Επεχείρησε ο σχολιαστής επίσης να παρουσιάσει την κοινωνία της αρχαίας Ελλάδας ως μία κοινωνία ομοφυλοφίλων ή αμφιφυλοφίλων, στην οποία οι γυναίκες χρησίμευαν μόνο στην αναπαραγωγή, ενώ την αληθινή ηδονή οι άνδρες την έβρισκαν μεταξύ τους. Βεβαίως, αυτός ο ισχυρισμός μόνον από ανθρώπους που χαρακτηρίζονται από βαθιά ριζωμένο μισογυνισμό ή/και απύθμενη άγνοια θα μπορούσε να εκστομίζεται. Σαφώς υπήρχαν ομοφυλόφιλοι και αμφιφυλόφιλοι στην αρχαία Ελλάδα. Πάντα υπήρχαν, σε όλες τις κοινωνίες, και υπάρχουν (ασχέτως του τι λέει ο Αχμαντινετζάντ) και θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Η ομοφυλοφιλία και η αμφιφυλοφιλία άλλωστε είναι σεξουαλικές συμπεριφορές που παρατηρούνται σε πάρα πολλά είδη του ζωικού βασιλείου. Αλλά διέπραξε ορισμένα faux pas:
- Γενίκευσε ισχυριζόμενος ότι στην αρχαία Ελλάδα η ομοφυλοφιλία ήταν (α) πολύ διαδεδομένη, (β) προβλεπόμενη από το σύστημα αγωγής και ως εκ τούτου αξιέπαινη.
- Επεχείρησε να αποδώσει σε διάφορους ανθρώπους μια ιδιότητα που δε μπορεί να αποδείξει ότι την είχαν.
- Επεχείρησε μέσω της απόδοσης της εν λόγω ιδιότητας στους εν λόγω ανθρώπους να βελτιώσει την εικόνα των σημερινών ομοφυλοφίλων.
Σε ό,τι αφορά δε τα περί "παιδεραστίας" και "σεξουαλικών σχέσεων" μεταξύ δασκάλου και μαθητή, αυτά είναι φληναφήματα, καθώς οι παντελώς αγράμματοι Χριστιανοί καλόγεροι που πρώτοι ξεκίνησαν τη διάδοση του μύθου περί εκτεταμένης ομοφυλοφιλίας στην αρχαία Ελλάδα άλλαξαν την ερμηνεία των λέξεων "εραστής" και "ερώμενος" (προσέξτε, όχι "ερωμένος"). Στην πραγματικότητα, στο εκπαιδευτικό σύστημα της αρχαίας Ελλάδας υπήρχε η σχέση του μέντορα (δασκάλου ή μεγαλύτερης τάξης μαθητή) και του μαθητευόμενου - όπως την παρατηρούμε στην Ιαπωνία με τη σχέση μεταξύ senpai και kōhai.
Πέραν όλων αυτών, νομίζω ότι θα έπρεπε οι ομοφυλόφιλοι να είναι πιο καχύποπτοι απέναντι στους ισχυρισμούς της ομοφοβικής, αλλά και τόσο υποκριτικής (με τα αναρίθμητα σεξουαλικά σκάνδαλα), Εκκληcίας. Όπως κάνουν φύλλο και φτερό τα κηρύγματα ομοφοβικού μίσους των μεγαλόσχημων κηφήνων της Εκκληcίας, έτσι θα έπρεπε να κάνουν φύλλο και φτερό και τους ισχυρισμούς περί εκτεταμένης ομοφυλοφιλίας στην αρχαία Ελλάδα, προκειμένου να ελέγξουν την αξιοπιστία των λεγομένων αυτών.
Γιατί όμως δεν το πράττουν; Γνώμη μου είναι ότι βολεύει. Είναι αυτό που έλεγα πιο πάνω: "κοντά στο βασιλικό ποτίζεται κι η γλάστρα". Σου λέει δηλαδή "κάτσε να τους βγάλουμε όλους ομοφυλόφιλους, ώστε μέσω της αξίας τους να φανούμε κι εμείς αξιόλογοι και υπολογίσιμοι".
Ωραία! Ας δεχθούμε λοιπόν ότι όχι απλά όλοι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν αμφιφυλόφιλοι και ομοφυλόφιλοι, αλλά και ότι το σύνολο των αξιόλογων ανθρώπων της παγκόσμιας Ιστορίας ήταν κι αυτοί αμφιφυλόφιλοι και ομοφυλόφιλοι. Αυτό σε τι καθιστά καλύτερους ή χειρότερους τους προαγωγούς της ιδέας ότι όλοι οι αξιόλογοι είναι φανερά ή κρυφά ομοφυλόφιλοι; Σοβαρά, τι σημασία έχει για την προσωπική αξία ενός σημερινού ομοφυλόφιλου το αν ο Συρανό ντε Μπερζεράκ ήταν ομοφυλόφιλος ή όχι; Τι σημασία έχει για την προσωπική αξία ενός σημερινού ετεροφυλόφιλου το αν ο Μπετόβεν ήταν ετεροφυλόφιλος ή όχι; Γίνεται ο σημερινός άνθρωπος καλύτερος ή χειρότερος καθ'οιονδήποτε τρόπο;
Μεταξύ των ομοφυλοφίλων και των αμφιφυλοφίλων υπάρχουν καθ'όλα αξιόλογοι άνθρωποι, ικανότατοι, ταλαντούχοι, με σπουδαία προσφορά στον τομέα τους - επιστήμες, γράμματα, τέχνες, πολιτική κ.ο.κ. Δε νομίζω ότι αυτοί οι άνθρωποι ασχολούνται καθόλου με το τι έκανε κάποιος άλλος στο κρεβάτι του. Απλά κάνουν τη δουλειά τους και προσφέρουν αυτό που παράγει ο νους τους. Στο κάτω-κάτω της γραφής, ο πραγματικά ξεχωριστός άνθρωπος είναι αυτόφωτος κι όχι ετερόφωτος και ξεχωρίζει όχι επειδή είναι ετεροφυλόφιλος ή ομοφυλόφιλος ή αμφιφυλόφιλος, αλλά από το έργο του. Και βέβαια, ένα μηδενικό (ετεροφυλόφιλο ή ομοφυλόφιλο ή αμφιφυλόφιλο) θα παραμείνει μηδενικό, ανεξαρτήτως του τι κάνουν οι μεγάλοι της επιστήμης, της τεχνολογίας, των τεχνών, της πολιτικής και των γραμμάτων στα κρεβάτια τους.
Κι επίσης, αυτή η προσπάθεια ορισμένων ομοφυλοφίλων να παρουσιάσουν ως ομοφυλοφίλους ανθρώπους που ξεχώρισαν για τη συνεισφορά τους στις τέχνες υποκρύπτει και μια ρατσιστική αντιμετώπιση: δηλαδή μας λένε ότι ένας μη ομοφυλόφιλος απλά δε μπορεί να είναι αξιόλογος καλλιτέχνης, λογοτέχνης ή φιλόσοφος. Αυτό όμως δε στέκει, γιατί είναι εξ ίσου "λογικό" με το να ισχυρισθώ ότι μόνον οι ετεροφυλόφιλοι μπορούν να είναι καλοί φωτογράφοι. Μεγάλη ανοησία, δε συμφωνείτε;
Καλά θα κάνουν λοιπόν οι διάφοροι "προστάτες" των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων, αντί να ανησυχούν για το ποιος είναι ή ήταν ομοφυλόφιλος και ποιος όχι, να ασχοληθούν περισσότερο με το δικό τους προσωπικό έργο και να είναι αυτόφωτοι κι όχι ετερόφωτοι, γιατί τελικά μόνον αυτό θα μείνει και η σεξουαλική τους ταυτότητα θα περάσει όχι απλά σε δεύτερη μοίρα αλλά θα καταλήξει να μην αποτελεί καν θέμα συζήτησης. Κι αυτό είναι και το σωστό: να κρίνουμε έναν άνθρωπο από το έργο του και τη συμπεριφορά του απέναντι στους γύρω του, όχι από το αν στο κρεβάτι πάει με άνδρες ή με γυναίκες.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αιρετική Πολιτεία - Heretic Republic" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
