Το ιστολόγιό της λέγεται "Microkini Blog", για όποιον ενδιαφέρεται. Α και το νου σας λιγούρικα ρεμάλια: έχει σχέση και δεν ψήνεται να κάνει κάτι με κανέναν σας.
Οι αφορμές που με οδήγησαν στο σημερινό μου άρθρο είναι μπόλικες:
- Οι διάφορες συζητήσεις με φίλες μου ή απλώς γνωστές μου.
- Οι απόψεις διαφόρων φίλων και γνωστών μου.
- Ένα παλιότερο άρθρο μου με τίτλο 'Γυναικεία μαγιώ (βασικά... στρινγκάκια) και ανθρώπινη υποκρισία'.
- Ένα αρκετά πιο πρόσφατο άρθρο της Δανάης με τίτλο '"Thongs are gay" and thongs are for sluts" - Says who?'.
- Ένα ακόμη παλιότερο άρθρο της Ιοκάστης με τίτλο 'Η ενοχοποίηση του σώματος'.
Τέλος πάντων, η Ιοκάστη επισημαίνει πολύ σωστά αυτό που έχω παρατηρήσει κι εγώ. Υπάρχουν πάμπολλες γυναίκες που ντρέπονται για το σώμα τους - και μη φανταστείτε ότι μιλάμε για μπάζα. Μια χαρά κοπέλες σαν τα κρύα τα νερά είναι, απλώς ντρέπονται να τις δει κάποιος γυμνές ή ημίγυμνες. Μερικές μάλιστα ντρέπονται να δείξουν και ντεκολτέ - φορτώνουν τους λαιμούς τους με κοσμήματα, πασμίνες, φουλάρια κλπ, μην τυχόν και φανεί έστω κι ένας πόντος από το δέρμα τους! Το αστείο είναι βέβαια ότι τα ρούχα γίνονται όλο και πιο προκλητικά. Παρ'όλα αυτά, το σώμα θεωρείται κάτι που πρέπει (χωρίς κανείς να μας λέει το γιατί - ή τουλάχιστον χωρίς να παρέχει μια λογική και σοβαρή εξήγηση και δικαιολόγηση, πέραν των ηλίθιων κλισέ "το σώμα σου το βλέπει μόνον το έτερόν σου ήμισυ" ή "είναι αμαρτία").
Πότε μας μπήκε αυτή η ηλίθια ιδέα ότι το γυμνό σώμα είναι "αμαρτία"; Πότε μας έμαθαν να ντρεπόμαστε για το σώμα μας; Στα αρχαία χρόνια, το σώμα αναδεικνυόταν, θαυμαζόταν και σχεδόν λατρευόταν - η ανθρώπινη ομορφιά ήταν αντικείμενο θαυμασμού και λατρείας και δεν εθεωρείτο πρόστυχη.
Αλλά δυστυχώς, με την επικράτηση του χριστιανισμού (που σε καμία περίπτωση δεν έγινε λόγω των... "αρετών" του συστήματος αυτού), όλος ο ιουδαϊκός κομπλεξισμός και μισογυνισμός κατσικώθηκε στο σβέρκο της ανθρωπότητας. Πρωτοπόρος ινστρούχτορας του συστήματος αυτού, βεβαίως, ο απόστολος Παύλος/Σαούλ από την Ταρσό, που ήταν τόσο μισογύνης ώστε βάζω στοίχημα ότι ήταν μεγάλη (αλλά κρυφή) αδερφάρα. Κι ακολούθησε, βεβαίως, και το ισλάμ (εξ ίσου ηλίθια θρησκεία με αυτές απ'τις οποίες κατάγεται, απλώς οι πιστοί της είναι πιο πρόθυμοι να σε ξεκάνουν άμα τους μπροσβάλεις τον προφήτη) με τις μπούρκες και τους φερετζέδες. Ο χριστιανισμός όμως το'χει παραχέσει το όλο ζήτημα. Μια με το "Πηδάλιον" (800+ σελίδες γεμάτες μαλακίες που το κηφηναριό θεωρεί "ιερούς κανόνες" - μεταξύ αυτών και ο Θ' Κανόνας του "Μεγάλου" Βασιλείου, που ορίζει ρητώς ότι μια γυναίκα πρέπει να ανέχεται τον άντρα κι αφέντη της και να μην τον χωρίσει, ακόμη κι αν τη σαπίζει στο ξύλο, της τρώει την περιουσία και την κερατώνει), μια με τις βλακείες διαφόρων μισογύνηδων (δείτε εδώ κι εδώ μερικά δείγματα της ξεκάθαρα κρυπτο-ομοφυλοφιλικής, δηλαδή αδερφίστικης, "σοφίας" τους) "πατέρων" που σήμερα θεωρούνται... ογκόλιθοι θεολογικής, φιλοσοφικής, πνευματικής και δε συμμαζεύεται προκοπής, ενστάλαξαν οι "κύριοι" αυτοί στον άνθρωπο ένα σωρό ενοχές και κόμπλεξ. Κυριολεκτικά, ένας άνθρωπος που ανετράφη με χριστιανικές αρχές χρειάζεται ψυχοθεραπεία για να'ρθει στα ίσια του - ή να πει "ρε άντε μου και στο γεροδιάλο ηθικολόγοι της δεκάρας" και να ζήσει τη ζωή του.
Το μεγάλο πρόβλημα βέβαια είναι ότι οι γυναίκες, παρά το σκυλοβρίσιμο που τρώνε απ'τη θρησκεία και παρά την καταπίεση της ίδιας τους της ύπαρξης, καταλήγουν - δεν ξέρω γιατί - να γίνονται οι ίδιες οι ισχυρότεροι θεματοφύλακες αυτού του κατεστημένου.
Έχουν λοιπόν, όπως σωστά επισημαίνει η Ιοκάστη, γεμίσει τον κόσμο με ενοχές... Το ανθρώπινο σώμα, που και όμορφο είναι και ηδονή προσφέρει, αυτοί οι αρχικομπλεξάρες το χαρακτήρισαν αμαρτωλό, βρωμερό, απαίσιο, πηγή κάθε κακού, αιτία για να πάει κανείς ολοσούμπιτος στην Κόλαση - και μη μου πει κανείς για τη χριστιανική "ηθική", γιατί έχω στο αρχείο μου μερικές χιλιάδες παραδείγματα παιδόφιλων κληρικών σε όλα τα δόγματα και σ'όλες τις αιρέσεις της χριστιανικής θρησκείας, από ορθοδοξία μέχρι χιλιασμό. Αυτά τα έχω ζήσει στα σχολικά μου χρόνια, με θεολόγους (ένα από τα πλέον άχρηστα και επιβλαβή για την κοινωνία επαγγέλματα, μαζί με τους εμπόρους ναρκωτικών, τους παπάδες, τους πολιτικούς και τους lobbyists) να διδάσκουν στα παιδιά ακριβώς ότι πρέπει να ντρέπονται για το σώμα τους. Θυμάμαι τότε, μεταξύ '89 και '91, στο 1ο Γυμνάσιο Λάρισας, τους θεολόγους τι μας λέγανε... Τι ότι το καρναβάλι είναι σατανιστικό, τι ότι το σώμα πρέπει πάντα να καλύπτεται κι ότι το ένα και το άλλο είναι "αμαρτία"... Ρε άντε και σιχτίρι με τους παλιομαλάκες...
Οπότε καταλαβαίνετε πόσο... αμαρτία είναι το στρινγκάκι! Έχω ήδη γράψει στο προηγούμενο σχετικό μου άρθρο ότι:
- Είμαι υπέρ και του τόπλες και του στρινγκ για τη γυναίκα στην παραλία
- Δεν είναι απαραίτητο να έχει "τέλειο" σώμα για να το φορέσει - οι πιο πολλές γυναίκες έχουν αρκετά καλό σώμα
- Οι διάφοροι παπάρες που λένε "α, εγώ δε θέλω η δικιά μου να φοράει στρινγκ στην παραλία, γιατί αυτά που βλέπει ο Μπάμπης δεν τα βλέπει ο κόσμος" είναι ηλίθιοι, κομπλεξικοί κι ανασφαλείς homo erectus - κι αν "μπροσβάλθηκαν", στα τρία μου
- Το αν μια γυναίκα είναι τσούλα ή όχι δεν έχει να κάνει με τα ρούχα που φορά, αλλά με τη συμπεριφορά της και το "οι στρινγκοφορούσες λουόμενες είναι τσούλες" είναι κάτι που το αμολάνε συνήθως αγάμητες κακιασμένες απομιμήσεις γυναικών
Όταν λοιπόν οι γυναίκες αποκτούν τέτοιες προσλαμβάνουσες, είναι ευνόητο γιατί απεχθάνονται ακόμα και την ιδέα του Speedo... Ωραία όλα αυτά, αλλά οι gay πού κολλάνε; Βασικά, κανονικά δε θα έπρεπε να τίθεται καν θέμα. Όλοι μας ξέρουμε ομοφυλόφιλους και ξέρουμε ότι στην παραλία ο καθένας τους φοράει και διαφορετικό είδο μαγιώ: άλλος βερμούδα, άλλος κοντό σορτσάκι, άλλος Speedo, άλλος στρινγκ. Οπότε, δε μπορούμε να ταυτίσουμε μ'αυτούς το στρινγκ. Όμως, πρέπει να παραδεχθούμε ότι οι ομοφυλόφιλοι εν γένει περιποιούνται τον εαυτό τους πιο πολύ από τους ετεροφυλόφιλους, με αποτέλεσμα αρκετοί εξ αυτών να είναι τουλάχιστον αποδεκτοί εμφανισιακά με στρινγκ.
Κι εδώ είναι που σας έχω αποκάλυψη και μάλιστα σε παγκόσμια αποκλειστικότητα (τρομάρα μου): Υπάρχουν - κυρίως στο εξωτερικό - αρκετοί ετεροφυλόφιλοι άνδρες που φοράνε στρινγκ! Κι όταν λέμε ετεροφυλόφιλοι, εννοούμε ότι τη Cher και τη Barbra Streisand τις έχουνε χεσμένες κι ότι το μόνο φύλο που τους αρέσει είναι οι γυναίκες. Και άλλοι είναι παντρεμένοι, άλλοι είναι "παίκτες", άλλοι βρίσκονται σε σχέση. Και πολιτικά, είναι συνήθως προοδευτικοί. Οπότε, this myth is busted.
Ούτε λοιπόν με τους ομοφυλόφιλους μπορούν να ταυτιστούν τα στρινγκ ούτε με τις τσούλες...
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αιρετική Πολιτεία - Heretic Republic" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
