Όλο και περισσότεροι άνθρωποι ευαισθητοποιούνται προ του κινδύνου της πλήρης καταστροφής του πλανήτη και η καταστροφή αυτή δεν επιδέχεται δυστυχώς διορθώσεως. Οργανώσεις, συμπόσια και συνεδριάσεις των ισχυρών της γης πασχίζουν την ύστατη στιγμή να βάλουν φρένο στον μεγάλο κατήφορο. Έστω και τώρα, όλα δεχτά σαν μια εύηχη νώτα αισιοδοξίας μέσα στην παραφωνία μιας ορχήστρας που το κάθε όργανο παίζει τον δικό του σκοπό.
Ο άνθρωπος πλάστηκε κατ’ εικόνα Θεού και είναι η κορωνίδα της δημιουργίας. Του δόθηκε ως διακόνημα η φροντίδα της φύσης. Είναι πια ο φιλόστοργος βασιλέας της.
Δίνει όνομα στο καθετί ως καλός οικονόμος και ζει αρμονικά με τις εποχές του χρόνου, τα ζώα και προ πάντων με τον Δημιουργό του, Του οποίου απολαμβάνει την φροντίδα και την στοργή με την σειρά του. Απολαμβάνει το κάθε τι στην πλάση και κοινωνεί με το κάθε ένα ξεχωριστά.
Ακόμα και σήμερα οι άνθρωποι που ζουν σε πρωτογενή κατάσταση και που στην πάροδο των αιώνων αντί να λατρεύουν Τον Κτίστη λατρεύουν την κτίση, την φύση και τα στοιχεία της, βλέπουμε πόσο δεμένα ζουν μαζί της και πόσο την αγαπούν. Είναι αίσθημα έμφυτο, είναι η εντολή του Θεού, είναι το περιβάλλον όπου Τους έταξε να ζήσουν και ως άνθρωποι είναι εκείνοι που θα φροντίσουν την φύση και θα την παραδώσουν στις επόμενες γενιές όπως την παρέλαβαν. Δεν φταίνε όμως αυτοί οι άνθρωποι αν τα ποτάμια τους, τα φυτά και τα δέντρα τους έχουν μολυνθεί εξ αιτίας της ασυδοσίας του πολιτισμένου ( ; ) μας κόσμου.
Όλα λοιπόν σε πλήρη αρμονία. Ο άνθρωπος Βασιλέας, υπηρέτης ,οικονόμος της κτήσης. Παιδί του Θεού, ώσπου ο σπόρος του εγώ δηλητηριαστεί από τον διάβολο και θελήσει να γίνει ο ίδιος Θεός. Από οικονόμος αφέντης, εξουσιαστής και δυνάστης πια. Μπροστά στην τέλεια αγάπη που είναι ο Θεός, ο άνθρωπος αυτοεξωρίζει τον εαυτό του μη μπορώντας να κοινωνήσει πια μαζί Του. Η ώρα που η τιμωρία θα έρθει δεν αργεί. Ο δημιουργός τον θέτει εκτός παραδείσου ης χαράς και της μακαριότητας αλλά σαν εύσπλαχνος πατέρας υπόσχεται πως δεν θα αφήσει το παιδί του έρμαιο στο κακό και τον θάνατο. Η φύση τώρα είναι εκδικητική και αμύνεται στο αδούλωτο ανθρώπινο εγώ. Η αμαρτία είναι πια το μεσότοιχο της έχθρας ανάμεσα στον άνθρωπο και τον Θεό, τον άνθρωπο και την φύση. Ο άνθρωπος όλο και ζητάει όλο και ματαιοδοξεί, δεν χορταίνει με το λίγο αλλά ούτε και με το πολύ. Το εγώ γιγαντώθηκε μέσα του και είναι η ρίζα κάθε κακού.
Κατά συνέπεια το εγώ είναι η ρίζα και του οικολογικού προβλήματος ανά τους αιώνες. Χάριν του εγώ μας χτίζουμε στα δάση που κάψαμε. Ματαιοδοξία. Τα λίγα χρόνια της ζωής μας θα τα ζήσουμε σε μια βίλα που από το παράθυρό της θα βλέπουμε τα τσιμέντα του άλλου. Τα παιδιά μας θα κληρονομήσουν κουτιά που θα γίνουν κλίβανοι με την αύξηση της θερμοκρασίας. Τα 200 τμ κήπου που πιθανόν να έχουμε είναι απλά η ψευδαίσθηση που θέλουμε να έχουμε για πράσινο. Το πράσινο τα πουλιά τα ζώα είναι ζωή. Με την καταστροφή των εμείς αυτοκτονούμε. Χιλιάδες σπίτια φυτρώνουν σε εκτάσεις με σκοπό να πουληθούν σε ανθρώπους που θα ζήσουν σαν ποντίκια. Τα τέσσερα στρέμματα κουτσουρεύονται μόλις τα αυθαίρετα νομιμοποιήσουν την παρανομία. Δέντρα θα κοπούν, οικοσυστήματα θα καταστραφούν στο όνομα του εγώ που ζητά εικονική πραγματικότητα και χρήμα. Λες και εκείνοι που τα κάνουν αυτά θα ξεφύγουν από αυτήν την δίνη. Και αν ξεφύγουν αυτοί τουλάχιστον, ας τους πούμε ότι εγκληματούν γιατί σκοτώνουν τα παιδιά τους και τα παιδιά μας και ήδη από σήμερα. Τα απόβλητα των εργοστασίων ανεξέλεγκτα, λίμνες πηγές ποτάμια και κάθε είδος ζωής από αυτά εξοντώνεται. Με τον καιρό και οι άνθρωποι ακολουθούν την ίδια μοίρα με ασθένειες που θερίζουν.
Ας μην γελιόμαστε. Τα δεντράκια που φυτεύουμε συμβολικά σε κάποια γωνιά κάποιας μεγαλούπολης δεν είναι λύση ούτε καν μπάλωμα. Μοιάζει πιότερο για κατάθεση στεφάνων στον τάφο της νεκρής φύσης.
Παράλληλα με την κακοποίηση της φύσης ο άνθρωπος στρέφεται και εναντίων του συνανθρώπου του. Αν το πρώτο είναι έγκλημα τότε πώς να χαρακτηρίσουμε το δεύτερο. Σε εποχές που ο πολιτισμός ας πούμε έφτασε στο ύψιστο σημείο ακμής του ο άνθρωπος μοιάζει με κτήνος που τρώει την ίδια την σάρκα του για το τίποτα και το χειρότερο η συνείδησή του έχει νεκρωθεί τελείως. Το εγώ όλο και θεριεύει και σαν θελιά μας πνίγει. Όταν φτάσαμε ως εδώ πόσο μακρινό άραγε να μοιάζει το όνειρο να σώσουμε τον πλανήτη. Τον πλανήτη που υποτίθεται έπρεπε να φροντίζουμε σαν τα μάτια μας.
Κάθε κακό πρέπει να το χτυπούμε στην ρίζα του. Η ρίζα της οικολογικής καταστροφής είναι η εγωιστική διάθεση του ανθρώπου να κυριαρχήσει βάρβαρα στην φύση βλέποντας τα πράγματα υπό το πρίσμα του πρόσκαιρου.
Ο Χριστός με την ενανθρώπισή του γκρέμισε τον μεσότοιχο της έχθρας μεταξύ ανθρώπου και Θεού και κατά συνέπεια ανθρώπου και φύσης. Έδωσε την ευκαιρία στον άνθρωπο να κοινωνήσει με τον Θεό και έτσι να σταθεί μπροστά στην θεία Αγάπη Του καθαρός πια. Κατατρόπωσε τον διάβολο και τον θάνατο και έδωσε όπλα ισχυρά και το φάρμακο της σωτηρίας το Σώμα και το Αίμα του στον άνθρωπο να ξαναγίνει αν το θέλει ασφαλώς το αγαπημένο παιδί Του και ο βασιλέας, ο οικονόμος της κτίσεως. Όσο ο άνθρωπος τηρεί τις εντολές Του Χριστού και κοινωνεί μαζί του συνειδητοποιεί ότι δεν έχει ανάγκη να φάει τον κόσμο για να ζήσει, ότι μπροστά στο μεγαλείο του δημιουργού και του κόσμου όπου ζει δεν είναι τίποτα και ακόμα ότι μπροστά στην αιωνιότητα είναι ένα απόλυτο τίποτα όσα μαζεύει σπαταλώντας άσκοπα τον χρόνο του. Ουσιαστικά ταπεινώνετε έναντι του Θεού και του συνανθρώπου, βλέπει τα πράγματα πια υπό το πρίσμα της αιωνιότητας.
Ο Θεός είναι πατέρας και δημιουργός. Λατρεύουμε τον Δημιουργό και σεβόμαστε με ευλάβεια κάθε τι που δημιούργησε. Αρκούμαστε σε αυτά που έχουμε, απολαμβάνουμε με την ψυχή μας την φύση, το δάσος, τα φρούτα, την θάλασσα, τα ζώα το κάθε τι και δεν παρεμβαίνουμε βάρβαρα, δεν κοιτάμε να φάμε την περιουσία του άλλου ούτε να καταπατήσουμε το δάσος που ανήκει σε όλους μας.
Όταν το δούμε έτσι ως προσωπικό αγώνα για σωτηρία και ως εκκλησία Χριστού, σύνολο ανθρώπων που αγωνίζονται σύμφωνα με το θέλημά Του τότε θα έχει γίνει το πρώτο βήμα για να διατηρήσουμε τουλάχιστον ότι έχει απομείνει όρθιο.
Η μεγαλύτερη οικολογική πράξη αγάπης στον κόσμο που ζούμε διαδραματίζεται σε κάθε Θεία Λειτουργία που τελείται στους ναούς και αναδεικνύει εις το διηνεκές την σχέση ορθοδόξου εκκλησίας και φύσεως. Τα κυριότερα συστατικά ζωής του ανθρώπου που η γη προσφέρει σε συνεργασία με τον κόπο και τον μόχθο του ανθρώπου , το κρασί και το ψωμί, τα προσφέρουμε σε Εκείνον που μας τα χαρίζει ως συστατικά για την βιολογική μας ανάπτυξη , να τα αγιάσει και να μας τα ξαναπροσφέρει τώρα ως το κυριότερο συστατικό για την πνευματική μας ανάπτυξη. Μας τα προσφέρει ως το πανάχραντο Σώμα και το τίμιο Αίμα του.
Το οικολογικό πρόβλημα παρ’ όλες τις δυναμικές προσπάθειες των οικολογικών οργανώσεων και κάθε ευαίσθητου ανθρώπου που δρα μόνος του, μέχρι σήμερα δεν έχει λυθεί. Το βλέπουμε και οι ίδιοι αλλά και η επιστημονική κοινότητα από καιρού εις καιρόν κρούει τον κώδωνα του κινδύνου ότι τα πράματα όλο και χειροτερεύουν.
Για να πούμε πως θα γίνει κάτι έστω και έσχατα θα πρέπει να δούμε το θέμα στην βάση του. Να αποκαταστήσουμε τις σχέσεις μας με τον Δημιουργό , να ταπεινώσουμε τα θέλω μας, να ελευθερωθούμε από τα δεσμά της απληστίας μας, να καθαρίσουμε τον βούρκο της ψυχής μας ώστε μαζί με τον αγιασμό μας να αγιαστεί και να καθαριστεί το περιβάλλον. Το πώς θα το κατορθώσουμε το γράφει το ευαγγέλιο που είναι τρόπος ζωής αληθινής, πηγή ζωής αιωνίου.
Πιστεύω πως η σήψη στον κόσμο έχει φτάσει σε οριακό επίπεδο, που αργά ή γρήγορα θα τρέξουμε να βρούμε τον δρόμο μας που είναι μονόδρομος , τον δρόμο του Χριστού και των αγίων μας. Ως τότε σίγουρα θα ζούμε με τον φόβο των μολύνσεων, της αύξησης της θερμοκρασίας, της ανόδου της στάθμης της θάλασσας, βέβαιοι ότι ο πλανήτης ζει στην ώρα μηδέν παρά πέντε. πρεσβύτερος Εμμανουήλ
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Η ενορία κοντά σου" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
