Θυμάστε τότε που όλα τα άδεια σώβρακα έσπευσαν να διαπομπεύσουν τον Κεντέρη και τη Θάνου, γεμάτα... ντροπή επειδή υπήρχε η υποψία ότι ήταν ντοπαρισμένοι; Θυμάστε τότε που τα ίδια άδεια σώβρακα έπεσαν με τόση μανία να φάνε τους αθλητές της ομάδας της άρσης βαρών και αμέσως είχαμε εξαγγελίες για... καταπολέμηση του ντόπινγκ (εδώ γελάνε);
Επαναφέρω ένα άρθρο που είχα αναδημοσιεύσει τότε που ξεκίναγε η "Ολυμπιάδα" του Πεκίνου, εμπλουτισμένο σε σχέση με την αρχική του μορφή.
Το άρθρο (εμπλουτισμένο) βρίσκεται εδώ και το ξαναπαρουσιάζω:
Επαναφέρω από παλαιότερη δημοσίευσή μου...Αφορμή ήταν η πρόσφατη ιστορία με τον επανέλεγχο (6 μήνες μετά!) του δείγματος της Αθανασίας Τσουμελέκα και η... ντροπή που νιώσανε τα ίδια άδεια σώβρακα και οι κορώνες των ντοπεφάγων και των κηρύκων της "κάθαρσης του αθλητισμού". Η Αθανασία Τσουμελέκα βέβαια, αντί να δειλιάσει όπως οι Κεντέρης και Θάνου (το "ατύχημα" ποτέ δεν έγινε και προκαλώ οποιονδήποτε να ψάξει στα συμβάντα ΟΛΩΝ των ασφαλιστικών εταιρειών), τους έγραψε τους "κυρίους" αυτούς εκεί που πρέπει κι εγκατέλειψε όλο αυτό το γελίο τσίρκο του πρωταθλητισμού.
Αυτήν τη φορά σε ανανεωμένη, πληρέστερη (πιθανώς) μορφή:
Υπέρ Κεντέρη
Φέτος συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια από την πανάκριβη και εντυπωσιακή Ολυμπιάδα του 2004 και ο κόσμος έχει ήδη αρχίσει να ασχολείται με την Ολυμπιάδα του «δημοκρατικού» Πεκίνου. Με αφορμή αυτά, αλλά και ένα έξοχο άρθρο του Διονύση Χοϊδά στη στήλη «X-treme Tales», πριν το περιοδικό Drive στο οποίο φιλοξενείται καταντήσει Burn Out πολυτελείας (μετά λύπης μου έμαθα ότι η διοικούσα ομάδα υπό τον κ. Στεργιόπουλο ανέστειλε και την κυκλοφορία του εξαίρετου περιοδικού R&D), ξεκινώ την ενημέρωση/ανανέωση αυτού μου του κειμένου. Ήδη μάλιστα υπήρξε και τρομοκρατικό χτύπημα στην Κίνα, με δεκαέξι αστυνομικούς νεκρούς.
Όλοι μας θέλουμε να θυμόμαστε τις υπέροχες τελετές έναρξης και λήξεως, αν και, σε ό,τι αφορά την τελετή έναρξης, θεωρώ παράλειψη του κυρίου Παπαϊωάννου τη μη παρουσίαση της νεολιθικής επιγραφής του Δισπηλιού Καστοριάς, η οποία, αντίθετα σε κάθε υπαγορευμένη και μη αποδεδειγμένη «επιστημονική αλήθεια» που εξυπηρετεί το “ex orientem lux” δόγμα, αποδεικνύει πως και ο ελλαδικός χώρος είχε ήδη κάποιο είδος γραφής πριν από 7.200 χρόνια (η οποία πιθανώς να απετέλεσε τη βάση για τις Γραμμικές γραφές), καταρρίπτοντας δόγματα όπως ο ελεγχόμενης αξιοπιστίας φοινικισμός (τον οποίον ακόμη και ο κ. Μπαμπινιώτης αναγκάσθηκε να αποκηρύξει περί το 2004 σε συνέντευξή του στο "Βήμα", υπό το βάρος των αρχαιολογικών τεκμηρίων) και, βεβαίως, θα προτιμούσα να έλειπε η φοβερή και τρομερή «απόλυτη σταρ και θεά» Anna Vissi. Θέλουμε να θυμόμαστε τις διακρίσεις των αθλητών μας, τη συγκινητική απόσυρση του Πύρρου Δήμα από την ενεργό δράση… Αλλά θέλουμε να ξεχάσουμε και το τι πληρώσαμε στους «μη διαπλεκόμενους» (εδώ γελάνε…) εργολάβους, στους «προστάτες» μας για την… ασφάλεια των Ολυμπιακών αγώνων (μιλάμε για το C4I της Μίζενς που ποτέ δε λειτούργησε και για τις κάμερες του οποίου η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα τσακωνόταν, για ένα πουκάμισο αδειανό, ή μάλλον για να δικαιολογεί την ύπαρξή της, με την εκάστοτε κυβέρνηση, ενώ θα έπρεπε να προστατεύει την ιδιωτική σφαίρα των πολιτών από τον οχετό του spam των τραπεζών, τηλεφωνικών εταιρειών και πολιτικάντηδων της κακιάς ώρας) και, βεβαίως, τα ολισθήματα του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας, κυρίου Κωστή Στεφανόπουλου.
Πολύ θα ήθελα να υπήρχε πραγματική και όχι τύποις ελευθεροτυπία σ’αυτήν τη χώρα, για να μπορώ να εκφρασθώ όπως θέλω για οποιονδήποτε πολιτικό ή δημόσιο παράγοντα, χωρίς τον φόβο ποινικών ή αστικών διώξεων, οι οποίες, σε συνδυασμό με μια ευλόγως ελεγχόμενη για την ακεραιότητά της δικαιοσύνη, λειτουργούν ως μηχανισμός λογοκρισίας. Τότε, ο λόγος μου θα θύμιζε κάτι ανάμεσα σε Michael Moore, Cyrano De Bergerac, Πιττιγκρίλλι και Jeremy Clarkson. Έστω όμως. Ακόμη κι έτσι, θα μιλήσω για τα δυο ολισθήματα του τέως Προέδρου κατά τη διάρκεια του Αθήνα 2004.
Ατόπημα πρώτον: η επίπληξή του προς την ΔΟΕ πριν από την έναρξη των αγώνων για τις ανησυχίες που εκείνη είχε εκφράσει σχετικά με την έγκαιρη ολοκλήρωση των (γεμάτων από κακοτεχνίες) έργων. Είμαι άραγε ο μόνος που απεκόμισε την εντύπωση πως, εκείνην τη στιγμή, ο Πρόεδρος μιλούσε ως Πρόεδρος των Εργολάβων και της Διαπλοκής, αντί να μιλήσει ως Πρόεδρος ενός λαού που για κάμποσες γενεές θα πληρώνει τις σκόπιμες καθυστερήσεις και τις έκτακτες υπερτιμολογήσεις;
Ατόπημα δεύτερον: «αισθάνομαι ντροπή…». Η ατυχέστατη δήλωσίς του για τον κύριο Κεντέρη και την κυρία Θάνου, όταν εκείνοι (δικαίως) πανικοβλήθηκαν, διαπιστώνοντας πως είχε στηθεί εις βάρος τους ένας ολόκληρος μηχανισμός, ό οποίος ως στόχο είχε μόνον αυτοί να υποβληθούν σε «έλεγχο αντι-ντόπινγκ», εξαιρουμένων όμως των αντιπάλων τους, και ιδίως κάποιων για τους οποίους θα μιλήσω αργότερα. Βεβαίως, η αντίδραση του κόσμου στην εκκίνηση του δρόμου των 200 μέτρων έδειξε πως δεν μασάμε πάντα κουτόχορτο σ’αυτήν τη χώρα και πως η αντίληψη του κόσμου κάθε άλλο παρά συμφωνούσε με τον προκρούστειο ερμηνευτή του Ισοκράτους.
Μέσα σ’όλον αυτόν τον πανικό, εθαύμασα τον γνωστό θλιβερό θίασο των μαρκουτσοφόρων και των «αναλυτών» να κατακεραυνώνει τους πρωταθλητές μας, να τους διασύρει, να είναι έτοιμος να τους κατασπαράξει για χάρη των «εντυπώσεων» και της κουτάλας, προξενώντας σοβαρότατη βλάβη στη χώρα – αλλά η χώρα μας είναι πάντοτε «παράπλευρη απώλεια» για τους «κυρίους» αυτούς. Μερικοί μάλιστα εξ αυτών επρότειναν την – αντισυνταγματική, καθώς ουδέν παράπτωμα τιμωρείται με μεταγενέστερο νόμο – αφαίρεση των προνομίων από τους εν λόγω Ολυμπιονίκες μας. Πού ήταν όμως τότε ο κύριος Στεφανόπουλος να βάλει τα πράγματα στη θέση τους και να πει ότι τέτοιες ενέργειες είναι καταφανώς αντισυνταγματικές;
Ισότης δικαιωμάτων… Και στην ντόπα
Θυμάμαι μια συνέντευξη του Γερμανού άσου των grand prix, Manfred von Brauchitsch (Μάνφρεντ φον Μπράουχιτς), που δημοσιεύθηκε στο τεύχος Ιουνίου 2003 του βρετανικού περιοδικού Classic and Sports Car. Επεσήμανε λοιπόν ο άνθρωπος αυτός που έτρεχε για την Mercedes-Benz κατά τα χρόνια του μεσοπολέμου ότι το Σύστημα παρήγαγε πρωταθλητές σαν κι αυτόν, τον Caracciola (Καρατσιόλα), τον Nuvolari (Νουβολάρι), τον Veyron (Βεϊρόν) κλπ, ως λαϊκούς ήρωες. Οι λαϊκοί ήρωες με τις νίκες και τις διακρίσεις τους συντελούν στη διατήρηση και βελτίωση της συνοχής των κοινωνιών και στην άνοδο της παραγωγικότητάς τους. Αυτή η επίδραση καθίσταται εμφανέστερη σε κοινωνίες των οποίων ο αυτοπροσδιορισμός έχει ως κυρίαρχο στοιχείο του τον συναισθηματισμό, ενδεχομένως δε και με κάποιες ενέσεις εθνικισμού – και η ελληνική είναι μια εξ αυτών.
Βλέποντας τα πράγματα μέσα από αυτό το πρίσμα, δηλώνω ότι πιστεύω στον κρατικοδίαιτο ελληνικό πρωταθλητισμό, υπό την προϋπόθεση να φέρνει αποτελέσματα σε διεθνείς διοργανώσεις, έστω και αν γνωρίζω εκ των προτέρων ότι τα χρήματα με τα οποία αμείβονται οι αθλητές και οι προπονητές τους είναι μόλις το 1/10 των όσων τρώνε οι διάφοροι «αξιότιμοι κύριοι» που υποτίθεται ότι υπηρετούν το σύστημα αυτό.
Ακολουθώντας την ίδια συλλογιστική, δέχομαι ανεπιφύλακτα ότι οι πρωταθλητές που θα εκπροσωπήσουν τη χώρα μου έχουν το δικαίωμα να απολαμβάνουν της ίδιας – τουλάχιστον – ιατροφαρμακευτικής υποστήριξης με τους αντιπάλους τους, ούτως ώστε να έχουν ίσες ευκαιρίες με αυτούς. Τόσο απλά!
Βεβαίως, εδώ είναι που μπαίνει στο παιχνίδι και ο εκάστοτε Τζέκος. Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω αυτήν την «καθώς πρέπει» υστερία που μας έπιασε. Τον χρυσοπληρώσαμε πρώτα για να βοηθήσει τους αθλητές μας να φέρουν τα μετάλλια και μετά, υποκριτικά, τον μετατρέψαμε σε αποδιοπομπαίο τράγο, επειδή ξαφνικά «ανακαλύψαμε» ότι τα μετάλλια ήταν ντοπέ (λες και δεν το ξέραμε ήδη…).
Το ωραίο όμως της υπόθεσης ξέρετε ποιο είναι; Φανταστείτε, αγαπητοί αναγνώστες, την έκπληξη των Αμερικανών όταν διαπίστωσαν πως οι σούπερ-ντούπερ μέθοδοι ντοπαρίσματός τους είχαν πλέον γίνει κτήμα και των αντιπάλων τους, οι οποίοι μάλιστα τις χρησιμοποιούσαν με ακόμη μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Φανταστείτε την έκπληξη και το σοκ τους όταν ο ασπρουλιάρης Κεντέρης κέρασε τσάι του βουνού (για να χρησιμοποιήσω την ορολογία των κοντράκηδων) τα υπερήφανα και γενετικά (διάβαζε «φυλετικά») ανώτερα μαύρα άτια τους με τις ολόχρυσες γυφτέ καδένες. Θα ήταν σαν να συνειδητοποιούσαν ξαφνικά ότι ακόμη και οι Αθίγγανοι στο Ζεφύρι είχαν στη διάθεσή τους πυρηνικά όπλα, στερώντας τους έτσι το προνόμιον της αποκλειστικότητος. Ποιο θα ήταν το επόμενο βήμα τους; Μα, φυσικά, να ντυθούν το μανδύα του υπερμάχου της αποπυρηνικοποίησης και να ξεκινήσουν σταυροφορία προς αυτήν την κατεύθυνση, αρχής γενομένης από τους ίδιους. Σας φαίνεται σουρρεαλιστικό το σενάριο αυτό; Ε, εγώ θα σας το προχωρήσω λίγο παραπέρα: φανταστείτε τώρα τον Πούτιν να βρίσκει (ζωντανό ή νεκρό, δεν έχει και τόση σημασία) τον κατάσκοπο της KGB που υπέκλεψε από τους Αμερικανούς τα μυστικά της ατομικής βόμβας και να τον παραπέμπει σε δίκη με την κατηγορία ότι, με τις πράξεις του, συνέβαλε στη διάδοση των πυρηνικών όπλων. Θέατρο του παραλόγου; Καθόλου!
Ο μαύρος ρατσισμός ή «είναι πολλά τα λεφτά κύριε Κινγκ»
Όλοι αναγνωρίζουμε τον ρατσισμό ως επιλεκτική στέρηση μέρους ή όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από μέλη συγκεκριμένης φυλής. Άρα, δικαιούμαι να λέω πως, εφ’όσον δέχομαι ότι όλοι οι αθλητές, ανεξαρτήτως χρώματος, καταγωγής ή θρησκεύματος, έχουν ίσα δικαιώματα στον αγώνα, έχουν ίσα δικαιώματα και στην ντόπα, η οποία αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο του πρωταθλητισμού.
Μπορούμε, όμως, να χαρακτηρίσουμε ρατσισμό μια αισθητικού χαρακτήρα απέχθεια προς τους μαύρους Αμερικανούς σπρίντερ; Προσέξτε: δεν απεχθάνομαι όλους τους μαύρους. Δεν απεχθάνομαι όλους τους Αμερικανούς. Δεν απεχθάνομαι όλους τους σπρίντερ. Απεχθάνομαι τους μαύρους Αμερικανούς σπρίντερ. Μου προκαλούν αηδία και δεν υπάρχει περίπτωση να χειροκροτήσω κάποιο από αυτά τα άτομα σε οποιαδήποτε αθλητική διοργάνωση.
Γιατί όμως; Στους Ολυμπιακούς του Βερολίνου, το 1936, θαύμασα τον αφροαμερικανό Τζέσε Όουενς που εξευτέλισε τον Χίτλερ και γκρέμισε όλες αυτές τις επιστημονικοφανείς βλακείες περί «ανωτερότητος» της Άριας φυλής. Ο κύριος Όουενς ήταν αξιοθαύμαστος.
Ομοίως αξιοθαύμαστοι ήταν, στους Ολυμπιακούς του 1968, οι κύριοι Τόμμι Σμιθ και Τζων Κάρλος (πρώτος και τρίτος ολυμπιονίκης, αντίστοιχα, στα 200 μέτρα). Στην απονομή, την ώρα της ανάκρουσης του εθνικού ύμνου των ΗΠΑ, ύψωσαν τις γαντοφορεμένες γροθιές τους. Στα πόδια τους είχαν μόνον τις κάλτσες κι όχι παπούτσια, για να καταδείξουν τη φτώχεια των μαύρων στην αμερικανική ρατσιστική κοινωνία. Ο Σμιθ είχε υψώσει τη δεξιά του γροθιά, συμβολίζοντας τη δύναμη που είχε απομείνει στους μαύρους, ακόμη και μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ από παρακρατικούς. Ο Κάρλος είχε υψωμένη την αριστερή, σύμβολο της ενότητας των μαύρων. Τα κεφάλια τους ήταν σκυμμένα, εις ένδειξιν πένθους για όλους τους μαύρους αγωνιστές που ξεπάστρευαν το FBI, η CIA, η Ku-Klux-Klan και οι συνεργαζόμενοι με τις δυνάμεις αυτές έμποροι ναρκωτικών. Οι άνθρωποι αυτοί δήλωσαν ξεκάθαρα πως οι μαύροι δεν είναι οι προσκυνημένοι μπαρμπα-Θωμάδες που το Σύστημα χρησιμοποιεί για τα εμπορικά και πολιτικά του παιχνίδια – και το έπραξαν αυτό μεσούντος του πολέμου στο Βιετνάμ, ενός πολέμου του οποίου βασικό αναλώσιμο είδος ήταν ο φτωχός μαύρος στρατιώτης.
Ποια ήταν η απάντηση της πάλλευκης Ολυμπιακής Επιτροπής των ΗΠΑ; Μα, φυσικά, η εκδίωξη των Σμιθ και Κάρλος από το Ολυμπιακό Χωριό. Δεν θα περίμενε κανείς να ξεσηκωθούν οι υπόλοιποι έγχρωμοι συναθλητές τους; Σίγουρα. Αυτό υπαγορεύουν οι βασικότεροι κανόνες αξιοπρέπειας και σοβαρότητος. Όμως, εποίησαν την νήσσαν. Είναι πολλά τα λεφτά κύριε Κινγκ… Ναι, οι μαύροι Αμερικανοί σπρίντερ απέδειξαν – τη εξαιρέσει των ΚΥΡΙΩΝ Σμιθ και Κάρλος – πως ήσαν προσκυνημένοι μπαρμπα-Θωμάδες, ξεπουλημένοι για έναν παρά, σαν τον ταλαντούχο πλην ανερμάτιστο Ray Charles (Ραίυ Τσαρλς). Αυτό όμως ήταν μόνον η αρχή μιας ηθικής κατρακύλας που, στα μάτια μου τουλάχιστον, τους κατέστησε όχι απλώς αντιπαθείς, αλλά κατώτερους ακόμη και από τις αμοιβάδες και τους στέρησε το δικαίωμα να τους αντιμετωπίζω ως ανθρώπινα όντα.
Η κατρακύλα συνεχίστηκε… Οι επίγονοι των Σμιθ και Κάρλος είχαν και έχουν χαρακτηριστικά που προκαλούν εμετό: απίστευτα αυθάδες βλέμμα «υπεροχής», μια ανυπόφορη σιγουριά και αλαζονεία, την οποίαν πολύ εύκολα μπορούσε κανείς να μεταφράσει ως «η δική μας ντόπα είναι η καλύτερη». Και να πω ότι το υφάκι αυτό το είχαν απέναντι στους «ασπρουλιάρηδες» δυνάστες, πάει κι έρχεται. Αλλά έτσι αντιμετώπιζαν και αντιμετωπίζουν πρωτίστως τους εξ Αφρικής μαύρους αντιπάλους τους…
Πιο πολύ όμως από αυτό το υφάκι που, όταν το βλέπω καμμιά φορά σε διάφορα δίποδα μηδενικά, μου προκαλεί αναγούλα, μου τη δίνουν οι χοντρές χρυσές καδένες στους λαιμούς τους, τρανή δήλωση προς πάντες ότι ο Λευκός Αφέντης είναι γενναιόδωρος προς τους κράχτες του, χάρη στους οποίους πουλά χιλιάδες ζευγάρια αθλητικά παπούτσια με απίστευτα ποσοστά κέρδους, μια και τα παράγει σε sweat shops τριτοκοσμικών χωρών, με το εργατικό δυναμικό να απαρτίζεται από εξαθλιωμένα παιδιά, των οποίων η ηλικία σπανίως είναι διψήφιο νούμερο.
Με απλά λόγια, από τον λευκό ρατσισμό του Χίτλερ και των συν αυτώ, περάσαμε στον μαύρο ρατσισμό της πάλλευκης αμερικανικής «Ολυμπιακής» ομάδος (ναι, αυτής που πέταξε με τις κλωτσιές τους ΚΥΡΙΟΥΣ Σμιθ και Κάρλος), που λειτουργεί ως διαφημιστικός μοχλός για τη Nike, την Adidas κλπ και κάνει τα αδύνατα δυνατά ώστε το δικό της «άλογο» να τρέχει ντοπαρισμένο και ανεξέλεγκτο, όχι όμως και τα αντίπαλα. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που παρακάλαγαν να βρεθεί ένας ασπρουλιάρης να τους κάνει τα μούτρα κρέας…
Ο ασπρουλιάρης αυτός βρέθηκε: ήταν ο κύριος Κεντέρης. Το πρόβλημα όμως ήταν ότι δεν ήταν Γερμανός, Άγγλος ή Ρώσος, να υπάρχει από πίσω του μια τεράστια αγορά που θα απορροφήσει σωρηδόν τα αθλητικά είδη των πολυεθνικών. Όχι απλώς κατέρριψε τον μύθο που ήθελε τους μαύρους Αμερικανούς σπρίντερ να ανταποκρίνονται καλύτερα στην ντόπα λόγω… «γενετικής ανωτερότητος» (δηλαδή φυλετικής ανωτερότητος), αλλά έκανε άνω-κάτω και τον εμπορικό σχεδιασμό των πολυεθνικών της βιομηχανίας αθλητικών ειδών και τους χαρτογιακάδες του μάρκετινγκ και τους απανταχού της Οικουμένης λογιστάδες να χάσουν τον ύπνο τους.
Όλα αυτά αποδεικνύονται πανεύκολα από το χονδροειδές και κακόγουστο στήσιμο του απολύτως παράτυπου αιφνιδιαστικού ελέγχου και την μανία των Ιαβέρηδων και των Κλουζώ της WADA. Η δε κραυγή «ΚΕΝΤΕΡΗΣ-ΚΕΝΤΕΡΗΣ» των Ελλήνων θεατών ήταν απόδειξη του μένους όλων ημών για την προαποφασισμένη μοιρασιά των μεταλλίων. Από εκεί κι ύστερα, τα «αισθάνομαι ντροπή», ο κύριος Στεφανόπουλος καλά θα κάνει να τα λέει για όλα αυτά τα ανθρωπάρια που, για ν’αποκτήσουν πρόσβαση στη σούπα και στην κουτάλα, έσπευσαν να κατασπαράξουν τους πρωταθλητές μας στα παράθυρα. Αλλά και για τον εαυτό του, που κατεδέχθη να ανακατευτεί με αυτόν τον συρφετό. Έτσι λοιπόν, εμείς καλά θα κάνουμε να μην παρασυρόμαστε από κραυγές εντυπωσιασμού και τζάμπα μάγκες, «πρωτεργάτες της κάθαρσης», ατομάκια που έσπευσαν να διασύρουν τους πρωταθλητές μας, ενώ, μη έχοντας καμμία απολύτως προπονητική ανάμειξη ή εμπειρία, εισέπρατταν παχυλά πριμ νίκης όταν ο κύριος Κεντέρης και η κυρία Θάνου έφερναν τα μετάλλια (ξέρουν αυτοί ποιοι είναι).
Και πολύ τους έκανε (και μας έκανε) τη χάρη να κάτσει να προπονείται εξαντλητικά, να δηλητηριάζεται με ουσίες - νόμιμες και παράνομες, ανάλογα με τα παιχνίδια των "αρχών" του πρωταθλητισμού (το τι είναι νόμιμο και παράνομο βλέπετε το αλλάζουν όποτε τους βολεύει και καταπώς τους βολεύει) - , να μην έχει προσωπική ζωή, να δίνει ραπόρτο στον κάθε εξυπνάκια της WADA και της ΔΟΕ και να υπόκειται ανά πάσα ώρα και στιγμή σε εξευτελιστικές εξετάσεις. Καλά έκανε και τους γύρισε την πλάτη!
Και στην τελική, ποιος μας λέει τι προσθέσανε στο δείγμα της έξι μήνες μετά; Άλλωστε, η ίδια δεν έχει το δικαίωμα να κρατήσει δείγμα της από εκείνη την εποχή για να το συγκρίνει με τα δικά τους.
Όπως βλέπετε, όλη αυτή η "αντιντόπινγκ" σταυροφορία μπάζει νερά πιο πολύ κι από σουρωτήρι. Και ακόμα γελοιότεροι εμφανίζονται οι "κύριοι" της WADA, της ΔΟΕ και των δικών μας φυλλάδων που "ντρέπονται" για τη ντόπα των αθλητών μας (οι οποίοι απλά παίζουν με βάση τους όρους αυτού του άθλιου παιχνιδιού που απαιτεί ντόπα για να διεκδικήσουν καλή θέση, αλλά τους πετάει σα στιμμένες λεμονόκουπες αν τους πιάσουν). Γιατί λέω ότι φαίνονται γελοίοι;
Γιατί η ΔΟΕ (της οποίας επίτιμο μέλος είναι ο γνωστός... ανθρωπιστής Henry Kissinger), που εξήντλησε όλη της την αυστηρότητα σε αθλητές που δεν είχαν από πίσω τους αγορές με πολλά εκατομμύρια αγοραστές για αθλητικά προϊόντα των χορηγών, δεν τηρεί τους ίδιους της τους κανονισμούς για το ντόπινγκ! Τι εννοώ;
Δείτε τις αποκαλύψεις του TVXS. Κανονικά, η Βουλγαρία, η Ρωσία, η Βόρειος Κορέα κι άλλες επτά χώρες θα έπρεπε να είχαν αποβληθεί για μη εφαρμογή κανονισμών αντιντόπινγκ. Καλά, την Ολυμπιακή εκεχειρία ξεχάστε τη... Αν την παίρνανε στα σοβαρά οι ΓΕΛΟΙΟΙ της ΔΟΕ και όλοι αυτοί οι κρετίνοι που μας πουλάνε "ολυμπισμό" (ωραίο ανέκδοτο), μπόλικες χώρες (μεταξύ αυτών και η Ρωσία και το Ισραήλ και η Γεωργία και οι ΗΠΑ) θα έπρεπε να είχαν πεταχτεί με τις κλωτσιές από κάθε τέτοια διοργάνωση.
Όταν λοιπόν έχω να κάνω με τέτοια υποκρισία και έναν τόσο άθλιο, βρωμερό και ποταπό εσμό ανθρωπαρίων που παριστάνουν τους τιμητές των πάντων και ξεσπάνε τα κόμπλεξ τους στους αθλητές (που είναι τα θύματα της όλης ιστορίας), είναι υποχρέωσή μου να τους κράξω και να τους πω ότι τουλάχιστον εγώ δε μασάω από τα παραμύθια τους. Αρκετά "κύριοι". Είστε ΔΗΘΕΝ και σας έχω γραμμένους.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αιρετική Πολιτεία - Heretic Republic" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
