Πάρτη Α: Αγαπημένες ταινίες
- Chou Jikuu Yousai Macross: Ai, Oboete Imasu Ka? (The Super Dimension Fortress Macross: Do You Remember Love?) - 1984. Δημιουργία του θρυλικού Shoji Kawamori, αποτελεί μια διαφορετική αφήγηση των βασικών γεγονότων της σειράς anime "The Super Dimension Fortress Macross" του 1982, την οποία κακοποίησε, μαζί με άλλα δυο άσχετα μεταξύ τους anime, ο ατάλαντος Carl Macek για λογαριασμό της Harmony Gold προκειμένου να φτιάξει το έκτρωμα που λέγεται Robotech. Πολύ ωραίο και το μουσικό θέμα που έγραψε ο βιρτουόζος πιανίστας Kentaroh Haneda.
- Monty Python: Life of Brian. Απλά τα σπάει, αποδομώντας τέλεια όλες τις χολλυγουντιανές χριστιανοπαπαριές που βλέπουμε κάθε Πεσάχ (Πάσχα) και βρωμάνε οι οθόνες μας κατσικίλα, τραγίλα κι απλυσιά.
- V for Vendetta. Αυτό πρέπει να το προβάλλουμε κάθε μέρα στους αληταράδες πολιτικάντηδες, έτσι για να καταλάβουν ότι έρχεται η ώρα τους...
- Batman (1989), Batman Begins, The Dark Knight. Ό,τι κι αν πω είναι λίγο. Επιτέλους να δούμε καμιά ταινία με υπερήρωα η οποία να βγάζει νόημα. Άντε μου και σιχτίρι πια με το φλώρακα τον Κλαρκ Κεντ και τις άλλες αμερικλανιές.
- The Italian Job. Το πρώτο, με Michael Caine και Noel Coward - και τον Benny Hill. Αυτό με τη Lamborghini Miura και το καμμένο φινάλε.
- Δείπνο Ηλιθίων. Ρατσιστικό; Ίσως. Κάφρικο; Ναι. Γαμάτο; Όσο δεν παίρνει!
- Michael Clayton. Παραδικαστικό θρίλερ αξιώσεων.
- Ο,τιδήποτε από Tim Burton. Ο κορυφαίος δημιουργός παραμυθιών του σινεμά. 'Nuff Said.
- Braveheart. Είδατε που δεν είναι κακός ο Mel Gibson;
- Όσοι με βλέπουν με περνάνε για "καλό παιδί", αλλά δε φαντάζονται πόσο κάφρος μπορώ να γίνω.
- Μισώ τον ΟΤΕγιάννη, την Α! Να Σβήσει και όλο αυτό το σκυλολόι όσο δεν παίρνει.
- Η ανοχή μου απέναντι στους βλάκες, τους αστοιχείωτους και τους άσχετους - ειδικά όταν έχουν την αξίωση με την ασχετοσύνη τους να κρίνουν και να επιβάλλουν ως θέσφατο τη μαλακία τους - είναι απολύτως μηδενική.
- Σιχαίνομαι όσους παριστάνουν τους θεματοφύλακες οποιουδήποτε ιδανικού και διεκδικούν... την αποκλειστικότητα, όπως επίσης απεχθάνομαι τους ΕΛ-ληναράδες, τους πατριδοκάπηλους, τους εψιλονισμένους, καθώς και όλους τους κρετίνους που κάθονται και τους πιστεύουν.
- Μισώ τα κομματόσκυλα μέχρι αηδίας. Πράσινα, κόκκινα, μπλε, μαύρα, ροζ, κίτρινα, σκατουλί, κατρουλί, ασημί, ασθενοφορί, πορτοκαλί, ό,τι σκατά χρώμα θέλετε. Τα κομματόσκυλα είναι τα ίδια, ό,τι χρώμα κι αν τα μπογιατίσετε. Κι είναι όλα τους λαμόγια και φασιστόμουτρα περιωπής.
- Απασφαλίζω με τους υποκριτές και το εκάστοτε φασιστάκι που μου το παίζει... "προοδευτικός". Άντε μου και σιχτίρι ρε!
- Σιχαίνομαι το κηφηναριό.
- Είμαι οπαδός του Σουβλακισμού.
- Γουστάρω να φοράνε στρινγκάκια οι κοπέλες στην παραλία. Ναι, ακόμη και η εκάστοτε κοπέλα μου (θεωρώ υποκριτικό να μου αρέσει να φοράνε οι άλλες στρινγκάκια κι εγώ να κάνω το ζηλιάρη όταν πρόκειται για τη δικιά μου).
- Στ'αμάξια είμαι ιταλόφιλος και, λόγω γνώσης και εμπειρίας, δε μασάω πια από τις μαλακίες των περιοδικών και τα δόγματα περί... γερμανικής ανωτερότητας (ΕΛΕΟΣ).
- (Bonus Track) Έχω γραμμένο στα παπάρια μου το ποδόσφαιρο.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αιρετική Πολιτεία - Heretic Republic" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
