Όσοι έχουν περάσει από τα πανεπιστημιακά έδρανα γνωρίζουν πόσο μεγάλη ισχύ έχουν αποκτήσει οι φοιτητικές παρατάξεις. Εντασσόμενος κάποιος στη ΔΑΠ ή την ΠΑΣΠ αποκτά πρόσβαση στο "in crowd". Για να ενταχθεί, δέχεται υποσχέσεις για συμμετοχή του σε ερευνητικά προγράμματα, για χρήμα, ακόμη και για εύκολη πρόσβαση σε γκόμενες. Αυτά τα λέω εξ ιδίας πείρας και μετά λόγου γνώσεως.
Εντασσόμενος ο φοιτητής σε ΠΚΣ, ΕΑΑΚ κ.α. "αριστερά" σχήματα, αποκτά αμέσως την "αίγλη" του "αγωνιστή" και την υπόσχεση μιας συναρπαστικής, αγωνιστικής, επαναστατικής φοιτητικής ζωής, κατά τη διάρκεια της οποίας θα κάνει κρέας τη μούρη οποιουδήποτε αυτές οι παρατάξεις υποδείξουν ως φασίστα ή αντιλαϊκό (δικαίως ή αδίκως).
Τώρα, γιατί κάθομαι και πραγματεύομαι το θέμα του φοιτητικού συνδικαλισμού; Μα φυσικά, επειδή οι παρατάξεις έχουν αποκτήσει τόσο μεγάλη ισχύ στα πανεπιστήμια, ώστε δεν περνούν αποφάσεις χωρίς αυτές. Μάλιστα, οι πιο "δυναμικές" εξ αυτών (κυρίως η ΕΑΑΚ που πρόσκειται, όπως όλοι γνωρίζουμε, στο ΣΥΡΙΖΑ) επιβάλουν ακόμη και τη μη συζήτηση θεμάτων που δεν επιθυμούν.
Δηλώνω ευθαρσώς ότι τάσσομαι ανοιχτά υπέρ της κατάργησης αυτού του είδους φοιτητικού συνδικαλισμού και της αντικατάστασής του με μια άλλη μορφή φοιτητικής έκφρασης, γιατί, όπως είναι τα πράγματα, ο φοιτητικός συνδικαλισμός αποτελεί τροχοπέδη για τη λειτουργία των πανεπιστημίων, για την εκπαίδευση των φοιτητών και γιατί, με την τρέχουσα μορφή του, ο φοιτητικός συνδικαλισμός προσβάλλει και καταλύει τις βασικές ακαδημαϊκές αρχές και αξίες.
Αυτές είναι οι εξής επτά:
- Ελεύθερη παραγωγή, διακίνηση και αξιολόγηση ιδεών
- Αξιοκρατία
- Αριστεία
- Ανεξαρτησία
- Διαφάνεια
- Αρχή της αντιπροσώπευσης
- Αλήθεια
Ελεύθερη παραγωγή, διακίνηση και αξιολόγηση ιδεών
Οι δυο ισχυρότερες, σε αριθμό ψηφοφόρων και οικονομικά μέσα, παρατάξεις (ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και ΠΑΣΠ) δεν παράγουν ιδέες, αλλά αντιθέτως διαβιβάζουν εντολές των μητρικών παρατάξεων προς τη φοιτητική κοινότητα και, βεβαίως, τα στελέχη τους εκτελούν τις εντολές των κατά τόπους κομματικών "αρχόντων". Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει ουσιαστική συμμετοχή των φοιτητών στη διαδικασία της παραγωγής ιδεών και φυσικά αποκλείονται οι ανένταχτοι φοιτητές, καθώς οι μεγάλες κομματικές παρατάξεις τους αντιμετωπίζουν τουλάχιστον με δυσπιστία - στις περισσότερες περιπτώσεις είναι σωστότερο να μιλάμε για ξεκάθαρη εχθρότητα.
Ας δούμε τώρα τι συμβαίνει με τις "αριστερές" παρατάξεις. Δυστυχώς, αυτές διέπονται από μια ξεκάθαρα σταλινική νοοτροπία, η οποία εκπορεύεται από τη μητρική παράταξη (ΣΥΡΙΖΑ - μέσω της ΕΑΑΚ ή ΚΚΕ). Οι ηγεσίες των παρατάξεων αυτών φροντίζουν, ως αυτόκλητοι θεματοφύλακες του προοδευτισμού και της αγωνιστικότητος, να απομονώνουν ή ακόμη και να φιμώνουν (συχνότατα και με προπηλακισμούς) όποιον έχει διαφορετική άποψη. Και αυτές χρησιμοποιούν προκάτ ιδέες κατόπιν άνωθεν υπαγορεύσεως.
Οι ανεξάρτητες παρατάξεις αργά ή γρήγορα, χάρη στη δράση πεμπτοφαλαγγιτών, καταλήγουν να προσδεθούν στο άρμα της ΕΑΑΚ, οπότε γίνεται η μεγάλη "κάθαρση" και απομάκρυνση - με το καλό ή το άγριο - όλων των μετριοπαθών, οι οποίοι ταυτόχρονα υφίστανται τα μύρια όσα από τους πεμπτοφαλαγγίτες που ανέφερα.
Έτσι, καταστέλλονται οι ατομικές φωνές. Είναι ουσιαστικά αδύνατο ένας φοιτητής να παρουσιάσει και να προωθήσει τις απόψεις του σε μια γενική συνέλευση, για τους εξής λόγους:
- Οι ιδέες και οι απόψεις του δεν έχουν δεχθεί την επεξεργασία κάποιου κομματικού επιτελείου
- Οι παρατάξεις έχουν οργανωμένους μηχανισμούς, οι οποίοι προωθούν την ψήφιση αποκλειστικά των δικών τους προτάσεων, αποκλείοντας οποιαδήποτε άλλη επιλογή
- Τα προεδρεία των συνελεύσεων δεν δέχονται ποτέ να τεθεί προς ψήφιση πρόταση ανένταχτου φοιτητού, ακριβώς επειδή κι αυτά αποτελούνται από κομματικά στελέχη
- Λόγω της φασιστικής νοοτροπίας όλων των παρατάξεων (στην πραγματικότητα η ΕΚΟΦ δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει, απλώς απέκτησε μπλε, κόκκινα, ροζ, πράσινα, κίτρινα και άλλα παρακλάδια), η άρθρωση λόγου που δεν θα αρέσει στις πιο "δυναμικές" ομάδες (βλέπε ΕΑΑΚ, η οποία πήρε τα πρωτεία από τους Rangers της ΟΝΝΕΔ και της ΔΑΠ, αλλά και από τους χειροδύναμους της ΠΑΣΠ) θέτει ακόμη και τη σωματική ακεραιότητα του φοιτητή που θα μιλήσει σε κίνδυνο. Το πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων ποτέ δεν έπαψε να αποτελεί βασική προϋπόθεση για να προχωρήσει κανείς.
Και βέβαια, αφού οι παρατάξεις ασκούν ασφυκτικό μονοπωλιακό έλεγχο στη διακίνηση των ιδεών, η αξιολόγηση των ιδεών και η επιλογή/εφαρμογή τους ελέγχεται με τρόπο φασιστικό από τις παρατάξεις.
Συνεπώς, τι ελευθερίες έχει ένας φοιτητής που συμμετέχει στα κοινά; Μπορεί να αξιολογεί τις προτάσεις των παρατάξεων και να επιλέγει μεταξύ αυτών. Μπορεί να σχηματίζει ο ίδιος ιδέες. Δε μπορεί όμως να τις προωθήσει, αφ'ενός γιατί τα προεδρεία των γενικών συνελεύσεων δεν δέχονται να τεθούν οι προτάσεις του προς ψήφιση και αφ'ετέρου γιατί, ακόμη και αν καταδέχονταν τα προεδρεία να τιμήσουν το δικαίωμα του φοιτητή να κατατεθεί η πρότασή του προς ψήφιση, οι οργανωμένοι κομματικοί μηχανισμοί των παρατάξεων θα την προσπερνούσαν αδιάφορα.
Με απλά λόγια, οι συνδικαλιστές, ακόμη κι αυτοί που οχυρώνονται πίσω από το σύνθημα "όλη η εξουσία στις γενικές συνελεύσεις", αντί να προασπίζουν τη δημοκρατία στα πανεπιστήμια, τη δολοφονούν καθημερινά.
Αξιοκρατία
Υποτίθεται ότι οι φοιτητοσυνδικαλιστές έχουν ως στόχο τους να προαγάγουν στα πανεπιστήμια την αξιοκρατία και αυτό διατυμπανίζουν ότι κάνουν. Η πραγματικότητα όμως είναι εντελώς διαφορετική. Αρνήθηκαν οι παρατάξεις - με πρώτες απ'όλες τις "αριστερές" και "προοδευτικές" - την άμεση εκλογή πρυτανικών αρχών από το σύνολο των φοιτητών. Στο δε Πολυτεχνείο Κρήτης, η ΕΑΑΚ (τέως "Ενωτική Πρωτοβουλία") κατέστρεψε τις κάλπες των φοιτητών, στερώντας τους το δικαίωμα της ψήφου και νοθεύοντας έτσι το αποτέλεσμα της εκλογικής διαδικασίας, η οποία - εάν η εφορευτική επιτροπή είχε τσίπα και αξιοπρέπεια - έπρεπε να επαναληφθεί. Ο λόγος είναι προφανής: οι "κύριοι" αυτοί τόσα χρόνια παίζουν το ρόλο του μεσάζοντα και του κομματάρχη που ελέγχει Χ αριθμό ψηφοφόρων, οι οποίοι θα ψηφίσουν "μονοκούκι" τον Α, Β ή Γ αιρετό αξιωματούχο. Η άμεση εκλογή πρυτανικών αρχών βγάζει αυτούς τους μεσάζοντες από τη μέση κι έτσι χάνουν τη δυνατότητα παζαρέματος (πάντα πίσω από κλειστές πόρτες και κρυφά από τους φοιτητές που "εκπροσωπούν") για ανταλλάγματα και ρουσφέτια. Κι είναι αρκετές οι φορές που οι φοιτητοσυνδικαλιστές έχουν κλείσει την πόρτα σε ικανότατους ανθρώπους γιατί "δεν ήταν του κόμματος".
Οι φοιτητικές παρατάξεις έχουν ταχθεί κατά της κατάργησης του "μοναδικού συγγράμματος", γιατί έτσι χάνουν τη δυνατότητα να "κάνουν παιχνίδι" με διάφορους φίλα προσκείμενους σε αυτές καθηγητές. Πιέζουν τους καθηγητές να "περάσουν" τους δικούς τους στις εξετάσεις. Αξιώνουν - και το πετυχαίνουν πολλές φορές! - να αντιγράφουν ατιμώρητα στις εξετάσεις ή ακόμη και να έχουν από πριν τα θέματα και τις λύσεις. Τάσσονται ακόμη και κατά της αναγραφής του βαθμού στο δίπλωμα.
Με τέτοιες πρακτικές, πώς προωθούν την αξιοκρατία οι "κύριοι" συνδικαλιστές; Πώς προωθείται η αξιοκρατία όταν η ΕΑΑΚ Πολυτεχνείου Κρήτης αξιώνει - διά στόματος κ. Σουνάπογλου - να εγκρίνονται τα ερευνητικά προγράμματα των πανεπιστημίων από τις γενικές συνελεύσεις των φοιτητών, δηλαδή να τίθενται τα ερευνητικά προγράμματα στο τραπέζι της φοιτητοκομματικής συναλλαγής και διαπλοκής;
Ανεξαρτήτως λοιπόν του τι λένε, το σύνολο των φοιτητοσυνδικαλιστών καταργούν κάθε έννοια αξιοκρατίας. Και ξέρετε δεν είναι μόνον αυτό το είδος διαπλοκής. Προσπαθούν οι φοιτητοπατέρες να προωθούν "ημετέρους" δίπλα σε καθηγητές, σε ερευνητικά προγράμματα κ.ο.κ. Παλαιότερα, όταν ήμουν προπτυχιακός, σημαίνων ΠΑΣΠίτης του Πολυτεχνείου Κρήτης με είχε προσεγγίσει και μου είχε υποσχεθεί ότι θα έμπαινα και σε ερευνητικά προγράμματα και σε κάθε είδους θέση-κλειδί αν πήγαινα με την ΠΑΣΠ.
Στην πραγματικότητα λοιπόν, οι φοιτητοσυνδικαλιστές διαιωνίζουν το φαινόμενο της αναξιοκρατίας. Όχι όμως μόνον για ψηφοθηρικούς λόγους, αλλά κυρίως γιατί και οι ίδιοι έχουν βλέψεις αναξιοκρατικής ανέλιξης για τους εαυτούς τους. Χρησιμοποιούν, βλέπετε, τις υπηρεσίες που προσφέρουν στις παρατάξεις τους ως θεμέλιο της μετέπειτα ανάδειξής τους σε θέσεις και αξιώματα που δεν θα μπορούσαν με κανέναν άλλο τρόπο να πετύχουν ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα, διότι απλούστατα δεν έχουν κανένα απολύτως επαγγελματικό ή ακαδημαϊκό προσόν και δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσουν, γιατί δεν τους ενδιαφέρει καθόλου να δουλέψουν και να σπουδάσουν - προτιμούν να παρασιτούν.
Θα πείτε τώρα... "Μα καλά, ανιδιοτελείς συνδικαλιστές δεν υπάρχουν;"
Υπάρχουν. Φυσικά και υπάρχουν, όσο παράξενο κι αν φαίνεται. Όμως τελικά ή χάνουν το νόημα των σπουδών τους πασχίζοντας μέσα από τις συνδικαλιστικές διαδικασίες - οι οποίες κλέβουν πολύτιμο χρόνο και είναι ψυχοφθόρες για τους ιδεολόγους - ή απογοητεύονται. Οι μεν πρώτοι καταλήγουν ως μοναδικό εφόδιο να έχουν τους αγώνες που έδωσαν και το "πολιτικό πτυχίο", οι δε της δεύτερης κατηγορίας καταλήγουν και τις σπουδές τους να έχουν καταστρέψει και να μην έχουν κερδίσει τίποτα από τη συνδικαλιστική τους ενασχόληση.
Σε κάθε περίπτωση, ο φοιτητικός συνδικαλισμός, με τον τρόπο που λειτουργεί σήμερα, δρα κατά της αξιοκρατίας και λειτουργεί στην πραγματικότητα ως φυτώριο κομματόσκυλων σαν αυτό που υποδυόταν ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος στην ταινία "Υπάρχει Και Φιλότιμο".
Αριστεία
Οι βασικοί λόγοι ύπαρξης των πανεπιστημίων είναι η έρευνα και η εκπαίδευση και, βεβαίως, για να πετύχει ένα πανεπιστήμιο το στόχο της αριστείας και της επίτευξης υψηλής ποιότητας πρέπει η διεξαγόμενη έρευνα να είναι ποιοτική και, ομοίως, να είναι ποιοτική και η παρεχόμενη εκπαίδευση. Είναι απολύτως αδύνατη η παροχή ποιοτικής εκπαίδευσης όταν κάθε εξάμηνο, τουλάχιστον 3 (ενίοτε 5 ή και 6) από τις 13 προβλεπόμενες εβδομάδες διδασκαλίας χάνονται ελέω καταλήψεων και ad hoc γενικών συνελεύσεων (οι οποίες στο Πολυτεχνείο Κρήτης δεν γίνονται το μεσημέρι της Τετάρτης όπως έχει συμφωνηθεί προ ετών μεταξύ διοίκησης και φοιτητικών συλλόγων, αλλά όποτε θελήσει η ΕΑΑΚ), με μαθήματα να καθίστανται κατ'ουσίαν μη διδαχθέντα - ανεξαρτήτως αν η διοίκηση τολμήσει να τα κηρύξει μη διδαχθέντα ή όχι - , η ίδια η παροχή εκπαίδευσης τίθεται εν αμφιβόλω. Πολλώ δε μάλλον η παροχή ποιοτικής και σοβαρής εκπαίδευσης.
Εξαιτίας των διαρκών καταλήψεων και "συνελεύσεων" (για τον τρόπο λειτουργίας των οποίων ήδη έχω μιλήσει), οι παραδόσεις και τα εργαστήρια γίνονται κυριολεκτικά στο πόδι και με τη μέθοδο "βλέποντας και κάνοντας", καθώς είναι απολύτως αδύνατον, λόγω της ανευθυνότητας των παρατάξεων (με προεξάρχουσα πάντοτε την ΕΑΑΚ), να υπάρξει οποιοσδήποτε προγραμματισμός. Βλέπετε, οι παρατάξεις προτάσσουν τη σύγκρουσή τους με τον εκάστοτε "εχθρό" (κυβέρνηση, διοίκηση τμήματος, πανεπιστημίου ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο) και θέτουν σταθερά σε δεύτερη μοίρα την παροχή εκπαίδευσης προς τους φοιτητές και τη διεξαγωγή έρευνας.
Θα πω και κάτι ακόμα, το οποίο έχει απόλυτη σχέση με την αναξιοκρατία που προωθούν οι φοιτητοσυνδικαλιστές: η διαπλοκή τους με ανίκανους ή/και διεφθαρμένους καθηγητές καταρρακώνει το εκπαιδευτικό επίπεδο των πανεπιστημίων. Βλέπουμε να ευνοούνται καθηγητές για κομματικούς και ιδεολογικούς λόγους (ειδικά στα "ανθρωπιστικά" μαθήματα), οι οποίοι συχνά ψάχνουν για "αντιφρονούντες" φοιτητές τους οποίους πρέπει να κόψουν πάση θυσία. Υπάρχουν περιπτώσεις καθηγητών Πολιτικής Οικονομίας που δεν περνούσαν φοιτητές επειδή τα γραπτά τους δεν είχαν ξεκάθαρα επαινετικό χαρακτήρα για τον Μαρξ. Βλέπουμε να γίνεται αποδεκτό το απαράδεκτο φαινόμενο της αντιγραφής. Βλέπουμε το φαινόμενο της βαθμολογικής εύνοιας προς μέλη συγκεκριμένων παρατάξεων που συναλλάσσονται με ορισμένους καθηγητές. Βλέπουμε εύνοια παρατάξεων προς καθηγητές που βγάζουν επάνω στους φοιτητές δικά τους απωθημένα ή που δίνουν το εύκολο 5.
Και βέβαια, άλλη μια απόδειξη της πλήρους αδιαφορίας των παρατάξεων για το εκπαιδευτικό επίπεδο των πανεπιστημίων είναι το ότι ποτέ δεν έχουν ταχθεί κατά του φαινομένου της "σκούπας", στο οποίο ένας καθηγητής βάζει παράλογα δύσκολα θέματα για δυο ή τρία χρόνια, μαζεύοντας έτσι ένα σωρό φοιτητές που χρωστάνε το μάθημά του και μετά βάζει βλακωδώς εύκολα θέματα και επιτρέπει ακόμη και την αντιγραφή για να περάσουν όλοι.
Σε ό,τι αφορά δε την έρευνα, οι συνεχείς καταλήψεις οδηγούν σε αποσπασματική και εκπρόθεσμη "ολοκλήρωση" ερευνητικών προγραμμάτων, σε ακύρωση ερευνητικών συναντήσεων και σε απώλεια του κύρους και της αξιοπιστίας των πανεπιστημίων μας.
Από όλα αυτά, καθίσταται σαφές ότι οι παρατάξεις και ο φοιτητικός συνδικαλισμός λειτουργούν εναντίον της αριστείας και της ποιότητας στην εκπαίδευση και στην έρευνα.
Ανεξαρτησία
Ποτέ οι φοιτητικές παρατάξεις δεν ενήργησαν υπέρ της ανεξαρτησίας των πανεπιστημίων και δεν έχουν κανέναν απολύτως σκοπό να το πράξουν. Πρώτα απ'όλα, οι ίδιες δεν είναι ανεξάρτητες. Όπως ειπώθηκε πιο πριν, τα στελέχη των παρατάξεων λειτουργούν ως τοποτηρητές-αντιπρόσωποι μητρικών παρατάξεων (κάποιες εξ αυτών είναι κοινοβουλευτικές, κάποιες άλλες είναι "συνιστώσες" κοινοβουλευτικών παρατάξεων που πασχίζουν ν'αυξήσουν τα ποσοστά τους). Θα μπορούσε κανείς να πει ότι έτσι οι παρατάξεις μεταφέρουν στα πανεπιστήμια ιδέες, απόψεις και ιδεολογίες αποδεκτές από το κοινωνικό σύνολο. Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι τόσο ρόδινα - μάλλον, δεν είναι καθόλου ρόδινα. Η διαπλοκή (ιδεολογική, μέσω προκάτ προγραμμάτων και ιδεολογικών πλαισίων, οικονομική και ευνοιοκρατική) των φοιτητικών παρατάξεων με τις μητρικές παρατάξεις τίθεται κατά της ανεξαρτησίας των πανεπιστημίων, γιατί οι μητρικές παρατάξεις θέλουν, μέσω των φοιτητικών, να ελέγχουν τα τεκταινόμενα μέσα στα πανεπιστήμια και να χειραγωγούν την ακαδημαϊκή κοινότητα: τα στελέχη των φοιτητικών παρατάξεων είναι τοποτηρητές, δερβέναγες των μητρικών παρατάξεων μέσα στα πανεπιστήμια - και τα λόγια μου είναι ευγενικά. Στην πραγματικότητα, λειτουργούν ως πεμπτοφαλαγγίτες.
Η παράταξη που πρόσκειται στην εκάστοτε κυβέρνηση αποτελεί φερέφωνο της κυβερνητικής πολιτικής εντός του πανεπιστημίου και φροντίζει επίσης να "επηρεάζει" τους καθηγητές και τους φοιτητές (με διάφορους τρόπους, εκ των οποίων αρκετοί είναι ηθικά επιλήψιμοι), ενώ επίσης προσπαθεί να μετριάζει ή να καταστέλλει τις όποιες αντιδράσεις. Από την άλλη, οι αντιπολιτευόμενες παρατάξεις συνήθως παίζουν ένα εντελώς ανεύθυνο παιχνίδι στείρας αντιπολίτευσης, χωρίς προτάσεις (ή, όταν παρουσιάζουν προτάσεις, αυτές είναι στην πλειονότητά τους ανόητες ή ακόμη πιο επικίνδυνες από την κυβερνητική πολιτική) και, κυριολεκτικά, βγάζουν έξω τις αγωνιστικότητές τους και τις μετράνε για να δούνε ποιος την έχει πιο μεγάλη. Εννοείται βέβαια ότι φωνές ανένταχτων ή ανεξάρτητων φοιτητών δε χωράνε σ'αυτήν τη διελκυστίνδα προκάτ πλαισίων.
Έχουμε έτσι να κάνουμε με μια εντελώς αρρωστημένη νοοτροπία που όχι εμποδίζει την ελεύθερη παραγωγή, διακίνηση και αξιολόγηση ιδεών, αλλά υποσκάπτει την ανεξαρτησία των πανεπιστημίων, καθώς οι φοιτητικές παρατάξεις, αντί να σεβαστούν τις αρχές που - υποτίθεται ότι - διέπουν τον ακαδημαϊκό χώρο, λειτουργούν ως ομάδες τοποτηρητών που σκοπό έχουν να χειραγωγούν το πανεπιστήμιο και την κοινότητα που ανήκει σε αυτό.
Διαφάνεια
Υπάρχει πολύ μεγάλη δυσκολία στη διερεύνηση υποθέσεων που αφορούν το πανεπιστήμιο, όχι μόνον γιατί οι ίδιες οι διοικήσεις αντιμετωπίζουν τις πληροφορίες που έχουν να κάνουν με τα πεπραγμένα τους (διοικητικές αποφάσεις, πρακτικά συνεδριάσεων της Συγκλήτου, των Γενικών Συνελεύσεων των Τμημάτων/Σχολών, των Γενικών Συνελεύσεων Ειδικής Σύνθεσης, οικονομικά στοιχεία) ως άκρως απόρρητα στοιχεία εθνικής σημασίας, στα οποία δεν πρέπει κανείς να έχει πρόσβαση. Ακόμη και αποφάσεις, καταγγελίες και ψηφίσματα συνδικαλιστικών οργάνων να αναζητήσει κανείς θα αντιμετωπίσει τουλάχιστον την ολιγωρία των αρμοδίων οργάνων, για χίλιους-δυο λόγους.
Ο μόνος τρόπος, ουσιαστικά, για να υπάρξει ενημέρωση του κοινού (είτε αυτό το κοινό είναι η οικεία πανεπιστημιακή κοινότητα είτε η πόλη στην οποία βρίσκεται το πανεπιστήμιο είτε ολόκληρος ο πληθυσμός της χώρας) είναι η υπεξαγωγή δημοσίου εγγράφου, η οποία μπορεί να εμπλέξει σε δικαστικές περιπέτειες κάποιον επειδή τόλμησε να αποκαλύψει παρατυπίες και παρανομίες σε κάποιο πανεπιστήμιο!
Όπως λοιπόν καταλαβαίνετε, είναι από δύσκολο έως αδύνατο να εκτιμηθεί η έκταση και το βάθος της διαφθοράς στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Η απροθυμία όμως των διαφόρων πανεπιστημιακών αρχόντων να παράσχουν πληροφορίες που μπορούν να δείξουν αν οι ενέργειες και οι συναλλαγές τους είναι σύννομες δεν αποτελεί καθόλου καλό οιωνό.
Η απόλυτη δε άρνηση, τόσο εκ μέρους της ΠΟΣΔΕΠ όσο και εκ μέρους του συνόλου σχεδόν των φοιτητικών παρατάξεων, της εκλογής πρυτανικών αρχών απ'ευθείας από τους φοιτητές, σε συνδυασμό με το σκάνδαλο των παράνομων μετεγγραφών, στο οποίο ενεπλάκησαν και πολιτικοί, δείχνει ότι η λειτουργία του ελληνικού πανεπιστημίου δεν χαρακτηρίζεται από διαφάνεια.
Προσθέστε επίσης το σκάνδαλο των Προγραμμάτων Σπουδών Επιλογής του Πολυτεχνείου Κρήτης (για το οποίο ποτέ δεν αποδόθηκαν ευθύνες, χάρη στις μεθοδεύσεις των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας), τα σκάνδαλα στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, αλλά και πληθώρα καταγγελιών για λογοκλοπή, μη απόδοση αμοιβών σε υποψηφίους διδάκτορες κ.ο.κ. σε διάφορα πανεπιστήμια της χώρας (καταγγελίες που σπάνια βλέπουν το φως της δημοσιότητας και για τις οποίες ακόμη σπανιότερα υπάρχει απόδοση δικαιοσύνης, λόγω της κακώς εννοούμενης "συναδελφικής αλληλεγγύης" μεταξύ των περισσοτέρων πανεπιστημιακών καθηγητών) και θα καταλάβετε ότι οι ενδείξεις δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικές.
Όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, σε τέτοια φαινόμενα υπάρχει έντονη ανάμειξη των φοιτητοσυνδικαλιστών, οι οποίοι έχουν τα εξής οφέλη:
- Προσωπικά βραχυπρόθεσμα κέρδη που αφορούν είτε τις σπουδές τους (ευκολότερο "πέρασμα" μαθημάτων κλπ) είτε την απέναντι στους ομοϊδεάτες τους κομματική τους παρουσία
- Αποδεικνύουν ότι παρέχουν καλές υπηρεσίες στη μητρική παράταξη, καθώς επηρεάζουν καθηγητές να κάνουν αυτό που λέει το κόμμα
- Κρατάνε καθηγητές "στο χέρι" κι αποκτούν πάτημα για να ασκήσουν εκβιασμούς εάν και όποτε το επιθυμήσουν
Αρχή της αντιπροσώπευσης
Σύμφωνα με την αρχή αυτή, πρέπει όλες οι ομάδες που συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων να αντιπροσωπεύονται ισότιμα. Η εκπροσώπηση των φοιτητών γίνεται από τους εκλεγμένους συνδικαλιστές. Αντιπροσωπεύουν όμως πραγματικά οι εκπρόσωποι τους φοιτητές;
Η απάντηση είναι απολύτως αρνητική και θα εξηγήσω γιατί. Η εξουσιοδότηση παρέχεται από τους φοιτητές στους συνδικαλιστές με δύο τρόπους:
- Φοιτητικές εκλογές
- Γενικές συνελεύσεις
Για να δούμε τώρα τι γίνεται με τις γενικές συνελεύσεις. Εδώ έχουμε τον πλήρη ευτελισμό της δημοκρατίας, γιατί οι "έτσι μας βολεύει" ερμηνείες του έτσι κι αλλιώς υπερελαστικού όρου της απαρτίας επιτρέπουν σε κομματικές μειοψηφίες της τάξης του 5% με 10% να περνούν αποφάσεις σε συνελεύσεις στις οποίες συμμετέχουν μόνον οι δικοί τους και να τις βαφτίζουν "αποφάσεις του συλλόγου των φοιτητών" - καπελώνοντας έτσι το σύνολο των φοιτητών και καταστρέφοντας κάθε έννοια δημοκρατίας, την οποίαν ούτως ή άλλως απεχθάνονται, άλλοι διότι δεν τους βολεύει και άλλοι διότι είναι "αστικό πολίτευμα" και οι ίδιοι είναι θαυμαστές του Πολ Ποτ. Για ποια αντιπροσώπευση μιλάμε λοιπόν;
Αφήστε δε το γεγονός ότι τα καταστατικά των φοιτητικών συλλόγων είναι ουσιαστικά αδύνατο να τροποποιηθούν (απαιτείται απαρτία και πλειοψηφία τέτοια που δεν υπάρχει περίπτωση να επιτευχθεί) και δεν δεσμεύουν τους συνδικαλιστές να τιμήσουν την απόφαση που ελήφθη σ'αυτές. Υπάρχει μόνον ηθική δέσμευση βλέπετε.
Έτσι, οι συνδικαλιστές τσαλαπατάνε τη δημοκρατία και την αρχή της αντιπροσώπευσης, ενώ αποδεικνύονται και βαθύτατα υποκριτές, γιατί την αποχή των φοιτητών από τις συνελεύσεις δεν την αποδέχονται ως μήνυμα, αλλά όταν οι ίδιοι απέχουν (επειδή έτσι διέταξε η τοπική οργάνωση του κόμματος στο οποίο ανήκουν) από κάποια διαδικασία στην οποίαν οφείλουν να είναι παρόντες, λένε ότι... στέλνουν μήνυμα.
Αλήθεια
Αυτή η αξία καταπατάται καθημερινά, όπως θα δει κανείς από τη σωρεία ψευδών που περιλαμβάνονται στις ανακοινώσεις του συνόλου των φοιτητικών παρατάξεων. Επειδή το κομματικό συμφέρον τίθεται πάνω απ'όλα, η αλήθεια πάει περίπατο. Και βέβαια, εξορίζεται από τη συνδικαλιστική διαδικασία των πανεπιστημίων όταν η ελεύθερη διαμόρφωση, διακίνηση και αξιολόγηση ιδεών εκτοπίζεται από τα ιδεολογικά μονοπώλια των μητρικών παρατάξεων και από τον ευτελισμό του φοιτητικού συνδικαλισμού με τα ηλίθια πάρτυ (στα οποία η πολιτική διαδικασία μπερδεύεται με την υπόσχεση για εξεύρεση ερωτικού συντρόφου μέσω της παράταξης) και τις προκάτ διακηρύξεις.
Ο φοιτητής που θέλει να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του, βλέποντας την ανεντιμότητα και την ψευτιά των "εκπροσώπων" του, οι οποίοι ευχαρίστως θα ξεπουλήσουν τους συναδέλφους τους αν τους διατάξει το κόμμα οδηγείται στην αποχώρηση από τα κοινά, την ιδιώτευση και την υιοθέτηση απολιτικής στάσης - δίνοντας όμως έτσι τελικά λευκή επιταγή στους συνδικαλιστές, οι οποίοι είναι στο σύνολό τους διεφθαρμένοι (χωρίς ΚΑΜΙΑ εξαίρεση, όπως έχει αποδείξει η ως τώρα πολυετής εμπειρία μου) και υπογράφοντας, άθελά του, συμβόλαιο υποταγής του στις ορέξεις τους.
Τις συνέπειες όλων αυτών τις έχουμε δει και τις βλέπουμε καθημερινά. Τα πανεπιστήμια καταρρέουν, το δε πολιτικό μας επίπεδο βρίσκεται στον πάτο ενός πτυελοδοχείου, καθώς το πανεπιστήμιο, το κορυφαίο σκαλί της παιδείας μας, καταλήγει να μην παρέχει τελικά ούτε εκπαίδευση ούτε παιδεία - και ιδίως πολιτική παιδεία.
Κατόπιν αυτών, είναι σαφές ότι ο φοιτητικός συνδικαλισμός με τη μορφή που έχει τώρα λειτουργεί βλαπτικά για το πανεπιστήμιο και πρέπει να αντικατασταθεί από μια άλλη μορφή εκπροσώπησης των φοιτητών, η οποία θα διασφαλίζει και θα σέβεται τις επτά πανεπιστημιακές αρχές, ενώ θα πρέπει όσοι συμμετέχουν σ'αυτό το διεφθαρμένο "συνδικαλιστικό" καθεστώς να αποκλειστούν διά παντός από κάθε νέα προσπάθεια φοιτητικής εκπροσώπησης.
Υ.Γ.: Η προσπάθειά μου αυτή βασίσθηκε σε παλαιότερο κείμενο ομάδας φοιτητών που πρωτοδημοσιεύθηκε στο "ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ" την 1η Ιανουαρίου 2007. Με άξονα την προσπάθεια των συναδέλφων ετοίμασα αυτό το άρθρο, προσθέτοντας στοιχεία που γνωρίζω από την προσωπική μου εμπειρία στο πολύπαθο Πολυτεχνείο Κρήτης.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αιρετική Πολιτεία - Heretic Republic" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
