Μισόγδυτα, λαχταριστά τα στήθη τρεμουλιάζουν
και με παλμό σαν τρομαχτά πετούνε περιστέρια
τα δυο τους κιτρολέμονα... Μες στις καρδιές φωλιάζουν
χιλιάδες πόθοι...κι οι ματιές χυτά πετούν αστέρια!
Μιλούν στο βαλς αμίλητα καρδιές ζευγαρωμένες...
Ω! πόσο λέει πλιότερα τ' αχείλι που σωπαίνει!...
Στου βαλς απάνου τα φτερά πετούνε μεθυσμένες,
κι απ' το κεφάλι το μυαλό στα πόδια κατεβαίνει.
Διαμαντοσπιθοβόλημα τα μάτια σου θαμπώνει...
Στριφογυρνάς κι ηλεκτρισμός γλυκά σε γαργαλίζει...
Τον ώμο τον αφρόπλαστο, σαν κόρακας το χιόνι,
το μαύρο χέρι σου θαρρείς και πλιότερο ν' ασπρίζει.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ο Φωτογράφος της Κισάμου" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
