Δύο μέρες όμως πριν το ιουδαϊκό Πάσχα[7] και την αφετηρία των κοσμοσωτήριων γεγονότων του χριστιανικού Πάσχα, προαναγγέλλει στους μαθητές του πως « όταν έλθει ο Υιός του ανθρώπου εν τη δόξη αυτού και πάντες οι άγιοι άγγελοι αυτού, τότε καθίσει επί θρόνου δόξης αυτού, και συναχθήσεται έμπροσθεν αυτού πάντα τα έθνη, και αφοριεί αυτούς απ΄ αλλήλων ώσπερ ο ποιμήν αφορίζει τα πρόβατα αυτού από των ερίφων, και στήσει τα μεν πρόβατα εκ δεξιών αυτού, τα δε ερίφια εξ ευωνύμων.»[8]
Είναι το μεγάλο γεγονός που τα προφητικά μάτια του Ζαχαρία είδαν και το στόμα του λάλησε και είπε, « Τότε θα εξέλθη ο Κύριος ….. και τα πόδια του θα πατήσουν κατά την ημέρα εκείνη στο όρος των Ελαιών, που ευρίσκεται απέναντι και προς ανατολάς της Ιερουσαλήμ. Το όρος των Ελαιών θα σχιστεί εις δύο ήμισυ από ανατολών μέχρι δυσμών. Μέγα δε χάος θα παρεντεθεί μεταξύ των δύο τμημάτων. Το ήμισυ του όρους των Ελαιών θα κλίνη προς βορρά και το άλλο ήμισυ θα κλίνη προς νότο…. Τότε θα έλθει ο Κύριος ο Θεός μου και όλοι οι άγιοι άγγελοι μαζί του….Θα είναι αυτή μία εξαιρετική ημέρα, ημέρα γνωστή μόνον στον Κύριο….. Η ημέρα αυτή δεν θα είναι, όπως οι άλλες ημέρες, και η νύκτα δεν θα είναι όπως οι άλλες νύκτες. Κατά δε την εσπέρα θα υπάρχει φως.»[9]
Είναι το μεγάλο αυτό γεγονός της δεύτερης έλευσής Του στον κόσμο, η προσδοκία της μίας αγίας καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας ανά τους αιώνες, « και πάλιν ερχόμενον »[10] αυτή την φόρά με δόξα, με όλους τους αγίους αγγέλους, και που όλος ο κόσμος θα δει να εκτυλίσσεται μπροστά στα έκπληκτα μάτια του. Είναι η ώρα της δίκαιης κρίσης, ή ώρα της αλήθειας και της μισθαποδωσίας.
Η γη τότε θα δώσει τους ζωντανούς και η αιωνιότητα θα δώσει τις μυριάδες των ψυχών που πέρασαν από τούτο τον κόσμο, που οραματίσθηκαν και εργάστηκαν για το όμορφο και τα έργα του φωτός ή, που κυριεύτηκαν από το κακό και εργάστηκαν για την ανομία και τα έργα του σκότους.
Μπροστά από τον θρόνο του Θεού θα σταθούμε γυμνοί. Μόνος συνοδός τα έργα μας όποια κι αν είναι αυτά, οι κακίες, οι αδικίες, οι απάτες, οι καλοσύνες, οι αρετές, οι ευσπλαχνίες, οι φθόνοι, τα πάθη, οι αστοχίες, οι θυσίες οι διαλογισμοί και οι επιθυμίες μας. Στην μεγάλη ζυγαριά της δικαιοσύνης του Θεού δεν χωρούν άνομοι συμβιβασμοί, υποκρισίες, και πληρωμένοι υποστηρικτές. Τότε « οι τα αγαθά πιοιήσαντες » και κάθε πικραμένος, αδικημένος και απόκληρος, θα πορευθεί « εἰς ανάστασιν ζωής,»[11] και κάθε φαύλος και καλοβολεμένος άρπαγας που έζησε πατώντας πάνω σε πτώματα και περιφρόνησε κάθε πάσχοντα θα πορευθεί « εἰς ἀνάστασιν κρίσεως ».[12]
Την ημέρα εκείνη την φοβερά, « αποκαλύψεις και μετακομίσεις »[13] θα συνταράξουν κάθε ψυχή ενώ απορίες και αντιρρήσεις θα λάβουν απαντήσεις από τον καρδιογνώστη Χριστό που « θα φωτίσει τα κρυπτά του σκότους, και θα φανερώσει τας βουλάς των καρδιών.»[14]
Ένας Θεός που είναι όλος αγάπη και πατέρας σπλαχνικός θα κρίνει με το μέτρο φυσικά της αγάπης και της ευσπλαχνίας. Αν η δική μας καρδιά είναι φιλάνθρωπος, και καίγεται από αγάπη και συμπόνια για τον πεινασμένο, τον διψασμένο, τον άστεγο, τον γυμνό, τον άρρωστο, το φυλακισμένο και κάθε εμπερίστατο που είναι εικόνα Θεού, τότε και η μεγάλη Πατρική του αγκαλιά θα μας δεχτεί με τους ευλογημένους και κληρονόμους της Βασιλείας του, της από καταβολής κόσμου. Ο Κύριος της ζωής δεν μας ζητά να σηκώσουμε φορτίο βαρύ, αλλά να ντύσουμε την ψυχή μας με την αρετή της ελεημοσύνης και της συμπάθειας, να μεταγγίσουμε από τις φλέβες μας την αγάπη που ρέει και αυτό όχι με υπερβολή αλλά στο μέτρο που ο κάθε ένας μπορεί ν΄ ανταποκριθεί καθώς δεν μας είπε στην φυλακή ήμουν και δεν με απαλλάξατε, ή άρρωστος ήμουν και δεν με θεραπεύσατε, αλλά πολύ απλά μας είπε πως δεν με επισκεφθήκατε.
Τούτο το μεγάλο έργο της ελεημοσύνης ας αναλάβουμε σε όλη την ζωή μας, όχι μόνο στον τομέα των υλικών αγαθών, ψωμί, νερό και ρούχο για τις ανάγκες του σώματος, αλλά και των πνευματικών αγαθών για τις ανάγκες της ψυχής, με αγάπη σωματική και ψυχική καθώς είμαστε οντότητα ψυχοσωματική. Έτσι λοιπόν χρέος μας είναι να θρέψουμε τον Χριστό ο οποίος πεινά για την δική μας σωτηρία, αλλά και εκείνον τον πεινώντα που πεινά και διψά για την διδασκαλία του θείου λόγου. Εάν τον θρέψουμε και τον ποτίσουμε είναι σαν να θρέψαμε και να ποτίσαμε τον ίδιο τον Χριστό. Αλλά και αν δούμε έναν ξένο που έφυγε από την ουράνια πατρίδα, την ορθόδοξη εκκλησία και ο οποίος έχει αποβάλει το ένδυμα της αφθαρσίας, το άγιο βάπτισμα, να τον μαζέψουμε και να τον ντύσουμε ξανά με το ρούχο της πίστεως. Τον ασθενούντα στην πίστη να τον επισκεφθούμε και να διαλύσουμε την αμφιβολία του, να ενισχύσουμε την αγάπη του προς τον Χριστό και την εκκλησία καθώς « ωφείλωμεν ημείς οι δυνατοί τα ασθενήματα των αδυνάτων βαστάζειν και μη εαυτοίς αρέσκειν.»[15] Εκείνους που βρίσκονται στις σκοτεινές φυλακές και εργάζονται τα έργα της σάρκας και- της φιληδονίας ας τους επισκεφθούμε για να τους δώσουμε το φως του Χριστού που ελευθερώνει τον άνθρωπο.
Ας ανοιχτούμε στον συνάνθρωπό μας στοργικά, έχει μάλιστα λεχθεί πως είναι « μακάριοι οι ελεήμονες ότι αυτοί τον Θεόν όψωνται» και «είδες τὸν ἀδελφόν σου, είδες Κύριον τὸν Θεόν σου,»[16]και ακόμα « ο ελεών πτωχόν δανείζει Θεόν »
Ας ανοιχτούμε με αγάπη όχι του τύπου ενός καθώς πρέπει ανθρωπιστικού ενδιαφέροντος, για μια δικαιοσύνη απροσδιόριστη σε εμπερίστατους που δεν έχουν όνομα είναι μάζα και που περιφέρονται σε γεωγραφικά όρια, αλλά με προσωπική αγάπη που γίνεται θυσία για συγκεκριμένο δοκιμαζόμενο άνθρωπο, που έχει όνομα, τόπο κατοικίας και συγκεκριμένες ανάγκες, τον άνθρωπο του τρίτου κόσμου, εκείνον που έγινε ερείπιο κάποιου πολέμου, τον άνθρωπο της πόλεώς μας, της γειτονιάς μας, της διπλανής πόρτας, τον εν Χριστώ αδελφό μας.
Η μεγάλη μέρα της δικαίας κρίσεως « έρχεται ανίατος, θυμού και οργής » , « ως κλέπτης εν νυκτί» [17], και «εν ριπή οφθαλμού»[18] για να « αποδώσει ( ο Κύριος ) εκάστω κατά τα έργα αυτού »[19] και, μπροστά στον θρόνο της κρίσεως σοφοί, ισχυροί, αμαθείς, νέοι, γέροντες, πτωχοί, πλούσιοι, ο Αδάμ, ο Κάιν, ο Ιούδας, ο Παύλος, ο Νέρων, οι πατέρες της εκκλησίας, οι διώκτες της αρετής, οι μάρτυρες της πίστεως, εσύ και εγώ.
Αλήθεια είναι πως στο άκουσμα « Μέλλουσα Κρίσης » άλλοι κυριεύονται από ρίγος, φόβο, αμφιβολία και δέος και άλλοι κυριεύονται από αισθήματα γλυκόπνοα προσδοκίας και χαράς που θα περάσουν το σκοτεινό γεφύρι του θανάτου στο απέραντο φως της αιωνιότητας.
Αλήθεια είναι όμως πως με την δική μας προαίρεση μπορούμε να ζούμε από τούτη την ζωή την αιώνια ζωή και να χαιρόμαστε και να παρηγορούμαστε στο άκουσμα της μελούσης κρίσεως γιατί θα το επιτρέπουν αυτό τα έργα της πίστεώς μας. Το πώς, μας το δίδαξε ο Χριστός με την θυσία Του και τα αιώνια λόγια Του.
Με την δική μας προαίρεση μπορούμε να είμαστε απλά άνθρωποι αυθεντικοί, μαθητές πιστοί και γνήσιοι του μεγάλου δασκάλου και νυμφίου της ψυχής μας που αγαπούν, που έχουν στοργή κι αισθήματα, ιδανικά και υψηλούς πνευματικούς στόχους και όχι να είμαστε απάνθρωποι, άσπλαχνοι, άρπαγες, είρωνες, υπερόπτες γλοιώδεις υπεράνθρωποι σκοτεινοί και φυγόπονοι τύποι.
Ας αγρυπνούμε λοιπόν με άσβηστες λαμπάδες προσευχόμενοι και γρηγορούντες και με ελπίδα στο άπειρο έλεός Του ν΄ αξιωθούμε ν΄ ακούσουμε την μακάρια και φιλάνθρωπο φωνή και απόφασή Του, « δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου ». Γένοιτο Κύριε μας γένοιτο.
Φεβρουάριος 2009
Π. Εμμανουήλ.
[1] Σύμβολο Πίστεως, άρθρο 1
[2] Γεν. 1.26
[3] Ιω. 6, 53
[4] Ιωανν. 12,47
[5] Γεν. 3:15
[6] Εβρ. Β,14
[7] Ματθ. 26,2
[8] Ματθ. 25,31
[9] Ζαχαρ. 14,3-7.
[10] Συμβ. πίστεως
[11] Ιωανν. 5,29
[12] Ιωανν. 5,29
[13] Πρωτ. Ευαγγέλου Παχυγιαννάκη Κυριακάτηκες Σκέψεις
[14] Κορινθ. Α. δ,5
[15] Ρωμ. 14,1
[16] Ἀββᾶ Ἀπολλώ, γ΄, σσ. 20-21
[17] Α΄ Θεσσ. ε΄ 1
[18] Οπ. Παρ.
[19] Ρωμ. Β, 7
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Η ενορία κοντά σου" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
