Γνωρίζουμε όλοι ότι το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι απολύτως υπαρκτό. Το νιώθουμε στο πετσί μας άλλωστε, με τη μορφή ασυνήθιστων ακραίων καιρικών φαινομένων και την ουσιαστική κατάργηση του κύκλου των τεσσάρων εποχών. Απολύτως υπαρκτή είναι όμως και η αδυναμία των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας να καλύψουν τις ενεργειακές ανάγκες των επίγειων μεταφορών και κυρίως της αυτοκίνησης, η οποία αποτελεί μονίμως το πρώτο εξιλαστήριο θύμα των κυβερνήσεων, εάν αύριο εγκαταλείπαμε τα ορυκτά καύσιμα για χάρη του υδρογόνου σε μια προσπάθεια να "σώσουμε τον πλανήτη". Μήπως όμως η πρόταση για καθολική μετάβαση στην υδρογονοκίνηση ανοίξει την κερκόπορτα για να ξαναμπεί στη ζωή μας το πυρηνικό λόμπι που καραδοκεί για να επιβάλει de facto την "πράσινη" ενέργεια που θα παράγουν τα εργοστάσιά του (θυμηθείτε και τις σχετικές ανακοινώσεις και του δικού μας Υπουργείου Οπλισμένου Σκυροδέματος) ενώ εμείς θα καμαρώνουμε για τις - υπερτιμολογημένες - ανεμογεννήτριες;
Το 2004, οι αδελφοί Oswald (Andrew Oswald, καθηγητής οικονομικών του πανεπιστημίου του Warwick, και Jim, σύμβουλος σε θέματα ενέργειας) υπολόγισαν ότι για να κινηθεί ο στόλος αυτοκινήτων της Αγγλίας, εάν τα ορυκτά καύσιμα αντικαθίσταντο από υδρογόνο, θα δημιουργείτο η ανάγκη ανέγερσης 100.000 νέων ανεμογεννητριών ή 100 νέων πυρηνικών ηλεκτροπαραγωγικών εργοστασίων. Οι δε ανεμογεννήτριες θα "έκλειναν" όλη την αγγλική ακτογραμμή και θα εκτείνονταν σε βάθος 10 χιλιομέτρων! Στο άρθρο τους "The Arithmetic of Renewable Energy", αναφέρουν ότι το μόνο πραγματικά πράσινο καύσιμο για τα μηχανοκίνητα οχήματα είναι το υδρογόνο. Τονίζουν όμως ότι το υδρογόνο δεν είναι πηγή ενέργειας, αλλά φορέας της. Όπως είχα γράψει και σε σχετικό άρθρο στα τέλη Φεβρουαρίου (και αναφέρουν και οι αδελφοί Oswald), το υδρογόνο πρέπει να παραχθεί, να μεταφερθεί και να αποθηκευθεί. Οι ενεργειακές ανάγκες αυτής της διαδικασίας είναι τεράστιες.
Όπως τόνισα στο προηγούμενο άρθρο μου, η κατάργηση των ορυκτών καυσίμων ή των βιοκαυσίμων που ίσως τα υποκαταστήσουν (δηλαδή βιοαιθανόλη - το βιοντίζελ είναι παντελώς ανάξιο λόγου, γιατί, ενώ στη βιοαιθανόλη έχουμε τη δυνατότητα χωρίς κίνδυνο για την ακεραιότητα του κινητήρα και χωρίς μείωση της απόδοσης να χρησιμοποιήσουμε καύσιμο που να αποτελείται 100% από βιοκαύσιμο χωρίς την παραμικρή συμμετοχή ορυκτού καυσίμου, το καλύτερο που μπορούμε να πετύχουμε στο βιοντίζελ είναι 80% πετρέλαιο και 20% βιοκαύσιμο) δεν μας εξασφαλίζει καθόλου ότι η αυτοκίνηση θα είναι "πράσινη". Αναφέρω ξανά τους λόγους:
- Ηλεκτροκίνηση: Μπορεί να μην εκπέμπονται καθόλου καυσαέρια, αλλά μόνο "καθαρή" δεν είναι αν το ρεύμα με το οποίο θα φορτίζονται οι μπαταρίες του οχήματος προέρχεται από λιγνιτικό, λιθανθρακικό ή πυρηνικό εργοστάσιο - ή εργοστάσιο που χρησιμοποιεί πετρέλαιο ή φυσικό αέριο.
- Υδρογονοκίνηση, σενάριο 1ο: Υδρογόνο που προέρχεται από διάσπαση φυσικού αερίου δεν είναι σε καμία περίπτωση οικολογικό, γιατί δεν απαλλασσόμαστε από τους υδρογονάνθρακες, αλλά συνεχίζεται η εξάρτησή μας από αυτούς.
- Υδρογονοκίνηση, σενάριο 2ο: Έστω ότι παράγουμε υδρογόνο από ηλεκτρόλυση νερού. Αν η ηλεκτροδότηση των εργοστασίων παραγωγής υδρογόνου γίνεται από βρώμικα εργοστάσια (λιγνίτη, λιθάνθρακα, πυρηνική σχάση, πετρέλαιο, φυσικό αέριο), δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να μιλάμε για καθαρή ενέργεια.
- Υδρογονοκίνηση, σενάριο 3ο: Υδρογόνο παραγόμενο από ηλεκτρόλυση νερού και με ηλεκτροδότηση από ΑΠΕ (ανανεώσιμες πηγές ενέργειας). Είναι το μόνο πραγματικά "καθαρό" υδρογονικό σενάριο.
- Βιοαιθανόλη, σενάριο 1ο: Βιοαιθανόλη Ε85 (δηλαδή 85% βιοκαύσιμο, 15% βενζίνη), παραγωγή βιοαιθανόλης από φυτείες μεταλλαγμένων φυτών (με χρήση μόνον του σπόρου του φυτού). Μικρή συμμετοχή υδρογονανθράκων, αλλά απρόβλεπτες συνέπειες στο περιβάλλον από τις επιμολύνσεις με τα μεταλλαγμένα. Τα golden boys της Monsanto θα τρίβουν τα χέρια τους.
- Βιοαιθανόλη, σενάριο 2ο: Όπως ανωτέρω, αλλά με βιοαιθανόλη Ε100 (δηλαδή 100% βιοκαύσιμο). Απεξάρτηση των αυτοκινήτων που χρησιμοποιούν κύκλο Otto ή Atkinson από τη βενζίνη, αλλά καταστροφή του περιβάλλοντος από τα μεταλλαγμένα.
- Βιοαιθανόλη, σενάριο 3ο: Βιοαιθανόλη Ε85 ή Ε100 (με την ανάλογη μείωση ή κατάργηση της συμμετοχής των υδρογονανθράκων στην αυτοκίνηση) κυτταρινικής προέλευσης. Επειδή χρησιμοποιείται ολόκληρο το φυτό και όχι μόνον ο σπόρος, δεν υπάρχει ανάγκη μεταλλαγμένων κι έτσι μπορεί άνετα να χρησιμοποιηθεί η γεωργική και δασική βιομάζα (δηλαδή ξερόχορτα, ξερόκλαδα κ.α. - ό,τι καίνε οι αγρότες, καθώς και όλο το εύφλεκτο υλικό, δηλαδή πευκοβελόνες και κουκουνάρια που θέτει τα δάση μας σε κίνδυνο). Για κάτι τέτοιο το λόμπι των μεταλλαγμένων (Monsanto και συμμορία) δεν θέλει ούτε ν'ακούει κι έχει βάλει τα "επιστημονικά" του παπαγαλάκια και τους λομπίστες του να κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να το αποτρέψουν. Είναι πολλά τα λεφτά...
Εδώ υπενθυμίζω τον ορισμό του κυρίου Διονύση Χοϊδά για τον πόλεμο:
Ο Πόλεμος είναι ένας καταπληκτικός τρόπος ώστε να απομυζώνται τα χρήματα των φορολογουμένων και να καταλήγουν στις τσέπες κάποιου λόμπι χωρίς κανείς να ζητά λογαριασμό.Τα συμπεράσματα των αδελφών Oswald ήρθαν ως από μηχανής θεός για όσους βλέπανε ότι, αντί να γίνονται σοβαρές προσπάθειες για την προστασία του πλανήτη, γέμιζαν με τα λεφτά των φορολογουμένων τα χρηματοκιβώτια και οι λογαριασμοί (σε παραδείσους του ξεπλύματος βρώμικου χρήματος και της φοροδιαφυγής - π.χ. νήσοι Cayman και Ελβετία) των ισχυρών ανδρών του "οικο"-επιχειρηματικού λόμπι που, μέσω των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, προσπαθεί με δαιδαλώδεις διαδρομές να επιβάλει την ανάπτυξη πυρηνικών εργοστασίων - και, μαζί με τα μεγάλα κεφάλια των λόμπι, πλούτιζαν και διάφοροι "επιστήμονες". Επιτέλους, υπήρξε ένας τεκμηριωμένος αντίλογος σ'αυτήν τη μεγάλη κομπίνα. Από την άλλη, υπήρξαν και κάποιες εσφαλμένες παραδοχές στις οποίες βασίστηκαν οι αδελφοί Oswald...
Το Ηνωμένο Βασίλειο είναι μια νησιωτική χώρα, προικισμένη με πολύ καλό ανανεώσιμο ενεργειακό δυναμικό: θαλάσσια κύματα, άμπωτη και παλίρροια και πρωτίστως αιολικό δυναμικό που συμπίπτει απόλυτα με τη διακύμανση των ενεργειακών αναγκών κατά τη διάρκεια της ημέρας. Είναι, συνεπώς, απολύτως αναμενόμενο και δικαιολογημένο να υπάρχει πίεση για την αποδέσμευση της χώρας από το πετρέλαιο, μια πίεση που έγινε εντονότερη κατά την προηγούμενη διετία, που οι τιμές του μαύρου χρυσού είχαν φτάσει σε παράλογα ύψη για χάρη μιας παγκόσμιας συμμορίας καιροσκόπων. Μια θετική παρενέργεια της αδικαιολόγητης αύξησης της τιμής του πετρελαίου ήταν το ότι οι επενδύσεις σε ΑΠΕ κατέστησαν πιο συμφέρουσες.
Η πίεση των οικολογικών λόμπι οδήγησε σε μια εκστρατεία για αξιοποίηση του αιολικού δυναμικού μέσω ανεμογεννητριών εγκατεστημένων στη θάλασσα, λίγα χιλιόμετρα μακριά από τις ακτές. Τα πρώτα αποτελέσματα αυτής της εκστρατείας είναι άμεσα ορατά και δίνουν ελπίδες για το μέλλον. Οι υποστηρικτές αυτής της οικολογικής στροφής έχουν ισχυρά επιχειρήματα στη φαρέτρα τους:
- Συμβολή στη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου
- Καθαρότερη ατμόσφαιρα
- Απαγκίστρωση από "παραδοσιακές" ενεργειακές πηγές, των οποίων ο έλεγχος αποτελεί συχνότατα αιτία πολέμου
Γιατί όμως μας προκάλεσαν τόση έκπληξη αυτές οι δηλώσεις;
Ακόμα και σήμερα, πολλοί πολιτικοί, λομπίστες, εκπρόσωποι "περιβαλλοντικών οργανώσεων" και "επιστήμονες" υποστηρίζουν ότι το άμεσο μέλλον της αυτοκίνησης είναι "υδρογονικό" και ότι μόνον έτσι θα σωθεί ο πλανήτης από την υπερθέρμανση. Βεβαίως, αποφεύγουν να μας πουν ότι κάποιες από τις σημαντικότερες βιομηχανίες ενεργειακών κυψελών "βαράνε κανόνι" και πασχίζουν να παραμείνουν στη ζωή με μαζικές απολύσης (δείτε το παράδειγμα της καναδέζικης Ballard). Κοιτάξτε λίγο τα "περασμένα μεγαλεία" τους, τότε στις ωραίες μέρες του μεγάλου ψέματος: στις αρχές της χιλιετίας που διανύουμε, τότε που το "υδρογονικό Ελντοράντο" είχε εκτοξεύσει τις τιμές των μετοχών τους σε επίπεδα ασυγκρίτως υψηλότερα από τα σημερινά. Τότε, όλοι όσοι επένδυσαν σε "μετοχές τεχνολογίας" ήλπιζαν ότι εν μιά νυκτί θα γίνονταν Donald Trump στη θέση του Donald Trump.
Δεν θυμάμαι τότε να μιλούσε κανείς για το απλούστατο γεγονός ότι, ακόμα κι αν καταφέρναμε να φτιάξουμε φτηνές ενεργειακές κυψέλες, το υδρογόνο τους θα προερχόταν από το ουδόλως "καθαρό" φυσικό αέριο και μάλιστα με μια διαδικασία παραγωγής, αποθήκευσης και διάθεσης που θα επιβάρυνε την ατμόσφαιρα με πολλαπλάσιες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα απ'ό,τι αν μετατρέπαμε τους βενζινοκινητήρες ώστε να καίνε φυσικό αέριο ή, ακόμα πιο ανησυχητικά, αν δεν κάναμε απολύτως τίποτα!
Αποδείχθηκε τελικά ότι όλη αυτή η ιστορία ήταν μια έξοχα στημένη "τεχνολογική απάτη" με στόχο την απόσπαση τεράστιων κεφαλαίων, τα οποία θα έφευγαν από τις τσέπες των φορολογουμένων (μην ξεχνάτε ότι οι δαπάνες για τις ΑΠΕ χαρακτηρίζονται από τη... "διαφάνεια" που χαρακτηρίζει τις αμυντικές δαπάνες - ξαναδείτε το προηγούμενο άρθρο μου για την υδρογονοκίνηση) και θα κατέληγαν σε κάποιες άλλες. Βεβαίως, οι ίδιοι οι εμπλεκόμενοι σ'αυτήν την ιστορία είχαν πλήρη επίγνωση - ασχέτως αν δημοσίως υπόσχονταν άλλα - ότι δεν υπήρχε περίπτωση στο άμεσο μέλλον να κατασκευαστούν ενεργειακές κυψέλες με κόστος τόσο χαμηλό που να τις καθιστά χρησιμοποιήσιμες σε οχήματα που θα αγόραζε ο μέσος καταναλωτής.
Έστω όμως ότι τα πράγματα ήταν αλλιώς... Δηλαδή έστω ότι το 1999 είχε πέσει στη Γη το διαστημόπλοιο του Supervision Army που, στο σύμπαν του anime επιστημονικής φαντασίας Macross, μετά την ανακατασκευή του από τους γήινους απετέλεσε τη ναυαρχίδα των διαστημικών δυνάμεων των Ηνωμένων Εθνών και έστω ότι με τα απίστευτα εξελιγμένα εξωγήινα υλικά κατάφερνε κάποιος υπεργολάβος που ασχολιόταν με το reverse engineering του εξωγήινου ναυαγίου να φτιάξει ενεργεαικές κυψέλες με λιανική τιμή ανταγωνιστική αυτής των θερμικών κινητήρων (π.χ. 30 ευρώ/kW αντί για 5000 ή 6000 ευρώ/kW που είναι σήμερα).
Έστω λοιπόν ότι γίνονταν όλα αυτά (δηλαδή έστω ότι η γιαγιά μου είχε ρουλεμάν). Τι θα γινόταν τότε; Πολλά από τα οικολογικά λόμπι θα ασκούσαν πιέσεις προς τις κυβερνήσεις για να υιοθετηθεί πάραυτα το υδρογόνο ως βασικό καύσιμο της αυτοκινητοβιομηχανίας - ασχέτως αν τα λειτουργικά χαρακτηριστικά των κινητήρων που αξιοποιούν ενεργειακές κυψέλες είναι παντελώς ακατάλληλα για την κίνηση οχημάτων. Ο κόσμος θα ακολουθούσε ή θα ήταν απρόθυμος ν'αλλάξει συνήθειες; Μάλλον το δεύτερο - ακόμη κι αν, ως διά μαγείας, είχε στηθεί ένα εκτεταμένο και αξιόπιστο δίκτυο διανομής υδρογόνου. Η απροθυμία αυτή του αγοραστικού κοινού θα οδηγούσε τα "οικολογικά λόμπι" να ασκήσουν περαιτέρω πιέσεις στις κυβερνήσεις, ώστε αυτές να δείξουν φορολογική εχθρότητα προς τους υδρογονάνθρακες. Το βασικό επιχείρημα θα ήταν ότι το πραγματικό κόστος των υδρογονανθράκων για την κοινωνία, λόγω δαπανών νοσηλείας για όσους εκτίθενται στην τοξικότητα των ιδίων των υδρογονανθράκων και των καυσαερίων τους, αλλά και λόγω της συμβολής τους στο φαινόμενο του θερμοκηπίου, δικαιολογούσε απόλυτα τη βάναυση φορολόγησή τους ώστε να καταστεί ασύμφορη η χρήση τους. Για να είμαι ειλικρινής, το επιχείρημα αυτό είναι απολύτως δικαιολογημένο και λογικό.
Έστω όμως ότι σ'αυτό το φανταστικό σύμπαν του Macross (και με δεδομένο ότι δεν μας την έχει πέσει ο στόλος του Golg Boddole Zer με τα 4.795.122 διαστημόπλοια να κάνει τη Γη... Σελήνη, αφήνοντας λιγότερους από ένα εκατομμύριο επιζώντες) στρεφόταν το μεγαλύτερο μέρος του καταναλωτικού κοινού στο υδρογόνο. Πού θα βρίσκαμε αρκετό υδρογόνο για να καλύψουμε τις ανάγκες τόσων εκατομμυρίων οχημάτων;
Αν η επιλογή του υδρογόνου γίνει με κριτήρια θερμοκηπίου, ξεχνάμε αυτομάτως την παραγωγή του υδρογόνου από φυσικό αέριο. Συνεπώς, μας μένει μόνον η αυτογενής παραγωγή του μέσω ηλεκτρολυτικής διάσπασης του νερού. Έτσι, θεωρητικά τουλάχιστον, εκμηδενίζουμε τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Κι εδώ είναι που οι Oswald έκατσαν κι έκαναν τους υπολογισμούς τους και είπαν, εμμέσως πλην σαφώς, στους ακραιφνείς υδρογονοπροφήτες ότι είναι είτε ηλίθιοι είτε τσιράκια του πυρηνικού λόμπι!
Τα συμπεράσματα των αδελφών Oswald
Ο Andrew Oswald είναι καθηγητής οικονομικών στο πανεπιστήμιο του Warwick (εδώ είναι η προσωπική του σελίδα στο πανεπιστήμιο). Μεταξύ άλλων έχει γράψει μια σειρά πολύ ενδιαφερόντων άρθρων, στα οποία αναλύει την οικονομική διάσταση κάθε κοινωνικού προβλήματος - από την ευτυχία των ανθρώπων μέχρι το κυκλοφοριακό στους δρόμους. Από την άλλη, ο αδελφός του Jim είναι μηχανολόγος και σύμβουλος σε θέματα ενέργειας.
Κατά τα φαινόμενα, οι αδελφοί Oswald δεν εμπιστεύονται το "οικο"-επιχειρηματικό λόμπι και τα παπαγαλάκια του. Έτσι, με απλούς υπολογισμούς προσπάθησαν να δείξουν αν και κατά πόσον μπορεί το "πράσινο" (δηλαδή παραγόμενο με ηλεκτρόλυση ύδατος και χρήση ΑΠΕ για την ηλεκτροδότηση των εργοστασίων παραγωγής του) υδρογόνο να αντικαταστήσει τα ορυκτά καύσιμα στον τομέα των επίγειων μεταφορών. Το μοντέλο που χρησιμοποίησαν για τους υπολογισμούς τους είναι η Μεγάλη Βρετανία και το συμπέρασμα στο οποίο οδηγούμαστε, μελετώντας το άρθρο τους "The Arithmetic of Renewable Energy", είναι ότι όλοι οι παραληρούντες "οικολογούντες" ουσιαστικά μας λένε, εμμέσως πλην σαφώς ότι πρέπει να στραφούμε στην παραγωγή ηλεκτρισμού από πυρηνικά εργοστάσια!
Βέβαια, και οι ίδιοι οι Oswald δεν τρέφουν αυταπάτες για τις επιπτώσεις της αλόγιστης χρήσης ορυκτών καυσίμων ή για το χρόνο κατά τον οποίον θα αρχίσει να γίνεται δυσχερέστερη η εξόρυξή τους. Όμως, ο στόχος δεν ήταν να υποστηριχθεί το Α ή το Β καύσιμο ή ο Γ ή ο Δ τρόπος παραγωγής, αλλά το να μπουν τα πράγματα σε μια σειρά. Ουσιαστικά μας παρουσιάζουν τα δεδομένα του προβλήματος και μας λένε ότι ήταν ματαιοπονία η αναζήτηση λύσεων για ένα πρόβλημα που δεν είχε προσδιορισθεί ποσοτικά. Ακούγεται κυνικό, αλλά καλύτερος ο κυνισμός από την παραπλάνηση, τον εφησυχασμό και τα παπαγαλάκια που τάζουν νερό του Καματερού.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που χρησιμοποίησαν οι Oswald, ο τομέας των μεταφορών απορροφά ετησίως το μεγαλύτερο μέρος των υδρογονανθράκων που χρησιμοποιούνται στο Ηνωμένο Βασίλειο: 54 εκατομμύρια τόνους, έναντι 50 εκατομμυρίων που χρησιμοποιούνται για ηλεκτροδότηση και θέρμανση οικιών και των 20 εκατομμυριών της βιομηχανίας. Καλούμαστε, επομένως, να υποκαταστήσουμε 54 εκατομμύρια τόνους υδρογονάνθρακες για τον τομέα των μεταφορών με υδρογόνο. Η υπόθεση των Oswald θεωρεί ότι, για να γίνει αυτό, χρειάζεται να αναπτυχθεί ένα ισοκατανεμημένο δίκτυο ανεμογεννητριών σε ολόκληρη τη Βρετανία, για να μη χρειάζεται μεταφορά υδρογόνου ή ρεύματος προς τους τόπους κατανάλωσης. Το κακό είναι όμως ότι, σύμφωνα με τους υπολογισμούς τους, ο απαιτούμενος αριθμός των ανεμογεννητριών δε μπορεί να πέσει κάτω από τις 100.000. Ο αριθμός αυτός είναι εξωφρενικός, ακόμη και για τα δεδομένα μιας ανεπτυγμένης και εύρωστης (τότε) οικονομίας όπως η βρετανική. Το ερώτημα λοιπόν που μας θέτουν οι αδελφοί Oswald είναι:
"Έστω ότι αποφασίζουμε εν μιά νυκτί να περάσουμε στην εποχή της υδρογονοκίνησης. Γιατί να στήσουμε 100.000 ανεμογεννήτριες και να μη διασπείρουμε 100 πυρηνικά εργοστάσια ηλεκτρικού ρεύματος;"
Οι υπολογισμοί
Πώς προκύπτουν όμως αυτές οι 100.000 ανεμογεννήτριες; Οι Oswald τονίζουν ότι δε χρειάστηκαν τίποτε άλλο παρά απλούς υπολογισμούς που θα μπορούσε να κάνει ο καθένας μας. Υπέθεσαν αρχικά ότι η παραγωγή του υδρογόνου θα γίνεται με ηλεκτρόλυση νερού κι ότι το απαιτούμενο ηλεκτρικό ρεύμα θα προέρχεται από ανεμογεννήτριες. Εν συνεχεία, το υδρογόνο αυτό θα αποθηκεύεται στα ρεζερβουάρ των αυτοκινήτων για να χρησιμοποιηθεί από τις ενεργειακές κυψέλες που θα τροφοδοτήσουν τους ηλεκτροκινητήρες που θα τα κινούν.
Παραδοχή 1η: Ο συνολικός βαθμός απόδοσης της διαδικασίας "παραγωγή ρεύματος - μεταφορά - ηλεκτρόλυση - αποθήκευση κα ιμεταφορά υδρογόνου - μετατροπή υδρογόνου σε ρεύμα - μετατροπή ρεύματος σε κίνηση" δεν είναι υψηλότερος του 50%. Αυτό είναι κοντά στην πραγματικότητα, συνεπώς είναι σωστό.
Παραδοχή 2η: Συνεπεία της πρώτης παραδοχής, αν οι ετήσιες ενεργειακές ανάγκες κίνησης είναι 54 εκατομμύρια "ισοδύναμοι τόνοι πετρελαίου", οι ανεμογεννήτριες θα πρέπει να παράγουν το ισόποσο των 108 εκατομμυρίων ισοδύναμων τόνων πετρελαίου. Κι αυτό είναι σωστό.
Παραδοχή 3η: Δέχονται μεν συντελεστή απόδοσης για τη διαδικασία μετατροπής της ηλεκτρικής ενέργειας των ανεμογεννητριών σε κίνηση του οχήματος, αλλά δε λαμβάνουν υπόψιν ότι η μετατροπή των υδρογονανθράκων σε κίνηση έχει κι αυτή δικό της συντελεστή απόδοσης. Κι αυτός δεν είναι 100%, όπως προκύπτει από την παραδοχή των Oswald. Ο συντελεστής απόδοσης με χρήση υδρογονανθράκων προκύπτει από τον πολλαπλασιασμό του συντελεστή απόδοσης που πρέπει να εκτιμηθεί για τη μεταφορά και διανομή (αν θέλετε, προσθέστε και τη διύλιση) του καυσίμου επί τον συντελεστή απόδοσης του κινητήρα του οχήματος και του συστήματος μετάδοσης της κίνησης - κι ο τελευταίος κυμαίνεται μεταξύ 17-40%!
Πάμε τώρα πίσω στην πρώτη παραδοχή, δηλαδή ότι το Ηνωμένο Βασίλειο χρειάζεται 108 εκατομμύρια ισοδύναμους τόνους πετρελαίου. Αυτή η ποσότητα, σύμφωνα με τον συντελεστή μετατροπής 11,63 kWH/kg που προκύπτει από την 28σέλιδη έκθεση του τότε (έκτοτε άλλαξε ονομασία) βρετανικού Υπουργείου Εμπορίου και Βιομηχανίας "UK Energy in Brief, November 2000", αντιστοιχεί σε ημερήσια ηλεκτρική ισχύ της τάξεως των 143.000 MW. Τον Οκτώβριο του 2004 που υπέβαλαν το άρθρο τους οι αδελφοί Oswald, οι τυπικές ανεμογεννήτριες ήταν της τάξεως των 2MW. Οι ίδιοι υπέθεσαν ότι θα χρησιμοποιούνταν οι μεγαλύτερες, των 3MW. Πόσες θα χρειάζονταν για να αποδοθεί αυτή η ισχύς;
Βγάλτε τα κομπιουτεράκια σας έξω... Διαιρέστε 143.000 διά 3. Προκύπτει ο αριθμός 47.794. Χρειάζονται λοιπόν 47.794 ανεμογεννήτριες... Αλλά μη βιάζεστε να χαρείτε ότι... διαψεύδεται το σενάριο των 100.000 ανεμογεννητριών. 47.794 ανεμογεννήτριες θα χρειάζονταν εάν φυσούσε συνέχεια και εάν η ένταση ήταν η απαιτούμενη από την ανεμογεννήτρια "ονομαστική". Αυτό, βεβαίως, δεν ισχύει, οπότε πρέπει να γίνει κάποια άλλη παραδοχή. Έτσι πάμε στην...
Παραδοχή 4η: Κατά μέσον όρο, η ανεμογεννήτρια θα αποδίδει το μισό της ονομαστική της ισχύ. Έτσι, καταλήγουν οι Oswald, και μαζί τους κι εμείς, σε περίπου 96.000 ανεμογεννήτριες. Για να τις στρογγυλέψουμε, πάμε στις 100.000.
Ισχύει όμως αυτό; Όχι, καθώς ο συντελεστής αιολικού δυναμικού για την αγγλική ενδοχώρα είναι 27% - και μάλιστα είναι ένας από τους υψηλότερους στην Ευρώπη. Η Γερμανία και η Δανία, που έχουν αναπτύξει πολύ την αιολική υποδομή τους, έχουν συντελεστές 15% και 20% αντίστοιχα. Γι'αυτό θα μιλήσουμε πιο κάτω. Αλλά ας παραμείνουμε στις προαναφερθείσες 100.000 ανεμογεννήτριες που υπολόγισαν οι αδελφοί Oswald. Πού θα τοποθετηθούν όλα αυτά τα τέρατα των 3MW έκαστο;
Σύμφωνα με την κατανομή του αιολικού δυναμικού της Μεγάλης Βρετανίας και για την αποφυγή περιβαλλοντικής επιβάρυνσης της ενδοχώρας από αυτές τις τεράστιες γεννήτριες, η καλύτερη επιλογή είναι η πόντισή τους στα ανοικτά των ακτών. Εκεί δεν θα αποτελούν οπτική όχληση και θα εκμεταλλεύονται πλήρως το αιολικό δυναμικό.
Παραδοχή 5η: Οι Oswald υπολογίζουν χονδρικά 2.800 χλμ ακτογραμμής για το κυρίως νησί - με ευθείες γραμμές στο χαρτί. Πάνω σ'αυτήν την ακτογραμμή, αν ισοκατανεμηθούν 100.000 ανεμογεννήτριες, έχουμε 36 από δαύτες για κάθε χιλιόμετρο. Στην πραγματικότητα όμως, η ανεμογεννήτρια διαταράσσει το αιολικό πεδίο σε μεγάλη έκταση γύρω από αυτήν. Γι'αυτόν το λόγο, δε μπορεί μεταξύ δυο ανεμογεννητριών να υπάρχει απόσταση μικρότερη των 5οο μέτρων. Συνεπώς, όπως αναφέρουν οι Oswald, σε κάθε χιλιόμετρο μπορούν να τοποθετηθούν μόλις δυο ανεμογεννήτριες κι όχι 36. Έτσι, αυτές οι 36 ανεμογεννήτριες πρέπει να τοποθετηθούν σε 18 επάλληλες σειρές των δύο. Κι αφού κάθε σειρά θα απέχει - τουλάχιστον - 500 μέτρα από την προηγούμενη, όλη η ακτογραμμή της Μεγάλης Βρετανίας θα κλειστεί από δεκαοκτώ "τείχη" ανεμογεννητριών - μια "ζώνη", αν θέλετε, που θα έχει πλάτος κοντά στα 10 χιλιόμετρα! Αυτή η παραδοχή είναι σωστή. Δεν ξέρω βέβαια τι γνώμη θα έχουν τα θαλασσοπούλια και τα αποδημητικά πτηνά για όλα αυτά...
Τι θα γινόταν όμως αν δεν βάζαμε στη θάλασσα όλες αυτές τις ανεμογεννήτριες, αλλά στη στεριά;
Όπως αναφέρθηκε πιο πριν, δε μπορούν να τοποθετηθούν πάνω από 4 ανεμογεννήτριες ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο (φανταστείτε ένα τετράγωνο με πλευρά ενός χιλιομέτρου, σε κάθε γωνία του οποίου υπάρχει από μια ανεμογεννήτρια), για να τηρηθεί το ελάχιστο όριο των 500 μέτρων απόστασης μεταξύ δυο γειτνιαζουσών ανεμογεννητριών. Αυτό συνεπάγεται ότι πρέπει να δεσμευθεί μια έκταση 25.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων - το 1/10 της συνολικής έκτασης της Μεγάλης Βρετανίας. Για να καταλάβετε για τι τάξη μεγέθους μιλάμε, σας αναφέρω ότι η Πελοπόννησος έχει συνολική έκταση 21.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Βεβαίως, η έκταση αυτή δεν θα είναι καθόλου ελκυστική για κατοίκηση, λόγω του εκνευριστικού, μονότονου θορύβου των ανεμογεννητριών.
Βάλτε τώρα σε μια σύγχρονη κοινωνία το δίλημμα που προκύπτει από την έκθεση των Oswald:
"Για να μετακινούμαστε μόνον με υδρογόνο χρειαζόμαστε 54.000.000 ισοδύναμους τόνους πετρελαίου. Με τι θα συμβιβαστείτε πιο εύκολα; Με 100.000 ανεμογεννήτριες ή με 100 πυρηνικούς σταθμούς των 1200MW έκαστος;"
Δεν είναι και τόσο εύκολο να απαντηθεί αυτό το ερώτημα...
Αντίλογος
Η πρώτη και κύρια αντίρρηση που μπορεί να εκφράσει κανείς στη μελέτη των Oswald εστιάζεται στην εσφαλμένη τους παραδοχή ότι τα 54.000.000 τόνων αργού πετρελαίου που παραδίδονται από τα τάνκερ μετασχηματίζονται στο σύνολό τους σε ισοδύναμου μεγέθους κινητική ενέργεια στα οχήματα. Στην πράξη, αυτό δεν ισχύει, γιατί, όπως προαναφέραμε, ο συντελεστής απόδοσης των συγκροτημάτων κινητήρα/συστήματος μετάδοσης των οχημάτων κυμαίνεται, ανάλογα με το είδος και των φορτίων τους, μεταξύ 17-40% - και πολύ συχνότερα εμφανίζεται στατιστικά το κάτω άκρο παρά το άνω. Συνεπώς, αν δεχθούμε ως μέσο όρο το 25% θα έχουμε κάνει μια αρκετά ρεαλιστική παραδοχή. Αυτό σημαίνει ότι η κινητική ενέργεια που παράγουν τα οχήματα στη Μεγάλη Βρετανία αντιστοιχεί στο 1/4 των 54.000.000 τόνων πετρελαίου, δηλαδή σε 13.500.000 τόνους.
Για να παραχθεί αυτή η ποσότητα κινητικής ενέργειας μέσω της αλυσίδας "ηλεκτρόλυση - αποθήκευση/μεταφορά υδρογόνου - ενεργειακή κυψέλη", η οποία έχει, κατά κοινή παραδοχή, ένα συνολικό συντελεστή απόδοσης περίπου 50%, χρειαζόμαστε αρχική ενέργεια ισοδύναμη με 27.000.000 τόνους πετρελαίου, δηλαδή, βάσει των προηγούμενων υπολογισμών, "μόλις" 50.000 ανεμογεννήτριες των 3MW. Έτσι, βάσει της αρχικής υπόθεσης των Oswald, το πλάτος της "ζώνης" των ανεμογεννητριών θα ήταν "μόλις" 5 χιλιόμετρα και, αν τις βάζαμε στην ενδοχώρα, η έκταση που θα δεσμευόταν θα ήταν "μόλις" η μισή Πελοπόννησος.
Κι εδώ έρχονται οι οπαδοί της συμβατικής ηλεκτροκίνησης για να μας ρωτήσουν προς τι οι επενδύσεις σε ενεργειακές κυψέλες, τη στιγμή που διαρκώς αναπτύσσεται η τεχνολογία των συσσωρευτών. Σου λένε, αν οι μπαταρίες γίνουν πιο φτηνές και πιο ελαφριές, δεν υπάρχει κανένας λόγος να ξοδευόμαστε για υδρογόνο που έχει συνολικό βαθμό απόδοσης 50%. Θα αποθηκεύουμε την ηλεκτρική ενέργεια απευθείας σε συσσωρευτή με συνολικό βαθμό απόδοσης 70%.
Εδώ αξίζει να κάνουμε μια παρένθεση και να αναφερθούμε στην κυρία Μαρία Σκυλλά-Καζάκου (Maria Skyllas-Kazacos) που εξελίσσει στην Αυστραλία τους εξαιρετικά ελπιδοφόρους συσσωρευτές βαναδίου, οι οποίοι έχουν ως κύριο χαρακτηριστικό την "ακαριαία επαναφόρτιση", καθώς ο ηλεκτρολύτης τους αντικαθίσταται μέσω μιας διαδικασίας ολόιδια με τον παραδοσιακό μας ανεφοδιασμό με υγρά καύσιμα, ενώ έχουν το πλεονέκτημα ότι δεν "πέφτουν" όπως οι κλασικές μπαταρίες. Για μια εισαγωγή σ'αυτήν την τεχνολογία, δείτε εδώ.
ΟΚ, αρκετά κράτησε η παρέκβαση - δεν έχω καμία όρεξη να γίνω Ηρόδοτος. Έστω λοιπόν ότι αντικαθιστούμε τις ενεργειακές κυψέλες με μπαταρίες. Έστω επίσης ότι δεν αυξάνεται το βάρος του οχήματος (εδώ γελάνε, αλλά τέλος πάντων...). Η απαιτούμενη ενέργεια θα μειωθεί στα 5/7 αυτής του υδρογόνου, αφού φύγαμε από τον συντελεστή 50% και πήγαμε στο 70%. Συνεπώς, δε χρειάζονται 50.000 ανεμογεννήτριες, αλλά 35.000 και η "ζώνη" τους γίνεται 3,5 χιλιόμετρα σε πλάτος.
Αλλά...
Κάπου εδώ είναι που έρχονται τα πυρηνολαμόγια και τα "οικο"-λαμόγια του "επιστημονικού" κόσμου που χρηματοδοτούνται από το πυρηνικό λόμπι και μας προτρέπουν να περάσουμε στην ηλεκτροκίνηση εδώ και τώρα για να'χουμε καθαρότερη ατμόσφαιρα. Τα υπόλοιπα θα τα αναλάβουν αυτοί, με 30-40 πυρηνικά εργοστάσια.
Θυμηθείτε λίγο και τους δικούς μας που βγήκαν και είπαν ότι η πυρηνική ενέργεια είναι... "πράσινη" και "ανανεώσιμη". Αν υποψιάζεστε πως μ'όλα αυτά θα μας πάρει ο Αντισουβλακέας, έχετε δίκιο.
Εν τω μεταξύ, στις ΗΠΑ...
Και στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού υπήρξαν ανάλογοι προβληματισμοί με αυτούς που εκφράστηκαν στην Αγγλία. Εκεί, λόγω του γεγονότος ότι από πολύ νωρίς πήραν διαζύγιο από την οικονομία καυσίμων και της ψυχοπαθολογικής εμμονής τους σε κινητήρες που τεχνολογικά ανήκουν στον Προκάμβριο γεωλογικό αιώνα και της μανίας τους να πηγαίνουν παντού με το αυτοκίνητο (σαν τους νεοέλληνες), η συνολική ημερήσια κατανάλωση πετρελαίου φτάνει τα 20.000.000 βαρέλια. Αυτή η δαπάνη αντιστοιχεί σε 1 δισεκατομμύριο δολλάρια ημερησίως (με τιμή $50/βαρέλι) και ξεπέρασε τα 2 δις ημερησίως όταν η τιμή του πετρελαίου ξεπέρασε τα $100/βαρέλι. Σας αφήνω ως άσκηση τον υπολογισμό του ετήσιου κόστους.
Διατυπώθηκε λοιπόν στις ΗΠΑ η φαινομενικά λογική σκέψη ότι αξίζει να επενδυθεί αυτό το ετήσιο κόστος πετρελαίου για να κατασκευαστούν 1000 (!!!) νέα πυρηνικά ηλεκτροπαραγωγικά εργοστάσια για να περάσει τάχιστα όλη η αμερικανική οικονομία στην υδρογονική εποχή. Ως "κοστολογικό πρότυπο" προβλήθηκε ο πρόσφατος ηλεκτροπαραγωγικός σταθμός AP1100 της Westinghouse, ο οποίος έχει ισχύ 1100MW. Δηλαδή θεωρητικά όσο 367 (περίπου) ανεμογεννήτριες των 3MW. Πρακτικά; Όσο 1358 τέτοιες ανεμογεννήτριες, αν είναι εγκατεστημένες στην Αγγλία (με συντελεστή αιολικού δυναμικού 27%) ή 1835 αν είναι εγκατεστημένες στη Δανία (που έχει συντελεστή αιολικού δυναμικού 20%). Κάθε ζεύγος AP1100 έχει συνολική ισχύ 2,2GW και κοστίζει 2,2-2,7 δις δολλάρια. Συνεπώς, με τιμές... χονδρικής, η τιμή της μονάδας θα πέσει στο 1 δις.
Βέβαια, τα παπαγαλάκια που προτείνουν αυτήν τη λύση δε μας λένε ούτε πώς θα περιφρουρηθούν αυτοί οι 1000 επιπλέον πυρηνικοί σταθμοί από πιθανή επίθεση τρομοκρατών (π.χ. από θρησκόληπτους χριστιανούς ή μουσουλμάνους ή από μουρλαμένα μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης National Rifle Association που με τους λομπίστες της έχει απαγορεύσει ουσιαστικά τον έλεγχο της διακίνησης όπλων στις ΗΠΑ) ούτε τι γίνεται με τον κίνδυνο από τη διακίνηση των καυσίμων των 1000 αυτών σταθμών ή των ραδιενεργών καταλοίπων. Ποιος μας εγγυάται ότι δεν θα πέσουν αυτά τα πυρηνικά καύσιμα στα χέρια της κάθε αρσενικής, θηλυκής ή απροσδιόριστου φύλου θεούσας του Γιαχβέ ή του Αλλάχ; Και πού θα τα πάνε τόσα ραδιενεργά κατάλοιπα για εναπόθεση; Ποια χώρα θα ισοπεδώσουν ή θα εκβιάσουν για να γίνει πυρηνική χωματερή; Εδώ βέβαια είναι δύσκολο να χρησιμοποιηθεί το παραμύθι της "τρομοκρατίας", γιατί δε γνωρίζω κανέναν στοιχειωδώς λογικό άνθρωπο που θα έβγαζε απ'τη χώρα του πρώτες ύλες για "βρώμικες βόμβες" για να τις αφήσει στην επικράτεια ενός "τρομοκρατικού κράτους".
Και κάτι ακόμα. Έστω ότι στήνονται αυτοί οι 1000 επιπλέον πυρηνικοί σταθμοί. Αυτοί θα χρειαστούν πρώτη ύλη για να κάψουν. Πού θα πάνε οι τιμές των πυρηνικών καυσίμων; Εδώ είδαμε τι έγινε με τις τιμές του πετρελαίου όταν αυξήθηκε απότομα η ζήτηση λόγω της εισόδου της Κίνας και της Ινδίας στο "παιχνίδι". Ή μήπως ξεχνάμε τι έγινε με τις τιμές του φυσικού αερίου, στη γοητεία του οποίου όλοι υπέκυψαν; Ή, το 1990, όταν επιβλήθηκε το ("φτηνό" ευγενές μέταλλο, τότε) "υποχρεωτικό ένα γραμμάριο" λευκόχρυσου σε κάθε αυτοκίνητο με τους καταλύτες; Μας λέγανε ότι η... μαζικοποίηση της παραγωγής καταλυτών λόγω της υποχρεωτικής παραγωγής καταλυτικών αυτοκινήτων θα έριχνε τις τιμές της πλατίνας. Αυτό όμως δεν έγινε ποτέ. Αντίθετα, γλίτωσε το λόμπι του λευκόχρυσου από το φαλιμέντο - κι εν τω μεταξύ έχουμε εκτεθεί όλοι μας σε τοξικούς ρύπους... Ή μήπως ξεχνάμε την ανηφόρα που πήραν - και ξέχασαν να κατεβούν - οι τιμές του πυριτίου που χρησιμοποιείται ως πρώτη ύλη στα φωτοβολταϊκά; Κι εκεί μας λέγανε ότι η μαζικοποίηση της παραγωγής θα έριχνε, λόγω οικονομιών κλίμακας, την πτώση της τιμής... Ακόμα την περιμένουμε, εδώ και κάτι δεκαετίες, αυτήν τη διαβόητη πτώση της τιμής. Χώρια που, σύμφωνα με κάποιους - κακοπροαίρετους; - υπολογισμούς, ένα φωτοβολταϊκό πάνελ χρειάζεται οκτώ χρόνια λειτουργίας για να παραγάγει την ενέργεια που δαπανήθηκε για την κατασκευή του. Χμμμ... Ίσως τα συμβατικά φωτοβολταϊκά να μην είναι και τόσο "πράσινα".
Όπου ακούτε λοιπόν πολλά κεράσια και υποσχέσεις για θαυματουργές τεχνολογίες, που "θα φέρουν τα πάνω-κάτω" κ.α., κρατάτε καλύτερα πολύ μικρό καλάθι. Όπως λένε στα αγγλικά, if it sounds too good to be true, it is too good to be true.
Δε μας έφτανε η πυρηνική απειλή, ξανάρχεται κι ο άνθρακας!
Ξαφνιαστήκατε, έτσι; Από πού κι ως πού μπαίνει στην κουβέντα μας ο άνθρακας, που μόνον "ανανεώσιμος" δεν είναι. Κι όμως, έχει σχέση με τη συζήτησή μας, καθώς τα τεράστια και ανεκμετάλλευτα προς το παρόν αποθέματά του προβλέπεται να αξιοποιηθούν για την παραγωγή του... "οικολογικού" υδρογόνου. Κι αν αναρωτιέστε τι θα γίνει με το διοξείδιο του άνθρακα που θα παραχθεί από αυτήν τη διεργασία (στην οποίαν ο άνθρακας "προσβάλλεται" από υδρατμό παρουσία οξυγόνου), αυτό θα επαναδιοχετευθεί στις "εξαντλημένες" υπόγειες στοές των ορυχείων για πάντα, αφού είναι αέριο βαρύτερο από τον αέρα, ή στις "οροφές" πετρελαϊκών οριζόντων, όπου θα υποβοηθήσει την άντληση. Η τελευταία τεχνολογία έχει ήδη εφαρμοσθεί στις ΗΠΑ για άντληση από πηγάδια που εθεωρούντο εξαντλημένα.
Έστω ότι άυριο κάνουμε το μεγάλο άλμα προς το υδρογόνο (δεν ξέρω πώς θα καταφέρναμε εν μιά νυκτί να αποκτήσουμε υποδομές διαχείρισης, αποθήκευσης, διακίνησης κλπ του υδρογόνου, αλλά έστω ότι βάζει το χεράκι του ο Μέγας Σουβλακέας για να μας σώσει). Ο απλούστερος τρόπος παραγωγής του είναι να χρησιμοποιήσουμε συσκευές ηλεκτρόλυσης νερού - η προέλευση του ρεύματος είναι άλλο θέμα. Έτσι, ένα μεγάλο ποσοστό της παραγωγής υδρογόνου θα βασιζόταν σε ρεύμα από καύση άνθρακα σε ατμοηλεκτρικούς σταθμούς. Μόνο "πράσινο" δεν είναι αυτό το υδρογόνο, αλλά ας το αφήσουμε αυτό για να πάμε παρακάτω.
Εδώ δείτε τους υπολογισμούς του καθηγητού του San Jose State University, Donald Anthrop, στο άρθρο του που έγραψε για το (εξαιρετικά συντηρητικό) λόμπι του Cato Institute με τίτλο "Hydrogen's Empty Environmental Promise". Μπορείτε να το δείτε εδώ σε μορφή .pdf ή εδώ σε μορφή HTML. Σύμφωνα με τον Anthrop, για την παραγωγή ενός κιλού υδρογόνου χρειάζονται 39,4kWh με ηλεκτρόλυση, η οποία έχει βαθμό απόδοσης 70%. Αυτό σημαίνει ότι η ηλεκτρολυτική συσκευή χρειάζεται ενέργεια προσαυξημένη κατά το υπόλοιπο 30%.
Όμως, εδώ σημειώνουμε ότι τα πειραματικά ηλεκτροκίνητα οχήματα που χρησιμοποιούν ενεργειακές κυψέλες έχουν ονομαστική κατανάλωση 1 κιλό υδρογόνου για κάθε 100 χιλιόμετρα, όταν κινούνται με "οικονομική" ταχύτητα. Οι δε συνήθεις γι'αυτά τα οχήματα δεξαμενές των 4 κιλών, στις οποίες το υδρογόνο αποθηκεύεται σε αέρια κατάσταση υπό πίεση ή υγρή δίνουν αυτονομία 400 χλμ. Ας δούμε τώρα τι γίνεται με το λογαριασμό της ΔΕΗ...
Για κάθε κιλό υδρογόνου είπαμε ότι χρειαζόμαστε 39,4/kWh κι ο βαθμός απόδοσης είναι 70%. Οπότε 39,4/70% = 56,2kWh. Έστω τώρα ότι κάθε κιλοβατώρα χρεώνεται 0,073 ευρώ. Για τα εκατό χιλιόμετρα λοιπόν που θα διανύσουμε με το ένα κιλό υδρογόνου που φτιάξαμε με ηλεκτρόλυση, θα ξοδέψουμε 4,1026 ευρώ. Καθόλου άσχημα, αν σκεφτούμε ότι με τα βενζινοκίνητα αυτοκίνητά μας πολύ δύσκολα πέφτουμε κάτω από τα 7 ευρώ για 100 χιλιόμετρα. Φαίνεται λοιπόν ότι η υδρογονοκίνηση συμφέρει, υπό την προϋπόθεση όμως ότι η κατανάλωση υδρογόνου σε ένα όχημα ενεργειακών κυψελών θα είναι όντως 1 κιλό ανά 100 χλμ κι ότι η ΔΕΗ δεν θα τριπλασιάσει τις τιμές της για να ικανοποιήσει τη Μίζενς και τους άλλους διαπλεκόμενους, αλλά και τους μετόχους της.
Πάμε όμως να δούμε ξανά τα γραφόμενα του Anthrop. Φανταστείτε έναν ΑΗΣ (ατμοηλεκτρικός σταθμός) που καίει κάρβουνο, σαν αυτόν της Μεγαλόπολης ή της Πτολεμαΐδας. Ένας ΑΗΣ έχει ολικό συντελεστή απόδοσης, από τον καυστήρα μέχρι την έξοδο της ηλεκτρογεννήτριας του ατμοστροβίλου, 40%. Βγάλτε στην άκρη τυχόν απώλειες στη μεταφορά ηλεκτρικής ενέργειας από το εργοστάσιο μέχρι το σπίτι μας, όπου θα βρίσκεται η ηλεκτρολυτική συσκευή - θεωρήστε τις μηδενικές. Ο ολικός συντελεστής από τον ΑΗΣ μέχρι την έξοδο του υδρογόνου από τη συσκευή ηλεκτρόλυσης είναι 40% x 70% = 28%.
Δηλαδή για να πάρουμε τις 39,4 κιλοβατώρες που αντιστοιχούν στο ένα κιλό υδρογόνου, πρέπει ο ΑΗΣ να καταναλώσει κάρβουνο που θα του δώσει 140,8kWh. Ξαφνικά δεν ακούγεται τόσο καλή αυτή η ιδέα... Αλλά περιμένετε, σας έχω κι άλλο. Πήραμε αυτό το ένα κιλό υδρογόνου. Πόση από την ενέργεια που περιέχει θα γίνει ηλεκτρική μέσα στην ενεργειακή κυψέλη; Αν ρωτήσετε τον Anthrop, θα σας πει ότι ο ολικός βαθμός απόδοσης μιας ενεργειακής κυψέλης δε μπορεί να ξεπεράσει το 60%, συμπεριλαμβανομένης και της ενέργειας που ξοδεύεται για να ατμοποιηθεί το νερό, αφού ενωθεί με το υδρογόνο και το οξυγόνο της ατμόσφαιρας. Συνεπώς, η κυψέλη στην έξοδό της δεν θα μας δώσει πάνω από 23,3kWh. Και οι απογοητεύσεις συνεχίζονται, γιατί πρέπει να δαπανήσουμε και ενέργεια για να συμπιέσουμε το υδρογόνο στις δεξαμενές, με πίεση τουλάχιστον 300bar. Με απλά λόγια, ένα κιλό υδρογόνου δεν θα μας δώσει παραπάνω από 17,4kWh, ενώ αρχικά δώσαμε, με το κάρβουνο που έκαψε ο ΑΗΣ, 140,8kWh! Δηλαδή, ο ολικός συντελεστής απόδοσης της αλυσίδας "ΑΗΣ-ηλεκτρόλυση-αποθήκευση υδρογόνου-ενεργειακή κυψέλη-κινητήρας" δεν θα ξεπεράσει το 12,5%! Μήπως αρχίσατε να νιώθετε ότι όλες αυτές οι υδρογονικές υποσχέσεις είναι παραμύθια της Χαλιμάς; Αν ναι, καλώς νιώθετε, γιατί όντως είναι παραμύθια της Χαλιμάς!
Και το "καλύτερο" ξέρετε ποιο είναι; Ότι αυτές οι 140,8 κιλοβατώρες που κάψατε είναι ΚΑΡΒΟΥΝΟ, άνθρακας. Δηλαδή για να πάρετε τις 17,4 κιλοβατωρίτσες της κακιάς ώρας της ενεργειακής κυψέλης, θα έχετε μετατρέψει 140,8 κιλοβατώρες σε διοξείδιο του άνθρακα - δηλαδή σε θερμοκήπιο. Αν, από την άλλη, χρησιμοποιούσαμε βενζίνη, ο ολικός συντελεστής απόδοσης (από την άντληση μέχρι τους τροχούς του οχήματός μας) θα ήταν αρκετά υψηλότερος - που είναι - και οι εκπομπές καυσαερίων είναι σε μεγάλο μέρος νερό κι όχι μόνο διοξείδιο του άνθρακα. Έτσι, αποδεικνύει ο Anthrop ότι η "οικολογική" υδρογονοκίνηση που θα χρησιμοποιεί υδρογόνο παραγόμενο από ηλεκτρικό ρεύμα προερχόμενο από καρβουνιάρικα εργοστάσια ηλεκτρισμού θα αυξήσει τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα κατά 270%!
Συμπέρασμα;
Όταν σας μιλάνε για πανάκειες "διά πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν", να ξέρετε ότι όντως σας λένε μαλακίες (και ζητώ συγγνώμη για την έκφραση) για να κονομήσουν διάφορα πανίσχυρα λόμπι, τα οποία δε δίνουν δεκάρα για εσάς και για το περιβάλλον. Και, δυστυχώς, τα "οικο"-λαμόγια είναι πάμπολλα και πρόθυμα να προπαγανδίσουν ό,τι κοτσάνα μπορείτε να φανταστείτε.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αιρετική Πολιτεία - Heretic Republic" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
