Θέλω το δέντρο της ζωής να προχωρεί στα ύψη
σε κόσμους ολοκάθαρους ν’ απλώνει τα κλαδιά
από της γης τα βάσανα και τους καημούς να λείψει
και στους αιθέρες να σκορπούν τα λούλουδα ευωδιά.
Με τον αέρα μοναχά και με το φως ν’ ανθίζει
στάκτη, καπνό και σκύβαλα τον κόσμο να κοιτά
καράβι αγνό σ’ ωκεανούς ήσυχους ν’ αρμενίζει
πουλάκι γλυκοκέλαϊδο στον ήλιο να πετά.
Μα ήρθε φωνή υπέρκοσμη και μου ‘πε να πιστέψεις
χωρίς τη ρίζα τους καρπούς σε δέντρο δεν θα δεις
καράβι αν είσαι ταπεινό μ’ ανέμους θα παλέψεις
της αρετής ρίζες στην γη ν’ απλώνεις όσο ζεις.
Αρχιεπισκόπου Κρήτης Τιμοθέου ( † )
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Η ενορία κοντά σου" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
