Η αναγγελία λοιπόν του κλεισίματος του "Ελεύθερου Τύπου" και του ραδιοσταθμού City 99.5 συνοδεύθηκε από μοιρολόγια, απεργία των υπολοίπων δημοσιογράφων, ιερεμιάδες και ουρανομήκεις οιμωγές. Γιατί; Χάθηκε μήπως κανένας εθνικός θεσμός (που, έτσι κι αλλιώς, τέτοιοι που κατήντησαν από τους ίδιους τους τους λειτουργούς οι θεσμοί, και να χαθούν δε θα το πάρει κανείς είδηση); Μήπως βομβαρδίστηκε η Αθήνα με πυρηνικά; Μήπως πυρπολήθηκε η Ακρόπολη; Γιατί λοιπόν πρέπει ντε και καλά να κρεμάσουμε μαύρες πλερέζες και να ολοφυρόμαστε για το κλείσιμο του "Ελεύθερου Τύπου";
Προφανώς, περιμένουν δύσκολοι καιροί τους εργαζομένους αυτών των επιχειρήσεων και τις οικογένειές τους, μεσούσης μάλιστα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης - και δη σε μια χώρα με παραδοσιακά ανίκανα οικονομικά επιτελεία όπως η ΕΛ-λάδα, η χώρα του γονιδίου Αίπσηλων, των ΕΛ, της Ομάδας Αίπσηλων, του Χαρδαβέλλα, του τηλεπροφήτη Λιάκουρα και των διαφόρων ΕΛ-λαδεμπόρων. Για τους απλούς υπαλλήλους τι να πω; Δε διάλεξαν αυτοί τη διοίκηση των εν λόγω ΜΜΕ.
Εμάς όμως, που αποτελούμε το αναγνωστικό κοινό, πόσο μας επηρεάζει το κλείσιμο του "Ελεύθερου Τύπου" και του City; Μήπως αποτελούν μεγάλης οικονομικής αξίας αγαθά (π.χ. αυτοκίνητα) που χρειάζονται εγγυήσεις, ανταλλακτικά και συντήρηση; Σαφέστατα όχι. Ο "Ελεύθερος Τύπος" δεν είναι ούτε η MG Rover ούτε η Opel ούτε η Saab (που κι αυτών το μέλλον είναι αβέβαιο, καθώς οι σοσιαλδημοκράτες της Γερμανίας - πολλοί εκ των οποίων έχουν οικονομικές συναλλαγές με τον Putin - μεθόδευσαν την πώληση της πρώτης - μέσω Magna - στο Ρώσο μαφιόζο Oleg Deripaska, η δε Saab πουλήθηκε σε έναν μικρό κατασκευαστή υπεραυτοκινήτων που πουλά 25 οχήματα το χρόνο και, βέβαια, θα πρέπει κανείς να είναι εντελώς ηλίθιος για να πιστεύει ότι η εταιρεία έχει ελπίδες επιβίωσης, αφού ο αγοραστής δεν έχει καμία απολύτως τεχνογνωσία για αυτοκίνητα μαζικής παραγωγής - ούτε δάπεδα, ούτε κινητήρες, ούτε τίποτα), συνεπώς οι αναγνώστες του δεν έχουν λόγους να ανησυχούν - όπως είχαν οι ιδιοκτήτες Rover και τώρα οι ιδιοκτήτες Opel και Saab. Αλλά κι αυτοί ακόμα έχουν την πλήρη ευθύνη των πράξεών τους. Οι μεν ιδιοκτήτες Rover γιατί αγόραζαν - παρά τις συμβουλές όλου του κόσμου - ηλιθιωδώς σχεδιασμένα αυτοκίνητα, οι δε ιδιοκτήτες Opel γιατί και αυτοί αγοράζουν αυτοκίνητα άχρωμα, άοσμα και άγευστα, των οποίων ο λόγος ύπαρξης είναι ο ίδιος ακριβώς με αυτόν που είχαν κάποτε τα Rover και σήμερα διατηρεί στην αγορά τα κορεάτικα: να μας προειδοποιούν ότι ο οδηγός τους είναι δημόσιος κίνδυνος, λόγω εγκληματικής ασχετοσύνης. Για τους ιδιοκτήτες Saab τι να πω; Αφού δεν καταλαβαίνουν ότι αγοράζουν... Opel Vectra (πρόκειται για το εδώ και πολλά χρόνια πεπαλαιωμένο δάπεδο GM2900) με άλλο έμβλημα και σαλόνι (μιλώ για τα μοντέλα 9-3 και 9-5) και το τρισάθλιο Chevrolet Traiblazer με άλλη μάσκα (μιλώ για το μοντέλο 9-7Χ), είναι απολύτως άξιοι της μοίρας τους.
Αλλά παρ'όλα αυτά, εξακολουθεί μέχρι και σήμερα το σήριαλ της οιμωγής. Κινδυνεύει, λένε, η δημοκρατία μας. Η ποια; Η "δημοκρατία" στα πλαίσια της οποίας δεν τολμάς να μιλήσεις ελεύθερα, γιατί κινδυνεύεις με στοχευμένες εκφοβιστικές και εξοντωτικές αγωγές (Strategic Lawsuit Against Public Participation) χάρη στους "προοδευτικούς" νόμους του Ευάγγελου Βενιζέλου, έτσι και τολμήσεις με τα γραπτά ή τα λόγια σου να αγγίξεις διεφθαρμένους δημόσιους φορείς; Η "δημοκρατία" στην οποίαν κατοχυρώθηκε η απόλυτη ατιμωρησία των πολιτικών αρχόντων (πάλι από τον "προοδευτικό" Ευάγγελο Βενιζέλο); Η "δημοκρατία" που αναγνωρίζει επίσημη κρατική θρησκεία και για να την υπερασπιστεί δέχεται να εξευτελίζεται - μέσω λογοκριτικών ενεργειών - η χώρα παγκοσμίως κάθε φορά που θίγεται η πίστη του κάθε θεούσου που δεν πλένεται για να μη φύγει το βάφτισμα και νομίζει ότι το σώμα είναι - όπως λένε και οι "πατέρες" του κηφηναριού - βρωμιά και αμαρτία; Η "δημοκρατία" της χειραγώγησης της οικονομικής ζωής και της κοινής γνώμης μέσω καρτέλ παντός είδους (εκδοτικά, τηλεοπτικά, κατασκευαστικά, πετρελαϊκά κλπ); Η "δημοκρατία" που αναγνωρίζει φιρμάνια και χρυσόβουλα των σουλτάνων και επιτρέπει στο κηφηναριό να καταπατά δασικές και αρχαιολογικές εκτάσεις (π.χ. Άλσος των Μουσών); Να με συμπαθάτε, αλλά αφ'ενός τέτοια "δημοκρατία" μόνο δημοκρατία δεν είναι, αφ'ετέρου, ελόγου μου δεν άκουσα τίποτα ερπύστριες αρμάτων μάχης... Και δεν "διαβάζω" όπως έκανε ο Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης επί χούντας.
Σοβαρά, γιατί κινδυνεύει η "δημοκρατία" από την αποτυχία του εγχειρήματος Αγγελοπούλου στο χώρο του Τύπου; Θέλετε να μιλήσουμε ωμά; Αγόρασαν το "Ίδρυμα Τύπου" με στόχο να έχουν ένα μοχλό πίεσης, γιατί τα ΜΜΕ αυτό ακριβώς είναι: μοχλοί πίεσης προς την εκάστοτε κυβέρνηση. Όπως ακριβώς και οι ποδοσφαιρικές ομάδες, των οποίων οι οπαδοί (τι προσβλητική λέξη!) χρησιμοποιούνται ως "ιδιωτικός στρατός" για να μη θιγούν ποτέ τα συμφέροντα του εκάστοτε ιδιοκτήτη της όποιας ΠΑΕ. Κι ένα ολόκληρο έθνος προσκυνά σώβρακα και φανέλες, για να τ'αρπάζει χοντρά ο "προεδράρας" και να μην ελέγχεται για τις παρανομίες του. Κι αν πάει στον Αντισουβλακέα ή στο Διάολο η "ομαδάρα", έχουμε και το άρθρο 44, με το οποίο παραγράφονται τα χρέη των αποτυχημένων (και καταλαβαίνετε ποιοι είναι τα θύματα που επωμίζονται τελικά τις οφειλές). Επιστρέφοντας λοιπόν στο "Ίδρυμα Τύπου", δεν τους βγήκε κι έτσι έκλεισε η επιχείρηση. Τώρα είναι κακό ή καλό για τη δημοκρατία που απέτυχε μια προσπάθεια ενός μεγαλοεπιχειρηματία να έχει στη διάθεσή του ΜΜΕ-μοχλό πίεσης;
Κι επειδή εγώ είμαι πραγματιστής, θα σας υπενθυμίσω πως, όταν μια επιχείρηση δεν πάει καλά, κλείνει. Τελεία και παύλα. Πόσα ΜΜΕ είναι βαθιά θαμμένα μέσα στο κόκκινο και χρωστάνε σ'όποιον μιλά ελληνικά, αγγλικά, ιταλικά, γαλλικά, τούρκικα, αλβανικά κι αλαμπουρνέζικα; Οέο; Πόσα; Μα σοβαρολογούμε επιτέλους; Είμαστε μια χώρα με περίπου 11 εκατομμύρια κατοίκους κι έχουμε ένα σκασμό τηλεοπτικούς σταθμούς, ένα κάρο εφημερίδες, ένα σωρό ραδιοσταθμούς και περιοδικά ων ουκ έστιν αριθμός για κάθε πιθανή και απίθανη θεματολογία. Και ειδικά στα περιοδικά "ειδικής" θεματολογίας (είναι αυτό που λέμε "ειδικός Τύπος", δηλαδή περιοδικά αυτοκινήτου, μοτοσυκλέτας, ηχοσυστημάτων, άμυνας και διπλωματίας, συνωμοσιολογίας/κοτσάνας/παπάτζας) γίνεται το σώσε: Είναι ζήτημα αν πολλοί από αυτούς τους τομείς έχουν αναγνωστικό κοινό μεγαλύτερο των 30.000 αναγνωστών. Πώς στα κομμάτια βγαίνουν - αν βγαίνουν - οικονομικά αυτά τα περιοδικά; Με τη διαφήμιση; Έστω. Αλλά κι αυτή ακόμα η διαφημιστική πίτα κόβεται σε όλο και μικρότερα κομμάτια. Τελικά οι εταιρείες δεν βγαίνουν, πάρα πολύ απλά. Γιατί διατηρείται (με μηχανική υποστήριξη) μια επί μακρόν ζημιογόνος εταιρεία; Μήπως γιατί εξυπηρετεί κάποια συμφέροντα χειραγώγησης του κοινού και άσκησης επιρροής στην πολιτική ζωή του τόπου (π.χ. με τα "αμυντικά" περιοδικά, που πραγματικά πολύ μ'ενδιαφέρει να μάθουμε αν πίσω από ορισμένα εξ αυτών κρύβονται εισαγωγείς οπλικών συστημάτων) ή στρέβλωσης της αγοράς κάποιου χώρου (π.χ. αγορά αυτοκινήτου - θυμηθείτε τα σκάνδαλα που κατασκεύασαν το '96 και το '07 τα έντυπα της Motor Press Hellas κατά του ομίλου Fiat), παρακάμπτοντας την - ανύπαρκτη ούτως ή άλλως - Επιτροπή Ανταγωνισμού που κωφεύει στις εναρμονισμένες τιμολογήσεις των διυλιστηρίων (γιατί πληρώνουμε τη βενζίνη το ίδιο που την πληρώναμε κι όταν το βαρέλι του πετρελαίου κόστιζε τρεις φορές παραπάνω;) και στον χυδαίο πόλεμο που κήρυξε το καρτέλ της βιομηχανίας οικοδομικού σιδήρου στον Θεόδωρο Τενέζο, για τον οποίον κάνουν επί μήνες τουμπεκί όλα τα κανάλια κι όλες οι φυλλάδες; Μήπως - λέω, μήπως - κάποιες από αυτές τις χρονίως ζημιογόνες εταιρείες χρησιμοποιούνται και για παράνομες οικονομικές δραστηριότητες;
Γιατί λοιπόν να πρέπει να μπήξω τα κλάματα και να βάλω και τη γάτα μου να κλαίει επειδή κλείνει ο "Ελεύθερος Τύπος"; Σιγά την εφημερίδα, σε τελευταία ανάλυση! Έσκασε ένα σωρό λεφτά το ζεύγος Αγγελοπούλου για να στελεχώσει την επιχείρηση αυτή με golden boys and girls, με κάτι απολαβές νααααα μετά συγχωρήσεως, ρήτρες αποζημιώσεων ακόμα πιο ζουμερές... Για να δουλεύουν πού; Σε μια εφημερίδα ψιλοχοντροαποτυχημένη εδώ και πολύ καιρό, η οποία ουσιαστικά δεν είχε αναγνωστικό κοινό - θυμάστε τη βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία Wolseley που έκλεισε κάπου στις αρχές της δεκαετίας του '70 όταν και οι τελευταίοι της πελάτες πέθαναν από γηρατειά; Ε, απλά το καλό είναι ότι το ζεύγος Αγγελοπούλου δεν δέχθηκε την ξεφτίλα του άρθρου 44.
Και γιατί να λυπηθώ για τους δημοσιογράφους; Για να βρεις αξιόλογο και σοβαρό (δηλαδή όχι λαμόγιο, παραμυθατζή, πανάσχετο ξερόλα, αγενέστατο και ανύπαρκτης νοημοσύνης τηλεμαϊντανό και ξεπουλημένο ψευταρά) δημοσιογράφο πρέπει να εξοπλιστείς με διόπτρες νυχτερινής οράσεως, δίκαννο, απόχη, να είσαι σε ανοιχτή γραμμή με τη Νικολούλη και να έχεις φτιάξει και μερικές φανουρόπιτες (αν και μάλλον στον Άη Οφ Δε Τάιγκερ - μεγάλη η χάρη του - πρέπει να κάνεις τάμα). Όσες φορές έπεσαν στα χέρια μου φύλλα του "Ελεύθερου Τύπου" (και της π.Γ. - προ Γιάννας - και της μ.Γ. - μετά Γιάννα - εποχής), τράβαγα τα μαλλιά μου από τις χαζομάρες που διάβασα. Κι επίσης, έχω διαβάσει απειράριθμες ψευδέστατες "ειδήσεις" (ξεκινώντας από την αρχιπατάτα του Βήματος, του Έθνους και της Ελευθεροτυπίας με την... επίσκεψη Ερντογάν εις τας Αθήνας, που την έχουμε και πρόσφατη). Δημοσιογράφοι δεν τις έγραψαν αυτές; Είτε αυτοβούλως είτε κατόπιν εντολής, τις γράψανε και τις μεταδώσανε.
Άντε, μακάρι να γίνει επιτέλους ένα ξεσκαρτάρισμα σε όλο τον Τύπο, έντυπο και ηλεκτρονικό... Να τελειώνουμε και με τα κομματικά κανάλια (Τηλεάστυ, 902) και με τους σταθμούς που κονομάνε από 090 και ροζ τηλέφωνα και με όλο το σύστημα της διαπλοκής. Αν και, βέβαια, αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Άλλωστε, για όλα φταίνε οι "τρομοκράτες, συκοφάντες, εκβιαστές" μπλόγκερς που έχουν την αξίωση να ασκούν παρανόμως το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης επί θεμάτων στα οποία δεν έχουν έννομο συμφέρον (ναι, το διαβάσαμε κι αυτό!)...
Ε λοιπόν, όχι. Δε θα βάλω τη γάτα μου να κλαίει.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αιρετική Πολιτεία - Heretic Republic" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
