Μεταφέρω τα λόγια του Παντελή Βούλγαρη από τηλεοπτική εκπομπή.Η παρακάτω μαρτυρία είναι του Χαρίλαου Φλωράκη. Εποχή εμφύλιου.Δυο νέοι,ένας άνδρας και μια γυναίκα, εκπαιδεύονται σε στρατόπεδο του ΕΛΑΣ.Αργότερα ,μετά το τέλος της εκπαίδευσης,θα πήγαιναν όπου υπήρχε ανάγκη.Οταν ήρθε η ώρα να φύγουν,μετά το τέλος της εκπαίδευσης,ζήτησαν αν γίνετε να μην χωρίσουν, γιατί είχαν αγαπηθεί.Μετά από καιρό ,σύμφωνα με την μαρτυρία του Χαρίλαου Φλωράκη,την ώρα της υποχώρησης,βρήκε την κοπέλα σοβαρά τραυματισμένη,μαζί με άλλους συντρόφους,σε μια σπηλιά.Την πλησίασε για να της δώσει κουράγιο.Αυτή τον τράβηξε με όση δύναμη της είχε απομείνει από τα πέτο και του είπε:ΑΓΑΠΑΩ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ!!Μετά από δύο ώρες πέθανε…
Οι παρακάτω στίχοι από το αριστούργημα του Βαγγέλη Γκούφα,να με θυμάσαι και να μ’ αγαπάς, αφιερώνονται σ’ αυτά τα θύματα του εμφύλιου που δεν πρόλαβαν να χαρούν τη ζωή και τον έρωτα,παρασυρμένα στη δύνη ενός άδικου πολέμου:
<Στα μάτια παίζει τ' άστρο της αυγής
Ο ήλιος πλένει τ' όνειρο της γης
Πλατύ ποτάμι η αγάπη και βαθύ
Κουράστηκε και πάει να κοιμηθεί
Για ποιο ταξίδι κίνησες να πας
να με θυμάσαι και να μ' αγαπάς
Σου κλέβει η ανατολή μικρό φιλί>
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αθιβολές" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
