Πρώτα απ'όλα, να ξεκαθαρίσω ότι με όρους όπως λούγκρα, λουγκροσύνη, ντιγκιντάγκας, πούστης, πουστάρας, πουστιρλίκι, συκιά, αδερφάρα, αδερφίστικος/η/ο δεν εννοώ την ίδια την ομοφυλοφιλία, αλλά περιγράφω τη συμπεριφορά και τη νοητική διαστροφή στο μυαλό ενός θρησκευόμενου που προκαλούνται λόγω καταπιεσμένης ομοφυλοφιλίας. Όταν κάποιος αναγκάζεται να αρνείται και να καταπιέζει μια τόσο θεμελιώδη πλευρά του εαυτού του εύκολα οδηγεί κάποιον σε ερεβώδη μονοπάτια. Ο πούστης ζει σε μια κατάσταση διαρκούς αυτοάρνησης και αυτοαμφισβήτησης και δεν έχει ποτέ ειρηνικές και αρμονικές σχέσεις με τον εαυτό του. Έτσι, αν ζει σε μια κοινωνία που αντιμετωπίζει την ομοφυλοφιλία ως αμαρτία ή αρρώστια, θα μισήσει τον εαυτό του. Αν είναι άνθρωπος με αδύναμη βούληση και προσωπικότητα, θα συνεχίσει να μισεί τον εαυτό του. Αν, από την άλλη, έχει ισχυρή βούληση και προσωπικότητα, το μίσος αυτό που νιώθει για τον εαυτό του θα στραφεί στους άλλους μέσω προβολής αυτών των καταδικαστέων - σύμφωνα με την κοινωνία - ιδιοτήτων του στους άλλους.
Κι εδώ βρίσκεται η βάση για την κατανόηση της θρησκείας. Υπάρχουν τρία θεμελιώδη χαρακτηριστικά των μονοθεϊστικών θρησκειών που ταιριάζουν γάντι μ'αυτό το μοντέλο:
Συνεχής προβολή ανεπιθύμητων ιδιοτήτων στους αντιπάλους κάποιου.
Αυτοί που έχουν αρκετά ισχυρή βούληση για να προωθήσουν τη θρησκεία τους (δηλαδή να προσπαθούν να προσηλυτίσουν/κατηχήσουν τους άλλους) προβάλλουν το μίσος που νιώθουν για τον εαυτό τους ως μίσος για τους άλλους, και ιδίως τους θρησκευτικούς τους αντιπάλους. Έτσι, οι χριστιανοί κατηγορούν τους άθεους ως ανήθικους, σχετικιστές, παράλογους. Τους κατηγορούν ότι αρνούνται ν'ακούσουν τη συνείδησή τους. Τους κατηγορούν για αλαζονεία και έλλειψη ανεκτικότητας - κι όλα αυτά ενώ είναι οι χριστιανοί αυτοί που παρουσιάζουν όλα αυτά τα συμπτώματα. Όμως, όλα αυτά τους τα κουσούρια, όλα όσα μισούν στους εαυτούς τους, τα προβάλλουν οι βαριόμοιροι στους άλλους, έτσι ώστε να μπορέσουν ν'αντέξουν τον εαυτό τους χωρίς να είναι αναγκασμένοι να δουν τη σαπίλα της προσωπικότητάς τους.
Μίσος κατά του ανθρωπίνου σώματος, της σεξουαλικότητος εν γένει και της γυναικείας σεξουαλικότητος.
Ακόμα μεγαλύτερο μίσος κατά της ομοφυλοφιλίας.
Σ'αυτά τα σημεία νομίζω δε χρειάζονται πολλές αναλύσεις. Ο πούστης μισεί το ίδιο του το σώμα, μισεί τη σεξουαλικότητά του και μισεί, βεβαίως, και την ομοφυλοφιλία ως ιδέα. Δεν είναι άξιον απορίας που ο χριστιανισμός (που στην πραγματικότητα θα έπρεπε να ονομάζεται παυλιανισμός, από τον πραγματικό του δημιουργό) έχει ένα αντι-ομοφυλοφιλικό φετίχ και εξακολουθεί να τραβάει μεγάλο ζόρι με τη γυναίκα, την οποία ενοχοποιεί για τα δεινά που υποφέρει ο (ανδροκρατούμενος) κόσμος και την οποία καθυβρίζει σε πλείστα χωρία του, από τη Γένεση και το Δευτερονόμιο της Παλαιάς Διαθήκης μέχρι το Τροπάριο της Κασσιανής και πιο πέρα. Επίσης, το φετίχ των χριστιανών με την "pro-life" στάση τους έχει τις ρίζες του στο μίσος τους για τη γυναίκα: για τον ντιγκιντάγκα, τα μωρά είναι συνεχής "απόδειξη" στους άλλους ότι δεν είναι ντιγκιντάγκας κι έτσι αποτελούν το εισιτήριό του για τη μόνιμη αποδοχή του από τους άλλους. Η έκτρωση ακυρώνει όμως αυτό το εισιτήριο, το καταργεί, γιατί καταργεί την ελπίδα του πούστη ότι θα έχει αυτήν την αδιάσειστη "απόδειξη" ότι δεν είναι πούστης. Η άμβλωση αντιπροσωπεύει λοιπόν μια επίθεση κατά ενός εργαλείου που έχουν για να γίνουν αποδεκτοί στην κοινωνία.
Αν και φαινομενικά άσχετη, η πίστη στην ιδέα της σωτηρίας μέσω της πίστεως ταιριάζει επίσης απόλυτα με το προφίλ της συκιάς. Οι αδερφάρες πιστεύουν ότι γεννήθηκαν καταραμένες και προβάλλουν σε όλον τον κόσμο αυτήν την ηλίθια ιδέα τους, την οποία ονομάζουν "προπατορικό αμάρτημα", και λένε ότι ΟΛΟΙ γεννιόμαστε καταραμένοι και αμαρτωλοί, εξ ου και η "αναγκαιότης" του νηπιοβαπτίσματος που μας "γλιτώνει" από αυτό. Θα σταθώ λίγο στον παραλογισμό αυτής της ιδέας, η οποία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το κήρυγμα του χριστιανισμού ότι ο Ιησούς Χριστός, κατά κόσμον Εμμανουήλ της Μαριάμ και αγνώστου βιολογικού πατρός, με το σταυρικό του θάνατο μας "λύτρωσε" από το προπατορικό αμάρτημα κι έτσι δημιουργεί μια αντίφαση: αφού ο Ιησούς Χριστός μας "λύτρωσε" από το προπατορικό αμάρτημα, τότε πώς γίνεται να γεννιόμαστε ακόμα φορτωμένοι μ'αυτό; Άφησε τη δουλειά στη μέση; Τότε τι σόι θεάνθρωπος είναι; Ή μήπως δεν είναι τελικά τέλειος θεός (άρα είναι ατελής η παντογνωσία, καλοσύνη και παντοδυναμία του); Κλείνοντας αυτήν την παρέκβαση, επιστρέφω στην πεποίθηση των πούστηδων ότι γεννήθηκαν καταραμένοι και, ως εκ τούτου, μισούν τους εαυτούς τους και περιμένουν πώς και πώς τη στιγμή που θα γίνουν αποδεκτοί κι αγαπητοί γι'αυτό που είναι, δηλαδή ομοφυλόφιλοι (έστω και κρυφοί). Θεωρούν την ομοφυλοφιλία τους ως μια ανίατη (σωματικά και ψυχικά) διαστροφή, που όμως πνευματικά μπορεί να θεραπευθεί! Οι άνθρωποι δε μπορούν να τους δεχθούν όπως είναι, αλλά ο θεός μπορεί - αφού τα τινάξουν, έχοντας προηγουμένως μετανοήσει αυτοεξευτελιζόμενοι. Αυτό τους δίνει μια αίσθηση απόλυτης ευτυχίας που μπορεί να επιτευχθεί μόνο στον παράδεισο. Βεβαίως, η προσωπική τους ζωή είναι μια κόλαση και γι'αυτό την προβάλλουν και στους άλλους, ως πίστη ότι η επίγεια ζωή όλων των ανθρώπων είναι μια κόλαση χωρίς χαρά (γενικά ο χριστιανισμός τραβάει μεγάλο ζόρι με τις επίγειες χαρές) κι ότι καμιά επίγεια απόλαυση και κανένα υλικό αγαθό δεν πιάνει χαρτωσιά μπροστά στη χαρά που δίνει η πίστη στο θεό.
Θα μπορούσα, αν ήθελα να γίνω πραγματικά κακός, να υπαινιχθώ ή να πω ανοιχτά, βασιζόμενος στα ευα(γ)-γέλια, ότι το (αμφιβόλου ιστορικότητος) πρόσωπο που φέρεται να ίδρυσε τον χριστιανισμό, ο Ιησούς Χριστός, κατά κόσμον Εμμανουήλ της Μαριάμ και αγνώστου βιολογικού πατρός, ήταν ομοφυλόφιλος. Κάτι το ότι ζούσε διαρκώς με άλλους 12 άνδρες, κάτι το ευα(γ)-γέλιο του Ιούδα που υπαινισσόταν μια κάπως "ιδιαίτερη" φιλία μεταξύ Ιούδα Ισκαριώτη (εκ του λατινικού sicarius και ιδίως του πληθυντικού sicarii, που χρησιμοποιείτο για να δηλώσει τους βίαιους εξτρεμιστές Ζηλωτές, οι οποίοι ήσαν κανονικοί μαχαιροβγάλτες), κάτι ο πιτσιρικάς που διέφυγε από τους Ρωμαίους που ήρθαν να μπαγλαρώσουν τον Ιησού φορώντας μόνο το άρωμά του, κάτι το ότι συχνά συμπεριφερόταν σαν drama queen, δε θέλει και πολύ... Αν ο αναγνώστης συμπεριφερόταν έτσι, μάλλον θα του'βγαινε τ'όνομα... Για το ότι ο πραγματικός, σύμφωνα με τους κοσμικούς ιστορικούς, ιδρυτής του χριστιανισμού, δηλαδή ο Σαούλ/Παύλος της Ταρσού ήταν καρακαταπούστης δε χωρούν και πολλές αμφιβολίες: όποιος διαβάσει τις βλακείες που έγραφε θα καταλάβει αμέσως ότι ο άνθρωπος το σταύρωνε κανονικότατα το πρόσφορο.
Βεβαίως, δε λέω ότι όλοι οι χριστιανοί είναι πούστηδες. Ούτε είναι όλοι οι παπάδες πούστηδες (αν και στις τάξεις τους έχουν πολύ μεγάλους αριθμούς, ιδίως στα ανώτερα κλιμάκια - κι επίσης υπάρχουν και πάμπολλοι παιδόφιλοι μέσα στο κηφηναριό). Ωστόσο, το ποίμνιο (πόσο ηλίθιος πρέπει να'ναι άραγε κανείς για να δέχεται να χρησιμοποιούν γι'αυτόν αυτήν την τόσο προσβλητική λέξη;) υιοθετεί ακριβώς αυτήν την αδερφίστικη νοοτροπία των θρησκευτικών του ταγών και του πνευματικού παρελθόντος του χριστιανισμού: ακολουθούν μια πούστικη ιδεολογία κι έτσι μάλλον ο τίτλος εκείνου του έξοχου βιβλίου του Τζίμη Πανούση, το "Πούστευε Και Μη Ερεύνα" έρχεται κουτί στο χριστιανισμό. Και δεν είναι μόνον ο χριστιανισμός έτσι: το copyright αυτής της πούστικης ιδεολογίας ανήκει στο εβραϊκό ιερατείο. Και παρατηρήστε και την ομοφοβική στάση του ισλάμ, με τις θανατικές ποινές σε όποιον είναι ομοφυλόφιλος... Και τις δηλώσεις του αρχιπαπάρα του Αχμαντινετζάντ ότι στο Ιράν δεν υπάρχουν ομοφυλόφιλοι (φαίνεται νομίζει ότι τους απαγχόνισαν ή τους λιθοβόλησαν όλους). Δείτε κι εδώ για την ομοφυλοφιλία μεταξύ των ηγετών των μαρτύρων του Ιεχωβά. Αλλά και εκτός μονοθεϊσμού, νομίζετε ότι τα πράγματα είναι καλύτερα; Ο Sathya Sai Baba, που είχε γίνει κάποτε της μοδός και είχε πάει να τον προσκυνήσει και η δικιά μας η Ειρήνη Σκλήβα, είναι γνωστός και σεσημασμένος παιδέρας που μπαλαμουτιάζει και πηδάει αγοράκια (όπως είχε επισημάνει σε ταξιδιωτική του οδηγία της 19ης Ιανουαρίου 2007 το State Department). Το δε ιδεολογικό/θρησκευτικό του σύστημα είναι φονταμενταλιστικό του κερατά και υποβαθμίζει τις γυναίκες.
Προηγουμένως, χρησιμοποίησα τον όρο "drama queen", ο οποίος είναι ένα ξεκάθαρα gay στερεότυπο. Στην πραγματική ζωή όμως, δεν υπάρχουν καλύτεροι εκπρόσωποί του από τους φονταμενταλιστές των μονοθεϊστικών θρησκειών. Έχουν όλοι τους μια παρανοϊκή μανία ότι τους "διώκουν": εβραίοι και χριστιανοί επινόησαν απίστευτες ιστορίες για τους διωγμούς που (δεν) υπέστησαν, οι μεν από Πέρσες, Βαβυλώνιους, Αιγύπτιους, Έλληνες και Ρωμαίους, οι δε από τους Ρωμαίους - και, ασχέτως αν τα ιστορικά στοιχεία τους διαψεύδουν, αυτές τις βλακείες τις διδασκόμαστε στα σχολεία ως... αδιαμφισβήτητες ιστορικές αλήθειες. ΟΚ, των εβραίων τους αλλάξανε τον αδόξαστο οι χριστιανοί (γιατί... "σταυρώσαν το Χριστό", ασχέτως αν - εφ'όσον βέβαια πιστέψουμε τις γραφές - απλώς ήταν πιόνια στο "θείον σχέδιο" και το έφεραν εις πέρας, οπότε μάλλον έπρεπε να τους αποδοθούν εύσημα) και μετά η άλλη η θεούσα ο Χίτλερ τους έβαλε στους φούρνους και στους θαλάμους αερίων, αλλά σήμερα που το Ισραήλ ξεπαστρεύει Παλαιστινίους αμάχους, οι εβραϊκές κοινότητες - ακολουθώντας κατά γράμμα και κατά πνεύμα την πούστικη νοοτροπία και την τακτική της drama queen - βγαίνουν και λένε ότι... "υφίστανται διωγμούς" και επινοούν ηλίθιες θεωρίες αντισημιτικών συνωμοσιών, τις οποίες προωθούν, σπρώχνοντας πολλά λεφτά στην προώθησή τους. Τα ίδια ακριβώς και με το ισλάμ, που "μπροσβάλθηκαν" οι μαλάκες από κάποιες γελοιογραφίες που παρουσιάστηκαν σε διάφορες εφημερίδες - και πάρα πολύ ωραία ξεσκέπασε την κακόβουλη πλεκτάνη αυτών των μαλακισμένων ατόμων ο Richard Dawkins στο βιβλίο του "Η Περί Θεού Αυταπάτη". Στ'αλήθεια, η μανία καταδίωξης που έχουν οι φονταμενταλιστές του εβραϊσμού, του χριστιανισμού και του ισλάμ εντάσσεται πλέον στις αρμοδιότητες της ψυχιατρικής επιστήμης. Όλα, μα όλα γύρω τους τους καταδιώκουν: βιβλία, ταινίες, τραγούδια ("Hotel California"), κόμικς, έργα τέχνης, ακόμη και παιδικές εκπομπές! Παντού βλέπουν διώκτες, παντού βλέπουν εχθρούς. Όλοι τους μισούν - όπως ακριβώς κι εκείνη τη γκόμενα στο γύρισμα του σκηνοθέτη Λόλου στην ταινία '"Θου Βου" Φαλακρός Πράκτωρ. Επιχείρησις: Γης Μαδιάμ"', δηλαδή χωρίς λόγο, χωρίς αιτία, χωρίς αφορμή. Απλά, όλοι τους μισούν. Τα άτομα είναι Ι/5, είναι για τον πρώτο όροφο του 251 ΓΝΑ. Έχουν μπερδέψει τη φαντασία, τη σάτιρα το μεταφορικό λόγο και την πραγματικότητα. Τρικυμία εν κρανίω. Κι έχουν πραγματικά, ακριβώς όπως οι πούστηδες, μανία με την ψευδαίσθησή τους ότι διώκονται.
Το πουστιρλίκι τους όμως δεν περιορίζεται στις θρησκευτικές τους ιδέες και συμπεριφορές, αλλά επεκτείνεται κι αλλού. Δείτε, λ.χ., το πυγοράπισμα (τα σκαμπίλια στα οπίσθια). Αρκετοί χριστιανοί χρησιμοποιούν και προάγουν ακόμα αυτήν τη μορφή τιμωρίας - και όλοι ξέρουμε ότι τα σκαμπίλια στα κωλομάγουλα προκαλούν και σεξουαλική διέγερση. Όταν ένας πατέρας τις βρέχει στα κωλομέρια του γιού του, υπάρχει μια ισχυρή ομοφυλοφιλική και παιδοφιλική συνιστώσα, έστω κι αν αυτή απλώς υπαινίσσεται.
Επίσης, άλλη εκδήλωση πουστιρλικιού είναι ο σεξουαλικός διαχωρισμός. Δείτε την ορθόδοξη και τη ρωμαιοκαθολική "ιεροσύνη". Σ'αυτές τις ομάδες, η ομοφυλοφιλία και η παιδοφιλία (πόσα παπαδάκια έχουν παρενοχληθεί στο "ιερό"...) ανθούν, γιατί είναι οι μόνοι τρόποι σεξουαλικής έκφρασης. Θα μπορούσαμε επίσης να πούμε ότι ο σεξουαλικός διαχωρισμός στην εκπαίδευση (παρθεναγωγεία και ξεχωριστά σχολεία αρρένων και θηλέων) χρησιμοποιήθηκε για να προαχθεί η ομοφυλοφιλία στα νέα άτομα έτσι ώστε τα "κατάλληλα" μεταξύ αυτών να προωθηθούν ώστε να γίνουν παλλακίδες και γιουσουφάκια των - διαπλεκομένων με το εκπαιδευτικό σύστημα - παπάδων, καλογέρων και καλογριών. Ευτυχώς, διαπιστώθηκε τελικά ότι η ομοφυλοφιλία έχει γενετικά αίτια και τα χωριστά σχολεία αρρένων και θηλέων καταργήθηκαν - στις περισσότερες περιπτώσεις. Στην "ιεροσύνη" πάντως έχουμε δει τρελές ανωμαλίες.
Είναι όμως αρκετός ο σεξουαλικός διαχωρισμός αρκετός για να μιλήσουμε για αδερφίστικες τάσεις; Όχι. Δείτε τον αθλητισμό, όπου έχουμε σεξουαλικό διαχωρισμό, με ανδρικές και γυναικείες ομάδες και χωριστά αγωνίσματα ανδρών και γυναικών. Ο διαχωρισμός εκεί παρατηρείται μόνον κατά τη διάρκεια του αγώνα. Σ'όλες τις υπόλοιπες φάσεις της ζωής τους, οι αθλητές και οι αθλήτριες έχουν πρόσβαση σε εκπροσώπους του αντίθετου φύλου, ενώ είναι σαφές ότι ο διαχωρισμός γίνεται μόνο για να είναι δικαιότερος ο ανταγωνισμός, καθώς οι σωματικές δομές των ανδρών και των γυναικών είναι διαφορετικές, παρέχοντας διαφορετικές επιδόσεις σε κάθε άθλημα.
Γιατί όμως κυριαρχείται η θρησκευτική ζωή από το αδερφάτο; Η σεξουαλική έκφραση είναι εξόχως σημαντική για την ανθρώπινη ψυχή. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η καταπίεση αυτής της ενέργειας δημιουργεί ζηλωτές πολύ πιο εύκολα από κάθε άλλη μέθοδο. Οι πούστηδες κυριαρχούν σ'αυτόν το χώρο γιατί, με την καταπίεση και την ενοχή που έχουν φάει (και αναπαράγουν) έχουν άπειρο ζήλο και άπειρο μίσος για τους εαυτούς τους και για τους άλλους - κι αυτά τα διοχετεύουν στις εκστρατείες του φανατισμού τους.
Κλείνοντας, θα επισημάνω ότι οι αδερφάρες έχουν τη φαντασίωση ότι θα είναι οι "παράνυμφοι του Χριστού" κι έχουν μια μανία να είναι "παρθένοι για το θεό". Αυτές οι αδερφές γονατίζουν για να λατρέψουν, με πλήρη υποταγή, ένα αρσενικό - κι εδώ υπάρχει άμεση σύνδεση με την προσφορά στοματικού σεξ προς το λατρευόμενο αρσενικό. Οι αληθινοί άνδρες (ανεξαρτήτως του αν είναι ομοφυλόφιλοι ή ετεροφυλόφιλοι), από την άλλη, στέκονται στα πόδια τους και απορρίπτουν τη θρησκεία και την πούστικη ιδεολογία της.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αιρετική Πολιτεία - Heretic Republic" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
