Ξεκαθαρίζω εδώ πέρα ότι είμαι αντικομμουνιστής. Ο κομμουνισμός, όπως εφαρμόστηκε στη νυν και αεί Σοβιετική Ένωση, είναι ένα σύστημα ισοπεδωτικό, ολοκληρωτικό, που, σε ό,τι αφορά την οικονομία και τη βιομηχανία, αποτελείται από έναν σκληρό, κρατικοδίαιτο, διεφθαρμένο, κομματικά ελεγχόμενο καπιταλισμό που έχει όλα τα μειονεκτήματα του παραδοσιακού καπιταλισμού και κανένα από τα πλεονεκτήματά του (π.χ. τεχνολογική καινοτομία), καθώς και από ένα σύστημα εισοδηματικής και κοινωνικής διαστρωμάτωσης που θυμίζει τις κάστες της Ινδίας - δείτε, π.χ., το σύστημα διαχωρισμού των κοινωνικών τάξεων: η πλέμπα είχε δικαίωμα ν'αγοράζει Lada, Moskvich και ZAZ, οι πλούσιοι και τα ανώτερα στελέχη του κόμματος Volga, ενώ τα ZIS/ZIL ήταν για την KGB και για την ηγεσία (και ο διαχωρισμός στο τι μπορούσες να αγοράσεις δεν είχε σχέση με το εισόδημά σου, αλλά με τη θέση σου στη Σοβιετική κοινωνία). Και ξεκαθαρίζω ότι δεν μου αρέσει καθόλου ο Ταρκόφσκι (το "Θωρηκτό Ποτέμκιν" το θεωρώ εξ ίσου σκουπίδι με τις "εθνοπατριωτικές" βιντεοταινίες αμερικανικής παραγωγής), όπως δε μ'αρέσει και η kitsch κομματικά εγκεκριμένη "τέχνη" που βρωμοκοπάει προπαγάνδα απ'όπου κι αν την πιάσεις. Αλλά γενικώς μου'ρχεται αναγούλα με τη λαϊκίστικη προπαγάνδα στην τέχνη, ανεξαρτήτως αν προέρχεται από τη Δεξιά, την Αριστερά, το Κέντρο ή τα άκρα του πολιτικού φάσματος.
Μόλις έβαλα την υπογραφή μου για να μου αφαιρεθεί οριστικά το πιστοποιητικό αριστερών φρονημάτων. Αδιαφορώ όμως - έτσι κι αλλιώς, τα κόμματα της "Αριστεράς" έχουν αποτύχει εδώ και πολύ καιρό, γιατί δεν δέχονται να ακούσουν τις αγωνίες του κόσμου, παρά μόνον υπαγορεύουν με μια νοοτροπία 50% σταλινικού ινστρούχτορα επιπέδου Ζαχαριάδη και 50% telemarketer. Χώρια που δεν είμαι αρκετά ανασφαλής για να έχω ανάγκη την "έγκριση" των πανάσχετων και (εξ ίσου διεφθαρμένων με τους ομολόγους τους της ΠΑΣΠ-ΝΔΦΚ) φοιτητοπατέρων.
Επανέρχομαι όμως στο ζήτημα της "αναγκαιότητας" της Χούντας. Γιατί ήταν απαραίτητη; Και επίσης, με τι προσόντα ήρθε να το παίξει εθνοσωτήρας ένας πρώην ταγματασφαλίτης (δηλαδή προδότης) και μετέπειτα πράκτορας της CIA; Πώς στον Αντισουβλακέα είναι "πατριώτης" ένας συνεργάτης των Ναζί; Είναι σαν την άλλη τη μαλακία που διάβασα αλλού ότι οι χρυσαυγίτες είναι... πατριώτες. Σοβαρά; Από πού κι ως πού είναι Έλληνες πατριώτες οι θαυμαστές του Χίτλερ που, αν ζούσαμε στο '41, θα έσπευδαν πρώτοι να πολεμήσουν στο πλευρό των SS και θα κάνανε αλισβερίσια με τους μαυραγορίτες;
Ας μου εξηγήσει κάποιος λοιπόν με ποια λογική έρχεται να γίνει "εθνοσωτήρας" ένας ΠΡΟΔΟΤΗΣ και πράκτορας της CIA.
Αυτά, σε ό,τι αφορά τον "πατριωτισμό" των επίορκων συνταγματαρχών.
Ή μάλλον όχι: θα παραμείνω στο ζήτημα του πατριωτισμού. Ως στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, αποστολή των συνταγματαρχών - και δη πατριωτική, βάσει του άρθρου 114 του τότε Συντάγματος - ήταν η τήρηση του Συντάγματος. Πατριωτικό καθήκον, λοιπόν, των Ελλήνων, και ακόμη περισσότερο των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, ήταν η τήρηση του Συντάγματος. Από πού κι ως πού είναι πατριωτισμός η κατάλυση του Συντάγματος;
Ακόμα περιμένω μια πειστική, δηλαδή λογική και χωρίς δικαιολογίες και φληναφήματα περί "ταραχών και κομμουνιστικού κινδύνου", απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα.
Για να μιλήσουμε λίγο για τις ταραχές τώρα. Το 1967, η Ελλάδα μετρούσε 137 χρόνια ζωής ως ανεξάρτητο κράτος, το οποίο μάλιστα είχε τρομερά μεγάλη απόσταση να διανύσει, γιατί, χάρη στην (λυσσωδώς υποστηριχθείσα από το φοροδιαφεύγον κηφηναριό) τουρκοκρατία είχε χάσει Αναγέννηση, Διαφωτισμό και Βιομηχανική Επανάσταση. Με απλά λόγια, πολιτικά, εμπορικά, πολιτιστικά, βρισκόμασταν ακόμα στο Μεσαίωνα. Μια στιγμή ηρεμίας για να κατασταλάξουν λίγο τα πολιτικά πράγματα δεν είχαμε. Τον Καποδίστρια τον έφαγε λάχανο το καθεστώς των κοτζαμπάσηδων. Μετά μας κατσικώθηκε ο ανεπαρκέστατος Όθων με τα τσιράκια του. Πτωχεύσαμε το 1893. Είχαμε τον αποτυχημένο πόλεμο με τους Τούρκους το 1897. Περάσαμε τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Είχαμε τη Μικρασιατική Καταστροφή και τα πογκρόμ κατά των "τουρκόσπορων" προσφύγων από προσκείμενους στο βασιλιά παρακρατικούς. Αφήστε το "ανάθεμα" κατά του Βενιζέλου... Μετά, μας ήρθε ο Ιωάννης Μεταξάς (ναι, το καλό αυτό παιδί που έδωσε σε δρόμο της Θεσσαλονίκης το όνομα του σφαγέα Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ!!!). Περάσαμε στα χέρια των Ναζί τη χειρότερη κατοχή που γνώρισε ευρωπαϊκή χώρα και μετά ήρθε ο Εμφύλιος, όπου σφαχτήκαμε μεταξύ μας για τα συμφέροντα άλλων.
Με τέτοια πολιτική κατάσταση, είναι δυνατόν να υπάρχει ηρεμία στη χώρα, και ειδικά σε έναν καιρό που όλος ο κόσμος - από Ευρώπη μέχρι ΗΠΑ - ήταν καζάνι που έβραζε, απαιτώντας ριζικές τομές στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι (Μάης του '68 κλπ); Κατά τη δεκαετία του '60, γίνονταν τρομερές ζυμώσεις στο πολιτικό σκηνικό, οι οποίες, αν αφήνονταν να εκτυλιχθούν όπως έπρεπε, θα ξεκαθάριζε το τοπίο και θα βλέπαμε τι καπνό φουμάρει ο καθένας. Αλλά όχι... Έπρεπε να μπούμε "εις τον γύψον". Το αποτέλεσμα το βλέπουμε καθημερινά: Η μεν "Αριστερά" έχει αναπτύξει ακόμα περισσότερο το "Σύνδρομο Μάρθα Βούρτση" και, όπως ακριβώς κάνουν οι υπηρέτες της AIPAC, επιτίθεται - συχνά με τρομερή χυδαιότητα, ακόμη και βιαιότητα - σε όποιον τολμήσει να της ασκήσει κριτική για ο,τιδήποτε (για τολμήστε να ασκήσετε κριτική στο ΚΚΕ για το ρόλο του στο μακεδονικό ζήτημα ή να θέσετε τα συνασπιστήρια προ των ευθυνών τους για το ανεύθυνο χάιδεμα αυτιών προς τους νέους, τους οποίους παραπλανούν συστηματικά και θα καταλάβετε τι εννοώ). Κι από την άλλη, έχουμε μια νέα φουρνιά "αγανακτισμένων πολιτών", που θεωρούν ότι για όλα φταίει η "Αριστερά" και παρακαλάνε να... ξανάρθει ο λοχίας!
Βάλτε σ'αυτό και την άλλη συνέπεια των αλλεπάλληλων στρατιωτικών κινημάτων σ'αυτήν τη χώρα: ο λαός δεν κατάφερε ποτέ να μάθει ότι είναι υπεύθυνος ο ίδιος για την πολιτική κατάσταση στη χώρα, για τα πολιτικά ήθη, για την κρατούσα νοοτροπία. Μια φταίνε οι Αμερικάνοι, μια οι Εβραίοι, μια οι Τούρκοι, μια οι Βούλγαροι, μια οι Σοβιετικοί, μια οι χουντικοί, μια οι Σκοπιανοί, μια οι Νεφιλίμ, μια οι Καραπιπερίμ, μια οι Έτσι, μια οι Γιουβέτσι! Ο ψηφοφόρος (που γλείφει κατουρημένες ποδιές για ρουσφέτι, χτίζει αυθαίρετα, αγοράζει διπλώματα οδήγησης και μετά σκοτώνει κόσμο κ.α.) δε φταίει ΠΟΤΕ και για ΤΙΠΟΤΑ!
Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, λοιπόν, διέπραξε το σοβαρότερο πολιτικής υφής έγκλημα, όχι μόνον γιατί πρόδωσε τη χώρα του δις (συνεργαζόμενος με τους Ναζί ως ταγματασφαλίτης και, αργότερα, καταλύοντας το Σύνταγμα για να εξυπηρετήσει ξένα συμφέροντα), αλλά και γιατί ανέκοψε και ματαίωσε κάθε διαδικασία πολιτικής συνειδητοποίησης και δημιουργίας πολιτικής συνείδησης σ'αυτήν τη χώρα.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αιρετική Πολιτεία - Heretic Republic" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
