«Πρώτον: Δεν είμαι Εβραίος. Ας το πει αυτό κι ο πρωθυπουργός. Δεύτερον: Δεν είμαι κομμουνιστής. Ας το πει αυτό κι ο κ. Καραμανλής. Τρίτον: Δεν είμαι ομοφυλόφιλος. Αυτό δεν μπορεί να το πούνε πολλοί»Φαίνονται ξεκάθαρα από αυτά τα λόγια του αυτόκλητου υπερμάχου ενός κακώς εννοούμενου πατριωτισμού και της ΕΛ-ληνορθοδοξίας, του ηγέτη ενός "πατριωτικού" κόμματος (του οποίου όμως ο εκπρόσωπος Τύπου - τουλάχιστον έτσι εμφανίζεται ακόμα και εσχάτως - είναι φυγόστρατος) που έχει κάνει σημαία του το "Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια" των προδοτών της 21ης Απριλίου 1967 (το ότι πολιτευτής του εν λόγω κόμματος συνελήφθη το 2004 για συμμετοχή σε κύκλωμα παιδικής πορνογραφίας είναι, φαντάζομαι, ψιλά γράμματα) ο ρατσισμός (σεξουαλικός, πολιτικός και θρησκευτικός) που διατρέχει τη σκέψη του και διαποτίζει την ιδεολογία της παρατάξεως.
Προσωπικά, δεν έχω απολύτως τίποτε να χωρίσω με τους ομοφυλόφιλους. Είμαι αρκετά ασφαλής με τη σεξουαλικότητά μου για να μη θεωρώ προσβλητική την ύπαρξή τους και για να μη με ενοχλεί το ότι θέλουν να απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα που έχω κι εγώ ο ετεροφυλόφιλος (θεωρώ αυτονόητο άλλωστε ότι έχουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις με οποιονδήποτε άλλο συμπολίτη τους). Βεβαίως, διάλεξα έναν προκλητικό τίτλο για το παρόν μου άρθρο: ισχυρίζομαι ότι οι ΕΛ-ληνες πολιτικοί δεν είναι άνδρες.
Ο ορισμός που δίνω στον ανδρισμό δεν έχει να κάνει με την ύπαρξη ή μη ανδρικών γεννητικών οργάνων σε ένα ανθρώπινο σώμα, ούτε με τη λειτουργικότητά τους. Ούτε έχει να κάνει ο δικός μου ορισμός του ανδρισμού με το αν κάποιο άρρεν μέλος του κοινωνικού μας συνόλου είναι ετεροφυλόφιλο, αμφιφυλόφιλο ή ομοφυλόφιλο. Ούτε με τις κατακτήσεις του οποιουδήποτε άρρενος στο άλλο φύλο. Ορίζω τον ανδρισμό ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που τον ορίζει ο φίλος μου και Προφήτης της Εκκλησίας του Μεγάλου Σουβλακέα (+σουβλόγησον+) Estarian στο εξαιρετικό του άρθρο "Περί αντρίλας". Γράφει λοιπόν ο Προφήτης τα εξής:
Η αντρίλα έχει να κάνει -κατ εμέ και δεν υποχρεώνουμε κανέναν να το ασπαστεί- κυρίως με δύο πράγματα : Με την ισχυρή αίσθηση ανεξαρτησίας και με την καλή διαχείριση του φόβου. [...] Ένα άλλο μέγιστο κομμάτι της αντρίλας είναι το ισχυρότατο αίσθημα της ανεξαρτησίας, πολλάκις συνδυαζόμενο με αυτοκαταστροφικές τάσεις. Είναι αυτό που αποπνέει ο αντρίλας, το "μη μου τα φουσκώνετε και πολύ, γιατί ένα τσακ κάνω και γίνομαι μπουχός και στα τσιμπιρδόνια μου τι θα γίνω εγώ, εσείς και το σύμπαν όλο." [...] Έτερο μέγιστο κομμάτι της αντρίλας -όχι της ψευτομαγκιάς- είναι αυτή η υπεργαμάτη αίσθηση που δίνει στους γύρω του ότι δεν τον ακουμπάει τίποτα. Και το εννοεί. Και το χει. [...] Είναι όχι ο κακώς εννοούμενος αντικομφορμισμός, αλλά η απόλυτη αίσθηση πραγματικής αυτάρκειας που εμπνέεουν μερικοί. Αυτό το, πως να το πω , αυτό το "εγώ είμαι εδώ όχι για να σας δώ, ούτε για να με δείτε. Ειμαι εδώ γιατί αυτό θέλω τώρα. Αν δεν ήθελα θα ήμουν κάπου αλλού. Στο Νεπάλ. Στην Κυψέλη. Στη γη του Πυρός. Στο στριπτιζάδικο. Στην όπερα. Στο μπακάλικο. Στο σπίτι να μαγειρεύω κάτι με πολύ ταμπάσκο."Με απλά λόγια, άνδρας είναι αυτός που:
- Διαχειρίζεται σωστά το φόβο του και δεν πανικοβάλλεται.
- Έχει αυτοπεποίθηση, ανεξαρτησία, αυθυπαρξία και αξιοπρέπεια και δεν ανέχεται να τον προσβάλλουν.
- (συνεπεία του ανωτέρω) Δεν φοβάται να σηκωθεί να φύγει, να χωρίσει ή να παραιτηθεί αν κρίνει ότι θίγονται βασικές αρχές του και μάλιστα υπομένει τυχόν δυσμενείς συνέπειες με αξιοπρέπεια και όχι μυξοκλαίγοντας.
Το 1922, ο Γενικός Πρόξενος των ΗΠΑ στη Σμύρνη, Τζωρτζ Χόρτον, σημείωνε τα εξής ουδόλως κολακευτικά - και τόσο επίκαιρα ακόμα και στις μέρες μας! - για τον πολιτικό μας κόσμο:
«Είναι απίστευτο -θα έλεγα αδιανόητο- μέχρι πού μπορούν να φτάσουν οι Ελληνες πολιτικοί για να διατηρήσουν το κόμμα τους στην εξουσία έστω και μια εβδομάδα παραπάνω: μπορούν να θυσιάσουν την πατρίδα τους».Ως εκ τούτου, θεωρώ ότι ουδείς εκ των πολιτικών της χώρας μας δεν δικαιούται να λέει ότι είναι άνδρας. Το αν, πόσοι και ποιοι έχουν κατακτήσεις μεταξύ διαφόρων νυμφιδίων ή αν είναι παντρεμένοι με δυο και τρία παιδιά ουδόλως με ενδιαφέρει. Έδωσα ήδη ορισμό του ανδρισμού και η αποτυχία των ΕΛ-λήνων πολιτικών να καλύψουν τα κριτήρια είναι καθολική και ολοκληρωτική. Ο άνδρας, κύριοι, δεν είναι οσφυοκάμπτης και δεν κάνει τεμενάδες σε κανέναν. Ο άνδρας έχει το σθένος να πεί "ΟΧΙ" σε παράλογες και γελοίες αξιώσεις, ακόμα και να φτάσει ως την παραίτηση, έχοντας την ικανοποίηση πως, και το σκατό του ακόμα να χρειαστεί να κάνει παξιμάδι, είναι κύριος του εαυτού του και κανείς δεν θα τολμά να του πει το παραμικρό για τη στάση του.
Κι επειδή αρέσκονται οι κύριοι αυτοί συχνά να πλειοδοτούν σε ρητορείες περί "πατριωτισμού", θα πω μόνον πως ουχ ελληνικόν το προσκυνείν. Κι αυτό θα είναι το cliffhanger μου για επόμενο άρθρο.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αιρετική Πολιτεία - Heretic Republic" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
