Σας παρουσιάζω, από την ιστοσελίδα του Γενικού Επιτελείου Στρατού, το ευφάνταστο και παράλογο παραμύθι του Άη-Γιώργη:
Ο 'Αγιος και Μεγαλομάρτυρας Γεώργιος έζησε κατά τα τέλη του γ' και αρχές δ' μ.Χ. αιώνα στους χρόνους του φοβερού διώκτη των χριστιανών Διοκλητιανού. Κατάγονταν από τη χώρα της Καππαδοκίας, από μεγάλη και ένδοξη γενιά. Πρώτα ήταν αξιωματικός στο τάγμα των «Τριβούνων» και λίγο πριν αρχίσουν τα μαρτύρια του πήρε προαγωγή και έγινε Κόμης ένα αξίωμα, που σήμερα θα το λέγαμε Έπαρχος, Ηγεμών ή Στρατηλάτης.Εκείνους τους χρόνους ο σατανόπληκτος βασιλιάς Διοκλητιανός γεμάτος από θαυμασμό προς τους θεούς των ειδώλων είχε βγάλει αυστηρές διαταγές προς τους υπηκόους του όσοι Χριστιανοί αφήσουν την θρησκεία τους, αρνηθούν τον Χριστό και προσκυνήσουν τα είδωλα, αυτοί ν' απολαμβάνουν βασιλικές τιμές και πολλά άλλα' όσοι χριστιανοί δεν αρνηθούν τον Χριστό και τη θρησκεία του, να θανατώνονται.
Νεότατος τότε ο 'Αγιος Γεώργιος μόλις είχε περάσει τα είκοσι χρόνια του φανερώνεται μοναχός του πως είναι χριστιανός. Κι όχι μονάχα αυτό, μπροστά στον αυτοκράτορα και τους αξιωματούχους του, γκρεμίζει τα πλανεμένα κι αδύναμα είδωλα των θεών, περιγελώντας όλους τους ειδωλολάτρες, που πιστεύουν στα άψυχα αγάλματα των ψεύτικων αυτών θεών.
Ο τύραννος Αυτοκράτωρ, εκτιμώντας την ένδοξη γενιά και την ανδρειωσύνη του Αγίου Γεωργίου στους πολέμους, άρχισε τα παρακάλια και τις υποσχέσεις να τον μεταπείσει. Μα ο 'Αγιος στέκεται σταθερός κι απαρασάλευτος, δυνατός σα διαμάντι, στη θρησκεία του Χριστού. Αρχίζουν οι απειλές, οι φοβέρες. Ο 'Αγιος τα καταφρονεί όλα. Χτυπούν τον 'Αγιο μ' ένα κοντάρι στην κοιλιά. Μα κατά θαυματουργικό τρόπο, ενώ έτρεξε αίμα πολύ από τη σάρκα του Αγίου, αυτός έμεινε ζωντανός και το κοντάρι λύγισε προς τα πίσω, για να μη διαπεράσει την αγιασμένη σάρκα του.
Από εκεί τον φέρνουν στα μεγαλύτερα μαρτύρια: τον δένουν γυμνό σε ένα τροχό, ο οποίος είχε γύρω του μπηγμένα μαχαίρια κοφτερά και τον κατρακυλούν σ' έναν κατήφορο. Κι ενώ το σώμα του Αγίου καταματώθηκε και κατατεμαχίστηκε, άγγελος Κυρίου στη στιγμή συναρμολόγησε τα κομμάτια του και παρουσιάστηκε πάλι ο 'Αγιος γερός, όπως πρώτα.
Βλέποντας τη θαυματουργούσα παρουσία του αληθινού Θεού, πολλοί από τους ειδωλολάτρες γύρισαν στην πίστη του Χριστού. Μα ο Διοκλητιανός δεν τους άφησε για πολύ να ζήσουν σε τούτο τον κόσμο. Τους αποκεφάλιζε αμέσως απ' το θυμό του. Την ίδια τύχη θα έχει αργότερα και η γυναίκα του η βασίλισσα Αλεξάνδρα, που βλέποντας τα θαύματα, ομολόγησε πως ο Χριστός είναι ο αληθινός θεός, και όχι τα είδωλα.
Και τα μαρτύρια του Αγίου Γεωργίου συνεχίζονται. Τον βάζουν μέσα σε ασβέστη που έβραζε κι εκείνος μένει ανέπαφος. Οι πιστοί προσεύχονται, άλλοι απ' τους ειδωλολάτρες κλονίζονται κι άλλοι προσεύχονται στον Χριστό. Παραγγέλνουν ένα ζευγάρι σιδερένια υποδήματα με καρφιά από μέσα κοκκινισμένα στη φωτιά. Τα φορούν στα πόδια του Αγίου και τον αναγκάζουν να τρέξει. Μα εκείνος δεν χρειάζεται καμιά ώθηση από τους στρατιώτες. Σπρώχνει μόνος του τον εαυτό του, λέγοντας: «Τρέχε Γεώργιε, τρέχε ίνα φθάσης το ποθούμενον!» Και παρακαλεί τον θεό να τον γιατρεύει και να του δίνει υπομονή ως το τέλος της ζωής του: «Κοίταξε από τους ουρανούς, Κύριε και ιδέ τον κόπον μου και άκουσον τους στεναγμούς του παιδευόμενου δούλου Σου, ότι επερίσσευσαν οι εχθροί μου και μίσος άδικον εμίσησάν με, δια το 'Αγιον Σου όνομα, αλλά ιάτρευσόν με, Δέσποτα, ότι εταράχθησαν τα κόκκαλά μου, και δός μου υπομονήν έως τέλους της ζωής μου, δια να μην ειπούν οι εχθροί μου, ότι με εξεδικήθησαν».
Σαν είδε ο αιμοβόρος τύραννος πως και τα σιδερένια πυρωμένα υποδήματα δεν έβλαψαν τον 'Αγιο, διέταξε να τον δέσουν και να τον δείρουν χειροδύναμοι στρατιώτες άσπλαχνα μέχρι θανάτου με ξερά βούνευρα. Όμως μάταια κουράστηκαν οι στρατιώτες. Ο στρατιώτης του Χριστού, ο «νοερός αδάμας της καρτερίας», έστεκε μπροστά του υγιέστατος. Η τυραννία του Διοκλητιανού περνούσε δύσκολες στιγμές. Κείνη την ώρα ο Μαγνέντιος, φίλος και σύμβουλος του αυτοκράτορα, θέλησε να πειράξει πνευματικά τον 'Αγιο, μια που τα σωματικά μαρτύρια δεν τον πείραζαν σε τίποτε.
Λέγει λοιπόν στον 'Αγιο Γεώργιο ν' αναστήσει, αν είναι αληθινός ο θεός του, ένα νεκρό που κείτονταν εκεί κοντά τους από τα παμπάλαια χρόνια πεθαμένος. Ο 'Αγιος γίνεται μια φωτεινή λαμπάδα τώρα, έτοιμος να καεί για να φωτίσει τους ειδωλολάτρες να πιστέψουν.Γονατίζει πάνω στον τάφο, σηκώνει το νου και τα χέρια του και προσεύχεται στον Θεό. Ώ θεία, ώ αγία πίστη του Αγίου Γεωργίου! Ο νεκρός ανοίγει τον τάφο του, ανασταίνεται, προσκυνάει τον 'Αγιο και δοξάζει τη δύναμη και τη θεότητα του Χριστού. Ο βασιλιάς και η σπείρα του τα 'χουν χαμένα. Ρωτούν τον αναστημένο νεκρό ποιος είναι κι αυτός τους αποκρίνεται πως ζούσε πριν ακόμη έρθει ο Χριστός στον κόσμο. Κι επειδή ήταν ειδωλολάτρης καιγόταν μέσα σε φωτιές τόσα χρόνια που ήταν πεθαμένος. Ο αναστημένος ήταν ένας δυνατός έλεγχος για την ειδωλολατρεία και κόσμος πολύς έρχονταν στην πίστη του Χριστού, γι' αυτό ο Αυτοκράτορας διέταξε να τον σκοτώσουν. Μαζί του κι ένας άλλος πρώην ειδωλολάτρης , που ο 'Αγιος του ανάστησε το νεκρό βόδι του, για να' οργώνει το χωράφι του, μαρτύρησε κάτω από τα σπαθιά των απίστων.
Εκείνο, όμως, που έδωσε τη χαριστική βολή στον ειδωλολάτρη αυτοκράτορα και τράβηξε τους περισσότερους ειδωλολάτρες στη θρησκεία του Χριστού, ήταν η επίσκεψη του Αγίου στο ναό των ειδώλων, με την κρυφή ελπίδα του Μαγνετίου πως θα τον γυρίσει στη λατρεία των ειδώλων. Μπαίνοντας στο ναό ο 'Αγιος στάθηκε μπρος στο άγαλμα του Απόλλωνα και το ρώτησε αν ο Χριστός είναι Θεός κι αν πρέπει να Τον προσκυνούμε. Τότε ο δαίμονας που ήταν μέσα στο είδωλο κλαίγοντας σχεδόν και θρηνώντας αποκρίθηκε πως ο Χριστός είναι ο μόνος αληθινός Θεός! Και με το λόγο τούτο, σα να έγινε σεισμός κι ευθύς όλα τα είδωλα έπεσαν κάτω και συντρίφτηκαν. Και γέμισε ο τόπος από μαρμάρινα συντρίμματα των θεών, που δεν μπόρεσαν να σώσουν τον εαυτό τους από τον αφανισμό! Όρμησαν τότε πάνω του οι ιερείς των ειδώλων και τον πήγαν άρον-άρον στον αυτοκράτορα. Εκείνος έδωσε διαταγή να τους βγάλουν έξω από το κάστρο τον 'Αγιο και τη βασίλισσα Αλεξάνδρα, που έβριζε τον αυτοκράτορα και τα είδωλα και να τους αποκεφαλίσουν. Η βασίλισσα εξουθενωμένη, καθώς έκατσε στο δρόμο σ' ένα έναν ξερόλιθο, παρέδωσε στον Κύριο την ψυχή της.
Ο 'Αγιος προχωρούσε. Και σαν έφτασε στον ορισμένο τόπο σήκωσε τ' αγιασμένα χέρια του και προσευχήθηκε μ' αυτά τα λόγια: «Δοξασμένος να είσαι, Κύριε ο Θεός μου, ότι δεν με έδωκες εις κυνήγι εκείνων που με ζητούσαν, ούτε χαροποίησες τους εχθρούς μου κατεπάνω μου αλλά με γλίτωσες, ωσάν το πουλί από την παγίδα των κυνηγών και τώρα επακουσόν μου, Δέσποτα, 'Αγιε και προστάτευσόν με το δούλον Σου εις τούτην την ώρα την υστερινήν και γλύτωσε την ψυχήν μου από την πονηριά του κακού δαίμονος και των υπηρεσιών του και μην ενθυμηθής τα κακά που μου έκαναν οι εχθροί μου, συγχώρησε τους και δός τους ειρήνην και αγάπην και καθοδήγησέ τους εις το θέλημά Σου. Δέξου, Κύριε μου, και τη δική μου ψυχή και ανάπαυσέ την με τις ψυχές των Αγίων Σου· και εκείνους που επικαλούνται το όνομα μου για βοήθεια, χάρισέ τους τα αιτήματά των, ότι Σύ είσαι ευλογητός και δεδοξασμένος εις τους αιώνας. Αμήν». Και σκύβοντας πρόθυμα το λαιμό του, αποκεφαλίσθηκε από τους στρατιώτες και παρέδωσε στα χέρια του θεού το πνεύμα του. Το 'Αγιο Λείψανο του οι χριστιανοί το πήγαν στην Παλαιστίνη, όπου έκαμε άπειρα θαύματα, κι εκεί και σ' όλο το χριστιανικό κόσμο, που καταφεύγει με πίστη στη χάρη του.
Δεν μπορούμε να επεκταθούμε και ν' αναφέρουμε έστω και απλό κατάλογο από τα θαύματα του Αγίου Γεωργίου. Εκείνο που θα χρειάζονταν να τονίσουμε είναι πως βλέποντας και εμείς σήμερα τα παθήματα, τα μαρτύρια, την καρτερία και την πίστη, με την οποία αγωνίστηκε ως το τέλος ο 'Αγιος, να αναθεωρήσουμε «την έκβαση της αναστροφής», για να μιμηθούμε «την πίστιν εκείνου».
Μάλιστα... Πέραν της καταφανούς ηλιθιότητας των καραβανάδων που αναπαρήγαγαν ένα εντελώς ανιστόρητο και γεμάτο ψεύδη προπαγανδιστικό κείμενο του κηφηναριού, οι αξιωματικοί που ενέκριναν τη δημοσίευσή του πραγματικά εξευτελίζουν τη στολή τους, τα γαλόνια τους, την πατρίδα τους, το κράτος τους και κάθε έννοια λογικής (αν και εκεί που τελειώνει η λογική αρχίζουν το δημόσιο, η θρησκεία κι ο στρατός). Τι εννοώ; Πρώτα απ'όλα, το κείμενο είναι τίγκα στις ιστορικές ανακρίβειες. Δεύτερον, τέτοια μεσαιωνικού χριστιανοταλιμπανισμού κείμενα δεν επιτρέπεται να αναρτώνται σε ιστοσελίδες φορέων σύγχρονων, μη θεοκρατικών κρατών. Τρίτον, το κείμενο περιέχει απίστευτες βλακείες - μπορεί να αποτελούν μέρος της επίσημης παράδοσης του κηφηναριού, αλλά, πέραν της παντελούς έλλειψης λογικής σ'αυτές, είναι και βλάσφημες: ο Άη-Γιώργης αναστήθηκε ΤΡΕΙΣ φορές, ενώ ο Ιησούς Χριστός, κατά κόσμον Εμμανουήλ της Μαριάμ και αγνώστου πατρός μόνο ΜΙΑ; Δηλαδή ο Άη-Γιώργης είναι ΑΝΩΤΕΡΟΣ από την κεφαλή της εκκληcίας;
Τέλος πάντων, θα τελειώσω εδώ με το σχολιασμό αυτού του παντελώς παράλογου και γελοίου κειμένου. Το δε λήμμα στην ΕΛ-ληνική Βικιπαίδεια που γράφτηκε απ'τα τεκνά της ΟΟΔΕ δεν θα το σχολιάσω καν - αφού οι διαχειριστές της Βικιπαίδειας, για λόγους ευλάβειας, δε σέβονται την αρχή της ουδετερότητας και δέχονται τα λήμματα που αφορούν πρόσωπα της θρησκευτικής μυθολογίας να λειτουργούν προπαγανδιστικά κι όχι εγκυκλοπαιδικά, είναι δικό τους το ρεζίλι κι όχι δικό μου.
Θα μιλήσω τώρα για το τι ήταν πραγματικά ο Άη-Γιώργης, με βάση την Ιστορία. Που λέτε, ο τυπάς αυτός δεν είναι μόνον προστάτης άγιος του στρατού μας, αλλά και προστάτης της Αγγλίας. Τι σχέση έχει όμως με την Αγγλία; Βασικά... ΚΑΜΙΑ.
Ήταν στρατιωτικός ή "ιππότης"; Για να δούμε... Το μύθο αυτόν τον εισήγαγαν στην Αγγλία οι Σταυροφόροι και τον διέδωσε ο Caxton. Μάλιστα, τον 8ο μ.Χ. αιώνα πιστευόταν ότι είχε επισκεφθεί το Caerleon και το Glastonbury και είχε υπηρετήσει στο επιτελείο του "μεγάλου" Κωνσταντίνου. Ας ταξιδέψουμε όμως ακόμα πιο πίσω στο χρόνο... Ούτε το αγιολόγιο της Συρίας αναφέρει κάτι για κάποιον Άγιο Γεώργιο ούτε το Hieronymian Martyrologium κάνει κάποια αναφορά σ'αυτόν - πολλώ δε μάλλον με όλα αυτά που του αποδίδονται. Τον πρωτοαναφέρει όμως ο Πάπας Γελάσιος ως έναν από τους αγίους εκείνους που "δικαίως τιμώνται, αλλά των οποίων τα έργα είναι γνωστά μόνο στο Θεό".
Καλά, το ότι δεν υπήρχαν στοιχεία γι'αυτόν δε θα μπορούσε να αποτελέσει εμπόδιο για την καλπάζουσα φαντασία των χριστιανών καλαμαράδων. Έτσι, σύμφωνα και με το πνεύμα της εποχής, κυκλοφόρησαν διάφορες εκδόσεις "απόκρυφων" βιογραφιών του Άη-Γιώργη, στις οποίες δεν είχε ακόμα παρουσιασθεί ως δρακοκτόνος, αλλά ως ένας ακόμα μάρτυρας του χριστιανισμού, ο οποίος βασανίσθηκε με μια εξόχως ευρεία ποικιλία βασανιστηρίων, αλλά επεβίωνε με θαυματουργό τρόπο. Αυτά τα κείμενα προέρχονταν από μείξη κοπτικών κειμένων με άλλες ιστορίες από την Αιθιοπία και τη Συρία και έφταναν να παρουσιάζουν τον Άη-Γιώργη να έχει σχέσεις ακόμα και με τον Ιωσήφ εξ Αριμαθαίας, ενώ η ρίζα τους ήταν κάποιο αρχικό κείμενο γραμμένο στην ελληνική γλώσσα, το οποίο δε σώζεται. Αυτές οι ευφάνταστες ιστορίες καταδικάστηκαν από την τότε ενωμένη καθολική/ορθόδοξη εκκληcία, όχι γιατί ήταν παραμύθια της Χαλιμάς (άλλωστε, όλες οι θρησκείες σε παραμύθια βασίζονται), αλλά γιατί ήταν έργα αιρετικών. Το 496 μ.Χ. λοιπόν, ο Πάπας Γελάσιος έθεσε εκτός νόμου τα Acta Sancti Georgii...
Αργότερα, η εκκληcία μαλάκωσε τη στάση της απέναντι σ'αυτά τα αιρετικά παραμυθάκια κι ένας νέος θρύλος, βελτιωμένος, με μπλε και πράσινους κόκκους και με - πάνω απ'όλα - τη σφραγίδα έγκρισης του ιερατείου απέσπασε τον Άη-Γιώργη από τους καταλόγους των αιρετικών και τον έβαλε στο χριστιανικό πάνθεον. Ο νέος, βελτιωμένος θρύλος τοποθέτησε τη δράση του Άη-Γιώργη στους χρόνους του αυτοκράτορος Διοκλητιανού, ο οποίος είναι ένας αγαπημένος μπαμπούλας των χριστιανών. Του δόθηκε ευγενής καταγωγή, έγινε αξιωματικός του ρωμαϊκού ιππικού, ασπάσθηκε το χριστιανισμό κι αρνήθηκε να προβεί σε διώξεις κατά των χριστιανών, παραβαίνοντας αυτοκρατορικές εντολές και μπλα μπλα μπλα. Φαίνεται πως όλα αυτά είναι επινοήσεις του μεγάλου παραμυθατζή-προπαγανδιστή Ευσέβιου (αυτουνού που έγραψε το "testimonium flavianum" και το προσέθεσε στο έργο του Ιώσηπου, κατασκευάζοντας έτσι "ιστορική" αναφορά για τον Ιησού Χριστό, κατά κόσμον Εμμανουήλ της Μαριάμ και αγνώστου πατρός). Πάντως, το Decretum Gelasianum του 5ου αιώνος είναι η παλαιότερη αναφορά που έχουμε στο θρύλο (όχι στον Άη-Γιώργη ως πρόσωπο).
Σημειωτέον δε ότι στα τέλη του 4ου αιώνα ο επιφανής επίσκοπος Αμβρόσιος (στο Μεδιολάνο - Μιλάνο), πνευματικός ινστρούχτορας της αυτοκρατορικής οικογένειας επεσήμανε τη σημαντικότητα της δημιουργίας βιομηχανίας λειψάνων αγίων και ουσιαστικά ήταν ο πρωτοπόρος αυτής της χυδαίας μορφής ειδωλολατρείας.
Πρότυπο για το "μαρτύριο" του Άη-Γιώργη ήταν τα πάθη του ίδιου του Χριστού, αλλά οι κατασκευαστές του θρύλου του υπερέβαλαν εαυτούς. Ακούς εκεί αναστήθηκε τρεις φορές... Κι επίσης, μέχρι τον 8ο αιώνα υπήρχαν πέντε κάρες (κεφάλια) του Άη-Γιώργη. Ούτε θύμα του Τσέρνομπιλ να'ταν η μάνα του...
Ποιος όμως ήταν ο πραγματικός Γεώργιος;
Κι όμως, υπήρξε ένας Γεώργιος... Αλλά δεν ήταν καθόλου αυτός για τον οποίον μας μιλάνε το κηφηναριό και ο στρατός και η πραγματικότητα δεν έχει καμία σχέση με τη σύντομη αναφορά του Ευσέβιου σε έναν επιφανή μάρτυρα από τη Νικομήδεια.
"Every moment of his reign was polluted by cruelty and avarice. The Catholics of Alexandria and Egypt were abandoned to a tyrant, qualified , by nature and education, to exercise the office of persecution."Ο μυθικός ιππότης-μάρτυρας της χριστιανοσύνης δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον αληθινό Γεώργιο. Στην πραγματικότητα, πλάστηκε όλος αυτός ο μύθος γύρω από έναν διαβόητο επίσκοπο του 4ου αιώνα, τον Αρειανόφρονα Γεώργιο της Καππαδοκίας. Ακόμα και η Καθολική Εγκυκλοπαίδεια αποδέχεται ότι δεν είναι απίθανό κάποιες από τις απόκρυφες βιογραφίες να βασίζονταν στον Αρειανόφρονα επίσκοπο - ναι, ήταν αιρετικός: ανήκε στην αίρεση του Αρειανισμού. Γαμάτο;
– Edward Gibbon (The Decline & Fall of the Roman Empire, 23)
Ξεκίνησε που λέτε ως ένας απλός υφαντουργός στην Κιλικία της σημερινής Τουρκίας. Με κολακεία και μπαγαμποντιά κατάφερε να γίνει προμηθευτής κρεάτων για το ρωμαϊκό στρατό. Γράφει ο Gibbon:
"His employment was mean; he rendered it infamous. He accumulated wealth by the basest arts of fraud and corruption; but his malversations were so notorious, that George was compelled to escape from the pursuits of justice."Ωραίος ο Άη-Γιώργης, ε; Και φυγόδικος παρακαλώ, καθώς τελικά αποδείχθηκε πιο απατεώνας κι απ'τον Ακάλυπτο!
Εκεί ανελίχθηκε στην ιεραρχία της κρατούσας αίρεσης του Αρειανισμού και, χάρη στην επιρροή και τα λεφτά που είχε αποκτήσει, πήρε τον επισκοπικό θρόνο του καθολικού/ορθόδοξου (τότε δεν είχε επέλθει ακόμα το σχίσμα) επισκόπου Αθανασίου της Αλεξανδρείας, οδηγώντας τον στην εξορία.
Από το νέο του αξίωμα, ο Γεώργιος ήταν ελεύθερος να ικανοποιήσει την απληστία του και να καταπιέζει τους υποτελείς του όπως γούσταρε. Έστησε εμπορικά μονοπώλια κι άρχισε να λεηλατεί αρχαίους ναούς. Ήταν ένας πραγματικά αδίστακτος τύραννος που καταπίεζε τους κατοίκους της περιοχής στην οποία έκανε κουμάντο κι αρκετές φορές ο κόσμος τον πέταξε με τις κλωτσιές από την Αλεξάνδρεια, στο επισκοπικό παλάτι της οποίας επέστρεφε συνοδεία στρατού. Πού είναι ο... τροπαιοφόρος στρατηλάτης λοιπόν; Πουθενά!
Τελικά, με την άνοδο του Ιουλιανού στον αυτοκρατορικό θρόνο, οι εξοργισμένοι Εθνικοί, πιθανότατα με τη βοήθεια των καθολικών χριστιανών, τον στραγγάλισαν και πέταξαν το κουφάρι του στη θάλασσα. Πιθανολογείται ότι λείψανά του μάζεψαν οι Αρειανόφρονες οπαδοί του και τα πήγαν στη Λύδδα της Παλαιστίνης, η οποία ήταν μεγάλο κέντρο του Αρειανισμού.
Σουξέ μετά θάνατον
Ο Άη-Γιώργης όμως έγινε τόσο αξιοσέβαστος μετά θάνατον όσο δε θα δικαιούτο ποτέ να γίνει - τέτοιο κουμάσι που ήταν - εν ζωή. Η οικογένειά του του έχτισε τάφο και ναό για να φιλοξενήσει τον τάφο στη Λύδδα κι εκεί άρχισε να εισρέει μπόλικο χρήμα από τους (Αρειανόφρονες) προσκυνητές. Η άνοδος του Ιουλιανού στην εξουσία θορύβησε τα μάλα την ιεραρχία του κηφηναριού κι έτσι, αφού τον δολοφόνησαν, φρόντισαν να πάρουν όλα τα δυνατά μέτρα για να μην ξανααπειληθεί η εξουσία τους από τους Εθνικούς.
Έτσι, παρέβλεψαν μια χαρά το γεγονός ότι ο Άη-Γιώργης ήταν ένας κοινός εγκληματίας κι ένας αιρετικός και αποφάσισαν πάνω σ'αυτόν να χτίσουν ένα νέο θρύλο: το θρύλο του Τροπαιοφόρου Αγίου Γεωργίου, που συμβολίζει την ολοκληρωτική και μη αναστρέψιμη νίκη του χριστιανισμού κατά του παγανισμού. Εξ ου και η παρουσίασή του ως ατρόμητου πολεμιστή που με την πίστη του νίκησε τους εχθρούς του χριστιανισμού - μάλιστα, πολλές από τις "βιογραφίες" του τον παρουσιάζουν να γκρεμίζει ναούς και αγάλματα των Εθνικών.
Κι έτσι ο Άη-Γιώργης έγινε προστάτης της Αγγλίας, προστάτης του Ελληνικού Στρατού και δε συμμαζεύεται... Δεν τα πήγε κι άσχημα, αν σκεφτούμε πως, όταν ζούσε, ήταν ένας αδίστακτος, άπληστος φασιστάκος και λαμόγιο περιωπής.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αιρετική Πολιτεία - Heretic Republic" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
