλασάρνη η νύμφη μας, προστάτιδα αυτής της εξαίσιας ομορφιάς λοιπόν.
Σήμερα τα Φαλάσαρνα είναι μια από τις ομορφότερες περιοχές της Ελλάδος, και πάμπολλα βραβεία τιμούν κάποιους τοίχους κάποιων αδιάφορων καρεκλοκένταυρων. Η καλύτερη παραλία για το 2003 και πάντα μέσα στην δεκάδα τα τελευταία χρόνια κατακλύζεται το καλοκαίρι από χιλιάδες παραθεριστές που λαχταρούν να παιχνιδοκολυμπίσουν στα πεντακάθαρα νερά της περιοχής θαυμάζοντας συνάμα κι ένα μοναδικό ηλιοβασίλεμα. Είναι βέβαια και ένας τεράστιος κάμπος υψηλής παραγωγικότητα.
Φωτογραφίες Ανυφαντής 1972

[sadentrepese.blogspot.com]

Αλλά τα έργα έγιναν απο τα παιδιά του οικοτροφείου!!! 1972-1973

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/06/09/OI_%ce%a0%ce%91%ce%a0%ce%91%ce%94%ce%95%ce%a3 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: OI ΠΑΠΑΔΕΣ 2010-06-10T00:01:00-04:00 2010-06-10T00:01:00-04:00

Δύο παπάδες συναντιούνται κάθε πρωί με τα ποδήλατά τους καθώς πηγαίνουν να κάνουν λειτουργία στις εκκλησίες τους. Μια μέρα ενώ ο ένας πήγαινε με το ποδήλατο συναντά τον άλλο που πήγαινε με τα πόδια.
- Τι έγινε αδελφέ; τον ρωτάει. Τι έγινε; που είναι το ποδήλατό σου;
- Ασε...μου το κλέψανε αδελφέ! του απαντάει ο άλλος ο παπάς, και τώρα δεν ξέρω τί να κάνω...
- Ακου να σου πω λέει ο άλλος: Την Κυριακή στην εκκλησία, που θα είναι πολλοί, στο κήρυγμα θα αρχίσεις να λες τις 10 εντολές. Όταν θα φτάσεις στο ου κλέψεις, θα δεις ποιός θα ταραχτεί από κάτω, και θα καταλάβεις ποιός στο πήρε.
Πράγματι, έτσι κι έκανε. Tη Δευτέρα το πρωί συναντιούνται πάλι, κι ο πάπας είχε βρει το ποδήλατό του.
Τι έγινε; τον ρωτάει ο άλλος, πως το βρήκες;
- Έκανα ότι μου είπες, λέει ο παπάς. Στο κήρυγμα, άρχισα να λέω τις 10 εντολές. Φτάνω στο ου κλέψεις, κοιτάω να δω αν κουνήθηκε κανένας, αν ταράχτηκε... τίποτα. Όταν όμως έφτασα στην εντολή ου μοιχεύσεις, θυμήθηκα που το είχα αφήσει!!

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/06/05/%ce%a8%ce%97%ce%9b%ce%91...... Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΨΗΛΑ...... 2010-06-05T09:12:00-04:00 2010-06-05T09:12:00-04:00

Σαν το σύννεφο φεύγω πετάω
έχω φίλο τον ήλιο Θεό
με του αγέρα το νέκταρ μεθάω
αγκαλιάζω και γη κι ουρανό

Και χωρίς τα φτερά δε φοβάμαι
το γαλάζιο ζεστή αγκαλιά
στα ψηλά τα βουνά να κοιμάμαι
στο Αιγαίο να δίνω φιλιά

Λευτεριά στους ανέμους ζητάω
έχω πάψει να είμαι θνητός
ανεβαίνω ψηλά κι αγαπάω
δίχως σώμα χρυσός αετός

Και χωρίς τα φτερά δε φοβάμαι
το γαλάζιο ζεστή αγκαλιά
στα ψηλά τα βουνά να κοιμάμαι
στο Αιγαίο να δίνω φιλιά

Σαν το σύννεφο φεύγω πετάω
έχω φίλο τον ήλιο Θεό
με του αγέρα το νέκταρ μεθάω
αγκαλιάζω και γη κι ουρανό

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/05/31/%ce%9a%ce%99%ce%a3%ce%a3%ce%91%ce%9c%ce%99%ce%a4%ce%95%ce%a3 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΚΙΣΣΑΜΙΤΕΣ 2010-05-31T17:26:00-04:00 2010-05-31T17:26:00-04:00

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ
Tο Eλληνικό Kέντρο Φωτογραφίας προκηρύσσει την 18η Πανελλήνια Έκθεση Φωτογραφίας «Nέοι Έλληνες Φωτογράφοι 2010» και απευθύνει πρόσκληση σε νέους δημιουργούς που επιθυμούν να λάβουν μέρος, να υποβάλλουν την εργασία τους προς αξιολόγηση. H έκθεση θα πραγματοποιηθεί το φθινόπωρο του 2010, στο πλαίσιο του Athens Photo Festival 10. Στόχος της διοργάνωσης είναι να διευκολύνει την πρόσβαση νέων φωτογράφων στην καλλιτεχνική σκηνή και την ανάδειξη του έργου τους στο ευρύτερο κοινό.
Kάθε ενδιαφερόμενος θα πρέπει να "κατεβάσει" και να διαβάσει τη σχετική προκήρυξη και να συμπληρώσει δήλωση συμμετοχής. Η υποβολή του υλικού θα γίνεται αποκλειστικά σε ψηφιακή μορφή, μέσω του ηλεκτρονικού συστήματος υποβολής ή ταχυδρομικά σε CD-Rom.
Οι δηλώσεις συμμετοχής και το φωτογραφικό υλικό θα πρέπει να υποβληθούν έως την Κυριακή 1 Αυγούστου 2010.
Δηλώσεις συμμετοχής...... [www.hcp.gr]

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/05/22/%ce%94%ce%a5%ce%a3%ce%9a%ce%9f%ce%9b%ce%97_%ce%a9%ce%a1%ce%91 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΔΥΣΚΟΛΗ ΩΡΑ 2010-05-22T11:47:00-04:00 2010-05-22T11:47:00-04:00

Αυτό θα πει άνθρωπος: να πονάς, ν’ αδικιέσαι, να παλεύεις και να μην το βάνεις κάτω!
Αν ήταν να με ρωτούσαν ποιος δρόμος πάει στον ουρανό, θ’ απαντούσα: ο πιο δύσκολος.
Μεγάλη κολυμπήθρα τα δάκρυα, παιδί μου… Θα βρούμε, εκεί που πάμε, το Θεό. Και θα τον βρούμε, όχι όπως τον παριστάνουν όσοι δεν τον είδαν ποτέ τους, ένα ροδομάγουλο γέρο, που κάθεται μακάρια σε πουπουλένια σύννεφα και προστάζει. Μα σα μικρή φωνή που τινάζεται από τα σωθικά μας και σηκώνει πόλεμο.
Χαίρουμαι, άνθρωπος είμαι, όταν μου τύχει ένα καλό, μα πιο πολύ χαίρουμαι όταν πλακώσει η δύσκολη ώρα! Γιατί λέω: τώρα θα δείξεις, παπα-Φώτη, αν είσαι άντρας αληθινός ή κουνέλι.
Όταν πολυσυχάσει το νερό, βουρκιάζει, όταν πολυσυχάσει η ψυχή, βουρκιάζει.
Και στο πιο μικρό πετραδάκι, και στο πιο ταπεινό λουλούδι, και στην πιο σκοτεινή ψυχή, βρίσκεται ολάκερος ο Θεός! ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/05/20/20_%ce%9c%ce%91%ce%99%ce%9f%ce%a5_1941 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: 20 ΜΑΙΟΥ 1941 2010-05-20T16:48:00-04:00 2010-05-20T16:48:00-04:00

''Χίτλερ να μην το καυχηθείς πως πάτησες την Κρήτη, ξαρμάτωτη την ήβρηκες και λείπαν τα παιδιά της. Στα ξένα επολεμούσανε πάνω στην Αλβανία, μα πάλι πολεμήσανεΟι Κρητικοί όταν βρίσκονται μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, έχουν πάνω τους κάτι το μυθώδες. Φαντάζουν σαν μυθικοί ήρωες. Είναι τόσο υπερήφανοι την τραγική εκείνη ώρα του θανάτου, που όποιος δει, είναι αδύνατο να μην θαυμάσει. Πολλές φορές όταν επρόκειτο να γίνουν εκτελέσεις, άφηνα το γραφείο μου κι έβγαινα στο μπαλκόνι, μόνο και μόνο να τους θαυμάσω. Σε κανέναν άλλο λαό δεν είδα τέτοια περιφρόνηση για τον θάνατο και τέτοια αγάπη για την ελευθερία"
Αλεξάντερ Αντρέ, Διοικητής Κρήτης

Το τέμενος Κιουτσούκ (μικρού) Χασάν ή Γιαλί Τζαμισί (τζαμί του γιαλού) στα Χανιά, όπως επικράτησε να λέγεται, αποτελεί λαμπρό δείγμα ισλαμικής τέχνης της Αναγέννησης, ήταν έργο Αρμενίου αρχιτέκτονα, που είχε κατασκευάσει και άλλο όμοιό του στο χωριό Σπανιάκο του Σέλινου Χανίων. Το τζαμί, στην αυλή του οποίου υπήρχαν φοινικόδεντρα και τάφοι πασάδων και γενιτσάρων, σταμάτησε τη λειτουργία του το 1923 και σήμερα είναι αναπαλαιωμένο, χωρίς όμως τον μικρό αλλά γραφικό μιναρέ του που κατεδαφίστηκε το 1920
Στις δυό τελευταίες φωτογραφίες φαίνεται ο μικρός μιναρές του Γιαλί Τζαμισί! [thodorikorfi.blogspot.com]

Απ’ την παλιά σου εποχή τίποτε δεν σου μένει
και κάθε μέρα κι από μια ανάμνηση σου σβήνει
οι πιο αρχαίοι σου κάτοικοι περνούνε πια για ξένοι
και θαύμα πως εσώθηκαν μέσα στα τόσα νέα
οι Άγιοι Θεόδωροι και η Καπνικαρέα.
Φαντάζομαι τον πληθυσμόν δεκαπλασιασμένον,
τον σύμπαντα ελληνισμόν εδώ συγκεντρωμένον,
και ούτε ένας κάτοικος εις την λοιπήν Ελλάδα.
Να μην υπάρχουν Θεσσαλοί, Κρήτες, Μυτιληναίοι,
και να γενούμε όλοι μας πολίται Αθηναίοι.
ΣΟΥΡΗΣ

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/05/11/%ce%91%ce%a6%ce%99%ce%95%ce%a1%ce%a9%ce%9c%ce%91 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΑΦΙΕΡΩΜΑ 2010-05-11T13:38:00-04:00 2010-05-11T13:38:00-04:00

Γιάννης Γεωργιάδης

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/05/04/%ce%91%ce%a6%ce%99%ce%95%ce%a1%ce%a9%ce%9c%ce%95%ce%9d%ce%9f Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ 2010-05-04T17:25:00-04:00 2010-05-04T17:25:00-04:00

Ώστε να ζω, θα ζεις κι εσύ, σ' αρέσει δε σ' αρέσει,
για δεν αφήνω πλάι σου, άλλη να πάρει θέση....Καρδιά απού ξέρει ν' αγαπά, λησμονημένη αντέχει, δεν ανυμένει νιές χαρές, μα ζει μ' αυτές που έχει......Σ' ένα ανοιγόκλεισμα μαθιού, η σκέψη μου προφταίνει,
ιστό από κλωστή χρυσή, γύρω σου να υφαίνει....Ώστε να ζεις, θα ζω κι εγώ και θα 'σαι μες το νου μου,
το μαύρο τ' ανεξίτηλο, ενός παλιού καϋμού μου..... Οι υπέροχες μαντινάδες είναι της φίλης Στέλλας Καρτάκη

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/05/01/%ce%a0%ce%a1%ce%a9%ce%a4%ce%9f%ce%9c%ce%91%ce%93%ce%99%ce%91 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2010-05-01T07:39:00-04:00 2010-05-01T07:39:00-04:00

Ο Ήλιος χρύσωσε, νέφη, βουνά, λαγκάδια,Η γη μας παραδόθηκε, στα φλογερά του χάδιαΣαν μια παρθένα, έρωτα νιώθει ανατριχίλαΔιαμάντια οι στάλες έγιναν της ψεσινής βροχήςΦιλιούνται τ' αγριολούλουδα και των δέντρων τα φύλλα.Ξεμούδιασαν τα ζούζουνα, πετάνε στα λουλούδιαΚαι τα πουλάκια χαιρετούν τον Μάη με τραγούδια

Το σαλιγκάρι έγλειψε κόκκινη παπαρούνα,Με το τριφύλλι έπαιξε η άσπρη πεταλούδα.Ο κύκνος καθρεφτίστηκε στου Έβρου τα νεράΤα νια ζευγάρια στα σπαρτά κρύφτηκαν με χαρά,Και γω με βήματα βαρειά, χωρίς νιάτα και χάρη,Ήρθα σαν πρώτα κι έπλεξα Πρωτομαγιάς στεφάνι,Γύρω απ' τάσπρα μου μαλλιά κι' ένιωσα.. παλικάρι Κεραμάρης Παναγιώτης

Για να τους τιμήσουμε, στήνουμε κενοτάφια, τα γνωστά σαν μνημεία στον Άγνωστο Στρατιώτη. Η συνήθεια αυτή προέρχεται από τους αρχαίους προγόνους μας, που πίστευαν ότι βασανίζονταν οι ψυχές όσων δεν είχαν ταφεί τα σώματα. Η ταφή αυτών που είχαν χαθεί τα πτώματα, γινόταν συμβολικά είτε με την κατασκευή ειδώλου είτε με κενοτάφιο.
Στην Κίσαμο το μοναδικό που έχουμε το έχουμε αφήσει έρμαιο των λαθρομεταναστών που κάθονται γύρω-γύρω και πίνουν τις μπύρες τους!!!

φωτογραφία 1975 Αντώνης Σκουνακης και Γιάννης Μαρακάκης όρθιοιΜαρακάκης Μιχάλης, Κατσικανδαράκης Κωστής και Τσιχλάκης Λάκης καθιστοί

Αφήνοντας στην άκρη τις όποιες γραφικότητες για το «αθάνατο ελληνικό φως», βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τη γραφικότητα και τη γελοιότητα του «φραπεδισμού», και όσο κι αν μας αρέσει να περνάμε τις νύχτες μας σε κλειστά μπαρ .... άμα βγουν τα τραπεζάκια έξω ...όλοι εκεί από ανέκαθεν!!!

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/04/13/%ce%9a%ce%99%ce%a3%ce%91%ce%9c%ce%99%ce%9a%ce%9f%ce%a3_1967 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΚΙΣΑΜΙΚΟΣ 1967 2010-04-13T11:26:00-04:00 2010-04-13T11:26:00-04:00

Μια αναπνοή μακρυά από την επίτευξη του στόχου του βρίσκεται η ομάδα μας, όπως και τότε (1967) που κατάφερε τελικά να πάρει το πρωτάθλημα στην Γ' τοπική κατηγορία.
Οι ασπρόμαυρες αλλά επιχρωματισμένες φωτογραφίες του Ανυφαντή από την εποχή εκείνη!!

Δεκαετία του 70' ο Νταγκουνόγιαννης αγναντεύει τον κόλπο της Κισάμου. Αριστερά του τα Φαλάσαρνα, και ευθεία μπροστά το ακρωτήρι της Γραμβούσας.
Το "...σήμα κατατεθέν" της τεράστιας αξίας του μεγάλου Ανυφαντή.
Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από τον Προφήτη Ηλία!

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/04/03/%ce%97_%ce%91%ce%a0%ce%9f%ce%9a%ce%91%ce%98%ce%97%ce%9b%ce%a9%ce%a3%ce%97 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: Η ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ 2010-04-03T19:05:00-04:00 2010-04-03T19:05:00-04:00

Πριν ξεκινήσει ο Δείπνος, ο Χριστός πήρε μια λεκάνη με νερό και έπλυνε τα πόδια των μαθητών του. Αυτό ήταν μια ενέργεια που έκαναν οι δούλοι της εποχής. Δηλαδή πριν από το φαγητό, έπλεναν τα πόδια των κυρίων τους. Με την πράξη του αυτή ο Ιησούς θέλησε να διδάξει τους μαθητές του και, μέσω αυτών, όλους τους ανθρώπους να είναι ταπεινοί και να υπηρετούν τους συνανθρώπους τους. Το γεγονός αυτό έχει λάβει στις μέρες μας το όνομα Ιερός Νιπτήρας. Σε πολλές περιοχές της χώρας μας, γίνεται αναπαράσταση του Ιερού Νιπτήρα το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης.

Κατόπιν ο Ιησούς κατά την διάρκεια του Μυστικού Δείπνου, και αφού είχε αποχωρήσει ο Ιούδας, παρέδωσε στους μαθητές του, το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Πρόσφερε άρτο λέγοντας: «λάβετε φάγετε τούτο εστί το σώμα μου» και κρασί «πίετε έξ αυτού πάντες τούτο γαρ εστί το αίμα μου το της καινής διαθήκης το περί πολλών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών». Η παράδοση της Θείας Ευχαριστίας τελείωσε με την εντολή: «τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν».
Μετά το πέρας του Μυστικού Δείπνου, ο Ιησούς και οι μαθητές του, μετέβησαν στο Όρος των Ελαιών. Εκεί ο Χριστός προσεύχεται στον Πατέρα του, και τελικά συλλαμβάνεται από τους Ρωμαίους, με την βοήθεια του Ιούδα.

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/03/27/%ce%9a%ce%a1%ce%91%ce%a4%ce%9f%ce%a3_%ce%9b%ce%99%ce%93%ce%9f%ce%a3%ce%a4%ce%9f!! Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΚΡΑΤΟΣ ΛΙΓΟΣΤΟ!! 2010-03-27T22:10:00-04:00 2010-03-27T22:10:00-04:00

Ποιος είδε κράτος λιγοστόσ’ όλη τη γη μοναδικό,εκατό να εξοδεύεικαι πενήντα να μαζεύει;Να τρέφει όλους τους αργούς,νά’χει επτά Πρωθυπουργούς,ταμείο δίχως χρήματακαι δόξης τόσα μνήματα;Νά’χει κλητήρες για φρουράκαι να σε κλέβουν φανερά,κι ενώ αυτοί σε κλέβουνετον κλέφτη να γυρεύουνε;
(Γ. Σουρής)
http://sadentrepese.blogspot.com/2010/03/blog-post_6763.html

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/03/23/%ce%95%ce%9f%ce%a1%ce%a4%ce%97_%ce%95%ce%a1%ce%a7%ce%95%ce%a4%ce%91%ce%99 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΕΟΡΤΗ ΕΡΧΕΤΑΙ 2010-03-23T21:10:00-04:00 2010-03-23T21:10:00-04:00

Από φλόγες η Κρήτη ζωσμένη, τα βαριά της σίδερα σπα
και σαν πρώτα χτυπιέται χτυπά και γοργή κατεβαίνει

Με μεγάλο θεόρατο δόρυ όλη νιάτα πετά και ζωή
και σε τόση φωτιά και βοή τρέμουν δάση και όρη

Χτυπά χτυπά της θάλασσας Σούλι χτύπα κόρη γλυκιά του γιαλού
εδώ άντρες παλεύουν αλλού ζουν οι γυναίκες σα δούλοι

Από ‘δω Χανιώτες, Ρεθεμνιότες από 'κει Καστρινοί, Στειακοί
να βουίζει παντού μια βοή στις σπαθιές μας τις πρώτες.

Όπου ρίξει θολή τη ματιά της χίλια όπλα στις ράχες λαλούν
και χιλιάδες πετούν πυροβολούν τουρκομάχοι μπροστά της.

Τιμημένο σπαθί ξεγυμνώνει του σουλτάνου σπαθί δεν γροικά
το βαρύ της το χέρι νικά και η μαθιά της λαβώνει .

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/03/20/%ce%9d%ce%91%ce%a5%ce%91%ce%93%ce%9f%ce%99 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΝΑΥΑΓΟΙ 2010-03-20T16:18:00-04:00 2010-03-20T16:18:00-04:00 Μα δε μπορούν κοινοί θνητοί ν’ αγγίξουν την ψυχή τουςΌρθιοι καθώς στέκονται, εν μέσω των βυθώνΚι είναι ένας άνεμος θαρρείς, μια μουσική καθάριααλαργινή… κι ένας λυγμός θλιμμένων εραστών.

Γυρεύουν έναν γητευτή... των άστρων ταξιδιώτηΜια πυξίδα των καιρών, να μάθουν να γυρνούνΔέσμιοι των προσδοκιών στη νιότη τους την πρώτηΤις χίμαιρες που άφησαν αιώνια θα ζητούν

Ζουν μες το χθες και πνίγονται, μα αν έρθει μια κραυγή τουςΤη στέλνουν μ ένα τίναγμα στον κόσμο… στη βουήΤ’ αλλοτινά τους όνειρα ζητούν το στοχαστή τουςΚι εκείνοι ανάξιοι κοιτούν.. ζητούν ανταμοιβή

Ονείρων, πεποιθήσεων διαγεγραμμένο μέλλονΈνας κλοιός συμπτώσεων… νομοτελειακώνΞεσκίζοντας τις σάρκες τους, όρθιοι παραμένουνΚι οι άναρθροι φθόγγοι γίνονται τραγούδια ποιητών…

Σε ηλικία 10 χρόνων (φώτο) ο πατέρας του τού αγόρασε ένα βιολί από τον Τζανουδοαντώνη από το Πάνω Παλιόκαστρο. Το πρώτο του επίσημο γλέντι έγινε τα Χριστούγεννα του 1942 στο γάμο του Μανώλη Βαρουχάκη, με κουμπάρο τον Γεώργιο Κουτσουρέλη και συνεργάτη τον Μανώλη Καρτσώνη. Όμως το πρώτο του γλέντι είχε γίνει την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1939 στο γάμο του Μανώλη Κατσικανδαράκη από την Καμάρα. Καλεσμένος για να παίξει ήταν ο πατέρας του ο Κουνελοκωστής, αλλά, επειδή δεν έβρισκε λαγουτιέρη, πήρε το γιο του και τον συνόδευσε με τη λύρα του. Σε πολλά γλέντια εκείνη την εποχή το δεύτερο όργανο ήταν η λύρα.

Το πρώτο ταξίδι του με τον Μιχάλη Πολυχρονάκη έγινε στις 20 Νοεμβρίου του 1981. Καλεσμένοι από την Παγκρήτια Αδελφότητα της Νέας Υόρκης. Κάθισαν μέχρι και τις 27 Ιανουαρίου 1982. Στη διάρκεια της παραμονής των έπαιξαν σε διάφορες πόλεις της Αμερικής. Στην Αμερική έκανε συνολικά 8 ταξίδια, με πολύ μεγάλη επιτυχία.

Ένα μίνι αφιέρωμα στον Σκοπελίτη Ζάχο . Περισσότερες φωτογραφίες, στην δεξιά στήλη μας, αλλά και στο : [tsoumpasphotogallery.ning.com] /listForContributor?screenName=2fxlwd3diw786

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/03/13/%ce%9c%ce%95_%ce%a4%ce%97%ce%9d_%ce%91%ce%94%ce%95%ce%99%ce%91_%ce%9c%ce%91%ce%a3_..%ce%91%ce%9b%ce%9b%ce%91_%ce%a9%ce%a3_%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%95%ce%9d%ce%91_%ce%a3%ce%97%ce%9c%ce%95%ce%99%ce%9f Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΜΕ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΜΑΣ ..ΑΛΛΑ ΩΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ 2010-03-13T18:44:00-05:00 2010-03-13T18:44:00-05:00 ΚΑΠΟΙΑ ΚΡΗΤΙΚΑ ΣΑΙΤ ΜΟΥΣΙΚΗΣ "ΚΛΕΒΟΥΝ" ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΛΟΚ.ΚΑΛΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΙΜΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΡΕΣΟΥΝ.....ΑΛΛΑ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΟΥΝ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΤΟ ΜΠΛΟΚ ΑΠΟ ΟΠΟΥ ΤΙΣ ΠΕΡΝΟΥΝ !!ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΓΡΑΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ ΟΝΟΜΑΤΑ Ή ΝΑ ΜΗΝ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΝΑ ΤΙΣ ΜΑΡΚΑΡΟΥΜΕ!ΣΠΑΝΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ...... ΑΛΛΑ ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΤΟΥΣ ΛΕΩ ΟΤΙ ΚΟΥΝΕΛΗΣ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ 10ΧΡΟΝΩΝ ΒΙΟΛΙ ...ΕΧΕΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΠΛΟΚ!ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Φρόνιμοι και νοικόκυροι
δε ζουν στον Ψηλορείτη.
Ωπα, μα οι κουζουλοί την κάμανε
αθάνατη την Κρήτη.

Πως εγεννήθης Κρητικός
να μη βαρυγκωμήσεις.
Ωπα ευθύνη να 'σαι Κρητικός
και 'λεύθερος να ζήσεις.

Η λευτεριά είν' ένας καρπός
που με νερό δεν πιάνει.
Ωπα, μόνο με αίμα θρέφεται
βλαστούς και ρίζες κάνει.

Και με τα τόσα βάσανα
τη λευτεριά αγαπώ τη.
Ωπα και στη κορφή του πόνου μου
αν θα τη βρω χαρώ τη.

Στις 10 Ιανουαρίου 2006 περίπου, ένας Κινέζος με το όνομα Ye Xiangting εμφανίστηκε στο τοπικό αστυνομικό τμήμα για να βγάλει μια συνηθισμένη φωτογραφία αστυνομικής ταυτότητας. Αλλά όταν προσπάθησαν να τον φωτογραφίσουν δεν τα κατάφεραν μιας και η εικόνα του δεν εμφανιζόταν στις φωτογραφίες. Το προσωπικό έψαξε τις φωτογραφικές μηχανές μήπως παρουσίαζαν κάποιο πρόβλημα, αλλά και τον ίδιο σε περίπτωση που φορούσε κάποια συσκευή που εμπόδιζε τα μηχανήματα, αλλά δε βρήκε τίποτα. Ακόμη τρομακτικότερο ήταν το ότι οι φωτογραφίες των υπολοίπων παρευρισκόμενων βγαίναν πεντακάθαρες.

Δόξα το θεό εμείς δεν έχουμε τέτοιο πρόβλημα και από ανέκαθεν όλοι .... είμαστε εκεί ... όταν μας φωτογράφιζαν !!

"Είναι ωραίο πράγμα να κτίζει κανείς τον τέλειο άνθρωπο και να νοιώθει τη γοητεία του, κι αυτή τη σημασία έχουνε τα λόγια του Μενάνδρου : "Πόσο όμορφο πράγμα είναι ο άνθρωπος όταν είναι άνθρωπος".Ειρηναίος ......περπατούσε και σχηματιζόταν ουρές από πίσω του πιστών. Και τι περίμενε όλο αυτός ο λαός; Μα τα ..... σοφά λόγια του!!

Ο άνθρωπος Ειρηναίος που όσοι τον γνώρισαν και είναι σε θέση να προσφέρουν μια αξιόπιστη και αντικειμενική μαρτυρία, τον αποκαλούν χωρίς επιφύλαξη: «Γίγαντα της αγάπης και της προσφοράς»

Ο καλύτερος υψίφωνος της Κρήτης ! Το αηδόνι της Πολυρρήνιας !

Κι αυτά πάλι τα «Μάρτης-γδάρτης» που ξέρατε, ξεχάστε τα. Τα δεδομένα άλλαξαν. Από Μάρτη καλοκαίρι. Επίσης έχουμε και φουσκοδεντριές, αλλά περάστε ντούκου γιατί δεν είναι το σημερινό μας θέμα.
Κοντομάνικα (το βράδυ βάλτε ένα ζακετάκι καλού-κακού), διάθεση εαρινή, καφεδάκι στη λιακάδα, κοτσάρετε καμιά γλάστρα στο μπαλκόνι, το καλοκαιράκι προ των πυλών. Σε λίγο θα ξαμολυθούμε στην αγορά για αντιηλιακά, ε και εκεί κατά το Πάσχα ξεκινάμε σιγά-σιγά και τα μπαινμιξ.
Μαγουλάδες μονάχα να μην πάθουμε και μας αφήσει καμιά βλάβη. Κατά τ’ άλλα θα πορευτούμε ανέμελα.

Δεν μας τρομάζουνε τα νέα μέτρα, δεν μας τρομάζει ο αυξημένος Φ.Π.Α. Αλλά για το φως στο τούνελ δεν παίρνω όρκο, με το σπαρματσέτο θα ψάξουμε την έξοδο και ό,τι βγάλει η Εξεταστική. Έτσι που υποτροπιάζει ο ασθενής κάθε τρεις και λίγο, όσο κι αν πασχίζουν οι θεράποντες κι αν μπήγουν καρφίτσες στο ταλέντο τους προκειμένου να μας πείσουν, το συμπέρασμα είναι ένα: Φάγαμε το μέλι και φτάσαμε στα σκατά!
Γι αυτό θα κλείσουμε τα μάτια, τα σφίξουμε λιγάκι τα δόντια και… θα το πάμε βλέποντας. Ό,τι γλυτώσουμε πάντως για το καλό μας θα είναι. Και θα απολαύσουμε τα νέα προγράμματα αναζητώντας διάφορα αγχολυτικά. Προς παραμυθίαν.

Άνοιξη, έαρ το γλυκύ!
Και δεν μπορώ να μην θυμηθώ τη φράση του υμνωδού από τους Χαιρετισμούς: «Χαίρε ότι εμαράνθησαν οι δεινοί συζητηταί. Χαίρε ότι εμωράνθησαν οι των μύθων ποιηταί…»

Οι κοινωνικές και πολιτικές ζυμώσεις που έλαβαν χώρα μέσα στα καφενεία επί σειρά δεκαετιών τα μετέτρεψαν σε πραγματικά «κύτταρα της δημοκρατίας μας». Όπως χαρακτηριστικά είπε ο συγγραφέας Γιώργος Ιωάννου, το πρώτο μέτρο που θα έπρεπε να λάβει η οποιαδήποτε χούντα θα ήταν να καταργήσει... τα καφενεία. «Ο κόσμος του καφενείου είναι μια γοητευτική εστία διαπάλης, τόσο πολιτικής όσο και αθλητικής» σχολιάζει ο κ. Δημήτρης Μανιάτης, δημοσιογράφος και συγγραφέας τού υπό έκδοση βιβλίου «Παλιά καφενεία». «Ποιος μπορεί να ξεχάσει τα πράσινα, μπλε και κόκκινα καφενεία που ήταν παλιά το σήμα κατατεθέν της ελληνικής επαρχίας; Λειτούργησαν ως χώρος πολιτικής ζύμωσης και συνένωσης της επαρχιακής κοινωνίας».

Οι πολιτικές διαφωνίες, βέβαια, αντί να προκαλούν εχθρότητα, εν τέλει οδηγούν σε ακόμη μεγαλύτερο δέσιμο ανάμεσα στους πελάτες του καφενείου. «Ένας πασοκτσής και ένας νεοδημοκράτης μπορούν να πίνουν κάθε μέρα μαζί τον καφέ τους. Άλλοι εδώ είναι ολυμπιακοί και άλλοι παναθηναϊκοί. Διαφωνούμε αλλά ποτέ δεν χαλάμε τις καρδιές μας».

Γιώργος Ανυφαντάκης

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/02/25/%ce%a3%ce%a5%ce%a1%ce%a4%ce%9f%ce%a3-%ce%9c%ce%9f%ce%a5%ce%a1%ce%99 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΣΥΡΤΟΣ-ΜΟΥΡΙ 2010-02-25T11:01:00-05:00 2010-02-25T11:01:00-05:00

ΚΛΕΙΔΟΥΧΑΚΗΣ - ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ-1950
Οι περισσότερες μελωδίες συρτών, έως και το 1950 συντέθηκαν κατά το μεγαλύτερο ποσοστό από βιολιστές των Χανίων, μιας και η λύρα δεν ήταν το κύριο όργανο σε όλες σχεδόν τις επαρχίες του νομού. Οι λυράρηδες που συνέθεσαν μελωδίες συρτών είναι ο Νικόλης Κατσούλης ή Κουφιανός (Χαλεπιανός συρτός), ο Νικηφόρος
Μαυροδημητράκης (Συρτος του Νικηφόρου), ο Γεώργιος Καντεράκης( Συρτά του Καντέρη, Αποκορωνιώτικος συρτός) και ο Μιχάλης Παπαδάκης ή Πλακιανός που δημιούργησε πλήθος μελωδιών, τις οποίες όμως δεν τις ηχογράφησε και δεν τιςυπερασπίστηκε με αποτέλεσμα να γίνουν «λάφυρα» κάποιων επιτήδειων λυράρηδων

ΠΑΠΑΔΑΚΗΔΕΣ ΣΕ ΓΛΕΝΤΙ ΣΤΟ ΜΟΥΡΙ 1927
«Οι συρτοί εκτελούμενοι εις χρόνον allegro, τον οποίον συχνότατα ποικίλλουν τα λίαν επιτυχή accelerando, των εκτελεστών,(εις ας περιπτώσεις η λυρική διάθεση των χορευτών φθάσει εις το κατακόρυφον), δύνανται να θεωρηθούν ως τέλειον υπόδειγμα αρτιότητος εν τη λαική δημιουργία. Μέγας είναι ο αριθμός των μουσικών παραλλαγών των ωραιοτάτων αυτών χορών, και σχεδόν πάντοτε η ειδική ονομασία έκαστου είναι συνδεδεμένη με μίαν επαρχίαν (Κισσαμίτικος, Σελινιώτικος) ή και με μόνον χωρίον (Γραμπουσιανός κ.τ.λ.)Εν τη εκτελέσει αι διάφοροι παραλλαγαί διαδέχονται αλλήλας, συνδεόμενοι υπό εμπείρων βιολατόρων κατά τρόπον λίαν έντεχνον.» ΣΤΕΛΙΟΣ ΧΑΡΙΤΑΚΗΣ 1952

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/02/22/M%ce%9f%ce%a4ORHEAD Ο Φωτογράφος της Κισάμου: MΟΤORHEAD 2010-02-22T18:27:00-05:00 2010-02-22T18:27:00-05:00

16 years old when I went to war,To fight for a land fit for heroes,God on my side, and a gun in my hand,Counting my days down to zero,And I marched and I fought and I bled and I died,And I never did get any older,But I knew at the time that a year in the line,Is a long enough life for a soldier,

We all volunteered, and we wrote down our names,And we added two years to our ages,Eager for life and ahead of the game,Ready for history's pages,And we fought and we brawled and we whored 'til we stood,Ten thousand shoulder to shoulder,A thirst for the Hun, we were food for the gun,And that's what you are when you're soldiers,
I heard my friend cry, and he sank to his knees,Coughing blood as he screamed for his mother,And I fell by his side, and that's how we died,Clinging like kids to each other,And I lay in the mud and the guts and the blood,And I wept as his body grew colder,And I called for my mother and she never came,Though it wasn't my fault and I wasn't to blame,The day not half over and ten thousand slain,And now there's nobody remembers our names,And that's how it is for a soldier.

"Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε παράθυρα, ντουλάπια ασφαλείας και μπουκάλια φαρμάκων για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάζαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε νόμος να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχα με καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλο και μάθαμε να το ξεπερνάμε χωρίς να μας δημιουργούνται ψυχολογικά τραύματα.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από μας να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.
Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.
Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντας μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Δεν είχαμε Playstation, Nintendo, Wii, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Internet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα, μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.

Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων μας και τους φωνάζαμε από την πόρτα.Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στον σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
Κάναμε τρεις μήνες διακοπές τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατελείωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.
Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room γράφοντας ;

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς».συγχαρητήρια!
Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί."
http://www.veriorama.com/

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/02/17/%ce%9f_%ce%94%ce%91%ce%a3%ce%9a%ce%91%ce%9b%ce%9f%ce%a3_%ce%9c%ce%9f%ce%a5 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΜΟΥ 2010-02-17T09:41:00-05:00 2010-02-17T09:41:00-05:00 «Εν αρχή ην ο δάσκαλος. Μη ο δάσκαλος η φύση θα ήταν, δεν θα ήταν όμως οι κοινωνίες. Θα υπήρχε ο χρόνος, αλλά δεν θα υπήρχε η ιστορία. Και στο βασίλειο των ζωντανών ήχων θα άκουγε κανείς την κραυγή, τα χουγιατά, τα συνθήματα. Δεν θα άκουγε όμως ούτε θα έβλεπε τη φωνή, τα γράμματα της γραφής, τις συμφωνίες και τους χορούς». Απόσπασμα από το βιβλίο του Δ. Λιαντίνη: «Τα Ελληνικά».

Τα πράσινα χιλιοβαμμένα ξύλινα θρανία ήταν σε τρεις σειρές. Δυο-Δυο καθόμαστε σ' αυτά, κοιτάζοντας κατά την δύση, καταμπροστά μας και ο μαυροπίνακας. Στα αριστερά μια σειρά πράσινα παράθυρα μας γέμιζαν την αίθουσα φως, και στον δεξιό τοίχο κρεμασμένες οι εικόνες των ηρώων της επανάστασης. Μπουμπουλίνα, Καραϊσκάκης, Κολοκοτρώνης, Φεραίος. Πάνω απ' αυτές, σαν να τις στεφάνωναν, κάποιες βαθυγάλαζες ξεθωριασμένες ταινίες που 'γραφαν, "Ζήτω το 'Έθνος", "Ζήτω ο Στρατός". Στη γωνιά η υπερυψωμένη ξύλινη έδρα του δασκάλου, κι αμέσως δίπλα, ένας μεγάλος χάρτης της Ελλάδας με καμιά δεκαριά τρύπες διασκορπισμένες που μαρτυρούσαν την ηλικία του. Ήταν η τάξη μου.

Ο δάσκαλος μας ήταν αυστηρός, επιβλητικός, και πάντα είχε ανά χείρας το απαραίτητο αξεσουάρ του, την βέργα. Ήταν από οξιά, κομμένη από τα γυροπόταμα και μάλιστα πάντα από χέρι μαθητή. Το τι ξύλο έπεφτε ημερησίως δεν λέγετε ! Το θέμα που πρώτιστα μας απασχολούσε ήταν να μην σπάσει η βέργα, γιατί τότε κλάψτα Χαράλαμπε, αρχίζανε κάτι στραβοπαλάμιδα που οι περισσότεροι μετά μοιάζαμε σαν να είχαμε μαγουλάδες. Γενικά θα το μολοίσω ήξερε πολλά γράμματα, αλλά και συνάμα πολλά κόλπα ο δάσκαλος μας, τρίψιμο αυτιού, κουτουλιά στον πίνακα, τράβηγμα της φαβορίτας, με το ένα πόδι στην γωνία. Βέβαια δαρμένοι, κλαμένοι, αλλά ποτέ παραπονεμένοι, γιατί εκτός από τις χίλιες δυο κουζουλάδες που κάναμε, είχε και την άδεια των γονιών μας. - Να το δέρνεις δάσκαλε το παιδί, του έλεγαν όποτε τον συναντούσαν. Άλλο που δεν ήθελε κι αυτός. Πολλές φορές η αίθουσα έμοιαζε με θέατρο που παιζόταν αρχαία τραγωδία, γεμάτη θρήνο και οδυρμό. Ευτυχώς είχε προβλεφθεί η τσάντα να έχει λουρί για να την κρεμάμε στον ώμο, γιατί πως αλλιώς θα την κρατούσαμε με το χέρι πρησμένο και την παλάμη να καίει;Μερικούς μαθητές μάλιστα, ο δάσκαλος, τους αγαπούσε περισσότερο από τους άλλους, αυτό ήταν σίγουρο. Γι αυτό τους άφηνε στην ίδια τάξη για να τους έχει και πάλι του χρόνου μαζί του, αλλιώς δεν εξηγείτε.Κάπως έτσι θυμάμαι τον δάσκαλο μου, με θετικές και αρνητικές εμπειρίες και βιώματα που σίγουρα σημάδεψαν τη σχολική μου ζωή!!!Σήμερα τα πράγματα άλλαξαν πολύ, δάσκαλος δεν συμβαδίζει πλέον με το να απορρίψει, να παρατηρήσει, να κοροϊδέψει, να ειρωνευτεί, να τιμωρήσει, πολύ δε περισσότερο να δείρει. Τα παιδάκια μας έγιναν πολύ του μη μου άπτου, και με το παραμικρό τρέχουν στις μαμάδες, στις γιαγιάδες τους μιξοκλαψουρίζοντας τα καημένα για να δικαιολογήσουν την κάθε αταξία τους. Άλλαξαν οι καιροί, σήμερα δεν χρειάζεται και πολύ, και με μια παρατυπία ο δάσκαλος, (άνθρωπος είναι καλέ) πάει κατευθείαν για το συμβούλιο των γονέων, τότε τα πράγματα ήταν αλλιώς, άλλαζαν οι μαθητές, οι τάξεις, αλλά ο δάσκαλος πάντα εκεί επιβλητικός και αμετακίνητος.Σίγουρα ο δάσκαλος που αγαπήθηκε και ο δάσκαλος που μισήθηκε, είναι δύο διαφορετικά πρόσωπα, χαραγμένα βαθιά στις εμπειρίες και στις μνήμες όλων μας, μαθητών και αποφοίτων, μικρών και μεγάλων. Πάντως ένα είναι το γεγονός, ο δάσκαλος τότε καλός ή κακός ήταν το κεντρικό πρόσωπο στη σχολική «σταδιοδρομία» του κάθε μαθητή. Σήμερα είναι άραγε ;

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/02/13/%ce%91%ce%a0%ce%9f%ce%9a%ce%a1%ce%99%ce%95%ce%a3 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΑΠΟΚΡΙΕΣ 2010-02-13T17:17:00-05:00 2010-02-13T17:17:00-05:00

Ο παραδοσιακός εορτασμός της Αποκριάς κορυφώνεται την τελευταία Κυριακή, την Κυριακή της Τυρινής, που λέγεται και Τρανή Αποκριά. «Τσι Μεγάλες Αποκρές κουζουλαίνονται (τρελαίνονται, ξεφαντώνουν) και οι γρες», λέγουν επιγραμματικά στην Κρήτη!!

Κύρια στοιχεία της Αποκριάς, είναι το κέφι, η ευτυχία, οι αστεϊσμοί και προπαντός οι μεταμφιέσεις. Στοιχεία που της δίνουν έναν εντελώς ιδιαίτερο τόνο και τη διαφοροποιούν ουσιαστικά από τις άλλες μέρες του χρόνου!!

Η εβδομάδα μετά την Κυριακή της Αποκριάς μέχρι την «Κυριακή της Τυροφάγου» λεγόταν «άσπρη εβδομάδα», γιατί υπήρχε η συνήθεια να τρώνε γαλακτοκομικά προϊόντα και αυγά. Οι γυναίκες δεν λούζονταν τη βδομάδα αυτή, για να μην ασπρίσουν τα μαλλιά τους, όπως χαρακτηριστικά έλεγαν.

"Μια πέρδικα με προκαλεί και θα με ξαναβάλει μετά από χρόνια τον τσιφτέ να ξαναπιάσω πάλι"
"Πώς να ξαμώσω πέρδικας πού ναι ζευγαρωμένη αφού κατέχω ο χωρισμός πληγή ναι που δε γιαίνει"
"Άστα λοιπόν τα άρματα και μη ξαναξαμώσεις, μια θα πετύχει ο τσιφτές μα δύο θα σκοτώσεις"
"Καμιά φορά κι η πέρδικα τον κυνηγό ζυγώνει όταν θα πάψει τον τσιφτέ αυτός να της ξαμώνει"
"Πέρδικα όμορφο πουλί αυτός που σε σκοτώνει, χιλιάδες αμαρτήματα στην πλάτη ντου φορτώνει"

"Όσο κιαν θέλει η πέρδικα τα άρματα να πιάσει, τη μαστοριά του κυνηγού δε πρόκειται να φτάσει.""Πέρδικα πρόσεξε καλά γιατί καμιά φορά τυχαίνει, ένας πρωτάρης κυνηγός το στόχο πετυχαίνει""Ανέ πετύχω ένα πουλί στην πρώτη μου την μπάλα θα αρκεστώ μόνο σ αυτό και δε θα ψάξω κι άλλα.""Να μη σκοτώνεις κυνηγέ πουλί τραυματισμένο και προπαντός άμα το δεις ναρθεί από τόπο ξένο"
http://www.mantinada.gr/component/chronocontact/?chronoformname=mantinadomaxies_index

Γέμισε ο κόσμος πέρδικες
μα που ναι το τουφέκι
οι πιάστρες εσκουργιάνανε
κι ο πετεινός δε στέκει!ΡΟΥΜΠΑΚΗΣ

Η Κρήτη όμως είναι απέραντη, έχει τεράστιες ιδιομορφίες και θέλει πολλή, μα πολλή δουλειά. Φτάνει να σας πω ότι τέσσερα χωριά της Ρίζας, δηλ. στους πρόποδες της Μαδάρας (Λευκά Όρη), που απέχουν το ένα με τ’ άλλο μισή ώρα με τα πόδια και που δύο απ' αυτά αποτελούν μια κοινότητα, είχαν αισθητή διαφορά στους σκοπούς των τραγουδιών που τραγουδούσαν και διασώζονται.

Τα ριζίτικα, τα τραγούδια της τάβλας δηλαδή, αρχίζουν να εξαφανίζονται. Δύσκολα βρίσκεις ανθρώπους κάτω από τα 45 χρόνια να τα τραγουδούν καλά. Όλοι αναγνωρίζουν ότι μόνο οι γέροι τα ξέρουν καλά, με τον «ήχο». Επικρατεί ο δεκαπεντασύλλαβος σε όλα τους σχεδόν τα τραγούδια και τα παλιά ιστορικά σώζονται μόνο στη μνήμη γέρων από 70-75 χρονών και πάνω.

Τα τραγουδούν «χύμα» καθώς λεν, δηλαδή σ’ έναν ορισμένο σκοπό που παραλλάσσει από περιοχή σε περιοχή. Αυτά που σας γράφω συμβαίνουν στον νομό Χανίων και κυρίως στην επαρχία Κυδωνίας και Σφακιών. Σ' αυτήν επικρατούν τα τραγούδια της τάβλας, τα ριζίτικα. Στα γλέντια τους, πού ’ναι κυρίως γάμοι και βαφτίσια, περνούν τον περισσότερο, για να μην πω όλον, τον καιρό τραγουδώντας. Χορεύουν λίγο Οι καλοί «γλεντιστάδες», αυτοί δηλ. που ξέρουν τα τραγούδια καλά, χαίρουν ιδιαίτερη εκτίμηση. Αρχίζει ένας το τραγούδι και μετά το παίρνει όλη η συντροφιά. Baud-Bovy το 1953

Που να'ξερε ο άνθρωπος πόση άνθιση θα είχε τα τελευταία χρόνια το ριζίτικο αλλά και οι χοροί της Κρήτης......κάποτε και οι..σοφοί πέφτουν πολύ όξω!!

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/02/05/%ce%9f_%ce%9a%ce%9f%ce%a3%ce%9c%ce%9f%ce%a3_%ce%a4%ce%9f%ce%a5%ce%a3 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥΣ 2010-02-05T23:18:00-05:00 2010-02-05T23:18:00-05:00

Δένω τα μάτια και τα χέρια
να μη βλέπω άλλο πια
τα σκληρά τους μαχαίρια
τη μικρή τους καρδιά

Και κοιμούνται και ξυπνάνε
μας χτυπάνε όπου βρουν
μηχανές που περπατάνε
που δεν ξέρουν να ζουν

Κλείνω στόμα και μύτη
τους βαρέθηκα πια
να με λένε αλήτη
και γελώντας, μαλλιά !

ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ο "τύπος" είναι αφελής και απλοϊκός συνάνθρωπος μας, που συχνά τ΄αρέσει να πειράζεται, αλλά και να πειράζει. Απ' αυτό το αλληλοπείραγμα βγαίνει γέλιο και μάλιστα και μάλιστα ώρες και φορές πολύ. Έτσι και αυτός που πειράζει, μα και αυτοί που πειράζονται, περνούν ευχάριστα μιας και το γέλιο - όποτε κι αν έλθει απ' όπου κι αν έλθει - μας ευφραίνει, μας κάνει να ξεφεύγουμε από την μονότονη και μαγκούφικη καθημερινότητα. Αυτούς τους τύπους εμείς οι Κρητικοί τους λέμε μοσκοκούζουλους κι αν δεν υπάρχουν τους δημιουργούμε. Κάποιος στο χωριό, στην πόλη μα και στον χώρο της δουλειάς θα έχει μια κάποια αφέλεια, μια κάποια αστειότητα στην συμπεριφορά του. Ε! αυτό φτάνει για να γίνει ένα θελητό ή αθέλητο πείραγμα. Τα Χανιά είχαν και έχουν τέτοιους μοσκοκούζουλους....

Από το βιβλίο του Μιχάλη Γρηγοράκη 2008

[sadentrepese.blogspot.com] [sadentrepese.blogspot.com]

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/02/02/%ce%91%ce%98%ce%99%ce%92%ce%9f%ce%9b%ce%95%ce%a3 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΑΘΙΒΟΛΕΣ 2010-02-02T19:39:00-05:00 2010-02-02T19:39:00-05:00

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/01/31/%ce%9a%ce%a5%ce%9d%ce%97%ce%93%ce%99 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΚΥΝΗΓΙ 2010-01-31T14:51:00-05:00 2010-01-31T14:51:00-05:00

Προσπάθησε να βγάλει από γκρεμό το θήραμά του και κατέληξε στο νοσοκομείο, με κατάγματα στο πόδι και σε ένα σπόνδυλο. Το περιστατικό, που θα μπορούσε να έχει τραγική κατάληξη, είχε πρωταγωνιστές τον πολύπειρο 50χρονο κυνηγό από την Ιεράπετρα της Κρήτης και ένα λαγό που τελικά δεν κατάφερε να γλιτώσει την... κατσαρόλα. Όλα συνέβησαν πριν από λίγες μέρες, όταν ο κυνηγός και τέσσερις συγγενείς του πήγαν σε δύσβατη ορεινή περιοχή να κυνηγήσουν λαγούς και αγριοπερίστερα. Κάποια στιγμή ο Μιχάλης Στ. τουφέκισε ένα λαγό. Το δύστυχο ζώο, στην προσπάθειά του να φύγει λαβωμένο, έπεσε σε γκρεμό βάθους 80 μέτρων και «κόλλησε» σε μια προεξοχή βράχων. Αποφασισμένος να μη χάσει το θήραμα, ο κυνηγός κατέβηκε με σχοινιά τα βράχια και έβαλε το ζώο, νεκρό πλέον, μέσα στο πουκάμισό του. Κατά τη διάρκεια της αναρρίχησης όμως ο λαγός τού έπεσε. Ο 50χρονος ξανακατέβηκε, πήρε το λαγό, αλλά προδόθηκε από τις δυνάμεις του και έπεσε ανώμαλα στη βραχώδη προεξοχή, με αποτέλεσμα να υποστεί κατάγματα στο πόδι και σε ένα σπόνδυλο. Τελικά, έπειτα από τρίωρη επιχείρηση των αντρών των ΕΜΑΚ, ο κυνηγός ανασύρθηκε τραυματισμένος και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο.

Φωτογραφία Κισαμίτες στο κυνήγι!!!

Η ψυχές των γερόντων
Μες στα παληά τα σώματά των τα φθαρμένα
κάθονται των γερόντων η ψυχές.
Τι θλιβερές που είναι η πτωχές
και πως βαρυούνται την ζωή την άθλια που τραβούνε.
Πώς τρέμουν μην την χάσουνε και πώς την αγαπούνε
η σαστισμένες κι αντιφατικές
ψυχές, που κάθονται -κωμικοτραγικές-
μες στα παληά των τα πετσιά τ' αφανισμένα.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Εδώ σ' αυτά τα χώματα
τα ίδια πάντα χρώματα
το πράσινο, το μπλε και το γαλάζιο
με τα γερμένα δέντρα απ' τους αγέρες των καιρών.
Ένα άγγιγμα ελληνικό
κάτω απ' τον ίδιο απαράλλαχτο ουρανό
τώρα που ανασταίνονται οι εφήμεροι θεοί
σαν τ' άνθη τ' ανοιξιάτικα
και η αθάνατη τέχνη συνέχεια μέσα απ' τ' αρχαία χαλάσματα
πεθαίνει και ανασταίνεται,
πάντα χτυπιούνται οι εποχές
μέχρι ν' αποκτήσει χρώμα ο χρόνος.

Μα από των ναών τ' ανοίγματα
προβάλλει και λαμποκοπά
η πιο μεγάλη ποίηση
η πιο μεγάλη Ελλάδα
η Μεσόγειος.

Όλο πλαταίνει η θάλασσα ακούραστα μακραίνει η Ιστορία.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΝΤΩΝΗΣ

Λυπούμαι τα παιδιά και τους εφήβους, που στην ώρα της εφηβείας δεν έχουν ένα περιβάλλον ήρεμο και καθαρό (ηθικά καθαρό), να αναθρέψουν την ψυχή των. Να ονειρευτούν, να στοχαστούν τα μεγάλα και άγια πράγματα της ζωής μ’ ένα παρθενικό στοχασμό.

Λυπούμαι τους σημερινούς εφήβους αγόρια και κορίτσια, όταν το περιβάλλον τους, οικογενειακό και κοινωνικό, δεν έχει να τους δώσει τίποτε άλλο, πέρα από τις κολασμένες εικόνες των video- τηλεοράσεων και τους Βάρβαρους ήχους της μουσικής Ροκ.

Από την συλλογή της νέας φωτογράφου Β. Γερογιάννη με τίτλο "ΓΗ". Φωτογραφίες από το ακρωτήρι της Γραμβούσας και την λιμνοθάλασσα του Μπάλου που εκτέθηκαν στην έκθεση της τον Αύγουστο του 2008 στα Χανιά και την Καλυβιανή. Περισσότερες στην προσωπική σελίδα της
[viviangerogianni.photoswarm.com]

Ο Κισαμίτης βάδισε αγέρωχος το δρόμο της παράδοσης, χρόνια τώρα και με εφόδια τις εμπειρίες και τα μαρτύρια του εδημιούργησε πράματα θαυμαστά. Πρωτόγονος και ευγενικός, ποτέ δεν θαύμασε ούτε επηρεάστηκε από ξενόφερτα πράγματα. Τα έργα του έχουν πάθος και ομορφιά.
Την άνοιξη του 1930 ο Ισπανός ποιητής Federico Garcia Lorca έδωσε μια διάλεξη στην Κούβα για το Duende.

Κατά τον ποιητή Duende είναι στη ζωή και στις πράξεις μας η μυστηριακή εκείνη δύναμη που μας δεσπόζει και μας εμπνέει με πάθος και δημιουργία και που εκφράζεται με χίλιες μορφές και προτάσεις και που είναι πάλη και όχι αφηρημένη έννοια, είναι στιγμή δημιουργίας, δεν βρίσκεται στο λαρύγγι, αλλά ανεβαίνει από τις γυμνές πατούσες των ποδιών μας, δεν είναι ικανότητα, αλλά αληθινή ζωντανή μορφή, αίμα, αρχαία κουλτούρα, είναι το άγιο πνεύμα του λαού, καίει τις φλέβες σαν κοπανιστό γυαλί, εξαντλεί, μεγαλουργεί.

Την είδα αυτήν την δύναμη από μικρός στην Κίσαμο, υπάρχει στη μουσική της παράδοσης, είναι διαρκώς παρούσα στη ζωή του Κισαμίτη, μυστηριακή, δαιμόνια, δημιουργική όπως πάντα.
Θα την συναντήσουμε:
α: Στο μεγαλόπρεπο και επιβλητικό ριζίτικο τραγούδι
β: Στη μελωδία των Κισαμίτικων συρτών και στο πάθος που αυτή αναδίδει.
γ: Στην ασκητική, αλήτικη μορφή του Νικολή του Τζέγκα και τα τραγούδια που του' λεγαν οι νεράιδες της Γραμβούσας
δ: Στο παίξιμο του βιολιού και του λαούτου
ε: Στην αποθέωση του χορού. Ο Κισαμίτικος συρτός είναι ιερή ώρα, είναι ώρα χρέους
στ: Στο φιλότιμο του Κισαμίτη να τρέχει πάντα κοντά σε λύπες και χαρές. Αλλά και τους παλαιούς πρωτομάστορες, όπως τους ονόμασαν, μορφές γλυκές και άγιες, λεβέντες, κραταιά δοξάρια βιολιστών που ήχησαν στην Κίσαμο, από τον Κιόρο ως τον Κουνέλη, απο τον μαύρο ως τον Ναύτη και γλυκύτατα λαγούτα από τους Κουτσουρέληδες ως τον Μανόλη τον Καρτσώνη.

Το Κισαμίτικο Duende ανεβαίνει ψηλά. Γίνεται άνεμος δυνατός και σαρώνει την ακινησία, οδηγεί σε μια επίμονη αναζήτηση καινούργιων και ανυποψίαστων τόνων. Ένας άνεμος που μυρίζει φρεσκοκομμένο χόρτο και αναγγέλλει το αιώνιο βάπτισμα νιογέννητων πραγμάτων.

Μόνο εκείνος π΄αγαπά

μπορεί να το πιστέψει
πως της αγάπης ο καημός
τη σταματά τη σκέψη

Σαν το μαγκανοπήγαδο
τούτος ο κόσμος μοιάζει
που όντε γεμίσει ο γεις κουβάς
ο παραπάνω αδειάζει

Ο τόπος λιάζει όντε γελάς
κι όντε δακρύζεις βρέχει
κι όντε ξανοίγεις χαμηλά
η μέρα φως δεν έχει.

Από το βιβλίο του Στέλιου Γιακουμάκη
Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΚΙΣΑΜΟΥ
[sadentrepese.blogspot.com]

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/01/17/%ce%9a%ce%91%ce%a3%ce%a4%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%99_1960-70 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΚΑΣΤΕΛΛΙ 1960-70 2010-01-17T09:32:00-05:00 2010-01-17T09:32:00-05:00

Κυριακάτικη τσάρκα στην δεκαετία του 60-70'. Ημερήσιες γκομενότσαρκες μιας άλλης εποχής. Όλοι κουστουμαρισμένοι

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/01/14/%ce%9b%ce%a5%ce%a1%ce%91 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΛΥΡΑ 2010-01-14T23:25:00-05:00 2010-01-14T23:25:00-05:00 Μέσα στη μέση πάει αυτός και γύρω του οι λεβέντες
Στέκουν, της νιότης πρωτανθοί και του χορού τεχνίτες».
Οδύσσεια ΄Θ 261

Την πλατιά χρήση της λύρας στους ηρωικούς χρόνους σαν οργάνου ευθυμίας, λαϊκού πανηγυρισμού και χορευτικού συναγερμού, μας υπογραμμίζουν οι παραπάνω στίχοι του Ομήρου. Μα ο ρόλος της λύρας στη μουσικολογία των λαών μαρτυρείται μακρινότερος ακόμη, απ' τις τοιχογραφίες των Μινωικών ανακτόρων. Και η παρουσία της προχωρεί ακόμη βαθύτερα, ξεπερνά κι αυτά τα όρια της προϊστορίας και βυθίζεται στην περιοχή της μυθολογίας και της θεογονίας.
Σύμβολο του Απόλλωνα η λύρα, δεν υπήρξε ωστόσο εφεύρεση δική του. Καθώς μας παραδίδει πάλι ο Όμηρος, τη λύρα πρώτος την κατασκεύασε ο Ερμής , όταν ακόμη μωρό στην κούνια. Σ' αυτή τη βρεφική του ηλικία ο Ερμής έκλεψε από την Πιερία 50 βόδια του αδερφού του Απόλλωνα και τα έκρυψε μακριά στην Πύλο μέσα σε σπήλιο. Έπειτα πήγε στην Κυλλήνη. Εκεί βρήκε μια χελώνα να βόσκει , τη σκότωσε και από το όστρακο της κατασκεύασε τη λύρα. Για λαιμό της λύρας έβαλε κέρατα αντιλόπης. Με βοδινά δε έντερα έκαμε τις χορδές .
Όταν ο Απόλλωνας ύστερα από πολλούς κόπους ανακάλυψε τα βόδια, έμενε να τιμωρήσει τον Ερμή. Η μελωδία όμως της λύρας εξευμένισε τον Απόλλωνα ο οποίος χάρισε στον Ερμή τα βόδια και επιπλέον τον δίδαξε τη μαντική τέχνη της λύρας. Θεϊκή λοιπόν η προέλευση της λύρας . Γι' αυτό και η τόση σημασία της κι η πλατιά διάδοση σ' όλους τους αρχαίους λαούς.

Ο Όμηρος δίδει κι άλλα ονόματα στη λύρα. Την ονομάζει φόρμιγκα και κίθαριν. Ευνόητο ότι η λύρα δεν είχε το σχήμα που έχει σήμερα . Μαρτυρούνται ποικιλότητα σχήματα και με χορδές που έφταναν καμιά φορά τις 20, η δε απόδοση της μελωδίας γινότανε με πλήκτρο.
Η Λύρα της κλασικής εποχής είχε κατά βάση 7 χορδές, με κάποια εξέλιξη δεν έφτασε στις 8 και 9 χορδές.
Ο Τύπος της γνωστής μας σήμερα κρητικής λύρας πιθανολογείται πως έχει προέλευση μεσαιωνική. Όμοιό της έγχορδο μουσικό όργανο είναι το ρεμπέκ των ευρωπαϊκών λαών στους μέσους χρόνους.
Χαρακτηριστικό της κρητικής λύρας είναι οι τρεις χορδές . Υπήρξαν και περιπτώσεις μιας τέταρτης βοηθητικής χορδής, η οποία όμως νωρίς εγκαταλείφθηκε. Άλλο χαρακτηριστικό ήταν τα μικρά κουδουνάκια στο δοξάρι, τα λεγόμενα γερακοκούδουνα, τα οποία με την κίνηση του δοξαριού έκαναν γλυκιά απήχηση στη μελωδία των χορδών.

Η ιστορία της επαρχίας Κισάμου χάνεται στα βάθη των αιώνων και συνδέεται άμεσα με την ιστορία του νομού Χανίων και ολόκληρης της Κρήτης. Σ ’ όλη την ιστορική της πορεία, η Κίσσαμος αναπτύσσει πλούσια εμπορική και οικονομική δραστηριότητα. Σ’ αυτή βοηθά η γεωγραφική θέση της: Περιοχή παραθαλάσσια, με εύφορα εδάφη στο βόρειο και βορειοδυτικό τμήμα της, δυτική πύλη της Κρήτης. Τη γεωγραφική της θέση, όπως άλλωστε και την Κρήτη, επιβουλεύονται πολλοί εχθροί (Αχαιοί, Ρωμαίοι, Βυζαντινοί, Ενετοί, Τούρκοι) και ξεσπούν συχνά πολεμικές συγκρούσεις με σκοπό την κατάκτηση της.

Στην Ελληνική αρχαιότητα (μέχρι 69 μ.Χ.) η δυτική Κρήτη παρουσιάζει πρωταρχική θέση και σημαντική εποικιστική δραστηριότητα. Στην περιοχή αναφέρονται από αρχαίους συγγραφείς περισσότερες από 40 πόλεις ανάμεσα στις οποίες περιλαμβάνονται και οι ακόλουθες που γεωγραφικά ανήκουν στην επαρχία Κισάμου: Ιναχώριον, Φαλάσαρνα, Κώρυκον, Αγνείον, Ετέα ή Ελέα, Κίσσαμος, Μήθυμνα, Πολυρρήνια, Ρόκκα, Δικτύνναιον.

Ανάπτυξη παρατηρείται στην περιοχή της Κισάμου και στη Ρωμαϊκή αρχαιότητα. Με την επικράτηση των Ρωμαίων στο νησί (69 μ.Χ.) σταματούν οι εσωτερικοί εμφύλιοι πόλεμοι και δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για οικονομική ανάπτυξη. Η πόλη της Κισάμου γνωρίζει τη μεγαλύτερη ανάπτυξη της την περίοδο αυτή καθώς και η Πολυρρήνια.

Η ιστορική παρουσία της επαρχίας συνεχίζεται και στα βυζαντινά χρόνια (330 μ.Χ. – 1204 μ.χ).
Η πόλη της Κισάμου εξακολούθησε να υπάρχει και να ευημερεί κατά την Α΄ βυζαντινή περίοδο (330 μ.Χ. – 963 μ.Χ.). Από τους πρώτους αιώνες ιδρύεται η Επισκοπή Κισάμου. Επίσκοπος Κισάμου αναφέρεται στη Σύνοδο της Σαρδικής το 342/3. Μετά την ανάκτηση της Κρήτης από τον Νικηφόρο Φωκά ιδρύθηκε ξανά η Επισκοπή και αναφέρεται στο τακτικό του 980. Ίχνη του καθεδρικού ναού της Α΄ βυζαντινής περιόδου δεν σώζονται. Την Β΄ βυζαντινή περίοδο η Επισκοπή μεταφέρθηκε στο χωριό Επισκοπή για περισσότερη ασφάλεια από τους κουρσάρους.
Σ’ ολόκληρη την επαρχία Κισάμου είναι διάσπαρτες εκκλησίες δείγματα της βυζαντινής εποχής που χρονολογούνται οι περισσότερες το 14ο, 15ο αιώνα.
Η παρουσία της Ενετοκρατίαςάφησε δείγματα οχυρωματικών έργων όπως στο νησί της Γραμβούσαςαλλά και λαϊκά αρχιτεκτονήματα όπως το Βενετσιάνικο τείχος και διοικητήριο στην πόλη της Κισάμουαλλά και επαύλεις, δείγματα μοναδικού πολιτισμού όπως η Βενετσιάνικη έπαυλη (villa Trevisan) κτίσμα του14ου αιώνα και η Ροτόντα στις Καλάθενες.

Μετά την κατάκτηση από τους Οθωμανούς (1669) η επαρχία Κισάμου ακολουθεί την κοινή μοίρα όχι μόνο του νησιού, αλλά ολόκληρου του ελληνικού έθνους.
Στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο και συγκεκριμένα το 1941 ο κόλπος Κισάμου έγινε θέατρο αερομαχιών, ναυμαχίας αγγλικού πολεμικού με το Ιταλικό καταδρομικό Collponi, που το καταβύθισε. Επίσης, αλεξιπτωτιστές Γερμανοί έπεσαν στην πεδιάδα Κισάμου.
http://clubs.pathfinder.gr/kissamoslive/969300

ΑΝΤΕ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΥΤΗ!!

Κάθε πορεία θέλει το χρόνο της
κι η αγωνία κρύβει το φόβο της
μη χάσει τη τιμή.
Μ’ αγκαλιές τον αγκάλιασε
με φιλιά τον φίλησε
η αιώνια τιμή.

Κάθε λαβή έχει το φόνο της
κι ο αντρειωμένος κρύβει το πόνο της
να μην παραδοθεί.
Μ’ έρωτες τον ερωτεύτηκε
μ’ όνειρα τον ονειρεύτηκε
η άκαρδη λαβή.

Κάθε δύση σβήνει το πόθο της
κι η ανατολή γεννά το τρόπο της
ν’ ακουστεί η φωνή.
Με ζωή τον γέμισε
με θάνατο τον ύψωσε
του λαού η φωνή.

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/01/06/%ce%a4%ce%91_%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%97%ce%9d%ce%99%ce%9a%ce%91 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ 2010-01-06T10:55:00-05:00 2010-01-06T10:55:00-05:00

Η Ελληνική γλώσσα μιλιέται στην Κρήτη μετά την κάθοδο των Αχαιών (περίπου μετά το 1450 π.Χ.). Ποια γλώσσα μιλούσαν κατά την μινωική εποχή δεν έχει γίνει ακόμη γνωστό, αφού δεν έχουν διαβαστεί ακόμη τα σωζόμενα γραπτά μνημεία. Ο Όμηρος μας πληροφορεί (στο τ της Οδύσσειας) πως στην Κρήτη κατοικούσαν Ετεόκρητες, Πελασγοί και Κύδωνες, Αχαιοί και Δωριείς. Ετεόκρητες ονομάζονταν οι γηγενείς κάτοικοι του Νησιού, οι Μινωίτες, οι οποίοι μετά την κάθοδο των Δωριέων κατέφυγαν και περιορίστηκαν στο ανατολικό άκρο της Κρήτης. Στην αρχαία πόλη Πραισό που βρισκόταν στην περιοχή της Σητείας έχουν βρεθεί επιγραφές γραμμένες με ελληνικούς χαρακτήρες σε μια γλώσσα που οι ειδικοί ονομάζουν ετεοκρητική και πιθανόν να είναι ένα προελληνικό κρητικό ιδίωμα. Από τότε λοιπόν αφού έμεναν στο νησί πέντε διαφορετικά φύλα, τα ελληνικά της Κρήτης θα είχαν διάφορους ιδιωματισμούς ποικίλης προέλευσης. Εξ’ άλλου ο Όμηρος χαρακτηρίζει τη γλώσσα που μιλιέται στο νησί «μεμιγμένη».

Με το πέρασμα του χρόνου επικράτησε η δωρική διάλεκτος, η λεγόμενη «αυστηρά δωρική». Σ’ αυτήν είναι γραμμένη η επιγραφή της Γόρτυνας (5ος αιώνας π.Χ.). Η διάλεκτος αυτή μιλιόταν στην Κρήτη μέχρι τους πρώτους αιώνες μ.Χ., μέχρι δηλαδή της επικράτηση της αλεξανδρινής ή ελληνιστικής κοινής.
Μέχρι το 14ο αιώνα μ.Χ. δεν υπάρχουν γραπτά μνημεία ώστε να ξέρουμε πως μιλούσαν οι Κρητικοί μετά της επικράτηση της ελληνιστικής κοινής. Αλλά οι δωρισμοί και τα αρχαϊκά λεξιλογικά στοιχεία, στα τοπωνύμια κυρίως, αποδεικνύουν πως η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ να μιλιέται στο νησί..

Πως το έλεγε το παιδικό εκείνο στιχάκι : «μην είναι οι κάμποι, τα βουνά…» κλπ, κλπ… Ήταν για την πατρίδα, νομίζω. Και μέσα στην απλοϊκότητά του έλεγε την αλήθεια. Πατρίδα είναι το τοπίο, πατρίδα είναι η μνήμη του τοπίου με την παιδική ηλικία οδηγό.

Κάποτε τα παλιά λεωφορεία αγκομαχώντας μας έφερναν σε τόπους όπου το νερό κελάρυζε, τα σπίτια των χωρικών άνοιγαν τις πόρτες τους φορτωμένες χαμόγελο, τα ακρογιάλια χρυσά και μαλαματένια, άδεια ως πέρα στο βουνό, χωράφια φορτωμένα καρπό, το γλέντι του τρύγου, η χαρά του λιομαζώματος. Και μυρωδιές. Όλα είχαν τη δική τους μυρωδιά, σινιάλο του κάθε τόπου χωριστά. Εδώ η μυρωδιά του σανού, να τον μασάει το γαϊδούρι, εκεί το μεθύσι του μούστου και το μέλι του σκασμένου καρπουζιού.

Πάει καιρός από τότε που παίρναμε πετσέτες, παιδιά και κουβαδάκια και αναζητούσαμε μισόκρυφα ακρογιάλια. Τώρα πονάμε…Γιατί κάθε εξόρμηση στην κρητική φύση σημαδεύεται με μια πληγή. Ναι, ακριβώς όπως εκείνη η στροφή του Σεφέρη:’’ όπου κι αν ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει’’. Μόνο που η ερμηνεία του στίχου είναι τώρα τόσο χειροπιαστή!
Της Νίκης Τρουλλινού
Περισσότερα στο [sadentrepese.blogspot.com]

Προπατηξά και λοϊσμός βγαίνουνε στο σεργιάνι
από τη Στράτα τη μ-Πλαθιά μέχρι το Μεϊντάνι.
Ομπρος στα μάθια βγόρισε η πλατέα του Κορνάρου
θωρού ντηνε και ρέγουνται, δε θένε ν’αλαργάρου.
Η Καινούργια Πόρτα χαιρετά, του Ιησού η Πύλη
ο άδραχτος τω Βενετώ κάθεται στο θρομύλι.
Στα ζάλα σού παντήγχνουνε τω Βενετώ τα χνάρια
ξετουλουπώνεις και θωρείς τα τέσσερα λιοντάρια.
Ανάδια κι η βασιλική είναι τ’Αγίου Μάρκου
τα χίλια ξεπεράσανε τα ξόμπλια του θαμάτου.
Κι ανάδια πάλι οθεγκειά η Λότζια προβαίρνει
τω Βενετώ τσ’αθιβολές και τη γ-κουβέντα φέρνει.
Στσ’αποσπερίδας την αυλή όλα θα μαζωχτούνε
για τα βαΐζια τα παλιά τση Βενεθιάς να πούνε.

Τη Βενετία που’θελε στα χέρια τζη να βάλει
Του Βυζαντίου το νησί στση Μεσογείου το φάλι.
Πριχού τελειώσει η τέταρτη φραγκοσταυροφορία
τη γ-Κρήτη η Βυζαντινή χάνει αυτοκρατορία.
Ο Αλέξιος ο Άγγελος ταξίματα’χει μόνο
να ξαναβγεί ο κύρης του στου Βυζαντίου το θρόνο.
Πολλά’ναι τα ταξίματα στσι Φράγκους απού κάνει
και το Βυζάντιο ετσά τη γ-Κρήτη τηνέ χάνει.
Στο Βονιφάτιο αρχηγό τεταρτοσταυροφόρο
τη γ-Κρήτη του την έταξε αν του τη γ-κάμει δώρο.
Η Κρήτη στου Μομφερατικού ετσά ήρθε τα χέργια
η Πόλη οντέ ν-ήπεσε στα φράγκικα λημέργια.

Θεωρεί ο Βονιφάτιος για το μεγαλονήσι
μικιές ειν’οι δυνάμεις του ζόρες να το κρατήσει.
Με Βενετούς συζήτηση ετοτεσάς ντακέρνει
και να πουλήσει το νησί απόφαση το παίρνει.
Του δόγη αντιπρόσωποι μαζί ντου συζητούνε (μαζί ντου)και
στην Ανδριανούπολη στο τέλος συφωνούνε.
Η Κρήτη κέντρο ήτανε για τη συγκοινωνία
κι ο δόγης με μικιό ποσό πέτυχε συφωνία.
Η Βενεθιά στη χέρα τζη ο-καμπανό θα πιάσει
ετσά νησί, τέθοιο θεριό, θέλει να ξαγοράσει.
Κ. Λαγουδιανάκης

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2010/01/02/%ce%a0%ce%9f%ce%9b%ce%a5%ce%a1%ce%a1%ce%97%ce%9d%ce%99%ce%91 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΠΟΛΥΡΡΗΝΙΑ 2010-01-02T09:01:00-05:00 2010-01-02T09:01:00-05:00

Η αρχαία πόλη Πολυρρήνια βρισκόταν στη θέση του σημερινού χωριού Πολυρρήνια Κισάμου, 6 χιλιόμετρα νοτίως από το Καστέλι Κισάμου, όπου βρισκόταν το λιμάνι της. Λέγεται έτσι επειδή είχε πολλά ρήνεα, δηλαδή πρόβατα. Η πόλη αυτή της Δυτικής Κρήτης ιδρύθηκε κατά την παράδοση από Αχαιούς και Λάκωνες αποίκους στα τέλη της 2ης χιλιετίας ή κατά τον 8ο αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με τη μυθολογία ο Αγαμέμνονας επιστρέφοντας από την Τροία πέρασε από την Πολυρρήνια για να προσφέρει θυσία, αλλά πριν τελειώσει πληροφορήθηκε, ότι οι αιχμάλωτοι του έκαψαν τα πλοία και αναγκάστηκε να φύγει αφήνοντας μισοτελειωμένη τη θυσία. Από τότε, όταν γίνεται ταραχώδης θυσία, λέγεται κρητική θυσία. Πάντως τα παλαιότερα ίχνη κατοίκησης στην περιοχή της χρονολογούνται στον 11ο π.Χ. αιώνα.

Διαπιστώνουμε από στοιχεία πως οι κάτοικοί της περιοχής ζούσαν σε μικρούς οικισμούς. Η πόλη άκμασε ιδιαίτερα κατά τα κλασικά και κυρίως στα ρωμαϊκά χρόνια, ως ισχυρό πολιτικό κέντρο και είχε δυο θαυμάσια λιμάνια, την Κίσσαμο και τη Φαλάσαρνα. Πριν το 220 π.Χ. όταν η Κνωσός και η Γόρτυνα είχαν συμμαχήσει και είχαν υποτάξει όλη σχεδόν τη Κρήτη, η Πολυρρήνια αποσπάστηκε από τη συμμαχία τους και συμμάχησε με τη Λύττο και με το βασιλιά της Λακεδαίμονος Φίλιππο Ε΄, ο οποίος τους έστειλε στρατιωτική βοήθεια, για να πολιορκήσουν την Κυδωνία, την Άπτερα και την Ελεύθερνα, για να τις αναγκάσουν ν’ αφήσουν τη συμμαχία τους με την Κνωσό. Κατά το Χρεμωνίδειο πόλεμο πήρε το μέρος της Σπάρτης και κατά τους αγώνες μεταξύ Λύκτου και Κνωσού υποστήριξε σταθερά τη Λύκτο. Η Πολυρρήνια εξάλλου συμμετείχε στη συμμαχία των Κρητικών πόλεων με τον Ευμένη Β΄ της Περγάμου το 170 π.Χ. Επίσης είχε υπογράψει τη συνθήκη συμμαχίας με την Τέω της Ιωνίας το 193 π.Χ. Μετά τον 3ο αιώνα δεν υπάρχουν πληροφορίες γι’ αυτήν. Τη βρίσκουμε όμως και πάλι κατά τον 10ο αιώνα ως σημαντική βυζαντινή πολιτεία. Από το 201 π.Χ. άρχισε να υποστηρίζει τη Ρώμη από αντίδραση προς τη γειτονική Κυδωνία και μάλιστα έφτιαξε άγαλμα του κατακτητή της Κρήτης Κόιντου Καικίλιου Μέτελλου, του οποίου σώζεται η βάση και η επιγραφή, που τον αποκαλεί σωτήρα και ευεργέτη της πόλης. Για αυτόν τον λόγο γνώρισε ιδιαίτερη άνθηση μέχρι και τον 2ο αιώνα μ.Χ., έκοψε και νομίσματα με το έμβλημά της το βουκράνιο.
Η Πολυρρήνια είχε εκδώσει πολλά νομίσματα ως ανεξάρτητη και ελεύθερη πόλη κατά την εποχή της ακμής της. Τα περισσότερα έφεραν την κεφαλή του Δία στεφανωμένη και πίσω κεφαλή ταύρου και τη λέξη Πολυρρήνιον ή κεφαλή της Ήρας με στέφανο. Άλλα έχουν την κεφαλή της Αρτέμιδος ή της Αθηνάς και το Βάκχο με κέρατα, του 5ο αιώνα. Νεότερα παριστάνουν κεφαλή ανδρός με φαρέτρα και γυναίκα καθισμένη σε θρόνο. Νομίσματα της Ρωμαϊκής εποχής έχουν την κεφαλή του Αυγούστου στεφανωμένη με ακτινωτό στέφανο. Μερικά από αυτά είναι στο Μουσείο Χανίων και σήμερα στο Μουσείο Κισάμου.

Τα ερείπια της Πολυρρήνιας βρέθηκαν στο σημερινό χωριό Πολυρρήνια. Στην κορυφή του υψώματος ήταν η ακρόπολη της που είχε σχήμα Τ, από όπου η θέα ήταν απέραντη, από το Κρητικό έως το Λιβυκό πέλαγος όπου εκτείνονταν οι κτήσεις της. Από τις ελληνιστικές οχυρώσεις της, ελάχιστα ίχνη είναι ορατά, γιατί τα τείχη της ανακατασκευάστηκαν από τους Βυζαντινούς. Σώζονται δύο υδραγωγεία, σκαμμένα στο βράχο και κοντά σε αυτά σπήλαιο, αφιερωμένο στις Νύμφες, το οποίο σήμερα ονομάζεται περιστερόσπηλιος. Μέσα από μια τρύπα του σπηλαίου αυτού, βγαίνει ζεστός αέρας, «η ζέστα», όπως την αποκαλούν οι σημερινοί Πολυρρήνιοι. Στο βράχο είναι λαξευμένοι πολλοί τάφοι. Έχουν βρεθεί επίσης θεμέλια σπιτιών και άλλων οικοδομημάτων, που χαρακτηρίστηκαν ως ναοί, τάφοι, καθώς και πολυάριθμες επιγραφές.
Οι πληροφορίες που έχουμε από τις επιγραφές φθάνουν έως τον 4ο αιώνα π.Χ. Συνθήκη με τη Φαλάσαρνα και τη Λακεδαίμονα του τέλους του 4ου π.Χ. αιώνα βρέθηκε στο ναό της Δίκτυννης. Μια άλλη επιγραφή εντοιχισμένη στο ναό των Αγίων Πατέρων, που κτίστηκε με υλικά αρχαίων ελληνικών ναών, κάνει λόγο για αφιέρωση του αγάλματος του βασιλιά της Λακεδαίμονος Άρεως στο ιερό το 272 π.Χ. Στην ίδια εκκλησία μια άλλη εντοιχισμένη επιγραφή του 189 π.Χ. λέει ότι οι Πολυρρήνιοι τίμησαν τον Γναίον Κορνήλιο Σκιπίωνα. Άλλη του 62 π.Χ. αναφέρει την αφιέρωση στον Κόϊντο Καικίλιο Μέτελλο.

Στην κορυφή του υψώματος, στην σημερινή Χαλκοκκλησιά ήταν ο ναός της θεάς Δικτύννης Αρτέμιδος, της κρητικής θεότητας Βριτομάρτιδος. Οι Πολυρρήνιοι λάτρευαν τη Δίκτυννα, τον Κρητογενή Δία και την Αθηνά με περικεφαλαία και δόρυ, πράγμα που μαρτυρεί τον πολεμικό τους χαρακτήρα, που χάρη σ’ αυτόν η Πολυρρήνια έγινε η σπουδαιότερη πόλη της δυτικής Κρήτης μετά την Κυδωνία.

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2009/12/31/%ce%9f_%ce%94%ce%99%ce%9a%ce%9f%ce%a3_%ce%9c%ce%91%ce%a3_%ce%9d%ce%99%ce%9a%ce%9f%ce%a3 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΝΙΚΟΣ 2009-12-31T11:59:00-05:00 2009-12-31T11:59:00-05:00

Ο Νίκος Κακαουνάκης γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1938 στην Πολυρρήνεια. Στην Κατοχή μένει ορφανός από πατέρα (τον εκτέλεσαν οι Γερμανοί) και αναγκάζεται να εργαστεί από την παιδική του ηλικία για να βοηθήσει τη μητέρα και τα αδέρφια του. Σπούδασε στο εκκλησιαστικό λύκειο, όπου τον ξεχώρισε ο βουλευτής Χανίων (και υπουργός αργότερα) της Ένωσης Κέντρου Πολυχρόνης Πολυχρονίδης. Συνεργάζεται στο πολιτικό του γραφείο και γνωρίζεται μερικά χρόνια αργότερα με τον αείμνηστο εκδότη Χρήστο Λαμπράκη. Εκείνος του προτείνει να εργαστεί στο «Βήμα» απ’ όπου κάνει τα πρώτα του βήματα στην δημοσιογραφία το 1965. Μαχητικός, ανήσυχος και πάνω απ’ όλα ρεπόρτερ συμμετείχε ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα βοηθώντας με την πένα του αλλά και τη συμμετοχή του. Μετά την χούντα δημοσιογραφεί στα «ΝΕΑ» όπου αναλαμβάνει επιτελικές θέσεις. Στο διάστημα αυτό γράφει το βιβλίο «2.650 μερόνυχτα συνωμοσίας» με ντοκουμέντα και αποκαλυπτικό ρεπορτάζ που είδαν για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας.Το 1986 αποφασίζει να εκδώσει τη δική του εφημερίδα - είναι η σατιρική και αποκαλυπτική εφημερίδα «Το Καλάμι». Ανήσυχος όμως ο Νίκος Κακαουνάκης δεν μένει ασυγκίνητος από την έκρηξη της ραδιοφωνίας και της τηλεόρασης και αναλαμβάνει την πρωινή ζώνη του ραδιοφωνικού σταθμού ΣΚΑΪ 100,4 απ’ όπου ξεκινά την εμβληματική παρουσία του στα ερτζιανά. Είναι ο δημοσιογράφος που έχει σημειώσει τη μεγαλύτερη ακροαματικότητα στην ιστορία του μεταπολιτευτικού ραδιοφώνου με ποσοστά που ξεπερνούσαν το 60%.Παράλληλα ασχολείται με την τηλεόραση (ΣΚΑΙ TV) αναλαμβάνοντας αργότερα και τη γενική διεύθυνση του σταθμού.Εργάστηκε επίσης στο ραδιοφωνικό σταθμό FLASH για πολλά χρόνια (όπου επανήλθε το τελευταίο διάστημα) και στους τηλεοπτικούς σταθμούς Alter, Mega (πρωινή ζώνη)και Alpha.Από το 1999 εκδίδει την αποκαλυπτική εφημερίδα «Στο Καρφί» (τίτλος από την ραδιοφωνική του εκπομπή «Μία στο καρφί Και Μία στο πέταλο»).
Ήταν κεφάλαιο για την Κίσαμο και αυτό το ξέρουν όλοι οι Κισσαμίτες. Η βοήθεια του πάντα έφτανε στην κατάλληλη ώρα και πάντα αθόρυβα.........αντίο φίλε Νικόλα.......δεν θα σε ξεχάσουμε!!!

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2009/12/29/%ce%91%ce%9b%ce%9c%ce%a0%ce%91%ce%9d%ce%a4%ce%97%ce%a3 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΑΛΜΠΑΝΤΗΣ 2009-12-29T13:23:00-05:00 2009-12-29T13:23:00-05:00

Το πάρεργο αυτό επάγγελμα εξασκούνταν μόνο στα κεφαλοχώρια, όπου έφερναν από τα γύρω χωριά τα χοντρά αλοϊνά (μπεγίρια και μουλάρια) για καλύκωμα, γιατί οι γάιδαροι σπανίως πεταλωνόταν. Το καλίκωμα (πετάλωμα), που έκανε ο αλμπάντης ήτανε δυο λογιώ δηλ. το καινούριο πετάλωμα και το καγιάρι.
Το καινούριο πετάλωμα γινόταν όταν τα πέταλα του ζώου είχαν φαγωθεί με τη χρήση. Στην περίπτωση αυτή ο αλμπάντης έδενε με το χαλιναρόσκοινο το ζώο σε ειδική δέστρα και έπαιρνε με τη σειρά το ένα μετά το άλλο τα πόδια του ζώου και αφού προσάρμοζε το καθένα πάνω στο γόνατο του με μια κυκλική δερμάτινη λουρίδα, αφαιρούσε με τη ντανάλια το φθαρμένο πέταλο. Κατόπιν έκοβε με το συρτάρι (ειδικό δράπανο-νυχοκόφτη) το νύχι, του ζώου, που είχε αναπτυχθεί κι ύστερα εφάρμοζε στο κομμένο νύχι το καινούριο πέταλο και το κάρφωνε με τα ειδικά πεταλόκαρφα, με το χοντρό κεφάλι, με τέτοιο τρόπο, ώστε η μπιμπίκα (αιχμή) του καρφιού να βγαίνει από το πλάι μέσα στο νύχι χωρίς να πειράξει την από μέσα ζωντανή σάρκα του ποδιού του ζώου.

Μετά το κάρφωμα του καινούριου πετάλου τοποθετούνταν το πόδι του ζώου πάνω στο ξύλινο στρογγυλό κουτσούρι και κόβονταν σύρριζα οι εξέχουσες αιχμές των πεταλόκαρφων, τα οποία και ρεβίδερναν (περτσίνωναν). Ύστερα με ειδική ράσπα έξυνε το νύχι στο κάτω μέρος μέχρις ότου νύχι και πέταλο έρθουν στην ίδια επιφάνεια.

Τα καινούρια πέταλα, που χρησιμοποιούνταν στα μουλάρια και στα μικρόσωμα άλογα, ήσαν ολόγεμα, γιατί στα μεγαλόσωμα άλογα χρησιμοποιούνταν πέταλα, που κάλυβαν μόνο γύρου γύρου το άκρο του πέλματος με κενό το μέσο και με δυο κάθετες εξοχές στα άκρα, για να προφυλάσσουν το άλογο από το γλύστριμα, πράμα που πετυχαίνεται στα μουλάρια με τα χοντρά κεφάλια των πεταλόκαρφων.
Μετά το τέλος του πεταλώματος ο αλμπάντης κούρευε καλλιτεχνικά και με κουροψαλίδα τον περτσέ (χαίτη) του μουλαριού, γιατί η χαίτη των αλόγων έμενε πάντα ακούρευτη και με τις μακριές τρίχες να πέφτουν από το ένα πλάι κατά μήκος του λαιμού του αλόγου.

Ο νέος χρόνος που 'ρχεται
χαρές πολλές να δώσει
κι αν μας τις στέρησε ο παλιός
να μας τις συμπληρώσει!!!

Μέσα στη Φάτνη τση καρδιάς
αν γεννηθεί ο Χριστός μας
θα χει Ειρήνη και ανθρωπιά
ο κόσμος ο δικός μας!!!!!

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2009/12/23/%ce%a7%ce%a1%ce%9f%ce%9d%ce%99%ce%91_%ce%a0%ce%9f%ce%9b%ce%9b%ce%91 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ 2009-12-23T12:50:00-05:00 2009-12-23T12:50:00-05:00

Τὰ φορτηγὰ καράβια συλλογίζομαι
ποῦ γέρασαν κὰ τώρα, λαβωμένα,
χωρὶς οὔτε μία βάρδια στὸ κατάστρωμα,
σαπίζουν στ᾿ ἀκρολίμανα δεμένα.
Τὰ φορτηγὰ καράβια: ποὺ ταξίδεψαν
στῶν πέντε τῶν ἠπείρων τὰ πελάγη
-ἀπ᾿ τοῦ Μουρμὰνκ τὴ παγερὴ τὴ θάλασσα
ἴσαμε τοῦ Ἀμαζόνα τὰ τενάγη.

Τοὺς ναυτικούς τους γέρους συλλογίζομαι
ποῦ στὰ μεγάλα τῶν χειμώνων βράδια
μ᾿ ὑπομονὴ κι ἀγάπη -γιὰ τὰ ἐγγόνια του
(εἴτε γι᾿ αὐτούς;-) μικρὰ φτιάχνουν καράβια,
καὶ δὲν μποροῦνε πιὰ νὰ ταξιδέψουνε
μὰ κάθε μέρα ὡς τὸ λιμάνι πᾶνε
καί, ἄνεργοι, ἀνώφελοι καὶ πένθιμοι
σὰν κάτι τὶς νὰ χάσανε κοιτᾶνε.
ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ

ΦΩΤΟ ΑΝΥΦΑΝΤΑΚΗ
λιμάνι Καβονησίου 1975

Μισόγδυτα, λαχταριστά τα στήθη τρεμουλιάζουν
και με παλμό σαν τρομαχτά πετούνε περιστέρια
τα δυο τους κιτρολέμονα... Μες στις καρδιές φωλιάζουν
χιλιάδες πόθοι...κι οι ματιές χυτά πετούν αστέρια!

Μιλούν στο βαλς αμίλητα καρδιές ζευγαρωμένες...
Ω! πόσο λέει πλιότερα τ' αχείλι που σωπαίνει!...
Στου βαλς απάνου τα φτερά πετούνε μεθυσμένες,
κι απ' το κεφάλι το μυαλό στα πόδια κατεβαίνει.

Διαμαντοσπιθοβόλημα τα μάτια σου θαμπώνει...
Στριφογυρνάς κι ηλεκτρισμός γλυκά σε γαργαλίζει...
Τον ώμο τον αφρόπλαστο, σαν κόρακας το χιόνι,
το μαύρο χέρι σου θαρρείς και πλιότερο ν' ασπρίζει.

Ο μεγαλύτερος και πάντα επίκαιρος σχολιαστής πολιτικών πεπραγμένων στην γειτονιά μας είναι χωρίς αμφιβολία ο Γεώργιος Σουρής. Δεν υπάρχει περίπτωση να διαβάσεις ένα από τα σκωπτικά αλλά και συνάμα λυρικά ποιήματα του και να αποφύγεις τον παραλληλισμό με την σημερινή πολιτική πραγματικότητα. Ίσως το μόνο που έχει αλλάξει στο σκηνικό είναι ο τόπος όπου ξεκινά πια η σκωπτική εκλογολογία.

“Δεν ξέρεις τι να γράψεις, δεν ξέρεις τι να κανείς!
το στόμα σου ανοίγεις κι εξίστασσαι και φρίττεις..
τα ίδια και τα ίδια… Τρικούπης Δεληγιάννης, μα βγαίνει μες την μέση ο μέγας Μολαϊτης,
δεν ξέρει πια κανενός τι διάβολο να πη,
και αν πηγαίνουμ’ετσι ..δεν είναι προκοπή.”
..και ένα απο τα καλύτερα έργα του ο
Ο ΑΝΑΠΑΡΑΔΙΑΔΗΣ
Κυνηγημένος από την Εφορία δικηγόρος, βρίσκει καταφύγιο στο σπίτι μιας γεροντοκόρης. Ο αδελφός της –που είναι και ο χωροφύλακας που τον κυνηγά- τον υποχρεώνει να παντρευτεί την αδελφή του, για να του παραγράψει τους φόρους. Σάτιρα για τη βαριά φορολόγηση, στην Αθήνα στα τέλη του 1800.
Φωτο Ανυφαντάκη Εφορία Κισάμου 1968
Σταυριανάκης Ν- Κουφογιαννάκης Θ- Μανωλεδάκης Γ- Φουρναράκη Χρ- Καβρός Ευσ- Καβρού Ελ- Σκαράκης Ζ-Χοχλάκης Δ- Τζαβέλλας Καρανταγλής.

- Είντά 'παθες, την ηρώτησεν η Καλλιώ ταραχθείσα. Έπεσες ;
- Ο Πατούχας... ο Πατούχας ο αναθεματισμένος … εψέλισσε η κόρη, μη κατορθώνουσα από τους λυγμούς να τελειώση την φράσιν.
Και τα δάκρυά της επέτεινον το θέαμα της υγρασίας, ως δια να παραστήσουν τραγικώτερον το γεγονός.
- Είντα σούκαμ' ο Πατούχας;
- Μια πέτρα μου 'ριξε.. και μου 'σπασε το σταμνί στον ώμο μου, κατώρθωσεν επί τέλους να είπη η Μαργή.
- Μα πώς! εκουζουλάθηκε ; είπεν η Καλλιώ απορρούσα.
- Κατέω και 'γώ είντα του 'ρθε του Νεραϊδή ;

Ο Κονδυλάκης με ματιά εύθυμη, ψυχογραφική, ηθογραφική ζωντανεύει το ιστορικό και κοινωνικό περιβάλλον του χωριού, δίδοντας παράλληλα πλούσιο λαογραφικό υλικό μα και γλωσσικό, διότι, παρά την απλή καθαρεύουσα που χρησιμοποιεί, οι διάλογοι των ηρώων του είναι σε ζωντανά, γνήσια κρητικά. Το δε κωμικό στοιχείο είναι διάσπαρτο στο κείμενο.
Φωτογραφιες Ανυφαντάκη από την θεατρική παράσταση του 1974 στο 1ο Δημοτικό σχολείο

Πατούχας ο αξέχαστος Παπαδάκης Κωστής !!!

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2009/12/09/%ce%97_%ce%95%ce%a0%ce%99%ce%a3%ce%a4%ce%a1%ce%9f%ce%a6%ce%97 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ 2009-12-09T18:15:00-05:00 2009-12-09T18:15:00-05:00

Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή· ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός· κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.
Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή· κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι΄ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.
Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν: α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία· β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.

Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει· σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές· μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου.
Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και μας γκαρδιώνει· φυτά, ζώα, ανθρώπους· στον αγώνα; Και τα δυο αντίδρομα ρέματα είναι άγια.

Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ΄ όραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δυο τεράστιες τούτες άναρχες, ακατάλυτες Ορμές· και με τ΄ όραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και την πράξη.
Ασκητική

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2009/12/07/%ce%9b%ce%9f%ce%93%ce%99%ce%91_%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%a0%ce%9b%ce%a9%ce%a1%ce%97%ce%a3 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΛΩΡΗΣ 2009-12-07T13:39:00-05:00 2009-12-07T13:39:00-05:00

Ὁ πατέρας μου -μύρο τὸ κῦμα ποὺ τὸν τύλιξε- δὲν εἶχε σκοπὸ νὰ μὲ κάμει ναυτικό.
- Μακριά, ἔλεγε, μακριά, παιδί μου, ἀπὸ τ᾿ ἄτιμο στοιχειό! Δὲν ἔχει πίστη, δὲν ἔχει ἔλεος. Λάτρεψέ την ὅσο θές, δόξασέ την, ἐκείνη τὸ σκοπό της. Μὴν κοιτᾷς ποὺ χαμογελᾷ, ποὺ σοῦ τάζει θησαυρούς. Ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ σοῦ σκάψει τὸ λάκκο ἢ θὰ σὲ ρίξει πετσὶ καὶ κόκαλο, ἄχρηστο στὸν κόσμο.

Καὶ τὰ ἔλεγε αὐτὰ ἄνθρωπος, ποὺ ἔφαγε τὴ ζωή του στὸ καράβι, ποὺ ὁ πατέρας, ὁ πάππος, ὁ πρόπαππος, ὅλοι ὡς τὴ ρίζα τῆς γενιᾶς ξεψύχησαν στὸ παλαμάρι. Μὰ δὲν τὰ ἔλεγε μόνο αὐτός, ἀλλὰ κι ἄλλοι γέροντες τοῦ νησιοῦ, οἱ ἀπόμαχοι τῶν ἀρμένων τώρα, καὶ οἱ νεότεροι, ποὺ εἶχαν ἀκόμη τοὺς κάλους στὰ χέρια, ὅταν κάθιζαν στὸν καφενὲ νὰ ρουφήξουν τὸ ναργιλέ, κουνοῦσαν τὸ κεφάλι καὶ στενάζοντας ἔλεγαν:
- Ἡ θάλασσα δὲν ἔχει πιὰ ψωμί. Ἂς εἶχα ἕνα κλῆμα στὴ στεριὰ καὶ μαύρη πέτρα νὰ ρίξω πίσω μου.

Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς πολλοί τους ὄχι κλῆμα, ἀλλὰ νησὶ ὁλάκερο μποροῦσαν ν᾿ ἀποκτήσουν μὲ τὰ χρήματά τους. Μὰ ὅλα τὰ ἔριχναν στὴ θάλασσα. Παράβγαιναν ποιὸς νὰ χτίσει μεγαλύτερο καράβι, ποιὸς νὰ πρωτογίνει καπετάνιος. Κι ἐγώ, ποὺ ἄκουα συχνὰ τὰ λόγια τους καὶ τὰ ἔβλεπα τόσο ἀσύμφωνα μὲ τὰ ἔργα τους, δὲν μποροῦσα νὰ λύσω τὸ μυστήριο. Κάτι, ἔλεγα, θεϊκὸ ἐρχόταν κι ἔσερνε ὅλες ἐκεῖνες τὶς ψυχὲς καὶ τὶς γκρέμιζε ἄβουλες στὰ πέλαγα, ὅπως ὁ τρελοβοριᾶς τὰ στειρολίθαρα.

-Καρδιά, παιδιά μου, φώναξε, παιδιά μη φοβηθήτε,
ανδρεία ωσάν Έλληνες, ωσάν Γραικοί σταθήτε!
-Πάτε κι’ εσείς και’ η πίστη σας, μουρτάτες να χαθήτε,
εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θελ’ απεθάνω.
- Εμέν’ αν εσουβλίσετε, ένας Γραικός εχάθη,
ας είν’ καλά ο Οδυσσεύς κι’ ο καπιτάν Νικήτας,
αυτοί θα κάψουν την Τουρκιά κι’ όλο σας το Δοβλέτι.

Φέρνουν βαρέλια με νερό και ξύλα ζαλωμέναις,
νάχουν οι Έλληνες νερό, φωτιά να πυρωθούνε.
Σαν έφτασε, και οι Γραικοί επλάκωσαν το κάστρο,
τους Τούρκους έκλεισαν στενά, βαριά τους πολεμούσαν.
- Μετά χαράς σας, Έλληνες, κι’ εσείς καπεταναίοι,
ευθύς να προσκυνήσωμε στους Κολοκοτρωναίους.

- Τώρα να ιδήτε, φώναξε τότ’ ο Κολοκοτρώνης,
να ιδήτ’ ελληνικά σπαθιά και κλέφτικα τουφέκια,
πώς πολεμούν οι Έλληνες και πελεκούν τους Τούρκους!
Τρίτη, Τετράδη, θλιβερή, Πέφτη φαρμακωμένη,
Παρασκευή ξημέρωσε –ποτέ να μη ’χε φέξει–
έβαλαν οι Γραικοί βουλή το Κάστρο να πατήσουν.

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2009/12/02/%ce%95%ce%a1%ce%a9%ce%a4%ce%99%ce%9a%ce%9f%ce%a3_%ce%9b%ce%9f%ce%93%ce%9f%ce%a3 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ 2009-12-02T17:32:00-05:00 2009-12-02T17:32:00-05:00

Πού πήγε η μέρα η δίκοπη που είχε τα πάντα αλλάξει;
Δε θα βρεθεί ένας ποταμός να ‘ναι για μας πλωτός;
Δε θα βρεθεί ένας ουρανός τη δρόσο να σταλάξει
για την ψυχή που νάρκωσε κι ανάθρεψε ο λωτός;

Στην πέτρα της υπομονής προσμένουμε το θάμα
που ανοίγει τα επουράνια κι είν’ όλα βολετά
προσμένουμε τον άγγελο σαν το πανάρχαιο δράμα
την ώρα που του δειλινού χάνουνται τ’ ανοιχτά τριαντάφυλλα

Ρόδο άλικο του ανέμου και της μοίρας,
μόνο στη μνήμη απέμεινες, ένας βαρύς ρυθμός
ρόδο της νύχτας πέρασες, τρικύμισμα πορφύρας
τρίκυμισμα της θάλασσας… Ο κόσμος είναι απλός.

«Μαζεύω τα σύνεργά μου: όραση, ακοή, γέψη, όσφρηση, αφή, μυαλό, βράδιασε πια, τελεύει το μεροκάματο, γυρίζω σαν τον τυφλοπόντικα σπίτι μου, στο χώμα. 'Οχι γιατί κουράστηκα να δουλεύω, δεν κουράστηκα, μα ο ήλιος βασίλεψε.

Ο ήλιος βασίλεψε, θάμπωσαν τα βουνά, οι οροσειρές του μυαλού μου κρατούν ακόμα λίγο φως στην κορφή τους, μα η άγια νύχτα πλακώνει, ανεβαίνει από τη γης, κατεβαίνει από τον ουρανό, και το φως ορκίστηκε να μην παραδοθεί, μα το ξέρει, σωτηρία δεν υπάρχει, δεν θα παραδοθεί, μα θα σβήσει.

Ρίχνω στερνή ματιά γύρα μου, ποιον ν' αποχαιρετήσω; τι ν' αποχαιρετήσω; τα βουνά, τη θάλασσα, την καρπισμένη κληματαριά στο μπαλκόνι μου, την αρετή, την αμαρτία, το δροσερό νερό; Μάταια, μάταια, κατεβαίνουν όλα ετούτα μαζί μου στο χώμα.

ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

Του έρωτα και του καημού μένουνε τα τραγούδια,
για να κρατάνε συντροφιά στους ονειροδεμένους,
σε κείνους που δοθήκανε χωρίς να το σκεφτούνε,
κι όσοι δεν αγαπήσανε τους έχουν για χαμένους.

Το χρόνο που όλα τα σκορπά, η αγάπη τον νικάει,
την τραγουδάνε τα παιδιά, οι νέοι και οι γέροι.
Κι όσοι αγαπήσανε βαθιά, γυρνούν μες στους αιώνες
σαν άγγελοι του έρωτα, πιασμένοι χέρι-χέρι.

Απ' της αγάπης το βωμό όσοι έχουνε περάσει,
είναι τα μάτια τους υγρά και με σιωπές μιλάνε,
Απ' του φιλιού τον αγιασμό, όσοι έχουν δοκιμάσει,
σε μονοπάτια μυστικά μόνοι τους περπατάνε.
Γιάννης Νικολάου

Όλες οι βαριές δουλειές περνούσαν από τα χέρια τους. Ο αρχηγός τους, ο χαμάλμπασης, ασκούσε διοικητικά και δικαστικά καθήκοντα. Αυτός ήταν,επίσης, υπεύθυνος για την κατανομή της δουλειάς. Οι χαλικούτες ζούσαν στην περιοχή του Κουμ Καπί, σε άθλιες καλύβες και σκηνές. Οι γυναίκες, που διακρίνονταν από τις άλλες μουσουλμάνες επειδή δεν κάλυπταν το κεφάλι τους με μαντήλι, πουλούσαν στους δρόμους στραγάλια, χαλβά και χόρτα.

Βογγούσε το ανθρωπομάνι στις άκριες του σκαλωτού δρόμου που οδηγούσε προς τα Τελάλικα, καθώς οι γηγενείς με το βαρύ διακαμό, αντάλασσαν παράδες, εμπορεύματα και ψυχές, φερμένες από τις βόρρειες ακτές της Αφρικής. Κάθε τόσο κάποιος σκεδιασμένος γέροντας, αποκαμωμένος από το φόρτο των χρόνων δρασκέλιζε απορρημένος την πολύψυχη αγορά, με τα μπαχάρια και τα λογής
εμπορεύματα, στοιβασμένα καταγής, ανάμεσα στα ορθάνοιχτα πορτόφυλλα.

Στους ακάθαρτους δρόμους του Κουμ Καπί ζητιάνευαν ανθρωπιά οι χαλικούτηδες της λύπης, σαν όλους τους κατατρεγμένους που κοσμούν τον υδρόγειο καμβά. Αναθίβαζαν τις φλογισμένες μνήμες της πατρογονικής τους γης και κάθε που ο βραδυνός ήλιος στελιωνόταν ολόλαμπρος στο συνηθισμένο μετερίζι του,
ακούγονταν οι αδύναμες φωνές τους να τραγουδούν για της Ναυκράτης τις εύφορες κοιλάδεςκαι λίμναζε η θλίψη στα βελουδωτά μάτια.

Περισσότερες φωτογραφίες στο [sadentrepese.blogspot.com]

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2009/11/24/%ce%a7%ce%91%ce%9d%ce%99%ce%91 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΧΑΝΙΑ 2009-11-24T13:16:00-05:00 2009-11-24T13:16:00-05:00

Η αρχαία Κυδωνία, όπως κάποτε ήταν το όνομα των Χανίων, ήταν μία από τις επιφανέστερες πόλεις της Μινωικής Κρήτης. Έχουν ανασκαφεί Μινωικά σπίτια από το κέντρο της πόλης, μαζί με σκαμμένους στο βράχο ταφικούς θαλάμους, όπως επίσης και μία Μινωική βίλα διακοσμημένη με τοιχογραφίες. Η Νέα Πόλη χτίστηκε από το 1252 και μετά, με απόφαση των Ενετών, πάνω στα ερείπια της Μινωικής Κυδωνίας, και ονομάστηκε «La Canea».

Στο σημείο της αρχαίας ακρόπολης χτίσανε το φρούριο «Καστέλι», που προστάτευε τα σπίτια της Ενετικής αριστοκρατίας. Επιπλέον, ένα ακόμα τείχος περιτριγύριζε το Καστέλι. Στο τέλος του 15ου αιώνα, κάτω από την απειλή πειρατικών επιδρομών από τον Μπαρμπαρόσα, κτίστηκε άλλο ένα τείχος που περιτριγύριζε όλη την πόλη, με εξωτερική τάφρο πλάτους 45 μέτρων και βάθους 9 μέτρων.

Παρόλα τα προστατευτικά μέτρα, η πόλη, σε λιγότερο από 60 χρόνια από την ολοκλήρωση των οχυρωματικών έργων, έπεφτε στα χέρια των Οθωμανών, στην κυριαρχία των οποίων έμεινε μέχρι το 1913, που η Ελληνική σημαία σηκώθηκε στο φρούριο του Φιρκά και η Κρήτη ενώθηκε επίσημα με την Ελλάδα.

Η επί τόσους αιώνες ξένη κυριαρχία μπορεί να μην είχε μεγάλη επίδραση στο φρόνημα των Κρητικών, άφησε όμως πολλά σημάδια στην πόλη που συμβάλλουν στη μοναδική της ομορφιά και στην γοητεία της

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2009/11/22/%ce%97_%ce%a6%ce%a9%ce%a4%ce%9f%ce%93%ce%a1%ce%91%ce%a6%ce%99%ce%91 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ 2009-11-22T20:17:00-05:00 2009-11-22T20:17:00-05:00

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
"Πώς να κλείσεις μια τέτοια ζωή μέσα σ' ένα κομμάτι χαρτί;
Κι όμως τούτη η φωτογραφία η κιτρινισμένη
χωρίς χαμόγελα, χωρίς στολίδια και ωραία ρούχα
του θύμισε την φλόγα που έκαιγε,
που σώθηκε και πάει.
Πού χάθηκε η ζωή; που την πήρε λάθος;"

Πάνω αριστερά ο γέρο Τσέγκας
ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
Τις περισσότερες φορές οι φωτογραφίες λειτουργούν ως παγίδες
όπου συλλαμβάνεται η μνήμη και ενεργοποιείται ο φόβος του θανάτου.

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2009/11/20/%ce%9f_%ce%9d%ce%91%ce%a5%ce%a4%ce%97%ce%a3 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: Ο ΝΑΥΤΗΣ 2009-11-20T07:36:00-05:00 2009-11-20T07:36:00-05:00

Ο Κώστας Παπαδάκης (Ναύτης) γεννήθηκε στο Καστέλλι Κισσάμου το 1920. Ήταν γιoς του παλιού μεγάλου βιολάτορα Βασίλη Παπαδάκη ή Κοπανίδη. Εκτός όμως από μοναδικός δεξιοτέχνης και συνθέτης, ο Κώστας Παπαδάκης ήταν και άριστος γνώστης της παράδοσης.

Πολλοί οι αγώνες του για την μετάδοση και διάσωση της γνήσιας κρητικής μουσικής, οι εμφανίσεις του στο εξωτερικό πολλές (Φλωρεντία, Μιλάνο, Αυστραλία, Αμερική, Γαλλία κλπ) και βέβαια η επισφράγιση μιας πολύχρονης έρευνας με το βιβλίο "Κρητική Λύρα, ένας μύθος" του 1989. Ο Κώστας Παπαδάκης είχε παίξει μεγάλο ρόλο στην εκμάθηση του βιολιού, καθώς είναι πολλοί οι μαθητές του που συνεχίζουν την μακραίωνη παράδοση του τόπου μας. Μέχρι και το θάνατο του, ο Κώστας Παπαδάκης συνέχιζε να παλεύει για την διάσωση των γνήσιων μορφών της μουσικής μας. Με το παίξιμο του που σπανίζει στις μέρες μας , αλλά και με την πολύχρονη προσφορά του στα μουσικά δρώμενα της Κρήτης, σίγουρα κατέχει μια από τις πρώτες θέσεις στο πάνθεον των μεγάλων μουσικών που σημάδεψαν την πορεία και την εξέλιξη της γνήσιας παραδοσιακής μουσικής. Αυτός λοιπόν είναι ο Κώστας Παπαδάκης "Ναύτης".

Ο δεξιοτέχνης, ο συνθέτης, ο διασκεδαστής, ο συγγραφέας, μα πάνω απ' όλα μια ατόφια κρητική παρουσία. "Έφυγε" σε ηλικία 83 ετών...
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ 1,2 ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ 3 ο πατέρας του Ναύτη Βασίλης Παπαδάκης ή Κοπανίδης
Κείμενο Χατζίκος

Ποιος ασίκη σαν και εσένα να χορεύεις στο τσαρσί, αμάν αμάν
να χορεύεις στο τσαρσί
το ρολόι μες στη τσέπη, το γαρίφαλο στ' αφτί, αμάν αμάν
το γαρίφαλο στ' αφτί

Από τα γλυκά σου μάτια, θα σου πάρω δυο φιλιά, αμάν αμάν
θα σου πάρω δυο φιλιά
Και αν μας δούνε οι γειτόνοι, πες πως είμαστε γενιά, αμάν αμάν
πες πως είμαστε γενιά

Τσαρσί στην τουρκική γλώσσα σημαίνει "αγορά". Το όνομα μάλλον οφείλεται στο γεγονός ότι η όλη η γύρω περιοχή καλύπτεται από μαγαζιά, όλων των ειδών κι εκεί γινόταν κάθε Παρασκευή το παζάρι.
ΦΩΤΟ 1η Μαρεντάκης, 2η Βογιατζάκης , 3η Κουτσουρέλης

Τα 'φτιαξε ο Μηνάς με την Ανέτα
Που τα 'χε με το Δήμο τον τρελό
Χώρισε ο Χρηστάκης με την Τέτα
Και τα 'φτιαξε ξανά με την Ζωζώ
Και τα' φτιαξε η Μάρι με τον Άρη και τον Χάρη
Που τα είχε με την Ρένα και μετά με την Νανά
Κι ο Μιχάλης με την Άννυ που τα είχε με το Γιάννη
Μπερδεύτηκαν και τα φτιάξανε ξανά
Τα 'φτιαξε η Μαίρη ξαφνικά με το Λευτέρη
Που γουστάριζε την Νένα πριν γνωρίσει τη Γωγώ
Που τα είχε με τον Άρη πριν τα φτιάξει με την Μάρη
Και που κάποτε τη γούσταρα κι εγώ

Χώρισε ο Θωμάς με την Βαρβάρα
Και ο Νίκος ο ψηλός με τη Φανή
Τα 'φτιαξε ο Κωστάκης με τη Μάρα
Και γνώρισε ο Δημήτρης τη Βιβή
Και τα 'φτιαξε η Αίμη με το φίλο του Αρτέμη
Και τον πήρε από τη Μάνια που κολλούσε στον Τοτό
Που φλερτάριζε τη Βάσω που τα είχε με τον Τάσο
Πριν τον κάνει με την Ράνια τσακωτό
Χώθηκε η Τασία στον Νικήτα και τη Σία
Που γουστάριζε τον Στάθη που αγαπούσε τη Γωγώ
Που τα είχε με τον Άρη πριν τα φτιάξει με τη Μάρη
Και που κάποτε τη γούσταρα κι εγώ

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2009/11/14/%ce%a0%ce%91%ce%9b%ce%99%ce%91..%ce%a4%ce%9f%ce%a4%ce%95 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΠΑΛΙΑ..ΤΟΤΕ 2009-11-14T07:43:00-05:00 2009-11-14T07:43:00-05:00

Καμιά φορά όταν σκαλίζεις κανένα συρτάρι από τα πολύ ακατάστατα έρχεσαι προ εκπλήξεων. Έχω ένα τέτοιο συρτάρι στο σπίτι μου το οποίο το λέω το "συρτάρι των αναμνήσεων". Ξέρω ότι αυτό ακούγεται αθεράπευτα ρομαντικό αλλά η ουσία του πράγματος είναι ότι εκεί μέσα "πετάω" πράγματα που ούτε θέλω ολοκληρωτικά να τα ξεφορτωθώ, αλλά ούτε και να πιάνουν άσκοπα χώρο στο σπίτι.

Παλιές φωτογραφίες, συλλεκτικές κάρτες με τους ήρωες της Marvel Comics, κάτι αναμνηστικά από διάφορες αθλητικές και μη εκδηλώσεις του παρελθόντος βρίσκονται καταχωνιασμένα εκεί μέσα. Μια άπο αυτές τις μέρες άνοιξα το εν λόγω συρτάρι ψάχνοντας ένα έγγραφο που είχα φάει τον κόσμο να βρω. Ψαχουλεύοντας με μανία τον πάτο του συρταριού έπιασα ένα λεπτό πάκο χαρτιά, αποτελούμενο κυρίως από σελίδες τετραδίων (σ.σ. των κλασσικών μαθητικών μπλε). Μιας και ο γραπτός λόγος πάντα με ελκύει, παράτησα αυτό που έκανα και άρχισα να χαζεύω τα χαρτιά, περίεργος για το περιεχόμενό τους.......
by Πίκος Απίκος

Κάποιος παπάς σε ένα χωριουδάκι της Κεφαλλονιάς, αγράμματος, πήγε να λειτουργήσει σε ένα άλλο χωριό, γιατί ο παπάς του χωριού εκεί είχε αρρωστήσει για πολύ καιρό. Ο παπάς όμως στο δικό του Ευαγγέλιο, μιας και ήταν αγράμματος, είχε βάλει δικά του σημαδάκια, έτσι κατάφερνε κάθε φορά να λέει αυτό που έπρεπε.
Εδώ όμως, στο ξένο Ευαγγέλιο, δεν υπήρχαν τα σημάδια, γιατί ο παπάς αυτού του χωριού δεν τα είχε ανάγκη μιας και ήταν μορφωμένος...

Άρχισε λοιπόν, ο καλός μας ο παπάς,να λέει το Ευαγγέλιο που λέγεται την Κυριακή του Ασώτου. Τότε κάποιος από το εκκλησίασμα,του φώναξε:
-''Τι μας ψέλνεις εκεί βρε παπά..? Αυτό δεν είναι το σημερινό Ευαγγέλιο...!''
-''Εμ, τη να κάνω...''...''Αυτό είναι αλλουνού παπά Ευαγγέλιο!''

Έχετε παρατηρήσει ότι οι άνθρωποι φλερτάρουν ολοένα και λιγότερο; Ή ότι το περίφημο καμάκι δεν πετυχαίνει πάντα επειδή πολύ απλά οι περισσότεροι λένε ατάκες με εντελώς αποτυχημένο τρόπο ή χωρίς καμία μα καμία έμπνευση;
Οι γυναίκες εξακολουθούν να περιμένουν τον άντρα να τις πλησιάσει, και ότι και αν λένε και όσα κι αν κάνουν τα παραδοσιακά στερεότυπα δεν πέφτουν έτσι εύκολα. Μπορεί να δείτε γυναίκες να διακηρύσσουν ότι μπορούν και πρέπει και εκείνες να φλερτάρουν, αλλά επί της ουσίας, οι περισσότερες από αυτές εξακολουθούν να θεωρούν τον άντρα «κυνηγό». Το καμάκι όμως είναι τέχνη και αν δεν την κατέχεις άστη γιατί μπορεί να συμβούν και ατυχήματα – βλέπε χυλόπιτες.

Κάτι πρέπει να έπαθαν τα μάτια μου γιατί δεν μπορώ να τα πάρω από πάνω σου !
Είμαι καινούργιος στην πόλη, μπορείς να μου δώσεις οδηγίες για να βρω το σπίτι σου;
Μου φαίνεσαι γνωστή, εσύ δεν είσαι το κορίτσι στα όνειρά μου;
Μήπως έχεις τηλεκάρτα; Θέλω να πάρω την μητέρα μου και να τις πω ότι μόλις τώρα βρήκα την γυναίκα των ονείρων μου!
Μήπως θα μπορούσες να μου δείξεiς τον δρόμο για την καρδιά σου;

Από αριστερά: Παπαδημητράκης Μιχάλης, Παπαδάκης Κ.(Καφέ), Πατεράκης Μύρων, Παπαδάκης Κωστής (ο πατέρας μου), Ροκάκης Γιώργος, Πατεράκης Γιάννης με τα δολώματα. Στο βάθος ο αείμνηστος τελώνης, Κουκλάκης Πέτρος.

Μου 'λεγε ο πατέρας μου......Τα κυδώνια και οι γυαλιστερές είναι δολώματα που ψαρεύουν ζωντανά. Αρα θα πρέπει με το που τα βγάλουμε να τα ψαρέψουμε την ίδια ή την επόμενη μέρα. Αν δεν τα ψαρέψουμε την ίδια στιγμή τα τοποθετούμε στη συντήρηση του ψυγείου μας ή τα κρεμάμε, αφού πρώτα τα τοποθετήσουμε σε ένα διχτάκι στο θαλασσινό νερό. Αν πάλι για οποιοδήποτε λόγο δε μπορούμε να τα δολώσουμε ζωντανά, αν θέλουμε να τα καταψύξουμε θα πρέπει να αφαιρέσουμε από το όστρακο, να το κόψουμε σε μικρά κομματάκια ανάλογα με τα αγκίστρια που σκεπτόμαστε να τα δολώσουμε και αφού τα στραγγίξουμε και τα αλατίσουμε σε εφημερίδα, τα τοποθετούμε σε ένα μικρό ταπεράκι και τα βάζουμε στην κατάψυξη. Βέβαια αυτή η διαδικασία γίνεται όταν τα δολώματα είναι ζωντανά. Αν ψοφήσουν τότε παύουν να μας απασχολούν αλιευτικά. Για να ανοίξουμε τα όστρακα και να πάρουμε το δολώσιμο μέρος θα χρησιμοποιήσουμε ένα ίσιο μαχαίρι χωρίς δόντια, το οποίο και δε λυγίζει. Αφού ανοίξουμε το κέλυφος στα δύο παίρνουμε από το εσωτερικό του το κόκκινο μέρος, όπου είναι και το καλό δόλωμα. Βέβαια και το υπόλοιπο μέρος του όστρακου δολώνεται εξίσου καλά, μόνο που δε βαστά τόσο στο αγκίστρι όσο στο κόκκινο.

Κόβουμε το δόλωμα σε μικρά και μακρόστενα κομμάτι στο μέγεθος των αγκιστριών μας και δολώνουμε με αυτό τα αγκίστρια μας, όπως ακριβώς το καλαμαράκι και τη σουπιά . Το κάθε όστρακο βγάζει από 4 έως 10 δολώματα για μικρά αγκίστρια. Τα ψάρια τώρα που προτιμούν τα δολώματα αυτά, είναι σχεδόν όλα. Η μουρμούρα, η τσιπούρα, ο σαργός, ο κακαρέλος, το σκαθάρι, το μελάνούρι, ο σπάρος, είναι τα πιο συνηθισμένα. Βέβαια δεν ξεχνάμε τις πέρκες, τους χάνους, τους γύλους, ψάρια τα οποία δεν κάνουν και ιδιαίτερες διακρίσεις σε δολώματα. Αλλά και τα λυθρίνια και τα φαγγρόπουλα δε λένε όχι σε ένα καλοδολωμένο αγκίστρι με κυδώνι ή γυαλιστερή. Τα εργαλεία στα οποία χρησιμοποιούμε τα συγκεκριμένα δολώματα είναι όλα αυτά που έχουν ψιλά αγκίστρια. Τα πεταχτάρια, οι καθετές έχουν τον κύριο λόγο και στη συνέχεια τα ψιλά παραγάδια με προτίμηση τα παραγάδια που καλάρονται στην άμμο.

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2009/11/09/%ce%91%ce%a1%ce%9a%ce%91%ce%94%ce%99 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΑΡΚΑΔΙ 2009-11-09T13:49:00-05:00 2009-11-09T13:49:00-05:00

Βυζαντινό μοναστήρι (22 χλμ ΝΑ από το Ρέθυμνο), από τα σημαντικότερα κέντρα της κρητικής αντίστασης στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Είναι χτισμένο στην άκρη εύφορου υψιπέδου, με ανοιχτό τον ορίζοντα προς τα γύρω υψώματα και τη θάλασσα. Το αρχικό φρουριακό συγκρότημα του μοναστηριού χτίστηκε πριν από το 14ο αιώνα, κατά πάσα πιθανότητα από κάποιο μοναχό Αρκάδιο, από τον οποίο πήρε και τ’ όνομά του. Στο ΒΔ μέρος του περιβόλου υπάρχουν ερείπια της πρώτης μονής. Η εκκλησία -στη μέση του φρουριακού περιβόλου- χτίστηκε το 1587. Πρόκειται για δίκλιτο ναό, ανάμεικτου αρχιτεκτονικού διακόσμου με μεγαλοπρεπή πρόσοψη σε στιλ μπαρόκ (σώζεται μέχρι σήμερα). Στην περίοδο της ακμής του το μοναστήρι διέθετε πλούσια βιβλιοθήκη στην οποία γινόταν συστηματική αντιγραφή των αρχαίων ελληνικών χειρογράφων. Το μοναστήρι και κατά μέγα μέρος η βιβλιοθήκη, καταστράφηκαν το 1645 από τους Τούρκους. Ξαναχτίστηκε στη συνέχεια -οι Τούρκοι του παραχώρησαν ορισμένα προνόμια- και παρά τη βαριά φορολογία, κατόρθωσε να ευημερήσει. Το 1700 -σύμφωνα με την αναφορά του φυσιοδίφη περιηγητή Πιτόν ντε Τούρνιφορ- η μονή είχε 300 μοναχούς. Είχε δε 200 πιθάρια γεμάτα κρασί. Με την πάροδο του χρόνου και όσο φούντωνε η αντίσταση κατά των Τούρκων, το μοναστήρι έγινε καταφύγιο των επαναστατών, αντιστασιακό κέντρο, αποθήκη τροφίμων και πολεμοφοδίων και φυσικά στόχος των Τούρκων. Η θέση του εξάλλου ήταν στρατηγική. Έτσι στην επανάσταση του 1866 διαμείφθηκαν εδώ σφοδρές μάχες ανάμεσα στους αγωνιστές (επαναστάτες πολεμιστές, χωρικούς, καλόγερους και γυναικόπαιδα), που είχαν κλειστεί στη μονή, και τον τούρκικο στρατό του Μουσταφά πασά από 15.000 άντρες. Παρά τις ηρωικές προσπάθειες των αγωνιστών, το μοναστήρι κυριεύτηκε ύστερα από πολιορκία δυο ημερών.

Γνωρίζοντας το τι θα ακολουθούσε οι πολιορκημένοι δεν άργησαν να αποφασίσουν. Θάφτηκαν κάτω από τα ερείπια-μαζί με πολλούς πολιορκητές- όταν με εισήγηση του ηγούμενου Γαβριήλ ανατινάχθηκε η πυριτιδαποθήκη της μονής. Το Αρκάδι υψώθηκε έκτοτε σε σύμβολο του αγώνα για την ελευθερία. Τα περισσότερη κτίρια του μοναστηριού χρονολογούνται από το 18ο αιώνα. Πολλά -όπως η πυριτιδαποθήκη- αναστηλώθηκαν μετά το 1866.

Φωτο1 Λουσακιανοί Κουρτάκηδες στα Πατεριανά!
Συρτός ή Χανιώτικος άρχισε να κάνει την εμφάνιση του μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453). Στη Κίσσαμο πραγματοποιείται πολύ αργότερα από την άλωση της Κωνσταντινούπολης, ένα κρητικό γλέντι με βιολάτορα τον κισσαμίτη Στέφανο Τραινταφυλλάκη ή Κιώρο μετά από παραγγελιά κάποιων οπλαρχηγών, ο Κιώρος με το βιολί του έπαιξε κάποιες νέες μελωδίες. Οι καπετάνιοι πιάνοντας το χορό, φαίνεται πως χόρεψαν το τελετουργικό κυκλικό χορό της Κρήτης, πάνω σε αυτές τις μελωδίες του βιολάτορα Κιώρου. Ο τελετουργικός χορός συρτός ή χανιώτικος άρχισε να κάνει την εμφάνιση του στην υπόλοιπη Κρήτη κατά την δεκαετία του '20 με κάποιες παραλλαγές στα βήματα, στο ύφος και στο στυλ. Αλλιώς χορεύουν το συρτό στη Κίσσαμο, στο Ρέθυμνο, στο Ηράκλειο, στη Σητεία. Ονομάζεται Συρτός γιατί τα βήματα είναι σεμνά, συρτά στο έδαφος και Χανιώτικος γιατί πρωτοχορεύτηκε στα Χανιά.

Φώτο 2 Ο Αξέχαστος Μαργαριτάκης Θεόφιλος.
Ο Συρτός έχει δώδεκα βήματα, εφτά μπροστά και πέντε πίσω. Χορεύεται κυκλικά, με τα χέρια πιασμένα σε σχήμα λαβής ευθεία με τους ώμους. Στη Κρήτη - παλιότερα και τώρα - πάντα ξεκινούν να χορεύουν ανά οικογένεια ή ανά παρέα. Πάντα το χορό τον ξεκινούσε άντρας, ο άρχοντας του σπιτιού, μετά έπιανε η υπόλοιπη οικογένεια και στο τέλος (κουντούρα) ήταν πάλι άντρας. Ο μπροστινός έχει την ελευθερία κίνησης και τη δυνατότητα να αυτοσχεδιάζει κάνοντας κάποιες παραλλαγές στα βασικά βήματα του χορού βρίσκοντας σε συνεχή επαφή με τη γη, έχει την δυνατότητα του αυθορμητισμού κάνοντας στροφές και τσακίσματα, ενώ τα ταλίμια περιορίζονται στο ελάχιστο. Στη συνέχεια ο πρωτοχορευτής (μπροστινός) καλούσε με μαντήλι την αρχόντισσα του σπιτιού. Η γυναίκα στο χανιώτικο συρτό κάνει την εμφάνιση της δυναμική πιάνοντας συχνά μπροστά. Την διακρίνει η σεμνότητα, η μεγαλοπρέπεια και δίνει το βάρος στη χορευτική της έκφραση.

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2009/11/05/%ce%95%ce%a1%ce%a9%ce%a4%ce%99%ce%9a%ce%91_%ce%9f%ce%9d%ce%95%ce%99%ce%a1%ce%91 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΕΡΩΤΙΚΑ ΟΝΕΙΡΑ 2009-11-05T22:38:00-05:00 2009-11-05T22:38:00-05:00

.... Κι εγώ ο φτωχός εστέναξα κι εδάκρυσεν το φως μου
ακόντα τέτοιο ρώτημα παράξενον ομπρός μου-
φιλώντα τα ματάκια της και τα 'μνοστά της χείλη
επέφτασιν τα δάκρυα μου στ' ωριόν της το τραχήλι.
Γλυκιά, με παραπόνεση, πολλά της απεκρίθη:
Τι έν' το παράξενον αυτό στο νου σου οπογεννήθη,
ω σπλαχνικό μου σκάνδαλο, γλυκό και πειρασμέ μου,
ίντα δηγάσαι, τι έν' το λες στες αναγάλλιασές μου;

Ρωτάς με αν έν' και σ' αγαπώ με δίχως δολοσύνη;

Άλλην ουκ έχω παρά σεν. Τις να το ξεδιαλύνη
και τέτοιον πράγμα με λαλείς; Άδικον μέγαν έχεις
και θες να δείχνης άγνωρη σ' εκείνο το κατέχεις.
Τόσος καιρός δεν σ' έσωσεν ουδέ τα τόσα πάθη,
ο νους σου την αγάπη μου ακόμη να τη μάθη;
Δε με θωρείς, δεν τ' άκουσες με την εμπιστοσύνη
το πώς τον πόθο σου βαστώ μ' όλην την δικιοσύνη;

Αλίμονον, Αθούσα μου, σφάζεις με να σ' ακούγω
και από την κάψα βλέπεις με εμέν κι εσέ να λούγω......
ΜΑΡΙΝΟΥ ΦΑΛΙΕΡΟΥ

Το κρητικό μαχαίρι είναι το μοναδικό κατεξοχήν ελληνικό όπλο. Αχώριστος σύντροφος των αστράτευτων πολεμιστών, πολύτιμο δώρο από φίλο σε φίλο, αλλά και εθιμοτυπικό δώρο των ελληνικών κυβερνήσεων σε ξένους ηγέτες. Είναι αυθεντικό δείγμα του λαϊκού υλικού πολιτισμού, αλλά και μοναδική έκφραση των δοξασιών και πεποιθήσεων μιας ολόκληρης εποχής. Τα πιο περίτεχνα ασημένια δείγματά του αποτελούν διαχρονικά έργα τέχνης και είναι περιζήτητα από συλλέκτες σε όλο τον κόσμο.
Παρ όλα αυτά, οι διάφοροι τύποι του, η ιστορία και εξέλιξή του, οι συμβολισμοί και οι τεχνίτες που το έκαναν διάσημο παραμένουν άγνωστοι. Τα μαχαίρια που βρίσκει κάποιος να αγοράσει στα τουριστικά μαγαζιά έχουν λάμες χοντροκομμένες και άτεχνες, ή πολύ λεπτές και ψεύτικες, θήκες πλαστικές ή από διαφανές πλέξι-γκλας, λαβές βιαστικά και αταίριαστα προσαρμοσμένες πάνω στο μαχαίρι. Πλαστικές λαβές, στα φθηνότερα, κοκάλινες ή ξύλινες στα λίγο καλύτερα.

Απλοποιημένο σχήμα και κατασκευή και λάμες από λεπτό κομμάτι ανοξείδωτης λαμαρίνας κομμένο στο σχήμα του μαχαιριού. Διάφορα κιτς ενθέματα «μινωικής» κυρίως έμπνευσης, συμπληρώνουν το ακαλαίσθητο αποτέλεσμα. Τα καλύτερα έχουν πιο γερή λάμα, πάντα όμως χοντροκομμένη και ανοξείδωτη, που δεν μπορεί να τροχιστεί, έχει όμως χαραγμένη την απαραίτητη μαντινάδα. Τα τελευταία όμως χρόνια το κρητικό μαχαίρι δείχνει να ξαναγεννιέται. Έπειτα από πολλά χρόνια, ξαναφτιάχνονται χειροποίητα μαχαίρια με αυθεντικές λάμες εφάμιλλα των παλιών…

Η ανδρική παραδοσιακή φορεσιά με τη βράκα, το γελέκι, το «μεϊτάνι» και τα «στιβάνια» κάνει την εμφάνισή της στις αρχές του 16ου αιώνα. Η προέλευση της βράκας απασχόλησε πολλούς. Η άποψη ότι η βράκα ήταν άγνωστη στην Κρήτη πριν από την τουρκική κατάκτησή της δεν είναι εξακριβωμένη. Το πιο πιθανό είναι να παρέλαβαν οι Κρητικοί μια μορφή βράκας από τους πειρατές της Αλγερίας ή της Τύνιδας, καθώς είχαν έλθει σε κάποια σχέση. Και αυτοί όμως την είχαν πάρει από τους Καβίλους της ορεινής περιοχής Τζουρτζούρα της Αλγερίας, και συγκεκριμένα από την φυλή των Ζουάβα, η οποία αποτελεί κλάδο της μεγάλης Βερβερικής φυλής, η οποία παραδοσιακά προμήθευε πολεμιστές στο Αλγέρι και στην Τύνιδα. Αξιοπρόσεκτη είναι η καταπληκτική ομοιότητα της παραδοσιακής ανδρικής κρητικής φορεσιάς με την παραδοσιακή φορεσιά των ανδρών της φυλής των Ζουάβα

Η είσοδος της βράκας στην Κρήτη έφερε μια αλλαγή στο φόρεμα της Κρητικοπούλας, το τελευταίο τέταρτο του 16ου αιώνα, προς το ανδρικότερο. Έτσι, οι νέες κοπέλες πήραν από τα ρούχα των ανδρών το «μεϊτάνι», που τότε το έλεγαν «ζιπόνι». Παράλληλα , αυτήν την εποχή παρουσιάζεται και το αχειρίδωτο (χωρίς μανίκια) περιστήθιο, που ονομάζεται «κορπέτο». Λίγο μετά, στα τέλη του 16ου αιώνα, στις ανατολικές επαρχίες εμφανίζεται η «σαλταμάργκα», μια ευρύχωρη αχειρίδωτη ζακέτα, τελείως ανοιχτή μπροστά, μακριά , που φθάνει μέχρι τους γοφούς. Όταν αργότερα η «σαλταμάργκα» έκλεισε πάνω στο στομάχι με πόρπη , που την έκανε να μοιάζει με ένα μακρύ «κορπέτο», ονομάστηκε «φέρμελη». Να σημειωθεί ότι, το «ζιπόνι» με τα χρόνια το είπαν και «κοντόχι». Στα Ανώγεια το λένε και «μπόλκα», ενώ στη κεντρική και ανατολική Κρήτη ονομάζεται αλλού «μπαχριέ», αλλού «σάκο». Από τη στιγμή που το «ζιπόνι» άρχισε να κεντιέται με χρυσοκλωστές και να γεμίζει από χρυσά κεντήματα το είπαν «χρυσοζίπονο».

Tου Ιωάννη Τσουχλαράκη

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2009/11/01/%ce%91%ce%9d....... Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΑΝ....... 2009-11-01T16:34:00-05:00 2009-11-01T16:34:00-05:00

Αν μπορείς να κρατιέσαι νηφάλιος, σαν γύρω σου οι πάντες τα΄χουν χαμένα και φταίχτη σε κράζουν προς τούτο...
Αν μπορείς να πιστεύεις σε σένα, σαν όλοι για σε δυσπιστούνε, μα και ν’ανέχεσαι συ ν' αμφιβάλλουν για σένα...
Αν μπορείς να προσμένεις, χωρίς ν’αποκάμεις ποτέ καρτερώντας, σαν σε μπλέξουν ψεύτες και συ με το ψέμα δεν μπλέξεις...
Αν μισημένος κρατάς την ψυχή σου κλεισμένη στο μίσος, μα και δίχως να δείχνεις ποτέ περισσή καλωσύνη... κι’ουδέ πάρα πολύ συνετός να μην είσαι στα λόγια...

Αν μπορείς να ονειρεύεσαι δίχως ωστόσο να γίνεις των ονείρων σου σκλάβος...
Αν μπορείς να υποστείς μιαν αλήθεια που λες να την βλέπεις διεστραμένη απο αχρείους
να γίνεται φάκα για βλάκες...
Κι αν της ζωής σου το έργο μπορείς να το βλέπεις συντρίμμια και να σκύβεις ξανά να το χτίζεις με φθαρμένα εργαλεία...
Αν μπορείς ν’ανταμώνεις τον θρίαμβο είτε την ήττα και να φέρεσαι πάντα σους δυό κατέργαρους αυτούς όλο ίδια...

Αν μπορείς ν’ αναγκάσεις τα νεύρα, τους μυς, την καρδιά σου, να δουλεύουν ακόμα για σε κι αφού σπάσουν κι αφού παραλύσουν, κι έτσι μπορείς ν’ αντέχεις ακόμα σαν μέσα σου δεν υπάρχει τίποτε 'ξον απ’ τη θέληση που τους προστάζει : Βαστάτε!!
Αν με τα πλήθη μιλώντας φυλάξεις την πάσα αρετή σου...
Αν με ρηγάδες παρέα δεν χάσεις το νου σου... Κι Αν ούτε εχθρός μα ούτε φίλος να σε πονέσουν μπορούνε... Αν λογαριάζεις τους πάντες μα και κανέναν περίσσια... Κι Αν μπορείς να διατρέχεις στο κάθε λεπτό, που ποτέ δεν σχωρνάει, όλο το δρόμο που πρέπει να γίνει στα εξήντα του μέρη…

Τότε δικιά σου θε να’ναι όλη η γης... κι ότι μέσα της κρύβει..
Και τρανότερο…

Τότε θε να’σαι ένας άντρας… παιδί μου !
Rudyard Kipling

Από το αγαπημένο μου μπλοκ DREAMER ANGEL

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2009/10/30/%ce%9a%ce%99%ce%a3%ce%91%ce%9c%ce%9f%ce%a3__%ce%a0%ce%9f%ce%9b%ce%97 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: ΚΙΣΑΜΟΣ ΠΟΛΗ 2009-10-30T17:43:00-04:00 2009-10-30T17:43:00-04:00

Η λέξη «Κίσαμος» είναι ενδεχομένως σύνθετη, ίσως όμως και απλή. Είτε στη μία όμως περίπτωση είτε στην άλλη το πρώτο της τμήμα (περίπου οι δυο πρώτες συλλαβές) σχετίζονται ετυμολογικά και εννοιολογικά με το ρήμα της αρχαίας ελληνικής «κυνώ», που είχε τη σημασία φιλώ, ασπάζομαι. Τούτο βέβαια σημαίνει (χωρίς και να ορίζεται στο δημοσίευμα) ότι η σωστή γραφή είναι «Κύσαμος». Στην περίπτωση που η λέξη είναι σύνθετη, δεύτερο συνθετικό είναι η «άμμος», επομένως ξαναδιορθώνουμε και γράφουμε «Κύσαμμος». Όπως κι αν έχουν πάντως τα πράγματα, η σημασία του τοπωνυμίου έχει να κάμει με την εικόνα της περιοχής, δηλώνει δηλαδή τόπο όμορφο, «προσφιλή», «αξιαγάπητο», τον οποίο «κύσει» (sic!) «η ψάμμος – άμμος».
Για να στηριχθούν οι ισχυρισμοί που οδηγούν στη λύση του μυστηρίου, επιστρατεύονται ανυπόστατα «δεδομένα», όπως το ότι από την ίδια ρίζα του ρήματος «κυνώ» προέρχεται και η λέξη «κισσός», επειδή «κύσει» ( sic!) «(φιλά) το δένδρο ή βράχο, τυλιγμένος σ’ αυτό καθώς αναρριχάται», το ότι υπάρχουν «δανεισμοί θεμάτων των ρημάτων», στη συγκεκριμένη δε περίπτωση το θέμα που προσφέρεται για «δανεισμό» είναι το [κυσ-] από τον αόριστο «έκυσα», έχει όμως υποστεί αλλοίωση (!) και γι’ αυτό εμφανίζεται με τη μορφή [κισ-], το ότι οι επικοί τύποι των ρημάτων (όπως είναι ο αόριστος «κύσα», χωρίς αύξηση) έχουν την ίδια «αξία» με τους υπόλοιπους.

Ύστερα από αυτά νιώθουμε έκπληξη για το λόγο ότι ουδείς μέχρι τώρα από τους συγγραφείς της αρχαιότητας (Πτολεμαίος, Στράβων κ.ά) μέχρι και τους σημερινούς κατάλαβε ότι δεν είναι «δύσκολη» η ετυμολογία της λέξης, ώστε να τη γράψει σωστά. Εκτός κι αν είχαν πληροφορηθεί την «αλλοίωση» του θέματος από [κυσ-] σε [κισ-] και έγραφαν «Κίσαμος». Επί πλέον, αναρωτιόμαστε αν ισχύουν τα ίδια και για της άλλης πόλης το όνομα, δηλαδή για την «Κίσαμο» που βρισκόταν προς τον Αποκόρωνα και μνημονεύεται ως επίνειο της Απτέρας.
Να δούμε όμως την ουσία του συγκεκριμένου ζητήματος, για την οποία σημειώνω τις εξής παρατηρήσεις.
1. Ο χαρακτηρισμός από ορισμένους μελετητές της λέξης «Κίσαμος» ως προελληνικής οφείλεται στην κατάληξή της σε συνδυασμό με το γεγονός ότι δεν είναι δυνατή η ασφαλής σύνδεσή της με κάποια ελληνική ρίζα. Ο αείμνηστος πάντως Νικ. Β. Τωμαδάκης, κραταιός φιλόλογος, δεινός γλωσσολόγος και άριστος γνώστης των περί τα τοπωνύμια θεμάτων, χαρακτηρίζει τη λέξη «ιστορική» και όχι «προϊστορική». Απολύτως λογικό αυτό, αφού είχε υπόψη το δεδομένο ότι η λέξη μαρτυρείται από την ιστορική εποχή και ύστερα, δεν ήταν δε από εκείνους που για λόγους εντυπώσεων έκαναν άλματα ή βουτιές στο κενό.
2. Ο αόριστος του ρήματος «κυνώ» είναι «εκύνησα» (και σήμερα λέμε «προσκύνησα»). Μαρτυρείται και ο τύπος «έκυσα», ο οποίος θυμίζει τον όμοιο τύπο αορίστου του ρήματος «κύω» (κυοφορώ). Όπως σημειώθηκε παραπάνω ο χωρίς αύξηση τύπος «κύσα» ήταν σε χρήση μόνο από τους επικούς ποιητές.
3. Του ρήματος αυτού δεν υπάρχει τύπος χρόνου ενεστώτα «κύσω», όπως διαβάζουμε δυο φορές στο δημοσίευμα. Πρόκειται για βαρβαρισμό ασυγχώρητο (ο τύπος αυτός είναι είτε οριστικής μέλλοντα είτε υποτακτικής αορίστου).

4. Σε όλα τα λεξικά η λέξη «κισσός», ως προς την ετυμολογία της, χαρακτηρίζεται αγνώστου προελεύσεως.
5. Στην ελληνική γλώσσα δεν υπάρχει λέξη της οποίας το θέμα (ή η ρίζα) [κισ-] να οφείλεται σε μετάπτωση (όπως είναι ο όρος, και όχι «αλλοίωση») του [υ] σε [ι].
6. Η λέξη «Κίσαμος» πρέπει να γράφεται με γιώτα και με ένα σίγμα, όπως επιτάσσει η παραδεδομένη μορφή της σε συνδυασμό με την άγνωστη – μέχρι τώρα τουλάχιστον – προέλευσή της. Η γραφή με διπλό σίγμα την οποία συχνά συναντάμε πρέπει να εγκαταλειφθεί, αφού οφείλεται στο ότι κατά το λατινικό αλφάβητο το απλό [s] μεταξύ δύο φωνηέντων προφέρεται σαν [ζ], κάτι που αποφεύγεται με τα δύο σίγμα (γι’ αυτό και στα ενετικά έγγραφα συναντάμε τη γραφή Chissamo).
Κ. ΛΟΥΠΑΣΗΣ

Όλα τα Ελληνόπουλα µε λεβεντιά και χάρη,
τραβάνε για το µέτωπο µε δόξα και καµάρι.
Για ν' απαντήσουν τον εχθρό πηγαίνουν αντρειωµένα
και να ξαναγυρίσουνε γοργά και τιµηµένα.
Βοήθα Χριστέ και Παναγιά πάντοτε το Στρατό µας,
δώσε µεγάλη δύναµη, το δίκιο είναι δικό µας.
Για τ' άδικο που έκαναν αυτοί οι δολοφόνοι,
θα τους πληρώσει γρήγορα το ελληνικό κανόνι

Σου στέλνω χαιρετίσµατα απ' τα βουνά µανούλα,
στο καραούλι βρίσκοµαι, στην πιο ψηλή ραχούλα.
Ψηλά βουνά κι απάτητα, µανούλα µου, περνούµε:
Νεµέρσκα, Πίνδο, Μόροβα και πάντοτε νικούµε.
Μην κλαις, γλυκιά µανούλα µου, που πήγα µακρυά σου,
γρήγορα θα νικήσουµε και θα βρεθώ κοντά σου.
Κι αν δεν γυρίσω, µάνα µου, µη λάχει και πονέσεις,
τη νίκη να 'χεις για χαρά και µη µαυροφορέσεις

Στης Αλβανίας τα βουνά
µερόνυχτα γυρνάω,
για τη γλυκιά Πατρίδα µας
µανούλα πολεµάω.
Έχω µαζί µου το Θεό
µάνα και δεν φοβάµαι,
κι ένα γλυκό ξηµέρωµα
κοντά σου πάλι θα 'µαι.
Θα 'ρθω µανούλα την αυγή
για να µε αγκαλιάσεις,
το µοναχό παιδάκι σου
µάνα δεν θα το χάσεις.

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%9f_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b9%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%85/2009/10/26/0I_%ce%9a%ce%a1%ce%97%ce%a4%ce%99%ce%9a%ce%9f%ce%99_%ce%a0%ce%9f%ce%9b%ce%95%ce%9c%ce%99%ce%a3%ce%a4%ce%95%ce%a3 Ο Φωτογράφος της Κισάμου: 0I ΚΡΗΤΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ 2009-10-26T19:02:00-04:00 2009-10-26T19:02:00-04:00 Έναν από τους πύργους των τειχών της Πόλης τον υπεράσπιζαν τρία αδέρφια, άρχοντες Κρητικοί που πολεμούσαν με το μέρος των Βενετών (η Κρήτη τότε ήταν κάτω από την κυριαρχία των Βενετών). Μετά την πτώση της πόλης τα τρία αδέρφια και οι άντρες τους εξακολουθούσαν να πολεμούν και παρά τις λυσσώδεις προσπάθειες τους οι Τούρκοι δεν είχαν κατορθώσει να καταλάβουν τον πύργο.

Για το περιστατικό αυτό ενημερώθηκε ο Σουλτάνος και εντυπωσιάστηκε από την παλικαριά τους. Αποφάσισε, λοιπόν, να τους επιτρέψει να φύγουν με ασφάλεια από τον πύργο και να πάρουν ένα καράβι με τους άντρες τους και να γυρίσουν στην Κρήτη. Πραγματικά η πρόταση του έγινε δεκτή με τη σκέψη ότι έπρεπε να μείνουν ζωντανοί για να πολεμήσουν να ξαναπάρουν τη Βασιλεύουσα πίσω από τους απίστους. Έτσι οι Κρητικοί επιβιβάστηκαν στο πλοίο τους και ξεκίνησαν για το νησί τους. Το πλοίο δεν έφτασε ποτέ στην Κρήτη και ο θρύλος λέει ότι περιπλανιούνται αιώνια στο πέλαγος μέχρι τη στιγμή που θα ξεκινήσει η μάχη για την ανακατάληψη της Πόλης από τους Έλληνες. Τότε το πλοίο των Κρητικών θα τους ξαναφέρει στην Κωνσταντινούπολη για να πάρουν και αυτοί μέρος στη μάχη και να ολοκληρώσουν την αποστολή τους και το ελληνικό έθνος να ξανακερδίσει την Πόλη.

Η ζωή είναι μια ευκαιρία. Επωφεληθείτε.
Η ζωή είναι ομορφιά. Θαυμάστε την.
Η ζωή είναι ευδαιμονία. Δοκιμάστε την.
Η ζωή είναι όνειρο. Πραγματοποιήστε το.
Η ζωή είναι πρόκληση. Αντιμετωπίστε την.
Η ζωή είναι καθήκον. Εκπληρώστε το.
Η ζωή είναι παιχνίδι. Παίξτε το.

Η ζωή είναι ακριβή. Προσέξτε την.
Η ζωή είναι πλούτος. Διατηρήστε τον.
Η ζωή είναι αγάπη. Απολαύστε την.
Η ζωή είναι μυστήριο. Γνωρίστε το.
Η ζωή είναι υπόσχεση. Κρατήστε την.
Η ζωή είναι λύπη. Ξεπεράστε την.
Η ζωή είναι τραγούδι. Τραγουδήστε το.
Η ζωή είναι αγώνας. Δεχτείτε τον.
Η ζωή είναι τραγωδία. Κάντε κουράγιο.
Η ζωή είναι περιπέτεια. Τολμήστε.

Η ζωή είναι ζωή. Σώστε την!
Η ζωή είναι τύχη. Εκμεταλλευτείτε την.

” Ήλιε, γοργοπαιχνιδομάτη μου, φρογό λαγωνικό μου,
την άγρη που αγαπώ ξετόπωσε και πάρ’ τη του κυνήγου,
κι ότι τηράς στη γης μαντάτευε κι ότι γρικάς μολόγα,
κι εγώ θα τα περνώ στου σπλάχνου μου το μυστικό αργαστήρι,
κι αγάλια, με το παίξε γέλασε και το βαθύ κανάκι,
πέτρες, νερό, φωτιά και χώματα θα γίνουν όλα πνέμα
κι η λασποφτέρουγη βαριά ψυχή γλυκά θα ξεκορμίσει
και θ’ ανεβεί σα φλόγα γαληνή και θα χαθεί στον ήλιο! “

Κρουφογελάει στον ύπνο ο Χάροντας, κατέχει-το, όνειρο ‘ναι,
αγέρας παρδαλός, μια φαντασιά του κουρασμένου νου του,
κι αφήνει ανέγνοια το κακόνειρο να τον αγκυλοχεύει.
Μα αγάλια αποδιαντράπηκε η ζωή και πήρε η ρόδα φόρα.
Λιμάρα η γης ανοιεί τα σπλάχνα της, μπαίνει η βροχή κι ο γήλιος,
κι αρίφνητα ξεπούλιασαν αυγά, σκουλήκιασεν ο κόσμος,
και ξεκινουν πυκνά στρατέματα πουλιά, θεριά κι ανθρώποι
και στοχασμοί, και χύνουνται να φαν το Χάρο που κοιμάται.
Κι ένα ζευγάρι άνθρωποι κουρνιάσανε στα σπηλιορούθουνα του,
φωτιές ανάβουν και συμπαίνουν τις, τη μαγειριά τους στήνουν
και την κουνιά του γιου τους κρέμασαν στο αδρό του μεσοχείλι.
Νογάει, τα χείλια γαργαλίζουνται, τα αρθούνια μερμηδίζουν,
κι ο Χάρος ξάφνου μετακούνησε και τ’ όνειρο του εχάθη,
μιαν αστραπή κοιμήθη ο Χάροντας και τη ζωή νειρεύτη. ”

]]>